အခန်း (၆၉၂) - ကိုယ်တိုင်ထုတ်လုပ်၊ ကိုယ်တိုင်ရောင်းချ
ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူကို မြို့တော်သို့ သွားရောက်လုပ်ကိုင်စေရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူကိုယ်တိုင်ရော၊ ဒုတိယအစ်မတော် ကိုပါ အသိပေးပြောပြရန် လိုအပ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျိုးချင်းပိုင်သည် ၎င်း၏ ဒုတိယအစ်ကိုထံသို့သွား၍ ထိုကိစ္စကို ပြောပြခဲ့သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ငါက ဘာလုပ်တတ်လို့လဲ၊ ဘာမှလည်း မလုပ်တတ်ဘဲနဲ့ အဲဒီကို ငါဘယ်လိုလုပ်သွားရမှာလဲ" ဟု ပြန်မေးသည်။
"သွားပြီး သင်ယူလိုက်ပါ။ မတတ်နိုင်တဲ့အရာဆိုတာ မရှိပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က အေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ငါ့အခြေအနေနဲ့ အဲဒီလိုနေရာကြီးကို ဘယ်လိုလုပ်သွားရမှာလဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီမှာနေဖို့ စရိတ်တွေကရော ဘယ်လောက်ကုန်မှာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်ကို၏ တုံ့ပြန်ပုံကိုကြည့်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူ့ဇနီးကိုသာ စည်းရုံးပြောဆိုခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် - "ဒုတိယအစ်ကို၊ ကျွန်မတို့က အစ်ကို့ကို မြို့တော်မှာ ထိုင်စားဖို့ ခေါ်တာမဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကိုလည်း သိတဲ့အတိုင်း ကျွန်မတို့မှာ လုပ်ငန်းတွေ အများကြီးရှိပြီး အခု အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။ လာမယ့်နှစ်မှာ အဆောက်အအုံတစ်ခု ဆောက်ဖို့ရှိတယ်၊ ကြီးကြပ်ပေးမယ့်သူမရှိရင် စိတ်ပူရမှာပဲ။ အစ်ကိုသာ သွားပြီး ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့က အခကြေးငွေ ပေးမှာပါ။ အများကြီးတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ စားစရိတ်၊ နေစရိတ်တွေအပြင် တစ်လကို တစ်ရာ့ငါးဆယ် ပေးပါ့မယ်။"
"အဆောက်အအုံ ဆောက်မှာလား" ဒုတိယအစ်ကိုမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဟုတ်ကဲ့။ အဲဒါကို ငှားရမ်းဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အေးဆေးပင် ရှင်းပြသည်။ "ခုနစ်ထပ် အဆောက်အအုံပါ။ ဒုတိယအစ်ကို၊ ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။"
"ကြီးကြပ်ချင်တာပေါ့" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက မပြောဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ ခုနစ်ထပ်အဆောက်အအုံတဲ့လား! ဘယ်လောက်တောင် မြင့်မလဲ။ သူ မြို့ကို ရောက်ဖူးပြီး တခြားသူတွေရဲ့ အဆောက်အအုံတွေကို မြင်ဖူးပေမဲ့ အဲဒီအဆောက်အအုံတွေက ဘယ်နှစ်ထပ်ရှိလဲ။
သူသည် စတုတ္ထမြောက်ညီဖြစ်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သော်လည်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ "ဒါဝါ့အမေရေ၊ ငါကလေ... ငါ ဘာမှ နားမလည်မှာကို စိုးရိမ်နေတာပါ။ ပြီးတော့ အဲဒီမှာ ဘယ်လို စကားပြောရမလဲဆိုတာလည်း ငါမသိဘူး" ဟု ဆိုပြန်သည်။
