သူတို့နှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်းချင်ဟယ်မှာ အာဟာရဓာတ်ပြည့်ဝသည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို စားလိုက်ရသကဲ့သို့ စိတ်ကျေနပ်မှု အပြည့်အဝရသွားတော့သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်ဖို့ပင် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။ အစပိုင်းတွင် သူတို့ကြားရှိ လေထုမှာ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပွင့်လင်းသွားသယောင် ရှိသော်လည်း စကားပြောစရာ မရှိကြသည့်တိုင် အတူတူ လမ်းလျှောက်ပြန်လာကြသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တရားဝင်တွဲနေကြသည်ဟု မဆိုနိုင်သေးဘဲ အချစ်ရေး၏ ဝေဝါးသည့် အဆင့်တွင်သာ ရပ်တန့်နေကြဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဤအခြေအနေက အဆင်ပြေပါသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ထိုညက ထိုနေရာတွင်ပင် တည်းခိုကြပြီး လင်းချင်ဟယ်က ဇုန်းချင်းထံ နွားနို့တစ်ခွက် ယူလာပေးခဲ့သည်။
"အန်တီက ရှုကျဲကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကြည့်လာတာ။ အန်တီ့မှာ သမီးလေးတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး၊ တကယ်လို့သာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ကို သမက်တော်ချင်မိမှာ အသေအချာပဲ" ဟု လင်းချင်ဟယ်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် သူက အန်တီပြောသလို ကောင်းမွန်နိုင်မှာလဲ" ဟု ဇုန်းချင်းက နွားနို့ကို လက်ခံယူလိုက်ရင်း မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ရဲသွားသည်။
"ရှုကျဲက မကောင်းဘူးလား။ သူက ရိုးသားပြီး ဟန်လုပ်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလို ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ရုပ်ရည်မျိုးဆိုရင် ဘယ်မိန်းကလေးကများ သူ့ကို လက်ထပ်ပြီးရင် မပျော်ရွှင်ဘဲ နေပါ့မလဲ။ သူ့မိဘတွေအကြောင်းကတော့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့က လူကြီးလူကောင်းတွေပါ။ အန်တီ သူတို့နဲ့ တွေ့ဖူးပါတယ်" ဟု လင်းချင်ဟယ်က ဆက်ပြောသည်။
တကယ်တမ်းတွင်မူ သူတို့က လူကြီးလူကောင်းများချည်းဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ဟန်ရှုကျဲ၏ မိဘများမှာ အတော်လေး ဆက်ဆံရခက်သူများ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ဇုန်းချင်းနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါတိုင်းတွင် သူတို့၏ သံမဏိစိတ်ဓာတ်များမှာ ပျော့ပျောင်းသွားကြသည်။ သူတို့မှာ စံပြယောက္ခမများအဖြစ်ပင် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဇုန်းချင်းမှာ ဇာတ်လိုက်မ ဖြစ်သည့်အတွက် ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါက လူတို့၏ မျက်စိကိုပင် မှေးမှိန်သွားစေနိုင်သည်။
ဇုန်းချင်းမှာ ရှက်ရွံ့နေမိသည်။ အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကြောင့်ပင်။ သူမနှင့် ဟန်ရှုကျဲကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး ဝေဝါးလာခဲ့သည်။ ထိုသစ်တုံးလို လူ ဟန်ရှုကျဲက သူမကို ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားတတ်သည်သာမက ပိုးပဝါတစ်ထည်ပင် လက်ဆောင်ပေးခဲ့သေးသည်။ ဆိုလိုရင်းမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းနေပြီဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း လင်းချင်ဟယ်ရှေ့တွင်တော့ သူမ ဘာကိုမျှ ဝန်မခံဘဲ "အန်တီ၊ အချိန်နောက်ကျနေပြီ" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
