လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် သားသုံးနှင့် မိမိတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ အရာအားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သားသုံးသည် သူ့အဘိုးအဘွားများထံ သွားရောက်လည်ပတ်သည့်အခါ မိဘများက ယခုနှစ်တွင် ဒုတိယဦးလေးကို မြို့တော်သို့ ခေါ်လာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း မဆင်မခြင် ပြောမိလိုက်သည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ဒုတိယဦးလေးက ဒီကိုလာပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု အဖေကျိုး က မေးသည်။
သူတို့၏ ဒုတိယမြောက်သားကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဒုတိယသားမှာ ယခုအခါ အဘိုးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အဖေကျိုး က သူ့ကို အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်နေမိဆဲပင်။ သူသည် အခြားသားများကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း ဤသားကိုကား မတွေ့ရသေးချေ။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသည်နှင့်အမျှ စိတ်သဘောထားမှာလည်း ပို၍နူးညံ့လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လူ့သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူက ထိုခံစားချက်ကို အပြင်ပန်းတွင် မပြခဲ့ပေ။
ယင်းနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် အမေကျိုး ၏ ခံစားချက်များက ပို၍ ပေါ်လွင်ထင်ရှားသည်။
လာမည့်နှစ်မှစ၍ စတုတ္ထမြောက်သား၏ မိသားစုသည် တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံတစ်ခု ဆောက်လုပ်မည်ဖြစ်ပြီး စီမံကိန်းကို ကြီးကြပ်ပေးမည့်သူ လိုအပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိသွားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဒုတိယမြောက်သားကို ဆိုက်ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရန် ခေါ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။
အမေကျိုး ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ သူမသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အိမ်သို့ အထူးခရီးနှင်လာပြီး လင်းချင်းဟယ်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် ထိုအဘွားအို၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မကြည့်ရက်တော့ဘဲ "ဒုတိယအစ်ကိုက အိမ်မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ပေးပါ့မယ်။ အမေ သူနဲ့ စကားပြောချင်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အမေကျိုး က "ကောင်းပြီ" ဟု အမြန်ဖြေသည်။
ဖုန်းဆက်သွယ်မိသွားသည့်အခါ သူမက ဒုတိယသားကို ဖုန်းကိုင်ခိုင်းသည်။ အမေကျိုး သည် မျက်ရည်များကို အချိန်အတော်ကြာအောင် သုတ်နေရသည်။ ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ဒုတိယသားကလည်း စကားမပြောနိုင်အောင် ငိုရှိုက်ကာ မိမိမှာ မလုပ်ကျွေးနိုင်ခဲ့ကြောင်း ပြောဆိုပြီး မကြာမီ မြို့တော်သို့ လာရောက်၍ မိဘနှစ်ပါးအား လုပ်ကျွေးပြုစုပါမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။
ငိုယိုခဲ့ရသော်လည်း အမေကျိုး မှာ အလွန်ပင် စိတ်ကြည်လင်နေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို အိမ်သို့ ကားဖြင့် ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်။
"လင်းချင်းဟယ်လို ချွေးမမျိုးကို ရတာဟာ ငါတို့ကျိုးမိသားစုဟောင်းအတွက်တော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။ ချင်းပိုင်၊ မင်းရဲ့ဇနီးကို စိတ်မထိခိုက်အောင် လုပ်ဖို့ သတိထား၊ ကြားလား။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းအဖေနဲ့ ငါက အရင်ဆုံး ခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု အမေကျိုး က ကားပေါ်တွင်ပင် တည်ကြည်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။ "အမေကလည်း၊ ဘာလို့ ဒီလိုပြောနေရတာလဲဗျာ"
အမေကျိုး က ထိုသို့သော အကြံမျိုး ဘယ်ကရလာသနည်း။ အကြောင်းမှာ သူမသည် ပန်းခြံတွင် ကွာရှင်းပြတ်စဲမှု အချို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်က မိသားစု၊ အနောက်ဘက်က မိသားစုတို့မှာ ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ လမ်းခွဲခြင်းတို့ဖြင့် အဆုံးသတ်ကြသည်။ အချို့မှာ လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ရလာသည်နှင့် အပြင်တွင် မယားငယ်ထားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဇနီးဖြစ်သူက ကွာရှင်းစာတောင်းသည့်အထိ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
ကောင်းမွန်သော မိသားစုများမှာ ပြိုကွဲကုန်ကြသည်။
အမေကျိုး သည် မိမိသားကို ပြတ်သားသည့် သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးရမည်ဟု ခံစားမိသည်။
စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင်က "အမေရာ၊ အမေ တွေးလွန်နေတာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
"တွေးလွန်တာဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့" ဟု အမေကျိုး က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မင်းအဖေနဲ့ ငါက ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီ။ စိတ်ချမ်းသာစွာ နေရဖို့ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ မင်းတို့ ကောင်းကောင်းနေစေချင်ရင် ဘာလုပ်သင့်တယ်၊ ဘာမလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ မင်းသိဖို့လိုတယ်"
ကျိုးချင်းပိုင်သည် ပြုံးရွှင်လျက် မိခင်ဖြစ်သူကို အိမ်ထဲသို့ လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။ အချိန်နှောင်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူလည်း အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူတို့၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ မိခင်ဖြစ်သူ၏ သတိပေးချက်ကို ဇနီးဖြစ်သူအား ပြောပြလိုက်ရာ လင်းချင်းဟယ် ပြုံးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ အမေက သင့်ကို စိုးရိမ်နေရတာလဲ။ သင့်ပုံစံက ကျွန်မမရှိရင် နေမင်းမရှိတဲ့ လောကကြီးလိုပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်မအတွက်ဆိုရင်တော့—ကျွန်မက သွေးဆောင်မှုတွေ အများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာ။ အပြင်က လူငယ်လေးတွေဆိုရင် တကယ့်ကို ရင်ခုန်စရာပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က စနောက်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းမှောင်သွားသည်။ အစက သူက သူမကို စနောက်ချင်ရုံသက်သက် ဖြစ်သော်လည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အမှန်တကယ် စိတ်ကူးကို တူးဖော်မိသလို ဖြစ်သွားရသည်။
"ကျွန်တော်လည်း အသက်ကြီးတာမှ မဟုတ်တာ!" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ကာကွယ်ပြောဆိုသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်နှစ်နည်းနည်းနေရင် သင်က အသက်ငါးဆယ်ပြည့်တော့မှာ။ အခုထိ အသက်မကြီးသေးဘူးလို့ ပြောနေတုန်းပဲ"
ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူ အသက်မကြီးသေးကြောင်း လုပ်ရပ်ဖြင့် သက်သေပြလိုက်သည်။
အဆုံးတွင် လင်းချင်းဟယ်မှာ ကျိုးချင်းပိုင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ—သူ အသက်မကြီးသေးပါ။ တစ်ညလျှင် အချီအနည်းငယ်တော့ သူ လှုပ်ရှားနိုင်ပါသေးသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျိုးချင်းပိုင်သည် လေ့ကျင့်ခန်းများကို အာရုံစိုက်လုပ်ဆောင်နေသည်။
သူ့ဇနီးက သူ့ကို အလယ်အလတ်အရွယ် အကျပ်အတည်းတစ်ခု ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ မိသားစုဖိအားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ မိမိဇနီးကို ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဆဲဖြစ်မဖြစ်ဆိုသည့် မေးခွန်းထုတ်စရာကြောင့် ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို လွှတ်ထားပေးလိုက်ပြီး နံနက်စာစားပြီးနောက် ဘာသာပြန်စတူဒီယိုသို့ ထွက်သွားသည်။
သူမသည် ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရှာဖွေသည့် တာဝန်ကို သားသုံးထံ လွှဲပေးထားခဲ့သည်။
သားသုံးသည် ယခုနှစ်တွင် အသက်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ကလေးတစ်ယောက်လိုပင် ပြုမူနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းချင်းဟယ်၏ သားသမီးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ပုံမှာ အလိုလိုက်လွန်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ အသက်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ်တွင် သူမက တာဝန်အားလုံးကို သူ့လက်ထဲသို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
သူသည် ကန်ထရိုက်တာနှင့် ဆက်သွယ်ပြီး အဆင်ပြေမည့် အချိန်ဇယားကို ညှိနှိုင်းထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်ကို လာမည့်နှစ်တွင် စတင်ရန် သတ်မှတ်လိုက်သည်။
သားသုံးသည် တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံ၏ ပုံစံထုတ်ချက်များကို သူမအား ပြသရန် ယူလာခဲ့သည်။
စုစုပေါင်း ခုနစ်ထပ်ပါဝင်ပြီး တစ်ထပ်လျှင် တိုက်ခန်းသုံးခန်းမှ ငါးခန်းအထိ ပါရှိသည်။ အခန်းသုံးခန်းပါသည့် ပုံစံမှာ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းပြီး ငါးခန်းပါသည့် ပုံစံမှာ ပို၍ ကျစ်လျစ်သည်။ သို့သော် အခန်းတိုင်းတွင် လသာဆောင်၊ ရေချိုးခန်းနှင့် မီးဖိုချောင်တို့ ပါဝင်သည်။ နေရာအကျယ်အဝန်း သေးငယ်သော်လည်း အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေသည်။