"ဒုတိယအစ်ကို၊ အစ်ကို့ကိုယ်အစ်ကို အထင်မသေးပါနဲ့။ အစ်ကိုက ဖေဖေနဲ့ မေမေကို မတွေ့တာ ကြာပြီလေ။ ဖေဖေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မေမေပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့တော်မှာ သူတို့ စကားပြောတာ သိပ်ကို ကျွမ်းကျင်နေကြပြီ။ သူတို့က ဘယ်လောက်တောင် အသက်ကြီးနေပြီလဲ။ သူတို့ထက် အစ်ကိုက ညံ့တယ်လို့ ပြောမလို့လား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "နောက်ပြီး ဖေဖေနဲ့ မေမေက အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာကြပြီ။ သူတို့က တစ်ခါတလေကျရင် ဒုတိယအစ်ကို့ကို သတိရနေတတ်တယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော် အိမ်ထောင်ပြုတုန်းကလည်း မေမေက ရှောင်ရှောင်ကို မေးတယ်၊ ရာသီမဟုတ်တော့တဲ့အချိန်မှာ အစ်ကို ဘာလို့မလာတာလဲတဲ့။"
ဒုတိယအစ်ကိုမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။ တကယ်တော့ သူလည်း သွားချင်နေတာပါ။ မိဘတွေကို အလွန်တွေ့ချင်နေသည်။ တတိယမြောက်ညီဖြစ်သူဆီကနေ မိဘတွေ အတော်လေး အသက်ကြီးလာပြီဆိုတာ ကြားထားရသည်။ မြို့တော်မှာ သက်သောင့်သက်သာ နေနေရပေမဲ့ မိဘတွေက သူ့ကို သတိရတိုင်း မေမေ့မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတတ်ကြောင်း ကြားသိရသည်။
"သွားလိုက်ပါ။ မြို့တော်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကို ဒုတိယပေးမှာကိုတော့ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မကတော့ အစ်ကို့ကို ပင်ပန်းသွားမှာပဲ ပိုစိတ်ပူမိတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တက်ကြွစွာ ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့... ဒီလယ်ယာမြေတွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဒုတိယအစ်ကိုက မျက်ဝန်းထောင့်က မျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေသည်။
"ဘာကို စိတ်ပူနေတာလဲ။ ရွာကိုသာ ပြောလိုက်ပါ။ ဒီမြေတွေကို စိုက်ပျိုးချင်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အာမခံတယ်။ ပိုက်ဆံတောင် တောင်းစရာမလိုပါဘူး၊ တခြားသူကို လွှဲပေးလိုက်ရုံပါပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်း ထွက်သွား၍ မရသေးပေ၊ အကြောင်းမှာ နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန် ဖြစ်နေပြီး ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်ကလည်း နောက်ကပ်လျက် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ သေးငယ်သော်လည်း ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အဓိကဖြစ်သည်။ ကောက်ပဲသီးနှံများမှာ လယ်ကွင်းထဲတွင် ကြီးထွားနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒီနှစ် ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းပြီးသွားရင် တတိယမြောက်ညီကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သင့်လျော်သလို ပြောသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ မြို့တော်ရှိ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့နှင့် ဆက်သွယ်ရန်နှင့် လယ်ယာအိမ်အတွက် ပုံစံထုတ်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူက ချက်ချင်း ထွက်သွားရတော့မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ပြီး လယ်ကွင်းထဲတွင် လုပ်စရာတွေ အများကြီးကျန်နေသေးသဖြင့် အထူးသဖြင့် ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန် နီးကပ်နေသဖြင့် အလွန်တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။
ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းပြီးမှဆိုလျှင်တော့ အဆင်ပြေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဇနီးဖြစ်သူအကြောင်း တွေးမိသည်။ သူ မပြောရသေးခင်မှာပင် လင်းချင်းဟယ်က ကြိုသိနေသည်။ "ကျွန်မတို့ မြို့နယ်ထဲကို ခဏဝင်ပြီး ရှောင်ရှောင်တို့ဆီမှာ ဒုတိယအစ်မတော် ကို အသိပေးသွားမယ်။ မြို့တော်မှာ အစ်ကို ပိုက်ဆံသုံးစရာလည်း မရှိပါဘူး၊ စားစရိတ်၊ နေစရိတ်ကို ကျွန်မက တာဝန်ယူမှာ။ အစ်ကို့လစာရဲ့ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ဒုတိယအစ်မတော် ဆီ တိုက်ရိုက် လွှဲပေးလိုက်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ"
