အခန်း ၆၉၀။ ရှုခင်းများက အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း လူတို့မှာမူ ပြောင်းလဲကုန်ပြီ
ကျိုးဝူနီက တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကိုကြည့်ပြီး ရယ်မောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဟန် က ပြုံးလိုက်သည်။
သူ့ဇနီးသည်က ပို၍ပင် သဘောကောင်းသည်။ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး စာနာတတ်ကာ ရက်ရောသူဖြစ်သည်။ သူ့အကြီးဆုံးအစ်မတော်ကဲ့သို့ လုံးဝ အသေးအဖွဲကိစ္စများတွင်ပင် အလွန်အမင်း စိတ်တိုတတ်သူ မဟုတ်ပေ။
သူ့မိခင်ကို အစ်မနှစ်ယောက် ပြောင်းလာနေထိုင်ခွင့်ပြုရန် တိုက်တွန်းခဲ့သူမှာ သူမပင်ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိဟု မထင်ပါနှင့်။
"ဒီနှစ်သစ်ကူးမှာ အမေတို့ကို ခေါ်လာချင်သေးလား" ဟု ကျန်းဟန် က မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မအမေက အချိန်မပေးနိုင်လောက်ဘူး။ နှစ်ကုန်ပိုင်းဆို သူတို့ဘက်က အလုပ်တွေ အရမ်းများတယ်" ဟု ကျိုးဝူနီက ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့၏လုပ်ငန်းမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးတက်လာသလို သူမမိဘများ၏ဆိုင်မှာလည်း အလွန်ပင် ရောင်းကောင်းနေသည်။ အထူးသဖြင့် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် အလုပ်များလွန်း၍ နားချိန်ပင်မရှိကြပေ။
"ဒါဆို သူအချိန်ရတဲ့အချိန်ကိုကြည့်ပြီး အခါခါ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပေါ့" ဟု ကျန်းဟန် က အကြံပေးသည်။
ကျန်းဟန် ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူ့ယောက္ခမမိသားစုမှာ သူ့မိခင်ထက် ပို၍ပင် သဘောကောင်းကြသည်။
ကောင်းမွန်သည့်အရာတစ်ခုခုရှိတိုင်း ယောက္ခမဖြစ်သူက သူတို့အတွက် အမြဲစဉ်းစားပေးတတ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူတို့လက်ထပ်စဉ်က ပေးခဲ့သည့် ရက်ရောသော လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းများအကြောင်း မပြောနှင့်ဦး၊ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း စာတိုက်မှတစ်ဆင့် အခြောက်အခြမ်းများ အပြည့်ပါသည့် အထုပ်ကြီးများကို ပို့ပေးသေးသည်။
ဝက်သားခြမ်းနှင့် မှိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကို ပို့ပေးရင်း ထိုလင်မယားငယ်နှစ်ယောက်ကို အထူးပင် ဂရုစိုက်ပေးတတ်သည်။
သဘာဝအတိုင်းပင် ကျိုးဝူနီမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။ တတိယအစ်မတော်နှင့် ဖုန်းပြောသည့်အခါတွင် ကျန်းဟန် ၏ နွေးထွေးသော သဘောထားကို ပြန်လည်ပြောပြလေသည်။
သူမ၏တတိယအစ်မတော်က ရယ်မောရင်း "မင်းတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေပြေ နေနိုင်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ။ အမေ အချိန်ရတာနဲ့ ငါ မင်းတို့ဆီ လာလည်မယ်။ စတုတ္ထအဒေါ်ရဲ့ အိမ်လမ်းက ရှာရလွယ်တယ်မလား" ဟု ပြောသည်။
ရထားပေါ်မှဆင်းပြီးနောက် တစ်နာရီခွဲခန့် ဘတ်စ်ကားစီးလိုက်လျှင် ရောက်ပြီဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ဘတ်စ်ကားက အိမ်ရှေ့အထိတော့ လိုက်မပို့ပေးပေ၊ ကျောင်းနားတွင်သာ ချပေးသည်။ ကျောင်းမှတစ်ဆင့် ဆေးရုံတစ်ခုကို မြင်ရသည်အထိ တည့်တည့်လျှောက်သွားပြီးနောက် ထပ်မံ၍ တည့်တည့်လျှောက်သွားပါက ရောက်ပြီဟု ဆိုရမလောက်ပင်။
ခရီးမှာ တိုသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း လမ်းညွှန်ချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။
မိခင်နှင့်သမီးနှစ်ယောက် အကြာကြီး စကားပြောပြီးမှ ဖုန်းချလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် တတိယအစ်မတော်လင်က လျှောက်လာသည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာနေသည်ကို မြင်သောအခါ တတိယအစ်မတော်က "ဘာဖြစ်လာတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ကျွန်မယောက္ခမ ဆေးရုံတက်ရပြီ။ အခြေအနေက မကောင်းတော့ဘူး" ဟု တတိယအစ်မတော်လင်က ပြန်ဖြေသည်။
