သူမသည် ကျိုးတုန်း အား သူမ၏မောင်ငယ်နှင့် တတိယမြောက်မောင်တို့နည်းတူ လုပ်ကိုင်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ လယ်ယာလုပ်ငန်းကို အဓိကထားလုပ်ကိုင်ရင်း၊ ၎င်းကို ဘေးထွက်လုပ်ငန်းတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားရန် ပြောကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမသည် ကျိုးတုန်း အား မြို့နယ်ထဲသို့သွားပြီး နေရာကောင်းသော အရောင်းဆိုင်များရှိမရှိ စုံစမ်းကြည့်ရန် ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ ရှိခဲ့ပါက တစ်ဆိုင် သို့မဟုတ် နှစ်ဆိုင်ဝယ်ယူပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းစတင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
သူသည် ယုံကြည်ရသူတစ်ဦးကို ငှားရမ်း၍ လုပ်ကိုင်ခိုင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်တိုင်စီမံခန့်ခွဲသည်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းမှာ ကျိုးတုန်း ၏ ကိုယ်ပိုင်စီစဉ်မှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။
ကျိုးတုန်း သည် ဤစကားကိုကြားသော် မည်သည့်မေးခွန်းမျှမထုတ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
တတိယမြောက်မောင်က ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် "အစ်ကိုကြီးတုန်း၊ ဘာမှမမေးတော့ဘူးလား။ ကျွန်တော့်အမေက ခင်ဗျားကို ရောင်းစားသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား" ဟု စနောက်လိုက်သည်။
"အမေက လက်ဖက်ရည်ပဲ ရောင်းတာ၊ လူမရောင်းဘူး" ဟု လစ်တဲလ်မီမီက သူမ၏အမေဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မီမီပြောတာ မှန်တယ်" ကျိုးခိုင် သည် သူ့ညီမငယ်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ လစ်တဲလ်မီမီသည် ဤအစ်ကိုကြီးနှင့် အနည်းငယ်စိမ်းနေသေးသော်လည်း သူ့ကို မမုန်းပေ။ မည်သို့ဆိုစေကာမူ သူသည် သူမ၏အစ်ကိုကြီးပင် မဟုတ်ပါလော။
ကျိုးတုန်း က ရယ်မောလျက် "အဒေါ်ပြောတာ ကောင်းတယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မကောင်းနိုင်ပါ့မလား။ ဘာမှမမေးစရာမလိုပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
တတိယမြောက်လင်နှင့် တတိယမြောက်မောင်တို့၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ တတိယမြောက်မောင်သည် မြို့နယ်ထဲတွင် ဖုန်းတပ်ဆင်ပြီးဖြစ်ကာ၊ တတိယမြောက်လင်မှာလည်း စက်ဘီးမှသည် ဆိုင်ကယ်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ထရပ်ကားအထိ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် ကျိုးတုန်း ကိုယ်တိုင်လည်း ဤအချက်ကို စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ လယ်ယာလုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ရသည်မှာ ကောင်းသော်လည်း ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ဖွင့်လှစ်ပါက မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို သူ မသေချာခဲ့ပေ။
