"အကယ်၍ မင်း ဒါကို မကုန်အောင်စားနိုင်ရင် ကျန်တဲ့အပိုင်းကို အဘိုးကြီးကျန်းဆီ ပို့ပေးလိုက်ပါ။ သူ ကျန်းမာနေမှ မင်းတို့လည်း အဆင်ပြေမှာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဟာသနှောကာ ပြောလိုက်သည်။
ရှဲ့မေလီမှာ တဟားဟားနှင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က အဘိုးကြီးကျန်းနှင့် အဘွားကြီးကျန်းတို့၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို မေးမြန်းလိုက်ရာ နှစ်ဦးစလုံး အတော်လေး ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်နေကြောင်း သိရသည်။ ထို့နောက် သူမက ကျိုးဝူနီ၏ အခြေအနေကို ဆက်မေးလိုက်သည်။
ကျိုးဝူနီ၏ ဗိုက်မှာ ယခုအခါ အတော်လေး ကြီးလာပြီဖြစ်သည်။ ပထမဝက်နှစ်တွင် သူမ ဆက်လက်သင်ကြားပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဒုတိယဝက်နှစ်တွင်မူ ဆက်သင်ပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမမှာ မီးဖွားခွင့်ယူလိုက်ပြီး နောက်နှစ်တွင်မှ ပြန်လည်သင်ကြားရန် စီစဉ်ထားသည်။
လက်ရှိတွင် ကျိုးဝူနီ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး ထူးခြားသည့် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူက မီးနေသည်စောင့်ရှောက်ရန် လာရောက်ကူညီပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း ကျိုးဝူနီကမူ သူမကို လာစေချင်စိတ် မရှိလှပေ။
ရှဲ့မေလီနှင့် စကားပြောဖြစ်သည့် ထိုနေ့မှာပင် ကျိုးဝူနီက လင်းချင်းဟယ်ထံသို့ ဖုန်းဆက်လာသည်။ "ကျန်းဟန် ရဲ့အမေက သူ့အစ်ကိုကြီးမိသားစုကိုပဲ အမြဲမျက်နှာလိုက်တာ။ သူသာ ကျွန်မရဲ့ မီးနေသည်စောင့်ပေးဖို့ ရောက်လာရင် ပစ္စည်းတွေ ပျောက်ရှတာမျိုးတွေ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ အဲဒီထက်စာရင် အိမ်အကူတစ်ယောက် ငှားလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်၊ သူလာစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ကျိုးဝူနီက ပြောသည်။
"သူမက အရင်က မင်းတို့အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို ယူဖူးလို့လား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"သူ အိမ်ကို နှစ်ခါလောက် လာလည်ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်တိုင်းမှာ အိမ်ထဲက ပစ္စည်းလေးတွေက ပျောက်ပျောက်သွားတတ်သည်။ ကျွန်မက အစတုန်းက သတိမထားမိပေမဲ့ ကျန်းဟန် က ပြောပြမှပဲ သူ့အမေ ယူသွားတာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိရတာပါ" ဟု ကျိုးဝူနီက ရှင်းပြသည်။
"ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျန်းဟန် က ဘယ်လိုသဘောထားလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
"သူကတော့ ကျွန်မသဘောအတိုင်းပဲ လုပ်ဖို့ပြောတယ်၊ စိတ်မတိုဖို့လည်း မှာတယ်" ဟု ကျိုးဝူနီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
ယောက္ခမဖြစ်သူကို အားကိုးစရာမလိုသော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမဘက်မှ ရပ်တည်ပေးနေသည်ကို သိရသဖြင့် ကျိုးဝူနီအတွက် ကျေနပ်စရာပင်။ လစဉ် ယောက္ခမများကို ထောက်ပံ့ကြေးပေးပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူတို့နှင့် ပတ်သက်မှု အလွန်အကျွံမလုပ်ဘဲ နေလိုက်သည်။
ကျန်းဟန် လည်း ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အလုပ်ကြိုးစားနေသည်။ သူတို့၏ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များမှာ ယခုနှစ်တွင် လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် အားလုံးကို ကြီးကြပ်နေရသည်။