"အင်း၊ နောက်ကျနေပြီပဲ။ အခန်းထဲပြန်ပြီး နားတော့လေ။ အန်တီကတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်စေချင်တာပါ။ နောင်တစ်ချိန် မင်းတို့ လက်ထပ်ဖြစ်ကြရင်တောင် အန်တီက ဒီမှာ အခန်းတစ်ခန်း ချန်ထားပေးမယ်။ မင်းတို့ ဘယ်အချိန်လာချင်ချင် ဒီမှာနေလို့ရတယ်၊ ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ" ဟု လင်းချင်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ လူကြီးလုပ်ပေးရခြင်းက လင်းချင်ဟယ်ကို အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာကို သတိပြုမိပြီး "ဇုန်းချင်းနဲ့ ရှုကျဲက လိုက်ဖက်ပါတယ်။ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို တွေးတောနေတာ ရပ်လိုက်ပါတော့" ဟု ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူမက ဇုန်းချင်းကို မိမိ၏ ချွေးမအဖြစ် ခေါ်ယူရန် ကြံစည်နေသည်ဟု သူက ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။
လင်းချင်ဟယ်က မျက်စိကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင် ဘာတွေတွေးနေလဲ။ ကျွန်မ ရှုကျဲကို ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြည့်လာတာ။ အခု ဒီအရွယ်ရောက်တဲ့အထိ သူက တစ်ကိုယ်တော် ဖြစ်နေတော့ ကျွန်မက သူ့အတွက် စိုးရိမ်ပေးတာ သဘာဝပဲလေ။ ပြီးတော့ တတိယသားကရော အခု အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းက သူမကို အထူးဂရုစိုက်နေတာကို ကိုယ်မြင်ပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။ သူမက နွားနို့ကိုယ်တိုင် ယူသွားပြီး စစ်ဆေးပေးသည်အထိ လုပ်ခဲ့သည်မဟုတ်လော။
"အိပ်တော့လေ" ဟု လင်းချင်ဟယ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဇုန်းချင်းမှာ တကယ့်ကို ရှားပါးပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူပင် မည်မျှကောင်းပါစေ၊ အရာအားလုံးက ကံတရားအပေါ်မှာသာ မူတည်သည်မဟုတ်လော။ သူမမှာ တတိယသားနှင့် ထိုကဲ့သို့သော အချစ်ရေးကံ မရှိခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။ သူမသာ အတင်းအကျပ် ပေါင်းပေးမည်ဆိုလျှင် အကျိုးထက် အပြစ်သာ များလာနိုင်သည်။ ဇုန်းချင်းကို ဟန်ရှုကျဲနှင့် ပေါင်းပေးလိုက်ခြင်းက မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သာ အတူတူရှိနေသရွေ့ သူမအနေဖြင့် သူတို့ကို မည်သည့်အချိန်၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ဧည့်သည်အဖြစ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကြိုဆိုမည်ဖြစ်သည်။
ထိုညမှာ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လင်းချင်ဟယ် နိုးလာသည့်အခါ ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် ဟန်ရှုကျဲတို့မှာ ပြေးလွှားလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီး ပြန်ရောက်နေကြပြီဖြစ်သည်။
လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ထား၍ ချွေးများစို့နေသည့် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ရေချိုးပြီးနောက် နံနက်စာ စားရန် စုဝေးလာကြသည်။
ဟန်ရှုကျဲနှင့် ဇုန်းချင်းမှာ နံနက်စာစားပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်သွားကြသည်။ တတိယသားကို လိုက်ပို့ခိုင်းမည့်အစား သူတို့က ဘတ်စ်ကားဖြင့် ဘူတာရုံသို့ တန်းသွားကြသည်။
တတိယသားက "မေမေ၊ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးရပြီပေါ့နော်" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူလည်း ဇုန်းချင်းနှင့် ဟန်ရှုကျဲကြားက ဝေဝါးနေသော လေထုကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် သတင်းကောင်း ကြားရတော့မည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။
လင်းချင်ဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "မေမေ ဘယ်တော့မှ မစိုးရိမ်ခဲ့ပါဘူး။ မေမေက မင်းတို့ကို အမြဲယုံကြည်ပါတယ်။ မင်းက အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ အလောတကြီး လုပ်စရာမလိုပါဘူး၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပါ"
