အခန်း (၆၉၁) - ဒုတိယအစ်ကိုအတွက် အစီအစဉ်
ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက သူ့ရဲ့အငယ်ဆုံးမောင်လေး အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ရှင်သန်နေတာကို ကြည့်ပြီး မနာလိုမဖြစ်ဘူးဆိုရင်တော့ လိမ်ရာရောက်ပါလိမ့်မယ်။
အသက်အရွယ်ကို တွက်ကြည့်ရင် သူက သူ့ရဲ့စတုတ္ထမောင်လေး ကျိုးချင်းပိုင်ထက် လေးနှစ်ပဲ ပိုကြီးပါတယ်။ စတုတ္ထမောင်လေးကတော့ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်လိုပဲ ရှိပါသေးတယ်။ နှစ်တွေကြာညောင်းလာခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ရုပ်ရည်မှာ အချိန်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေ သိပ်မထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါဘူး။
သူ့ကိုကြည့်လိုက်ရင်တော့ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူအိုကြီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပါပြီ။
ငယ်စဉ်ကဆိုရင် သူလည်း ဘဝကို ပြောင်းလဲနိုင်မလားဆိုပြီး ရုန်းကန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မနာလိုဖြစ်ဖို့တောင် စွမ်းအားမရှိတော့ပါဘူး။ သူက အရှုံးပေးလိုက်တာ ကြာပါပြီ။
*ဒီအတိုင်းပဲ နေသွားလိုက်တော့မှာပါ။ တစ်ရက်ကုန်သွားရင် နောက်တစ်ရက်ပေါ့။ ငါ့သားသမီးတွေကိုလည်း ဆက်ပြီး တားဆီးထားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။*
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ မြင်ရတာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။
သူ့ကို ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့ စကားပြောခိုင်းထားခဲ့ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်က အခန်းထဲဝင်လာပြီး အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကို စကားစလိုက်တယ်၊ "ဒုတိယအစ်ကို ဒီလိုပုံစံဖြစ်နေတာကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မ တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းဘူး။"
"မင်းတင်မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါလည်း တစ်ခါတလေကျရင် စိတ်ပူမိတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
အခုဆိုရင် ဘဝတွေက တိုးတက်လာပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဒုတိယမိသားစုခွဲရဲ့ နေ့ရက်တွေကတော့ တစ်နေရာတည်းမှာ ရပ်တန့်နေဆဲပါပဲ။
တကယ်တော့ အရင်က ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သူတို့ရဲ့ လက်ရှိဘဝက မဆိုးပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ဗိုက်ဝအောင် စားနိုင်နေပြီလေ။
ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာ အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ခုကို မျှော်မှန်းထားသင့်ပါတယ်။ အတိတ်နဲ့ပဲ အမြဲယှဉ်နေလို့ မရဘူး၊ အနာဂတ်ကို ကြည့်ရမှာ။ အခုခေတ် ရွာကို ကြည့်လိုက်လေ၊ အုတ်အိမ်တွေက ရှားပါးတဲ့အရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ရွာထဲမှာ အချမ်းသာဆုံး မိသားစုဆိုရင် မြို့ပြကပုံစံအတိုင်း ဒီမှာတင် တိုက်ခန်းတွေ ဆောက်ဖို့တောင် စဉ်းစားနေကြပြီ!