သူ မသေချာသည့်အတွက် လင်ချင်းဟဲ့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခိုက် အကြံဉာဏ်တောင်းရန် အခွင့်ကောင်းယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ဤလမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် အကြံပေးသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူသည် စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ရှေ့ဆက်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။
သူသည် ကြက်သားသာရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အစပိုင်းတွင် လုပ်ငန်းမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဘေးထွက်လုပ်ငန်းတစ်ခုရှိခြင်းက မိသားစုအတွက် ဝင်ငွေအရင်းအမြစ်တစ်ခု ထပ်တိုးလာစေလိမ့်မည်ဟု တွက်ဆထားသည်။
ဟုတ်ပေသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ နေရာကောင်းတွင်ရှိသည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင်သည် ကြီးမားသောမြို့ကြီးများလောက် ဈေးနှုန်းမကြီးမြင့်သည့် မြို့နယ်ငယ်လေးတွင်ပင် တန်ဖိုးကြီးမားလှသည်။
လုပ်ငန်းမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး အမြတ်အများကြီးမရခဲ့လျှင်တောင်မှ ဝယ်ယူလုပ်ကိုင်ခြင်းမှာ ခိုင်မာသည့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ကျိုးတုန်း ကြီးပြင်းလာသည်ကို ကြည့်ရှုခဲ့ရသူဖြစ်သည့်အတွက် သူမသည် သူ အဆင်ပြေစေရန် စိတ်ရင်းဖြင့် ဆုမွန်ကောင်းတောင်းပေးခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏မောင်ငယ်နှင့် တတိယမြောက်မောင်တို့ မြို့ထဲတွင် အိမ်ခြံမြေဝယ်ယူထားပုံအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အတော်လေးကောင်းမွန်သည့် အကြံတစ်ခုဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ငွေပိုငွေလျှံရှိပါက သူလည်း တစ်လုံးဝယ်ထားသင့်သည်။ နောင်တွင် ကလေးများ မြို့နယ်ထဲတွင် အထက်တန်းကျောင်းတက်ရပါက ကျောင်းဆောင်တွင် နေစရာမလိုဘဲ နေထိုင်နိုင်မည့် နေရာတစ်ခု ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။
ကျိုးတုန်း နားထောင်မည်၊ မနားထောင်မည်မှာ လင်ချင်းဟဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အရာမဟုတ်သော်လည်း သူမအနေဖြင့် အကြံပေးသင့်သည်ကို ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ရက်သည် ဖခင်လင်၏ဈာပနဖြစ်သည်။
မိသားစုတစ်စုလုံး တက်ရောက်ရန် သွားကြသည်။ သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ဆုံခဲ့ကြသဖြင့် အစ်ကိုကြီးလင်၊ ဒုတိယအစ်ကိုလင်နှင့် အစ်မတော်နှစ်ဦးတို့သည် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မိသားစုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
အထူးသဖြင့် သူမ၏တူများမှာ ရွာသားတိုင်း လှည့်ကြည့်ရလောက်အောင်ပင် ထူးချွန်ထက်မြက်နေကြသည်။
ရွာတစ်ခုလုံးတွင် ထိုကဲ့သို့ ထူးချွန်သော လူငယ်များကို မွေးထုတ်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။
အစ်မကြီးလင်နှင့် ဒုတိယအစ်မလင်တို့သည် ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ လင်မိသားစုနှင့် နောက်ထပ်ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိတော့ပေ။
ပထမဆုံး မိခင်လင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး၊ ယခု ဖခင်လင်ပါ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဖခင်လင် မရှိတော့သည့်အတွက် သူမသည် လင်မိသားစုအဟောင်းအိမ်သို့ ပြန်သွားရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။