ထူးခြားသည်မှာ ကော်မရှင်ခများကြောင့် ကျန်းဟန် ၏ ပြီးခဲ့သည့်လ လစာမှာ ယွမ်သုံးရာနီးပါးအထိ ရှိခဲ့သည်။ ဤပမာဏမှာ အတော်လေး များပြားသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။
ကျိုးဝူနီအနေနှင့်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အလုပ်ကြိုးစားနေချိန်တွင် မိသားစုအတွင်း အနှောင့်အယှက်များဖြင့် စိတ်ရှုပ်စေချင်သည်မဟုတ်သဖြင့် ထိုကိစ္စများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
"နောက်ဆုံးအကြိမ် သူလာတုန်းက ပန်းသီးအနည်းငယ် ယူလာပြီး ကျွန်မတို့အိမ်က ကျယ်လိုက်တာလို့ ပြောသွားတယ်။ သူ့အသံနေအသံထားအရဆိုရင် သူ့သမီးတွေနဲ့ တခြားသူတွေကိုပါ ဒီမှာ လာနေစေချင်နေပုံရတယ်" ဟု ကျိုးဝူနီက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"ပြီးတော့ မင်းက ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
"ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်ပါ့မလဲ။ ဒီအိမ်က ဒေါ်လေးလေးနဲ့ ဦးလေးလေးတို့က ကျန်းဟန် နဲ့ ကျွန်မကို နေဖို့ ပေးထားတာလေ။ ဒီမှာ နေခွင့်ရတာတင်ပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာ၊ လူအများကြီးကို ခေါ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အဲဒါက ဘယ်လိုမှ မသင့်တော်ဘူးလေ" ဟု ကျိုးဝူနီက ဆိုသည်။
"တကယ်လို့ သူတို့က လူကောင်းတွေဆိုရင်တော့ နေခွင့်ပေးတာက ပြဿနာမရှိပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"သူတို့က ပါးစပ်သရမ်းကြလွန်းလို့ ကျွန်မ မနှစ်သက်ဘူး။" ကျိုးဝူနီ၏ အတွေးများမှာ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ထပ်တူကျနေသည်။ အကယ်၍ ကျန်းဟန် ၏ ညီမနှစ်ယောက်သာ သဘောထားပြည့်ဝပြီး အလုပ်ကြိုးစားသူများ ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် အိမ်သန့်ရှင်းရေး ကူလုပ်ပေးရန် လာနေသည်ကို သူမအနေနှင့် ကန့်ကွက်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ရက်စက်သော ခဲအို/ယောက်မ မဟုတ်သည့်အတွက် အခြားနေရာတွင် နေရာကျဉ်းနေပါက ကူညီပေးရသည်ကို ဝမ်းမြောက်မိမည်မှာ အမှန်ပင်။
သို့သော် ကျိုးဝူနီသည် သူ၏ ညီမနှစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဖူးပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားသူများ မဟုတ်သော်လည်း ကျိုးဝူနီအနေနှင့် သူတို့နှင့် ပတ်သက်မှု မများပြားလိုပေ။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ ကိုယ့်ဘဝနှင့်ကိုယ် နေကြခြင်းကသာ အားလုံးအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။
"မင်းကိုယ်တိုင် ဘာဖြစ်ချင်မှန်း သေချာသိနေရင် အဆင်ပြေပါတယ်။" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "အိမ်အကူစရိတ်ကတော့ ဒေါ်လေးလေးကပဲ ကုန်ကျစရိတ် ပေးလိုက်ပါ့မယ်။"
"ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရမှာလဲ။ ကျွန်မတို့ ကိုယ့်ဘာသာပဲ ရှင်းနိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးဝူနီက ပျော်ရွှင်စွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
"မင်းနဲ့ ကျန်းဟန် ကို ပေါင်းဖက်ပေးခဲ့တာကလည်း ငါပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကို အဆုံးထိ လုပ်ပေးရမှာပေါ့။ မင်းရဲ့ ကလေးလေးအတွက် အိမ်အကူတစ်ယောက် ငှားပေးလိုက်ရင် ငါလည်း စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေခွင့်ပေးနိုင်ပြီလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
ကျိုးဝူနီလည်း ထပ်မငြင်းတော့ပေ။ သူမ၏ ဒေါ်လေးလေးက သူတို့ကို အမှန်တကယ်ပင် စေတနာထားမှန်း သိသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အမြဲမှတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ယဉ်ကျေးပြလွန်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။