နေထိုင်မှုပုံစံတွေက ပိုမိုသာယာဝပြောလာနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒုတိယမိသားစုခွဲကတော့ အဲဒီနေရာမှာတင် လုံးဝရပ်တန့်နေခဲ့တယ်။
တစ်ခါတလေကျရင် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို ဟင်းတစ်ပွဲလောက် ပို့ပေးဖို့ ပြောတတ်တယ်။ သူက ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေရက်ဘူးလေ။
"လျူနီ ရဲ့ အမေကရော ဂရုမစိုက်ဘူးလား" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်တယ်။
"သူက မြို့ကို ပြောင်းသွားတာ ကြာပြီလေ။ ရိတ်သိမ်းချိန်လောက်မှပဲ တစ်ခါတလေ ပြန်လာတယ်။ အပြင်လူတွေအမြင်မှာတော့ သူ့ကို အထင်သေးတဲ့ ချွေးမက တကယ်တော့ သူ့သမီးအရင်းလိုပဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ညည်းတွားတယ်။
ဒုတိယအစ်မတော် က တစ်နှစ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ပြန်လာပေမဲ့ အမြဲတမ်း လက်ဗလာနဲ့ပဲ ပြန်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့ကို ပြန်ခါနီးတိုင်း ရွာက မြည်းလှည်းကို အတင်းအဓမ္မ ငှားရမ်းပြီး စားစရာအမျိုးမျိုးကို တင်ဆောင်သွားတတ်တယ်။
"သူ့စိတ်တွေ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူ ဘာကို လိုချင်နေတာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဆိုတယ်။
ကျိုးရှ ရဲ့ဇနီး မာမြောင်မြောင် ကလည်း ပေါင်းသင်းရ လွယ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က သူတို့ လက်ထပ်ပြီးတော့ ကျိုးရှ နဲ့အတူ ဟိုဘက်ကို ပြောင်းသွားကြတယ်။ မြို့တော်ကို ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း မာမြောင်မြောင် က ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးသွမ်းပါစေ၊ သူတို့ရှေ့မှာတော့ စည်းကျော်ဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စကားနဲ့ လုပ်ရပ်တွေကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်အနေနဲ့ ရင်းနှီးမှု လုံးဝမရှိဘူးဆိုတာကို ဖော်ပြနေပါတယ်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် လိုပဲ လင်းချင်းဟယ်လည်း ဒုတိယအစ်မတော် ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို နားမလည်နိုင်ပါဘူး။
"ဒီနွေရာသီမှာ ရှဲ့ရှဲ့က သူ့မောင်လေးကို မြို့မှာ ပညာသင်ခိုင်းဖို့ ခေါ်သွားချင်နေတယ်။ နောက်နှစ်ဝက်ကစပြီး အဲဒီအိမ်မှာ ဒုတိယအစ်ကိုပဲ ကျန်တော့မှာ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြောတယ်။ "မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုနဲ့ ငါက သူ့ကို ဟင်းတွေ ပေးလိုက်ရင်ကောင်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီကို လာစားခိုင်းရင်ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားနေတယ်။ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ ထမင်းဟင်းချက်ရတာလည်း ပင်ပန်းမှာလေ။"
လင်းချင်းဟယ်က အကြီးဆုံးအစ်မတော် နဲ့ ပေါင်းသင်းရတာကို ဘာကြောင့် သဘောကျရသလဲဆိုတာ သိသာပါတယ်။ သူမက စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူပါ။ အရင်က ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ခဏဖယ်ထားလိုက်ရင် သူမက အခုဆိုရင် ကျိုးမိသားစုဟောင်းရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်တစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ပြည့်စုံနေပါပြီ။
လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က အဲဒီညမှာ အနားယူဖို့ သူတို့အခန်းကို ပြန်လာကြတယ်။ ကျိုးဝမ်က သူတို့မပြန်ခင်ကတည်းက ခြင်ဆေးခွေတွေ ထွန်းပေးထားပြီး ခြင်ထောင်တွေလည်း ချပေးထားလို့ ခြင်သိပ်မရှိပါဘူး။
မိမိလေးကတော့ အိပ်ပျော်သွားပြီ။ သူ့အဖေက မနက်ဖြန်ကျရင် နွားနဲ့ မြည်းတွေ သွားကြည့်ခိုင်းမယ်လို့ ကတိပေးထားလို့လေ။
အနားယူနေရင်း လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုအကြောင်း စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြတယ်၊ "ဒုတိယအစ်ကို ဒီလိုပုံစံဖြစ်နေတာကို မြင်ရတာ ရင်နာစရာပဲ။"
ကျိုးချင်းပိုင်ကရော ဘယ်လိုမျိုး မခံစားရဘဲ နေပါ့မလား။
သူတို့က မွေးချင်းတွေပါ။ ကျန်တဲ့အစ်ကိုတွေ၊ အထူးသဖြင့် ရွာမှာနေတဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုတောင် ဘဝက တောက်ပနေပါတယ်—ရွာကတောင် အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ရွေးချယ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလေ။