ကြည့်ရှုပြီးနောက် သားသုံးက "ဒီလိုကောင်းတဲ့ အိမ်တွေကို ငှားစားရတာ နှမြောစရာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဘာကို နှမြောရမှာလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။ "ငှားခဆိုတာ လတိုင်း ရနေမှာပဲလေ"
အပ်ငွေကိစ္စအတွက်တော့ နောက်မှ အသေးစိတ် စီစဉ်မည်ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းဟယ်သည် ငှားခသုံးလစာနှင့် အပ်ငွေတစ်လစာနှုန်းထားဖြင့် သတ်မှတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ငှားရမ်းသူ ထွက်သွားသည့်အခါ ငှားခတစ်လစာကို အခြေခံပြီး အိမ်ကို ပျက်စီးမှုမရှိကြောင်း စစ်ဆေးပြီးမှသာ အပ်ငွေကို ပြန်အမ်းမည်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အိမ်ကို ဖျက်ဆီးထားပါက သူမက အလျှော့ပေးမည် မဟုတ်ချေ။
သူတို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာစဉ်က အခြေအနေအတိုင်းပင် ပြန်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် အိမ်ရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာရန် အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားရသည်။
"ကျွန်တော်တို့မိသားစုက တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံတွေ အများကြီး ဆောက်တော့မှာလား" ဟု အခြားမြေကွက်များကို လင်းချင်းဟယ် ပြသလိုက်သည့်အခါ သားသုံးက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
သူတို့မိသားစုက မြေနှင့်အိမ်ခြံမြေများကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက်များများ ပိုင်ဆိုင်သွားသနည်း။
"ဒီအဆောက်အအုံက လာမည့်နှစ်မှာ ပြီးမြောက်မှာပါ။ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့။ အဆင်ပြေရင်တော့ နောက်ထပ် ဆက်ဆောက်သွားမှာပဲ။ လုပ်ခတွေကိုတော့ အဆင့်လိုက် ရှင်းပေးသွားမယ်—ဘယ်တော့မှ အကြွေးမတင်စေရဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
သားသုံးသည် မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည်ညိုစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "မေမေ၊ အိမ်တွေ ဒီလောက်များတော့ အနာဂတ်မှာ ငှားခပဲဆိုရင်တောင် အရမ်းများတဲ့ ပမာဏ ဖြစ်လာတော့မှာပဲ"
"ဟုတ်တယ်လေ" လင်းချင်းဟယ်က ဂုဏ်ယူဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ အခြားစီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ ဘယ်လိုဖြစ်လာမည်ကို သူမ မသိသော်လည်း အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းမှာ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမရှိနိုင်ကြောင်း သူမ သိသည်။
"ဒီဘဝမှာ ပိုက်ဆံသုံးလို့ ကုန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်၊ နောက်ထပ် အလုပ်မလုပ်တော့ရင်တောင်မှ" ဟု သားသုံးက ကျေနပ်စွာ ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်ကန်လိုက်သည်။ "ဒါတွေက မင်းအဖေနဲ့ ငါပိုင်တာ။ ငါတို့က ကမ္ဘာပတ်ပြီး အိုမင်းမင်းသားဘဝကိုပဲ ခံစားမှာ။ မင်း ကြိုက်တဲ့နေရာသွားနေ—မင်းကို ဝေစုမပေးဘူး"
"အရမ်းကို စိတ်မရှိတဲ့သူပဲ။ မေမေ့မျက်လုံးထဲမှာ အဖေပဲရှိပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လုံးဝမထည့်ဘူး" ဟု သားသုံးက သရုပ်ဆောင်သလို သက်ပြင်းချသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် မိမိတို့ထံသို့ မိမိတို့ကို ပွေ့ချီလျက် လျှောက်လာသည်။
သားသုံးသည် သူ့ညီမငယ်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ မောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ အချင်းချင်း နှစ်သိမ့်နေကြသည်။ "မိမိ၊ မကြောက်နဲ့။ မေမေက အဖေ့ကို ခေါ်ပြီး ကမ္ဘာပတ်တော့မှာ၊ ငါတို့ကို ထားခဲ့မှာတဲ့"
"တတိယအစ်ကို၊ မကြောက်ပါနဲ့။ မိမိက ချောကလက် ကျွေးမယ်" ဟု မိမိလေးက သူမအိတ်ကပ်ထဲမှ တင်သွင်းလာသော အရက်ပါသည့် ချောကလက်ကို ထုတ်၍ သူ့အား ပေးလိုက်သည်။
"ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိတာ ကောင်းလိုက်တာ" ဟု သားသုံးက အလွန်ကျေနပ်စွာ ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် ဇနီးဖြစ်သူကို မျက်ခုံးပင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ကမ္ဘာပတ်မယ်?"
"နောက်မှ ခေါ်သွားမှာပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို မျက်စိတစ်ချက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။ သူတို့၏ သမီးငယ်လေး အနည်းငယ် အရွယ်ရောက်လာလျှင် သူတို့ စုံတွဲအနေဖြင့် သွားရောက်ကြမည်မှာ အသေအချာပင်။
ကျိုးချင်းပိုင်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် တီဗွီကို ဖွင့်လိုက်သည်။ *ခရီးစဉ်အနောက်သို့* ဇာတ်လမ်း၏ ရင်းနှီးပြီးသား တေးသွားသံမှာ အခန်းထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာပြီး၊ တန်ဆန်းသည် အမျိုးသမီးနိုင်ငံကို ဖြတ်သန်းရင်း အချစ်၏ စမ်းသပ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသည့် ဇာတ်ဝင်ခန်းကို ပြသနေလေသည်။