တတိယသားက ဘာမျှ ပြန်မပြောတော့ပေ။ ဇုန်းချင်းနှင့် ဟန်ရှုကျဲတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်ကို သူသိသော်လည်း၊ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည့်တိုင် သူ အများအားဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ မူလကပင် သူ့ခံစားချက်မှာ အလွန်အမင်း နက်နဲလှသည် မဟုတ်ချေ။
"ပြီးတော့ အာရှူးက နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ သူမ ရောက်လာရင် လိုက်ပြပေးပြီး မိသားစုစာရင်းစာအုပ်တွေ၊ လုပ်ငန်းခွင် အစီရင်ခံစာတွေကို ရင်းနှီးအောင် ကူညီပေးလိုက်ဦး" ဟု လင်းချင်ဟယ်က မှာကြားလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု တတိယသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လင်းရှူးမှာ ဇွန်လကုန်ခါနီးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။ ယခုအခါ အရွယ်ရောက်ပြီးသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည့် သူမက ဘတ်စ်ကားဖြင့် ခြံဝင်းအိမ်သို့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခဲ့သည်။
လင်းချင်ဟယ်တို့မှာ အိမ်သို့ ပြန်မရောက်သေးသော်လည်း အဒေါ်ကြီးကျောက်မှာ ကြိုတင် အမှာစကားရထားပြီးဖြစ်သည်။ လင်းရှူးအတွက် သန့်ရှင်းသော အခန်းတစ်ခန်းကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားပေးပြီးဖြစ်သည်။ ရေချိုးပြီးနောက် လင်းရှူးမှာ သူမ၏ အဒေါ် ပြန်လာသည်အထိ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေလိုက်သည်။
လင်းချင်ဟယ်မှာ မကြာသေးမီက ကောလိပ်ကျောင်းဆင်းတစ်ယောက်ကို ခေါ်ယူခြင်းနှင့် ဘာသာပြန်စတူဒီယိုကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းတို့ကြောင့် အလုပ်များနေခဲ့သည်။ အစပိုင်းကာလ ဖြစ်သည့်အတွက် ကိစ္စများမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ညနေခင်းမှသာ ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် မိတို့နှင့်အတူ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ညစာ ပြင်ဆင်စားသောက်ကြသည်။
လင်းရှူးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်းချင်ဟယ်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် "ဒီနေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မေမေ ထင်ထားတာ! မင်းရဲ့ အမေဆီ ဖုန်းဆက်ပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"သမီး တတိယအဒေါ်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါတယ်" ဟု လင်းရှူးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ သူမမှာ မိသားစုဓလေ့အတိုင်း တတိယမြောက် အစ်မတော်စပ်သူကို 'တတိယအဒေါ်' ဟု ခေါ်ဆိုနေကျဖြစ်သည်။
"ကောင်းပါပြီ။ ဒီနေ့တော့ နားလိုက်ဦး။ မနက်ဖြန်ကျရင် တတိယသားကို မင်းကို လိုက်ပြခိုင်းပြီး လုပ်ငန်းတွေကို ရင်းနှီးအောင် လုပ်ပေးမယ်" ဟု လင်းချင်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
"သမီး အဆင်မပြေမှာ နည်းနည်း စိုးရိမ်မိတယ်" ဟု လင်းရှူးက အပြုံးဖြင့် ဝန်ခံသည်။
"လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ အစပိုင်းမှာ ခက်ခဲပြီး နောက်ပိုင်းမှာ လွယ်သွားမှာပါ။ တစ်ခုခု နားမလည်တာရှိရင် တတိယသားကိုဖြစ်ဖြစ်၊ အာနီကိုဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် အန်တီ့ကိုပဲဖြစ်ဖြစ် မေးလိုက်ပါ" ဟု လင်းချင်ဟယ်က အားပေးစကား ဆိုသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဂန်းဇီ ပြင်ပမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ လင်းချင်ဟယ်က သူ့ကို "အပြင်မှာ ပူတယ်၊ အရင် သွားရေချိုးလိုက်ဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ဂန်းဇီက ပြုံးပြပြီး ရေချိုးခန်းဘက်သို့ တန်းသွားတော့သည်။