အစ်ကိုသုံးယောက်မြောက်ကလည်း မြို့မှာ ဆိုင်ဖွင့်ထားပြီး အမြတ်အစွန်းတွေ အများကြီး ရနေတယ်။ ဒုတိယအစ်ကိုတစ်ယောက်တည်းပဲ နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့တာ။ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတဲ့အခါမှာ ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ရဲ့ဒုတိယအစ်ကို ဘယ်လောက်တောင် အိုမင်းသွားပြီလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ်။
"မြို့ပြင်မှာရှိတဲ့ ငါတို့မိသားစုရဲ့ လယ်ယာမြေလေ... ဘယ်လိုလဲ၊ စောစောစီးစီးပဲ စတင်လိုက်ရင် ကောင်းမလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်တယ်။
"မင်းက ဒုတိယအစ်ကိုကို မြို့တော်ကို ခေါ်လာချင်တာလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်တယ်။
"အကြီးဆုံးအစ်မတော် ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။ ရှဲ့ရှဲ့ရဲ့မောင်လေးက မြို့မှာ ပညာသင်တော့မှာဆိုတော့ ဒုတိယအစ်ကိုတစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့မှာလေ။ ဒီနှစ်တော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်နှစ်ကျရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ဒုတိယအစ်ကိုကို ဒီကို ခေါ်လာရင် ကောင်းမလားလို့။ အမေ သူတို့ကို လွမ်းနေတာကို တွေ့ခဲ့တယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောတယ်။
အမေကျိုး က ဒီအကြောင်းကို တစ်ခါမဟုတ်၊ နှစ်ခါမဟုတ် သက်ပြင်းချ ပြောဆိုနေခဲ့တာပါ။
အကြီးဆုံးအစ်ကို၊ တတိယအစ်ကိုနဲ့ ဒုတိယအစ်မတို့ကတော့ မြို့တော်ကို လာပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးကို လာတွေ့ဖူးကြပေမဲ့ အဘိုးအဘွားတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေကို ပြန်မရောက်တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်လို့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တစ်ခါမှ မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။
အဖေကျိုး က ဘာမှ သိပ်မပြောပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီအကြောင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အလေးအနက် စဉ်းစားနေမိမှာ အသေအချာပါပဲ။
"အခုချက်ချင်း လယ်ယာလုပ်ငန်း စမလို့လား။ ကနဦး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက အရမ်းများတယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့မိသားစုကလည်း အကြွေးတွေ နည်းနည်းကျန်နေသေးတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ဇနီးကို ပြောပြတယ်။ ဒုတိယအစ်ကိုကို မြို့တော်ခေါ်လာဖို့ စိတ်ဝင်စားနေတာကတော့ အမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ကူညီချင်ပါစေ သူကတော့ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်။
"လယ်ယာစီမံကိန်းကတော့ ခဏဆိုင်းထားလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အငှားချဖို့အတွက် တိုက်ခန်းတွေ ဆောက်ချင်နေတာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြတယ်။
သူမနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က မြို့တော်မှာ မြေနေရာ အများအပြား ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အခုလက်ရှိမှာတော့ အိမ်ဟောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ အဲဒါတွေကို ဖြိုချပြီး ကျေးလက်ပုံစံမျိုးစုံပါတဲ့ အဆောက်အအုံသစ်တွေ ဆောက်လို့ရတယ်။
"အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒုတိယအစ်ကိုကို ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ ကြီးကြပ်သူအဖြစ် တာဝန်ပေးလိုက်လို့ ရတယ်။ အဲဒီအဆောက်အအုံတွေ ပြီးစီးခါနီးရင် ငါတို့ရဲ့ လယ်ယာစီမံကိန်းကလည်း စတင်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆက်ပြောတယ်။
သူတို့မိသားစုက အဆောက်အအုံအချို့ ဆောက်ဖို့ လိုအပ်နေတယ်။ ခုနစ်ထပ်အဆောက်အအုံဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်—သိပ်မမြင့်ပေမဲ့ ဆောက်လုပ်ဖို့ အချိန်တော့ ယူရမှာပေါ့။
ကြီးကြပ်သူတစ်ယောက်ကတော့ လိုအပ်မှာ အသေအချာပဲ၊ ဒုတိယအစ်ကိုကို ဒီအလုပ်ပေးတာက အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဒုတိယအစ်ကိုကို ခေါ်လာတာ ကောင်းတဲ့အကြံဆိုတာ သိပေမဲ့...