လင်မိသားစုအဟောင်းထဲတွင် သူမသည် သူမ၏မောင်ငယ်၏ မိသားစုကိုသာ အသိအမှတ်ပြုသည်။ သူမ၏ ယောက္ခမဘက်ကို ပိုအားပေးသည်ဟု ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုကြမည့်အကြောင်းမှာလည်း သူမအတွက် အရေးမကြီးပေ။
ထုံးစံအတိုင်း လှူဒါန်းရမည့် ငွေကြေးများကို လှူဒါန်းပြီး လိုအပ်သည့် ရိုးရာဓလေ့ထုံးတမ်းများကိုလည်း ဆောင်ရွက်ပြီးဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် တတိယမြောက်နှင့် မီမီတို့နှင့်အတူ ရွာတွင် တစ်ရက်နေခဲ့ကြသည်။
အစ်ကိုကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုတို့မှာမူ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ဈာပနပြီးသည့်အခါ သူတို့သည် မြို့နယ်ထဲသို့သွားကာ တတိယဦးလေးနှင့် ဦးလေးအရင်းတို့၏အိမ်တွင် တစ်ညအိပ်ပြီး နောက်တစ်ရက် နံနက်စောစော ဘတ်စ်ကားဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားကာ ရထားစီးကြသည်။
သူတို့သည် အချိန်ကို အထူးသီးသန့်ပေး၍ ပြန်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ကြန့်ကြာမှုမျိုးကို လုံးဝလက်မခံနိုင်ကြပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် အစ်ကိုကြီးတို့ ချန်ထားခဲ့သည့် ဆိုင်ကယ်ကို စီး၍ နောက်တစ်ရက်တွင် မြို့နယ်ထဲသို့သွားကြပြီး ကျိုးရှ ထံသို့ ဝင်ရောက်လည်ပတ်ကြသည်။
ကျိုးရှ သည် အလုပ်ရှုပ်နေ၍ အိမ်တွင်မရှိသလို မာမြောင်မြောင် လည်း အိမ်တွင်မရှိပေ။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ပရိဘောဂစက်ရုံတွင် ရောက်နေကြသည်။
ဒုတိယအစ်မတော် သည် အိမ်တွင် ကလေးထိန်းနေသည်။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ မီမီနှင့်အတူ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မကောင်းသော်လည်း ဧည့်သည်ကို နှင်ထုတ်ရလောက်သည့်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ဆိုစေကာမူ သူမ၏ချွေးမက သူမ ဧည့်သည်ကို နှင်ထုတ်သည်ကို သိသွားပါက ချွေးမဖြစ်သူက သူမကို ဇာတိမြေသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မည်!
သူမသည် ဒုတိယအစ်မတော် အား ပြောစရာ စကားကောင်းကောင်းမရှိသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် အိမ်ထဲသို့ဝင်လာကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ကိစ္စကို တည့်တည့်ပြောလိုက်ကြသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုအား အလုပ်ပေးမည်ဟု တိုက်ရိုက်မပြောဘဲ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဒုတိယအစ်မတော် အား "အမှန်တော့ ကျွန်မ ဒါကို သဘောမတူခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ချင်းပိုင်က သူ့မောင်တွေကို စိတ်ပူနေတာလေ။ သူက ဒုတိယအစ်ကိုကို အဲ့ဒီကို သွားစေချင်တယ်။ တစ်လကို ယွမ်တစ်ရာလောက် ပေးမယ်၊ စားစရိတ်နဲ့ နေစရိတ်ပါ အပြီးအစီးပေးမယ်တဲ့။ သူက ကျွန်မကိုတောင် မမေးဘဲ ဒုတိယအစ်ကိုဆီ သွားပြောလိုက်တာ" ဟု ဆိုသည်။
ဒုတိယအစ်မတော် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဘာတဲ့? စတုတ္ထမြောက်က သူမခင်ပွန်းကို မြို့တော်မှာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းပြီး တစ်လကို ယွမ်တစ်ရာကျော် ပေးမယ်တဲ့လား?