လင်းချင်ဟယ်က အာရှူးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "လစာကတော့ သိပ်မများပါဘူး၊ တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ပဲ ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အန်တီက မင်းရဲ့ စားစရိတ်နဲ့ နေစရိတ်ကို တာဝန်ယူပေးမယ်"
"တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ရယ်၊ စားစရိတ်နဲ့ နေစရိတ်ပါ ပေးမယ်ဆိုရင် ဒါ အများကြီးပါပဲ" ဟု လင်းရှူးက ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။
"မင်းရဲ့ ဖခင်တောင် ဖုန်းဆက်ပြီး သူ့ဆီမှာ မင်းကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှာပေးချင်တယ်လို့ ပြောသေးတယ်" ဟု လင်းချင်ဟယ်က ပြောပြသည်။ သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ၏ အကြောင်းပြချက်ကို သူမ နားလည်သည်။ သာမန်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်လျှင်တောင် တည်ငြိမ်သော ဝင်ငွေရရှိမည်ဖြစ်ပြီး အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်သည်ထက် ပိုကောင်းမည်ဟု သူ ထင်သည်။
သို့သော်လည်း လင်းရှူး၏ မိခင်မှာ သဘောမတူခဲ့ပေ။ သူမသမီးမှာ ကောလိပ်ကျောင်းဆင်း ဖြစ်သည့်အတွက် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေရမည်လော။ ဒါက ဘာဟားစရာ ကိစ္စလဲ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ သမီးကို အပြင်ထွက်ပြီး သင့်လျော်သော အလုပ်တစ်ခု ရစေချင်သည်။
ဒေသတွင်းတွင် ဆိုင်ဖွင့်၍ အမြတ်အစွန်း မည်မျှပင် ရနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ လင်းမိသားစု၏ တတိယမြောက် အစ်မတော်စပ်သူမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အလုပ်အကိုင်များကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။ အထူးသဖြင့် မြို့ကြီးပြကြီးများတွင် လုပ်ကိုင်ရသော အလုပ်များကို ပို၍ အားပေးသည်။ သူမ၏ အကြီးဆုံးသမီးမှာ အလားအလာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ကျန်သမီးနှစ်ယောက်မှာ စာပေအရည်အချင်း သာမညဖြစ်ကာ အထက်တန်းပြီးလျှင် ဆက်မတက်လိုကြသဖြင့် ဆိုင်အလုပ်နှင့်သာ သင့်လျော်သည်ဟု သူမက ယူဆသည်။ သို့သော် လင်းရှူးအတွက်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
လင်းရှူးက ပြုံးလျက် "သမီး ဖေဖေ့ကိုလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောလိုက်တယ်။ သမီး ကိုယ့်ဘာသာ အပြင်ထွက်ချင်တာပါ" ဟု ဆိုသည်။ သူမမှာ မြို့တော်ကို တကယ်ပင် သဘောကျပြီး ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ကာ နေထိုင်ချင်သည်။ သူမ၏ အဒေါ်မိသားစုမှာလည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်မဟုတ်လော။ ဒီလိုမျိုး မရင်းနှီးသော နေရာတွင် ဆွေမျိုးသားချင်း မရှိလျှင် သူမလည်း လာရဲမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူမ ဤနေရာတွင် တကယ်ပင် ရှိနေချင်သည်။
"လူငယ်တွေဆိုတာ အပြင်လောကကို အတွေ့အကြုံယူသင့်ပါတယ်" ဟု လင်းချင်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။ "နောင်တစ်ချိန်ကျရင် အန်တီက မင်းကို လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ဒီမှာပဲ အခြေချနိုင်တာပေါ့"
လင်းရှူးက ရယ်မောလိုက်သည်။ "အလောတကြီး မလုပ်ပါဘူး။ သမီး အခုထိ ချစ်သူ မထားချင်သေးပါဘူး"
"အင်း၊ အလောတကြီး မလုပ်ပါနဲ့" ဟု လင်းချင်ဟယ်က တွေးလိုက်သည်။ ဟူဇီကလည်း အလောတကြီး မရှိသည့်အတွက် အဆင်ပြေသည်။ သူတို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့မှာ ငယ်ရွယ်ကြသေးသည်၊ ကံတရားက ဘာကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမလဲဆိုတာ နောက်မှ ကြည့်ကြတာပေါ့။