လင်ရှီးက ဒီနွေရာသီကျမှ ကျောင်းပြီးမှာ ဖြစ်သည်။ သူမက ကောလိပ်အဆင့် ကျောင်းတစ်ခုကို တက်နေတာဖြစ်ပြီး ကျိုးယန်နဲ့ ကျိုးဝူနီတို့လို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေလောက် ပညာအရည်အချင်း မမီပေမဲ့ ဒီခေတ်အခါမှာတော့ ကောလိပ်ဘွဲ့တစ်ခုရထားတာက အတော်လေး ဂုဏ်ရှိနေပါပြီ။
အားလပ်ရက်အတွင်း ပြည်နယ်မြို့တော်ကနေ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူမက သူမအမေ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေတာကို ကြားလိုက်ရပြီး ကျောင်းပြီးရင် အစိုးရက ချပေးတဲ့ အလုပ်နေရာကို လက်မခံဘဲ မြို့တော်မှာရှိတဲ့ သူမရဲ့ အဒေါ်ဆီကို တန်းသွားဖို့ အကြံပေးခံခဲ့ရပါတယ်။
လင်ရှီးက မြို့တော်ကို အခေါက်ခေါက်အခါခါ ရောက်ဖူးပြီးသားဖြစ်လို့ အဲဒီနေရာကို သူမကြိုက်တာကတော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါ။ မူလကတော့ သူမအနေနဲ့ အစိုးရချပေးတဲ့ အလုပ်ကိုပဲ ဝင်လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာဖြစ်ပေမဲ့ သူမအဒေါ်ဆီမှာ လူလိုနေပြီး သူမအတွက် နေရာရှိတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ ကျောင်းကပေးတဲ့ အလုပ်ကို လုံးဝမလိုတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျောင်းပြီးတာနဲ့ မြို့တော်ကို ပြောင်းသွားဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ သူမအဒေါ် အိမ်မှာရှိမယ်ဆိုတာ သိတဲ့အတွက် ညနေပိုင်းမှာ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါတယ်။
ဂန်းဇီက အနားမှာ ထိုင်နေတာဖြစ်လို့ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
လင်ရှီးမှန်း သိလိုက်တာနဲ့ သူက သူ့အဒေါ်ဆီ လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့က လာပြီး ဖုန်းကိုယူကာ သူမတူမနဲ့ စကားပြောလိုက်ပါတယ်။
ဖုန်းချပြီးတဲ့အခါ ဂန်းဇီက "အဒေါ်၊ လင်ရှီး လာတော့မှာလား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။ သူနဲ့ လင်ရှီးက အရင်းနှီးကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တော့ သိကြပါတယ်။
"အေး၊ ဒီနှစ် ကျောင်းပြီးရင် သူဒီကိုလာပြီး ငါ့အတွက် အချိန်ပြည့် စာရင်းကိုင်အဖြစ် လုပ်ပေးမှာ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ဂန်းဇီက နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး "အဒေါ်မှာ အစ်မကြီးအာနီနဲ့ တခြားလူတွေ ရှိပြီးသားမဟုတ်လား" လို့ မေးပါတယ်။
"စာရင်းကိုင်အလုပ်က သိပ်ဝင်ငွေမကောင်းသလို မင်းအစ်မ အာနီကလည်း အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ မင်းရဲ့ ဒုတိယယောက်ဖက အဝတ်အထည်စက်ရုံ ပိုင်တာလေ၊ လင်ရှီးရောက်လာရင် သူလိုအပ်တဲ့အချိန်တွေမှာ အဖော်လုပ်ပေးလို့ရတာပေါ့။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက မင်းရဲ့ ဒုတိယယောက်ဖ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေလို့ ငြီးတွားနေတာ ငါကြားလိုက်ရတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းပြပါတယ်။
ဂန်းဇီက ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့တူကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "မင်းလည်း အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အချိန်တန်နေပြီနော်" လို့ မှတ်ချက်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်ရင် ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့ သူ့ရဲ့ တတိယယောက်မဖြစ်သူတို့က သဘောထားချင်း တူညီကြပါတယ်။ သူတို့က ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို မိသားစုထဲမှာပဲ ထိန်းသိမ်းထားချင်ကြတာပါ။ လင်ရှီး ကျောင်းပြီးတာနဲ့ သူ့တူကိုလည်း ကိုယ့်ဘဝအတွက် ကိုယ်တာဝန်ယူဖို့ တွန်းအားပေးဖို့ သူရည်ရွယ်ထားပါတယ်။