ဗိုက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ကျိုးဝူနီမှာ အိမ်အကူရှာရန် စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။
ကျိုးဝူနီ အိမ်အကူငှားမည်ကို အဘွားကြီးကျန်း သိရှိသွားသောအခါ သူမ၏ ချွေးမအကြီးဆုံး၏ စရိုက်ကို သိရှိထားသူပီပီ စုံစမ်းမေးမြန်းပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အတွေ့အကြုံရှိပြီး နာမည်ကောင်းရှိသူတစ်ဦးကို ရှာတွေ့သွားကာ ကျိုးဝူနီနှင့် တွေ့ဆုံစေခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ ကိစ္စမှာ ပြီးပြတ်သွားတော့သည်။ ကလေးမွေးသည်နှင့် အိမ်အကူကို ခေါ်ယူပြီး အကူအညီယူရန် စီစဉ်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းဟန် ၏ အမေဖြစ်သူမှာမူ သူမ၏ မကျေနပ်ချက်များ ရှိနေဆဲပင်။
ကျန်းဟန် သည် ပုံမှန်အတိုင်း လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးငွေများကို သူမထံ ပို့ပေးသည်။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်း ငွေများစွာ ရထားသဖြင့် သူမကို ပိုပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ရောက်ရောက်ချင်းပင် သူမ၏ အပြစ်တင်စကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပိုပေးချင်သည့်စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူသည် သတ်မှတ်ထားသည့် ပမာဏအတိုင်းသာ ထားခဲ့လိုက်သည်။
"အမေ၊ ဟုန်မင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုနေထိုင်လဲဆိုတာ ပူပန်စရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ကျန်းဟန် က ပြောသည်။
သူမ၏ သားဖြစ်သူဖြစ်သည့်အတွက် မိခင်၏ စရိုက်ကို သူ အသိဆုံးပင်။ သူမတွင် အလွန်ဆိုးရွားသည့် အကျင့်ဆိုးမျိုးမရှိသလို ချွေးမဖြစ်သူ သို့မဟုတ် မြေးဖြစ်သူကိုလည်း ရက်စက်စွာ မဆက်ဆံတတ်ပေ။ သူမမှာ လက်သရမ်းသည့် အကျင့်တစ်ခုသာ ရှိသည်။ အရေးကြီးသည့် ပစ္စည်းများကို ဘယ်သောအခါမှ မခိုးဝံ့သော်လည်း စားစရာအနည်းငယ်ကိုမူ မကြာခဏဆိုသလို ယူတတ်သည်။ ထိုအကျင့်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော်လည်း အကြီးအကျယ် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုမျိုး မဟုတ်ပေ။
ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်ကို ကြည့်လျှင် ဟုန်မင် စားချင်သော ပင်လယ်သခွားသီးများ ပျောက်နေခဲ့သည်။
ထိုပင်လယ်သခွားသီးမှာ အရင်အကြိမ်က ချက်ပြုတ်ထားရာမှ ကျန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့ ပင်လယ်သခွားသီး ဆန်ပြုတ်ချက်စားတတ်ကြပြီး ကျန်းဟန် ပင်လျှင် အားရပါးရ စားခဲ့ရဖူးသည်။ တကယ်တော့ ဟုန်မင် ပျင်းနေသည့်အချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင် ဆန်ပြုတ်ချက်ပေးခဲ့ပြီး ကျန်ခဲ့သည့် အပိုင်းအစလေးများကို ဗီရိုထဲတွင် သိမ်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဟုန်မင် စားချင်၍ ရှာကြည့်ရာ မတွေ့တော့ပေ။
သူ့အမေ လာလည်သွားပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဘယ်သူယူသွားသည်ကို ပြောစရာမလိုတော့ပေ။ ဟုန်မင်ကလည်း ပြဿနာမရှာဘဲ သူ့အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့သဖြင့် ထိုကိစ္စမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ယခုအခါ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရသည့်အတွက် ဒေါ်လေးလေးက အိမ်အကူငှားပေးပြီး ကုန်ကျစရိတ်ကို တာဝန်ယူမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် မလိုသည်မှာ တစ်ကြောင်းဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဟန် အနေနှင့် ဒေါ်လေးလေး၏ အကူအညီမပါဘဲလည်း ငှားနိုင်စွမ်းရှိသည်။ တစ်လစာအတွက် ယွမ်တစ်ရာသာ ကုန်ကျမည်ဖြစ်ရာ သူတို့အနေနှင့် မတတ်နိုင်စရာ မရှိပေ။
