အခန်း (၆၈၈) - အငြိမ်းစား စစ်သည်များ
လင်းရှူး ရောက်ရှိလာပြီး နောက်တစ်နေ့မှာပင် အလုပ်စဝင်တော့သည်။ သူမ၏ ပညာရေးအခြေခံမှာ ခိုင်မာပြီး ဗဟုသုတလည်း ကြွယ်ဝသူဖြစ်သည်။ သို့သော် လုပ်ငန်းခွင်နှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသဖြင့် အနည်းငယ် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သွားပါက အဓိကပြဿနာကြီးများ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ယခုနှစ်တွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ နည်းပါးသည်။ အကြီးဆုံးသားမှာ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီး ဒုတိယသားကိုလည်း စီးပွားရေးခရီးစဉ်ဖြင့် စေလွှတ်လိုက်ရသည်။ မိသားစုစီးပွားရေးမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ လင်းချင်းဟယ်၏ ဘာသာပြန်စတူဒီယိုမှာလည်း အော်ဒါများ စတင်လက်ခံနေပြီဖြစ်သော်လည်း အလုပ်မှာ ခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
လက်ဖက်ခြောက်အသစ်များစွာ ရောက်ရှိလာပြီး အားလုံးမှာ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ကြသည်။
ဂိုဒေါင်ထဲတွင် အငြိမ်းစား စစ်ခွေးနှစ်ကောင်ကိုလည်း ထားရှိထားသည်။ မိသားစုတွင် မွေးထားသော ခွေးများနည်းတူ ၎င်းတို့မှာ အငြိမ်းစားယူထားသော်လည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ လူကြီးနှစ်ယောက်ခန့်နှင့် ညီမျှနေဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ကြိုးတုပ်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် လူအများစုမှာ အနားကပ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြပေ။
သဘာဝအတိုင်းပင် ၎င်းတို့မှာ အထူးလေ့ကျင့်ပေးထားပြီး စည်းကမ်းကြီးမားကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်သည် နေ့စဉ် အစားအစာနှစ်နပ်ကို ကိုယ်တိုင်သွားရောက် ကျွေးမွေးသည်။ သူသည် ခွေးများကို သဘောကျသူဖြစ်ပြီး မိသားစုတွင် ယခင်က ဖေးယင်း ဟု အမည်ပေးထားသော ခွေးတစ်ကောင်ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း အိုမင်းရင့်ရော်၍ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဂိုဒေါင်တွင် လက်ဖက်ခြောက်အသစ်များသာမက ကုန်စုံဆိုင်အတွက် ကုန်ပစ္စည်းများကိုပါ သိုလှောင်ထားသည်။ ရပ်ကွက်ထဲတွင် အိမ်များရှိသော်လည်း ဒေသတွင်း လုံခြုံရေးမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤနေရာမှာ မြို့တော်ဖြစ်သည့်အလျောက် ပြင်းထန်သော နှိမ်နင်းမှုများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပြင်ပနေရာများထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နေသည်။
သို့တိုင်အောင် ပစ္စည်းများစွာ သိုလှောင်ထားရသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်သည် နေ့စဉ် နယ်လှည့်စစ်ဆေးလေ့ရှိသည်။ တစ်ရက် စစ်ဆေးနေစဉ်အတွင်း စစ်ခွေးတစ်ကောင်၏ ခြေထောက်တွင် ဒဏ်ရာရနေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုအခါ ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ရှင်းပြခိုင်းစရာမလိုဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူသိလိုက်သည်။ သူသည် ခွေးကို အထူးကုတိရစ္ဆာန်ဆေးကုဆရာဝန်ထံ ခေါ်သွား၍ ပတ်တီးစည်းပေးပြီးနောက် အိမ်သို့ခေါ်လာကာ ကျန်ရှိသော စစ်ခွေးနှစ်ကောင်ကို ဂိုဒေါင်သို့ ပြန်လည်စေလွှတ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် ထိုမျှနှင့် မလုံလောက်သေးဟု ခံစားရသဖြင့် သူ၏ အကြီးဆုံးသား တာဝန်ကျနေသော စစ်တပ်စခန်းသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း စစ်တပ်အင်အား လျှော့ချမှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆက်တွဲ အလုပ်ဖြုတ်မှုများအတွက် လူဦးရေ တစ်သန်းကျော်ကို လျှော့ချခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင်အတွက် အရည်အချင်းရှိသော စစ်မှုထမ်းဟောင်းအချို့ကို ခေါ်ယူရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူနေသည်။