အမေလင်မှာ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဖခင်လင်တစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူလည်း အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သည်။ မနေ့ညက အဖျားကြီး၍ ယနေ့တွင် ဆေးရုံတင်လိုက်ရသည်။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်၍ သူမှာ စကားများပင် ရောက်တတ်ရာရာ ပြောနေပြီဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏အချိန်တန်ပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။ သူ၏ကျန်းမာရေးမှာလည်း နှစ်အတော်ကြာကတည်းက သိပ်မကောင်းလှပေ။
တတိယအစ်မတော်က နားလည်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခြံဝင်းအတွင်းရှိအိမ်သို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့မှာ ဘာသာပြန်စတူဒီယိုသို့ သွားနှင့်ပြီဖြစ်၍ အိမ်တွင်မရှိသလို ကျိုးချင်းပိုင်မှာလည်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ရှိနေသည်။ အပူဒဏ်ကြောင့် ချွေးပြန်နေပြီးမှ အိမ်ပြန်ရောက်ကာ ရေချိုးနေသည့် တတိယသားဖြစ်သူက အဒေါ်ဇောင်ထံမှတစ်ဆင့် အိမ်ဟောင်းမှ အရေးပေါ်သတင်းရောက်လာကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်။
ရေချိုးပြီး လန်းဆန်းသွားသည့်အခါ တတိယသားဖြစ်သူက သူ့တတိယအဒေါ်ဆီသို့ ပြန်ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
ထိုအခါမှသာ သူ့အဘိုး၏အခြေအနေကို သိရှိသွားခြင်းဖြစ်သည်။
သူ့မိခင်ဘက်တွင်တော့ သူတို့မိသားစုက အငယ်ဆုံးဦးလေးကိုသာ အသိအမှတ်ပြုပြီး ကျန်သူများကိုမူ အသိအမှတ်မပြုကြပေ။
လွန်ခဲ့သည့်နှစ်က အဘွားကွယ်လွန်စဉ်က သူ့မိခင်က သူတို့ကို ပြန်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ၊ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်မှာ သူတို့ လုံးဝမလုပ်သင့်သည့်အရာဖြစ်သည်။ အားလုံး ပြန်သွားသင့်ခဲ့ကြသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ မတူရပေ။ တတိယသားဖြစ်သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် သူတို့မိသားစု ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် တပ်စခန်းတွင်ရှိသည့် အစ်ကိုအကြီးဆုံးထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ အစ်ကိုအကြီးဆုံးမှာ တာဝန်တစ်ခုဖြင့် သွားရန်စီစဉ်ထားသော်လည်း အခြေအနေအရ အခြားသူတစ်ယောက်နှင့် အစားထိုးလိုက်ရသည်။
ဝမ်မေကျားမှာ လိုက်မလာနိုင်ပေ၊ သူမ၏ဗိုက်မှာ အရမ်းကြီးနေပြီဖြစ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရင့်မာနေချိန်တွင် ခရီးသွားရန်မှာ အဆင်မပြေပေ။
ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူဘက်ကိုလည်း အကြောင်းကြားရဦးမည်။
အားလုံးကို အကြောင်းကြားပြီးနောက် တတိယသားဖြစ်သူက ကားသော့ကိုယူကာ သူ့မိခင်ထံ အခြေအနေရှင်းပြရန် ထွက်သွားသည်။
သတင်းကိုကြားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းနေသလားဆိုလျှင်လည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဂါရဝပြုရန် ပြန်သွားခြင်းမှာ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည့်အရာပင်။
သူမက အပြင်ထွက်ကာ အများသုံးဖုန်းပြောစက်တစ်ခုတွင် တတိယအစ်မတော်ထံ ဖုန်းဆက်၍ အသေးစိတ်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးယောက္ခမဆီက ကြားတာတော့ သူ ဒီတစ်ခါတော့ မကယ်နိုင်တော့ဘူးတဲ့။ ဆေးရုံကလည်း နောက်ဆုံးအခြေအနေဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကြားစာထုတ်ထားပြီး မိသားစုကိုလည်း နောက်ဆုံးခရီးအတွက် ပြင်ဆင်ထားဖို့ ပြောထားတယ်" ဟု တတိယအစ်မတော်က ပြောပြသည်။
ဖခင်လင်မှာ ထိုညတွင်ပင် ကွယ်လွန်သွားသည်။
နွေရာသီအထွတ်အထိပ်ဖြစ်နေ၍ ရုပ်အလောင်းကို အကြာကြီး ထား၍မရပေ။