"ဒုတိယအစ်မတော် က ပြဿနာရှာမှာကို စိုးရိမ်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သူ့ရဲ့စိုးရိမ်မှုကို ပြောလိုက်တယ်။
"ဘာလို့ ရှာရမှာလဲ။ ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ လစာကို သူ့လက်ထဲ တိုက်ရိုက်ပေးလိုက်ရင် သူ ဘာဆုံးဖြတ်ဆုံးဖြတ် သူ ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ သူမက ဒုတိယအစ်မတော် အပေါ် ဘယ်လိုမျိုး အပြုသဘောဆောင်တဲ့ အမြင်မှ မရှိပါဘူး။
"ကျေးလက်မှာ ကိစ္စတွေ အဆင်ပြေသွားရင် ရှဲ့ရှဲ့တို့ဆီ သွားပြီး ဒီအကြောင်း ပြောကြည့်ကြမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုတယ်။
သူမက ဒုတိယအစ်ကိုကို အလုပ်ကြီးကြပ်ဖို့အတွက်ပဲ ခေါ်လာချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်တာလည်း ပါပါတယ်။ ဒုတိယအစ်မတော် နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့တော့ သူမက လုံးဝ ခေါ်လာဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။
ဒုတိယအစ်ကိုက ပိုက်ဆံတွေ အမြဲပို့နေသရွေ့ ဒုတိယအစ်မတော် က ရွာကနေ ထွက်လာချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ တွက်ဆထားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမိန်းမက သူတို့ ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း နေထိုင်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ မြို့တော်ကို ပြောင်းလာချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမက ဒုတိယအစ်မတော် ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းကောင်း နားလည်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ဇနီးရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်ကနေ အပြုံးလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်၊ "မိန်းမရေ၊ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
"ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်တာလဲ။ ဒုတိယအစ်ကိုက စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူမို့လို့ပါ။ သူသာ စိတ်မကောင်းရင် ကျွန်မ ဒီစကားကို ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
သူတို့ရဲ့ သားအကြီးဆုံး အရမ်းငယ်သေးတဲ့အချိန်ကို သူမ မှတ်မိနေပါသေးတယ်။ တစ်နေ့ သူ အိမ်ပြန်လာတော့ သူမ ကြက်ဥကြော်နေတာကို မြင်ပြီး သူ ဗိုက်ဆာတဲ့အခါတိုင်း ဒုတိယဦးလေးက ငှက်ဥနှစ်လုံး ပေးစားကြောင်း၊ အရသာရှိကြောင်း ပြောပြဖူးတယ်။ သူမက တခြားဘာရသေးလဲလို့ မေးတော့—အဲဒီတုန်းက အနှီးတောင် မချွတ်ရသေးတဲ့ ကလေးငယ်က—ကင်ထားတဲ့ ကန်စွန်းဥတွေလည်း ပါတယ်လို့ ပြောပြခဲ့တယ်။
အဲဒီအဖြစ်အပျက်တွေက သူမ ဒီခေတ်ကို မရောက်ခင်ကတည်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပါ။ လင်းချင်းဟယ်က အဲဒါကို ကြားပြီးတဲ့အခါ ဘာမှ အသံထွက်မပြောခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အမြဲမှတ်ထားခဲ့တယ်။ ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ စိတ်ထားကောင်းကို သူမ အခုထိ မှတ်မိနေပါသေးတယ်။