ကျိုးခိုင် မှာ တာဝန်ထွက်နေခြင်း မရှိသဖြင့် ဖုန်းမြည်သံကြားသောအခါ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ မိဘများမှာ သူတို့အတွက် အရေးကြီးကိစ္စမှလွဲ၍ စခန်းသို့ ဖုန်းဆက်လေ့မရှိသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ အရေးကြီးသည်ဟု သူထင်လိုက်မိသည်။
တောင်းဆိုချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးခိုင် က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ပုံအပ်လိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါးယောက်တောင်လား၊ အဲ့လောက်အထိ လိုအပ်လို့လား"
"ငါးယောက် လိုအပ်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က အတည်ပြုပြောသည်။
အငြိမ်းစား စစ်မှုထမ်းငါးယောက်မှာ လူငယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တတိယမြောက်သားက ထရပ်ကားဖြင့် သွားရောက်ကြိုဆိုသည်။ သူတို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးမှုမရှိကြသေးသဖြင့် ဆိုင်းဘုတ်ကိုင်၍ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ တစ်ချိန်က ကျိုးခိုင် ၏ လက်အောက်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။
စစ်မှုထမ်းဟောင်း ငါးယောက် ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် အိမ်သို့ပြန်၍ ဇနီးသည်နှင့်အတူ စိတ်အေးလက်အေး အိပ်စက်နိုင်တော့သည်။ လူငါးယောက်စလုံးကို ဂိုဒေါင်တွင် တစ်နေ့လုံး စောင့်ခိုင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်သည် ၎င်းတို့ကို တာဝန်များ ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ လေးယောက်ကို ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် တာဝန်ပေးပြီး ပဉ္စမမြောက်သူမှာ စကားပြောဆိုရတာကို နှစ်သက်သူဖြစ်သဖြင့် ကုန်စုံဆိုင်သို့ စေလွှတ်ကာ ရှု့ရှန်းချန်နှင့်အတူ အရောင်းအဝယ်ပညာကို သင်ယူစေသည်။ လီအိုက်ကော်နှင့် ကျိုးဆန်းနီတို့ မိသားစု ထွက်သွားပြီးနောက် ရှု့ရှန်းချန်တစ်ယောက်တည်း ဆိုင်တွင် ထားခဲ့ရမှာလည်း အနည်းငယ် များလွန်းနေသည်။
သူတို့၏ လစာမှာ မနည်းလှဘဲ စားစရိတ်များလည်း ပါဝင်သည်။ ပြင်ပတွင် ဤသို့သော အလုပ်မျိုးကို ရှာဖွေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ဇာတိမြေသို့ ပြန်ရောက်ပြီး တစ်လနီးပါး လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရသဖြင့် အိမ်ရှိ စားနပ်ရိက္ခာများကိုသာ စားသောက်နေခဲ့ရသည်။ အိမ်တွင်သာ ဆက်နေပါက သူတို့၏ ခယ်မများက မျက်စောင်းထိုးကြတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါတွင် သူတို့ အလုပ်အကိုင် ရရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။
ဩဂုတ်လတွင် လီအိုက်ကော်နှင့် ကျိုးဆန်းနီတို့သည် ကလေးငယ် ပန်ပန်ကိုခေါ်၍ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ စီးပွားရေး လုပ်ကိုင်ရန် စီစဉ်ကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်က အားပေးကူညီပြီး ကုန်ပစ္စည်းများ ထောက်ပံ့ပေးကာ ကျန်ရှိသည်များကို ကိုယ်တိုင်စီမံခန့်ခွဲစေသည်။
သူတို့၏ ဆိုင်တည်နေရာမှာ စျေးငယ်လေးတစ်ခုနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိသဖြင့် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ဖွင့်လှစ်သည့်ဆိုင်မှာ စီးပွားရေး မညံ့ဖျင်းနိုင်ပေ။
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကုန်စုံဆိုင်အတွက်မူ လင်းချင်းဟယ်က ရှု့ရှန်းချန်နှင့် ဒေါင်ကျူးဆိုသည့် စစ်သားလေးကို တာဝန်ပေးထားသည်။ ရှု့ရှန်းချန်နှင့် ဒေါင်ကျူးတို့နှစ်ဦးမှာ အခြားစစ်သားလေးယောက်နှင့် မနေဘဲ ကုန်စုံဆိုင်မှာပင် စားသောက်နေထိုင်ကြသည်။