နောက်တစ်ရက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ပစ္စည်းများသိမ်းဆည်းကာ ပြန်ရန်ပြင်ဆင်ကြပြီး တတိယသားဖြစ်သူ လင်ရှူးနှင့် မိမိတို့ပါ လိုက်ပါသွားကြသည်။
အစ်ကိုအကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုတို့မှာလည်း သူတို့ရှိရာနေရာအသီးသီးမှ ရထားစီးလာကြပြီး ရောက်ရှိမည့်အချိန်မှာလည်း သိပ်မကွာခြားလှပေ။
ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ တတိယသားဖြစ်သူကို ဦးလေးဖြစ်သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုစေပြီး လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က မိမိကိုခေါ်ကာ ရွာသို့ တိုက်ရိုက်ပြန်သွားကြသည်။
သူတို့၏တတိယအစ်ကိုက ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားသဖြင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးထားနှင့်သည်။
သူတို့ရောက်ချိန်တွင် အိမ်မှာ အလွန်သန့်ရှင်းနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က မိမိကိုခေါ်ကာ အစ်ကိုအကြီးဆုံးတို့အိမ်တွင် ထမင်းစားသွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် "ကျွန်မတို့က ခဏလေးပဲ ပြန်လာတာကို အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အိမ်ကို သန့်ရှင်းပေးထားနှင့်ပြီ" ဟု ပြောသည်။
"သိပ်ပြီး အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး။ အိမ်မှာ လျှပ်စစ်ပန်ကာတွေရှိတယ်၊ စတုတ္ထမောင်၊ နောက်မှ တစ်လုံးယူသွားလိုက်ဦး။ ဒီလိုရာသီဥတုမျိုးမှာ လျှပ်စစ်ပန်ကာမပါရင် မနေနိုင်ဘူးလေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ရွှင်လန်းစွာ ပြန်ပြောသည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့သမီးငယ်ကိုခေါ်ကာ ရွာထဲတွင် လမ်းလျှောက်ထွက်သည်။ ရွာသားများမှာ စိတ်ဝင်တစားကြည့်ကြသည်။ ကျိုးချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ သမီးလေးမွေးထားသည်ဟု ကြားဖူးသော်လည်း အခုထိ မမြင်ဖူးကြသေးပေ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုကလေးမလေးမှာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ အလွန်ပင် လှပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သမီးဖြစ်သူကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြသတတ်သည့် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့်မတူဘဲ လင်ချင်းဟဲ့ကမူ အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် စကားပြောရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လင်မိသားစုကိစ္စများအပြင် စကားဝိုင်းမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ကျိုးလျိုနီအကြောင်းသို့ ရောက်သွားသည်။
"သူမတစ်ယောက်တည်း ဘယ်တွေလျှောက်သွားနေလဲ ဘယ်သူသိမလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နှစ်က တစ်ခါလာလည်ကတည်းက ပြန်မလာတော့ဘူး။ ကျွန်မဆီက ယွမ်နှစ်ရာတောင် ချေးသွားသေးတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ညည်းတွားသည်။
အစက ကျိုးလျိုနီက ပါးစပ်ကို အကြီးကြီးဟကာ ယွမ်တစ်ထောင် တောင်းခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက်အထိ ချေးပေးနိုင်ပါ့မလဲ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ယွမ်နှစ်ရာသာ ပေးလိုက်ရသည်။
ကျိုးလျိုနီ အကြောင်းပြချက်ပေးသည်မှာ သူမ၏ဖခင်ကို ပြန်ဆပ်ရန်ဖြစ်ပြီးမှသာ ဖခင်၏ ဆူပူခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု ဆိုသည်။
ပိုက်ဆံချေးပြီး နောက်တစ်နေ့မှာပင် သူမ ပစ္စည်းများသိမ်းကာ ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ပါ့မလဲ။ သူမ ဘယ်ကိုသွားသည်ကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမအကြောင်း သတင်းတစ်စက်မျှ မကြားရတော့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့က ကျိုးလျိုနီအကြောင်းကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူဖြစ်စေ၊ ကူးပြောင်းလာသူဖြစ်စေ၊ လူတိုင်းသည် မိမိလုပ်ရပ်အတွက် အကျိုးဆက်ကို ခံယူရမည်သာဖြစ်သည်။