မိခင်ဖြစ်သူ၏ ကန့်ကွက်ချက်များနောက်ကွယ်တွင် အကြောင်းရင်းရှိသည်ကို ကျန်းဟန် သိသည်။ ဒေါ်လေးလေးသည် ဟုန်မင် မီးနေသည်စောင့်ချိန်တွင် ကောင်းမွန်သည့် အစားအသောက်များစွာ ပေးမည်ကို သူမ သိရှိထားပြီး ထိုထဲမှ အချို့ကို ရယူလိုနေခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မိခင်ဖြစ်သူကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် ပေးရန် သူ လုံးဝစိတ်မကူးထားပေ။
ကျန်းဟန် ၏ အမေဖြစ်သူက အိမ်၏ ကျယ်ဝန်းပုံအကြောင်း စကားလမ်းကြောင်း လွှဲကာ သူ၏ ညီမနှစ်ယောက်ကို လာနေစေရန် အကြံပြုသောအခါ ကျန်းဟန် မှာ ခေါင်းကိုက်လာသည်။ သူ၏ ညီမများမှာ မည်သို့သောသူများဖြစ်သည်ကို သူ မသိဘဲ မနေပေ။
"ဒီအိမ်က ဟုန်မင်ရဲ့ ဦးလေးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးလေး ပိုင်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့က နေဖို့ ခဏချေးယူထားတာ။ တခြားသူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်နေခိုင်းလို့ ရပါ့မလဲ။ အိမ်မှာလည်း နေရာမရှိတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အမေ၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကို ဒီလို အတွေးမျိုးတွေ မတွေးခိုင်းပါနဲ့တော့!" ဟု ကျန်းဟန် က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးဝူနီမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပြုတ်ထားသော မြေပဲများကို စားနေသည်။ သူပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် မြေပဲနှစ်စေ့ကို အခွံခွာ၍ သူ့အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျိုးဝူနီနှင့် ကျန်းဟန် တို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် သဘောထားကြီးသော အစ်မတော်နှင့် နားထောင်တတ်သော ညီငယ်လေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။ ကျိုးဝူနီမှာ အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းဟန် ကို လုံးဝလက်မြှောက်သွားအောင် လုပ်နိုင်လောက်သည့် ဂုဏ်ရှိပြီး ရက်ရောသည့် အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်သည့်အခါ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော မန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အိမ်တွင်မူ သူမအပေါ် အလွန်ဂရုစိုက်သော ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ကျိုးဝူနီမှာလည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။
"ဒီနေ့ ခေါင်းနည်းနည်း ယားနေသလိုပဲ" ဟု ကျိုးဝူနီက ပြောသည်။
"ဒါဆို ကျွန်တော် လျှော်ပေးမယ်လေ" ဟု ကျန်းဟန် က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးဝူနီမှာ လင်းချင်းဟယ် အသုံးပြုလေ့ရှိသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီလိုက်သည်။ ထိုကုလားထိုင်မှာ ခေတ်နောက်ပိုင်း ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်များကဲ့သို့ပင် ခေါင်းလျှော်ရန်အတွက် အလွန်အဆင်ပြေသည်။
"ကျွန်မ ဆံပင်အတိုညှပ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။ အရမ်းရှည်လာတော့ လျှော်ရတာ ခက်တယ်" ဟု ကျိုးဝူနီက တွေးတောကာ ပြောလိုက်သည်။
"မရှည်ပါဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ ထားပါ၊ ဒီလိုပုံစံလေးက ပိုလှတယ်" ဟု ကျန်းဟန် က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "လျှော်ရတာကို ပူမနေပါနဲ့။ ရှင် လျှော်ချင်တဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်ပဲ တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်။"