သူမသည် ဒုတိယအစ်ကို မြို့တော်မှာ ဘာအလုပ်လုပ်ရမလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမက "တစ်လကို ယွမ်တစ်ရာကျော် တကယ်ပေးမှာလား" ဟု ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သိပ်သဘောမတူချင်ဘူး။ ဒုတိယအစ်ကိုသာ အဲ့ဒီကို သွားမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားလည်း နောက်ကလိုက်လာမှာပဲ။ ကျွန်မတို့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိတာပဲ" လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အသံမှာ ပြတ်သားရုံသာမက အလွန်ရိုင်းစိုင်းသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် ဒုတိယအစ်မတော် အား မမြင်ချင်သည့်အတွက် တည့်တည့်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသာ လိုက်လာပါက ဒုတိယအစ်ကိုကို ထိုငွေရအောင် သူမ ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ကြောင်းလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
"ရှားရှားရဲ့အဖေကိုပဲ သွားခိုင်းလိုက်ပါ။ ကျွန်မ မလိုက်ဘူး" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က ချက်ချင်းပြောသည်။ "ကျွန်မက ဒီမှာပဲနေပြီး ရှားရှား ကလေးထိန်းတာကို ကူညီပေးရဦးမှာ"
တစ်လကို ယွမ်တစ်ရာကျော်! တစ်နှစ်ကို ယွမ်တစ်ထောင်ကျော်! ဒီလောက်ငွေရဖို့ လယ်ဘယ်လောက်လုပ်ရမလဲ။
"ခင်ဗျား မလိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒုတိယအစ်ကိုကို သဘောတူပေးလိုက်မယ်။ လစာကတော့ သူ့ကိုပဲ တိုက်ရိုက်ပေးမယ်။ ခင်ဗျားတို့လင်မယား ဘယ်လိုစီမံမလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ကိစ္စပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အရင်ဆုံး ကြိုပြောထားမယ်၊ ဒုတိယအစ်ကိုလာဖို့ပဲ သဘောတူတာ။ တခြားသူကိုတော့ လက်မခံဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ ကြေညာလိုက်သည်။
သူမသည် ထိုသို့သောလေသံကို မသုံးတာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ဒုတိယအစ်မတော် မှတ်မိနေသည့် စတုတ္ထမြောက်၏ဇနီးပုံစံ အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် မီမီကိုခေါ်၍ ပြန်သွားကြသည်။
တစ်ဖက်တွင် ဒုတိယအစ်မတော် သည် ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမကိုယ်တိုင် မြို့တော်သို့ မသွားချင်သော်လည်း ထိုငွေကိုတော့ ရအောင်ယူရမည်။ တစ်နှစ်ကို ယွမ်တစ်ထောင်ကျော်ဆိုသည်မှာ ဘယ်မှာရှာရမလဲ။
သို့သော်လည်း သူမသည် သူမ၏ခင်ပွန်း ထိုငွေအားလုံးကို သူမထံ ပြန်ပို့ပေးကြောင်း သေချာစေရမည်!
ထို့ကြောင့် ကျိုးရှ နှင့် မာမြောင်မြောင် တို့ အလုပ်မှပြန်လာသည့်အခါ သူမသည် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ပြောပြလိုက်ပြီး နောက်တစ်ရက်တွင် ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် စကားပြောရန် ရွာသို့ပြန်မည်ဟု ကြေညာလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန် တတိယဦးလေးနဲ့အတူ လိုက်သွားပါ အမေ" ဟု ကျိုးရှ က ပြောသည်။
သူသည် တတိယဦးလေးနှင့် တတိယအဒေါ်တို့ဆီသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ပြီးဖြစ်သော်လည်း စတုတ္ထဦးလေးနှင့် စတုတ္ထအဒေါ်တို့မှာမူ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ဘတ်စ်ကားဖြင့် သွားနှင့်ကြပြီဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူတို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်နေလောက်ပြီ သို့မဟုတ် ရထားပေါ်တက်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ ထိုအကြောင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် တတိယမြောက်ချွေးမနှင့် ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့ရာ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမနှင့် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
နောက်တစ်ရက် နံနက်စောစောတွင် ဒုတိယအစ်မတော် သည် တတိယမြောက်မောင်၏ ဆိုင်ကယ်နောက်တွင် ထိုင်၍ ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် ဆွေးနွေးရန် ရွာသို့ တန်းသွားလိုက်သည်။
သူမ၏ အဓိကတောင်းဆိုချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ သူရသမျှ ငွေတစ်ပြားမကျန် အိမ်သို့ ပြန်ပို့ရမည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုသို့လုပ်ပေးမည်ဆိုပါက သူမ မြို့တော်သို့ လိုက်သွား၍ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။
ဒုတိယအစ်ကိုက ငွေပြန်ပို့ပေးမည်ဟု ဝန်ခံ၍ ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။ သူမသည် ငွေကိုသာ အဓိကထားနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် အေးချမ်းသွားသည်။
အမှန်စင်စစ် သူတို့မှာ နာမည်ခံလင်မယားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကြားက ခံစားချက်များမှာ ကြာမြင့်စွာကပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။