ဖြောင့်မတ်သည့်လမ်းကို လျှောက်လျှင် ကောင်းမွန်သည့်ရလဒ်ကို ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကောက်ကျစ်သည့်လမ်းကို လျှောက်လျှင်တော့ ဆိုးရွားသည့်အဆုံးသတ်နှင့်သာ ကြုံရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျိုးလျိုနီ၏ "ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်း" အရ သူမကတော့ သိပ်ဆိုးဝါးသည့်အခြေအနေမျိုး ရောက်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် သူမ၏ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းနှင့် ပထမတန်းစားမြို့ကြီးများတွင် အိမ်တစ်လုံးနှစ်လုံး ဝယ်နိုင်သည့်စွမ်းရည်ရှိသရွေ့ သူမအနေဖြင့် အမြတ်အများကြီး ထွက်လာမည်မှာ သေချာသည်။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကျိုးချင်းပိုင်က ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် စကားပြောနေသည့်အသံ ကြားလိုက်ရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က နှုတ်ဆက်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ ဒုတိယအစ်ကို၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမ ပထမဆုံး ကူးပြောင်းလာစဉ်က ဒုတိယအစ်ကိုမှာ လူငယ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သေးသည်။ သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။
ဒုတိယအစ်ကိုမှာ အလွန်အမင်း အိုမင်းသွားသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း သိသိသာသာကို အိုမင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမှာ အရိုးပေါ်အရေတင်ဖြစ်နေပြီး ဘဝဒဏ်ကို ခံစားထားရပုံပေါက်သည်။
သူ့ကိုကြည့်ရင်း လင်ချင်းဟဲ့၏ရင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။
တရားမျှတစွာပြောရလျှင် ဒုတိယအစ်ကိုမှာ တစ်ခါမျှ လူဆိုးတစ်ယောက် မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ၊ သူမှာ အမှန်တကယ်ကို သဘောကောင်းသည့်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုသူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ ရှုခင်းများက အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း လူတို့မှာမူ အမှတ်မထင်နိုင်လောက်အောင် ပြောင်းလဲကုန်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"စတုတ္ထမောင်မယားက ကျွန်တော့်ကို အများကြီး အိုမင်းသွားတယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက ခါးသီးပြီး မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်သည့် အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒီနှစ် အစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကို အစ်ကို့အတွက် အားဆေးတွေ ထည့်ပေးလိုက်တာလေ။ ဒုတိယအစ်ကို မချက်စားခဲ့ဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။
ဒုတိယအစ်ကို မဖြေခင်မှာပင် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က "အဲဒီပစ္စည်းတွေအားလုံးကို လျိုနီရဲ့အမေက မြို့ကို ယူသွားတာလေ" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ရှဲ့ရှဲ့ဘက်မှာ သူတို့အတွက် သီးသန့်မရှိဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အိမ်တိုင်းကို အညီအမျှ ပို့ပေးခဲ့သည်ကို သတိရကာ မေးလိုက်သည်။
"ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လျိုနီရဲ့အမေက အဲဒါတွေက မလောက်ဘူးဆိုပြီး သူ့ဝေစုကိုပါ အတင်းလုယူသွားတာလေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဒေါသတကြီး ရှင်းပြသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ အားမလိုအားမရဖြင့် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "သူယူသွားပါစေလေ။ ကျွန်တော်က ဒီလိုအရာတွေကို စားဖို့မှ မလိုတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။