အခြားစစ်သားလေးယောက်မှာ ပို့ဆောင်ရေးနှင့် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးအတွက် တာဝန်ယူရပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ဝယ်ယူထားသည့် ဂိုဒေါင်ဘေးရှိ အိမ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ရာ မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားပါက ခွေးများ ဟောင်သံကို ချက်ချင်း ကြားရလိမ့်မည်။ သူတို့ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော မငြိမ်သက်မှုများမှာလည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာလည်း စေးနဲသူ မဟုတ်ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မီးဖိုချောင်မှ ဟင်းလျာများ ပိုချက်ခိုင်းပြီး တတိယမြောက်သားကို ထုပ်ပိုးစေကာ ပို့ခိုင်းလေ့ရှိသည်။ အလုပ်ပါးသည့်အချိန်မျိုးတွင် သူတို့ကို အိမ်သို့ပင် ခေါ်၍ ကျွေးမွေးသည်။ ထိုအခါ စစ်သားလေးများမှာ ပျော်ရွှင်သွားကြပြီး သူတို့၏ တပ်ရင်းမှူး၏ မိခင်မှာ ငယ်ရွယ်လှပကြောင်း ချီးကျူးစကားဆိုကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည်လည်း ထိုလူငယ်လေးများကို သဘောကျမိသည်။ သူမ၏ အသက်အရွယ်အရ သူတို့ကို သားသမီးကဲ့သို့ပင် ချစ်ခင်မိသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တတိယမြောက်သားကို ဟင်းလျာများ ပိုထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ဘာသာ ချက်ပြုတ်စားသောက်စေသည်။ လူစုလူဝေးနှင့် အတူတူချက်ပြုတ်စားသောက်ခြင်းမှာ ပို၍ကုန်ကျစရိတ်သက်သာသဖြင့် သူတို့မှာလည်း အရသာရှိပြီး အာဟာရပြည့်ဝသော ဟင်းလျာများ ရရှိသဖြင့် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်ကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် သူတို့အတွက် အဝတ်လျှော်စက် ဝယ်ပေးချင်သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင်က "သူတို့ စခန်းမှာတုန်းက ကိုယ့်အဝတ်ကိုယ် လျှော်ခဲ့ရတာပဲ၊ အခုမှ ဘာလို့ အဝတ်လျှော်စက် လိုရမှာလဲ" ဟု ပြောသည်။
အဘိုးကြီးမှာ အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်နေပြီး ဇနီးသည်က ဤလူငယ်လေးများကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ လင်းချင်းဟယ်က သူတို့ကို သဘောကျသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ လူကြီးတစ်ယောက်က လူငယ်များအပေါ် ထားရှိသည့် မေတ္တာမျိုးသာဖြစ်ပြီး အခြားအတွေးမျိုး လုံးဝမရှိပေ။
ဟုတ်ပါသည်၊ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် မနာလိုဖြစ်နေမှန်း သူမ မသိလိုက်ပေ။ ထိုမနာလိုမှုကြောင့်ပင် စစ်သားလေးများအတွက် အိမ်မှ ဟင်းလျာပို့ပေးခြင်းမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ အစားအနေဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်က တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့ကို အပြင်၌ ဘဲကင်စားရန် ငွေပေးလေ့ရှိသည်။
ဝန်ထမ်းသစ် ငါးဦး ထပ်တိုးလာသော်လည်း လုပ်ငန်းများမှာ ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နေပြီး လူအင်အားမှာလည်း လုံလောက်သွားသည်။ စီးပွားရေးခရီးစဉ် ရှိတိုင်း တတိယမြောက်သားက သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တတိယမြောက်သားသည် ဟိုင်ရှီသို့ သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။ လင်းချင်းဟယ်သည် သူ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ဝူနီ ၏ ကိုယ်ဝန်မှာ ရင့်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ကလေးအဝတ်အစားသစ်များ ဝယ်စရာမလိုတော့ပေ။ ဆန်းနီ၏ သမီးလေး ယွမ်ယွမ်၏ အဝတ်အစားဟောင်းများကို ထုပ်ပိုး၍ ပို့ပေးလိုက်ရုံပင် ဖြစ်သည်။ တတိယမြောက်သားက ထိုနေရာသို့ မကြာခဏ သွားရောက်သဖြင့် အလောတကြီး လုပ်စရာမလိုပေ။
လင်းချင်းဟယ်သည် ကုန်စုံဆိုင်မှ စားစရာများကိုလည်း ထုပ်ပိုးပေးလိုက်ပြီး အဘိုးအိုကျန်း၊ အဘွားအိုကျန်းနှင့် ရှု့မေလီတို့အတွက် အစားအစာအချို့အပြင် ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဝတ်စုံနှစ်စုံကိုပါ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ရှု့မေလီက ထိုညတွင် ဖုန်းဆက်၍ "မင်းက တတိယမြောက်သားနဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပို့ခိုင်းပြန်ပြီ။ အကြီးဆုံးသား အိမ်ထောင်ကျတုန်းက ပို့လိုက်တဲ့ဟာတွေတောင် မကုန်သေးဘူး" ဟု ညည်းတွားလေသည်။