"ကောင်းပြီ၊ အဆင်ပြေတယ်။ 20% တောင် ချန်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ သူ့ကို အကုန်ပေးလိုက်၊ သူသာ စိတ်ဆိုးမနေရင် ပြီးတာပဲ" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက ဆိုသည်။
"သူ့ကို 80% ပေးရင် လုံလောက်ပါပြီ။ ကျန်တဲ့ 20% ကိုတော့ အစ်ကို့ဆီမှာပဲ ထားပါ—သိပ်တော့ မများပေမဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေအတွက် တစ်ခုခု ဝယ်ချင်တဲ့အခါ လုံးဝ ပိုက်ဆံမရှိတာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။ ပြီးတော့ ပန်ပန်လေးလည်း ရှိသေးတယ်။ သူက ကျန်းမာပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ သူ့အဘိုးကို တွေ့တဲ့အခါ သူက မုန့်ဖိုးတောင်းမှာ သေချာတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ထိန်းကျောင်းပြောဆိုသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုမှာ ပြုံးရွှင်သွားသည်။
ကိစ္စမှာ ခေတ္တမျှ ပြီးပြတ်သွားသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် သိရှိသွားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ "သူ မြို့တော်ကို သွားတာ ကောင်းတဲ့အစီအစဉ်ပါပဲ။ အဲဒီက မြေ၊ အဲဒီက ရေက လူကို ပိုပြီး ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်" ဟု ဆိုကာ အလုပ်နှင့်ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်စွာ မေးမြန်းသည်။
လင်းချင်းဟယ်က စိတ်ချစေရန် "အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ ဒုတိယအစ်ကိုက ကျွန်မတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်မှာကို စိတ်မပူပါနဲ့။ အလုပ်တွေက အများကြီးပါ" ဟု ပြောသည်။
လယ်သမားတွေအတွက် အိမ်ဆောက်ပေးရုံနဲ့တင် သူတို့မှာ နှစ်နှစ်လောက် အားလပ်ချိန်မရှိဘဲ အလုပ်ရှုပ်နေလိမ့်မည်။
လယ်ယာအိမ်တွေ ပြီးသွားရင်တော့ မြို့စွန်မှာ ကြီးမားတဲ့ လယ်ယာတွေကို စတင်ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ရဦးမည်။ အဲဒီလယ်ယာတွေကို တည်ထောင်ပြီးတဲ့အခါမှာလည်း ဒုတိယအစ်ကိုအတွက် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်နေဦးမည်။
သူသည် တစ်သက်လုံး လယ်ယာလုပ်ငန်းကိုပဲ လုပ်လာခဲ့သူဖြစ်ရာ လယ်ယာတစ်ခုကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းမှာ သူနှင့် အလွန်ကိုက်ညီသည်။
လင်းချင်းဟယ်က အရာအားလုံးကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဒုတိယအစ်ကိုအတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဝမ်းမြောက်နေသည်။
မြို့တော်ကို သွားခြင်းမှာ အိမ်မှာနေသည်ထက် ပိုဆိုးသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ကျိုးခိုင် နှင့် ကျိုးရွှမ် တို့သည် မိခင်ဘက်မှ ဦးလေး၏ ဆိုင်ကယ်ကို ငှားရမ်းကာ အိမ်သို့ တန်းမောင်းလာကြပြီး ညနေခင်းတွင် ပြန်ရောက်လာကြသည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် ရွာရှိ မိန်းကလေးငယ်များနှင့် သတို့သမီးသစ်များမှာ သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှက်ရွံ့ခြင်းကို မထိန်းနိုင်ကြပေ။
ချိုင်ပါမေ၏ မိခင်၊ ဒေါ်ချိုင်မှာ အထူးပင် နောင်တရနေသည်။ အတိတ်တုန်းက သူမသည် အကြီးဆုံးအစ်ကိုဖြစ်သူကို သဘောကျခဲ့ပြီး အနာဂတ်မှာ သူ အဆင်မပြေဖြစ်မှာမဟုတ်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သူတို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက စေ့စပ်ပေးရန် သို့မဟုတ် သူမ၏ မြေးမလေးနှင့် ပေးစားရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူ့ကို ကြက်ဥတွေ မကြာခဏ ပေးလေ့ရှိသည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ အဆင်မပြေခဲ့ပေ။ သူမ မြေးမလေးက အိမ်ထောင်ကျတာ မဆိုးလှပေမဲ့ ကျိုးခိုင် နှင့် ပေါင်းဖက်ရခြင်းနှင့်တော့ ယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။
"သူတို့ကို ကြည့်စမ်း၊ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ပိုမြင့်ပြီး ပိုချောလာကြတယ်။ ဒီလို လူငယ်တွေကို မြင်ရရင် ဘယ်သူမဆို မနာလိုဖြစ်မှာပဲ။ ချင်းဟယ်၊ မင်းက ကလေးတွေကို ပျိုးထောင်တတ်လိုက်တာ" ဟု ဒေါ်ချိုင်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
သူမမှာ နှစ်တွေကြာလာသည်နှင့်အမျှ အတော်လေး အိုမင်းလာသော်လည်း စွမ်းအင်အပြည့်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးသည်။ "သူတို့က အရွယ်ရောက်လာပြီး လူကြီးလူကောင်းတွေ ဖြစ်လာကြပါပြီ။"
ထိုအချိန်တွင် အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် တခြားသူများနှင့် စကားပြောနေသော ကျိုးတုန်း ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဒေါ်ချိုင်က "ကျိုးတုန်း က စျေးဝယ်စရာတွေ အများကြီး ဝယ်လာတယ်။ မင်းတို့အားလုံး ဒီနေ့ည လာစားကြပါဦး" ဟု ပြောသည်။
သူမ၏ သားများနှင့် သမက်ဖြစ်သူတို့အကြား လုပ်ငန်းပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့် ပဋိပက္ခများ ရှိခဲ့သော်လည်း သူမမှာ တရားမျှတသော ယောက္ခမတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ သားများကိုသာ မျက်နှာလိုက်ခြင်း မရှိပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူမ၏ သားများက ၎င်းတို့၏ ဇနီးများ၏ မိသားစုဝင်များကို လုပ်ငန်းထဲ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခိုင်းခြင်းမှာ အမှားဖြစ်သည်။
သူမ၏ သမက်မှာ အပြင်ထွက်၍ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းကို အသစ်စတင်ခဲ့ပြီး အလွန်အောင်မြင်နေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူမ၏ သားနှစ်ယောက်မှာမူ ယောက္ခမဘက်မှ စွက်ဖက်မှုများကြောင့် အဆုံးမရှိသော ပြဿနာများထဲ နစ်မွန်းနေသည်။
သို့သော်လည်း ဒေါ်ချိုင်မှာ ထပ်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ပျင်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ သတိပေးခဲ့သော်လည်း သူတို့က နားမထောင်ခဲ့ကြပေ။ သူမ ငိုကြွေးနေတော့မည်မဟုတ်—ကြက်မွေးမြူရေးခြံမှာ နောက်ဆုံးတော့ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်သာ။
"ဒါဆိုရင် ကျိုးတုန်း တို့အိမ်မှာပဲ ညစာစားကြတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ညနေခင်းတွင် သူတို့သည် ကျိုးတုန်း ၏ အိမ်သို့ ညစာစားရန် သွားကြသည်။ ကျိုးတုန်း မှာ သူတို့အတွက် တကယ်ပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ အတူတူ စားသောက်နေကြစဉ်တွင် သူသည် လင်းချင်းဟယ်အား အကြံဉာဏ်အချို့ တောင်းခံသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ရိုးရှင်းသော အကြံပေးချက်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည် - ကိုယ်တိုင်ထုတ်လုပ်၊ ကိုယ်တိုင်ရောင်းချရန် ဖြစ်သည်။