ဂန်းဇီက သူ့ဦးလေးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သေချာနားမလည်နိုင်ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်တော် အရင်ဆုံး အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ချင်သေးတယ်!" သူက အိမ်ဝယ်ဖို့အပေါ်မှာပဲ စိတ်နှစ်ထားတာဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အိမ်လေးတစ်လုံး တည်ဆောက်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတာပါ။
ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့နဲ့အတူ နေရတာ သက်သာပေမဲ့ သူတို့အိမ်မှာ တစ်သက်လုံး နေလို့မရပါ။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် သူဇနီးတစ်ယောက် ယူရဦးမှာပါ။ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဦးလေးအိမ်မှာ ခေါ်ထားပြီး ဘယ်လိုနေရမှာလဲ။ အဲဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ။
"အိမ်ဝယ်တာက ဇနီးသည်ယူဖို့အတွက်ပဲ။ တကယ်လို့ မင်း လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရင် အရင်ဆုံး စေ့စပ်ထားသင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် တကယ်အိမ်ဝယ်နိုင်တဲ့အချိန်ကျရင် မင်းအသက်ဘယ်လောက်တောင် ကြီးနေမလဲ။ အိမ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်သွားရင်တောင် တစ်ဖက်လူက မင်းကို အသက်ကြီးလွန်းလို့ အထင်သေးသွားနိုင်တယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောပါတယ်။ ဂန်းဇီအရွယ်တုန်းက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး သားသုံးယောက်တောင် မွေးနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ဂန်းဇီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "အဲဒါကတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ကိုက်ညီမယ့်သူနဲ့ မတွေ့သေးလို့ပါ"
"မင်းအတွက် အဆင်ပြေမယ့်သူကို ငါရှာပေးမယ်။ အပြင်မှာ လူတွေကို လျှောက်ပြီး ရည်းစားမထားနဲ့" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဂန်းဇီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ဘဝရဲ့ အရေးကြီးကိစ္စတွေကို အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးဆီ အပ်နှံထားဖို့က သူ့အတွက်တော့ လုံးဝပြဿနာမရှိပါ။ သူတို့သာ သဘောတူတယ်ဆိုရင် သူဘယ်တော့မှ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်စရာမရှိဘူးဆိုတာ သူသိပါတယ်။
သူ့အစ်ကိုကြီးက လက်ရှိမှာ ပျော်ရွှင်တဲ့ မိသားစုဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဂန်းဇီ မနာလိုဘူးလို့ ပြောရင် လိမ်ရာရောက်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ဘာမှတတ်နိုင်သည်မဟုတ်၊ သူက ကုန်သွယ်ရေးဆိုင်ရာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ချင်နေတာဖြစ်ပြီး စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေပမာဏကလည်း လိုအပ်ချက်နဲ့ အလှမ်းဝေးနေပါသေးသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောမှာ ဂန်းဇီက ကုန်ပစ္စည်းတွေ တင်ထားတဲ့ လှည်းကို တွန်းပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားပါတယ်။ ခေတ်ဆန်တဲ့ လူငယ်အဝတ်အစားတွေအပြင် ခေါင်းစည်းကြိုး အမျိုးမျိုးကိုပါ သူယူသွားပါတယ်။ လမ်းမှာစားဖို့ မုန့်အနည်းငယ်ကို ကောက်ယူပြီးနောက် သူ့ဈေးဆိုင်ကို ခင်းလိုက်ပါတယ်။
ယေဘုယျအားဖြင့် သူ့ကုန်ပစ္စည်းရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ကို မနက်ဈေးမှာတင် ရောင်းကုန်ပြီး ကျန်တဲ့ သုံးပုံနှစ်ပုံကို တစ်နေ့တာအတွင်းမှာပဲ ရောင်းကုန်သွားပါတယ်။ ညဘက် ဈေးသိမ်းတဲ့အချိန်ဆိုရင် ဘာမှကျန်တော့တာမျိုး မရှိသလောက်ပါပဲ။
ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကစပြီး သူ့စီးပွားရေးက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပါတယ်။ လမ်းဘေးဈေးသည်လေးပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့အရောင်းက တကယ့်ဆိုင်ခန်းတွေထက်တောင် သာလွန်နေပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူအမြတ်ရမရကို မေးမနေတော့ပါ။ နေ့တိုင်း ကုန်ပစ္စည်းတွေ အဝင်အထွက်ရှိနေတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသိပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီလို စိတ်အားထက်သန်နေတာက ကောင်းတဲ့အချက်ပါ။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် လမ်းဘေးဈေးသည်တွေက ရောင်းချင်ရင်တောင် ခွင့်ပြုတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မြို့ပြစီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့တွေက အရင်ဆုံး ပိတ်ပင်လာမှာပါ။ လက်ရှိအခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ပြီး အိမ်တစ်လုံးဝယ်နိုင်ဖို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ငွေရှာထားရပါမယ်။ အဲဒီနေရာမှာပဲ တကယ့်အမြတ်အစွန်းတွေ ရှိနေတာပါ။
ကျိုးကွေ့လိုင်က မားချန်မင်နဲ့အတူ တောင်ဘက်ကို သွားခဲ့တာ ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်မှပဲ ပြန်လာတဲ့ခရီးကို စတင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
"ဦးချန်မင်နဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီရောက်တော့ တခြား လက်ဖက်ရွက်ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နဲ့ တွေ့လိုက်တယ်။ သူတို့လည်း လက်ဖက်ရွက်တွေ ဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ သိလား ဖေဖေ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ရယ်မောရင်း ပြောပါတယ်။
"လက်ဖက်စိုက်တောင်သူတွေက သူတို့ကို မရောင်းပေးဘူးလား" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က မေးပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "သူတို့ကို လုံးဝမရောင်းပေးဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုကိုပဲ ရောင်းပေးတာ"
တကယ်တော့ ဒေသခံ လက်ဖက်စိုက်တောင်သူတွေက ရိုးသားတဲ့သူတွေပါ။ သူတို့က ပိုက်ဆံအမြန်ရဖို့အတွက် အမြင့်ဆုံးပေးတဲ့သူဆီ ရောင်းစားမယ့်သူတွေ မဟုတ်ပါ။ သူတို့က လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ သဘောတူညီချက် ရထားပြီးသားဖြစ်ပြီး လာမယ့် ငါးနှစ်အတွင်း သူတို့ရဲ့ လက်ဖက်ရွက်တွေကို သူမကပဲ အကုန်ဝယ်ယူမှာပါ။ ဒါတင်မကဘဲ နှစ်စဉ်ဈေးနှုန်း မြင့်တက်လာရင်လည်း သူမက ဈေးနှုန်းကို လိုက်လျောညီထွေ တိုးပေးတဲ့အတွက် တောင်သူတွေ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေါ်စေရပါ။
ပိုပြီး ထူးခြားတာက ကြားခံကုန်သည်တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူရောင်းချတာဖြစ်လို့ လင်ချင်းဟဲ့ ပေးတဲ့ဈေးက တခြားကုန်သည်တွေ လိုက်မမီနိုင်တဲ့ ဈေးနှုန်းဖြစ်ပါတယ်။ သာမန် လက်ဖက်ရွက်ကုန်သည်တွေက လင်ချင်းဟဲ့ပေးတဲ့ ဈေးရဲ့ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ပေးလေ့ရှိပြီး လက်ဖက်ရွက်အရည်အသွေး ကောင်းလို့ ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးပေးရင်တောင် လင်ချင်းဟဲ့ရဲ့ ရက်ရောတဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေနဲ့ ယှဉ်လို့မရပါ။ အမြတ်အစွန်းတွေကို တရားမျှတစွာ ခွဲဝေပေးတဲ့အတွက် တခြား ဝယ်လက်တွေက သူမရဲ့ ရောင်းချသူတွေကို လုယူလို့ မရနိုင်ပါ။
ဒါ့အပြင် လင်ချင်းဟဲ့က ဆက်ဆံရေးကို ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ ကျိုးကွေ့လိုင်နဲ့ မားချန်မင်တို့က လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေကို ယူသွားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က ဆိုင်ကနေ ပင်လယ်စာအခြောက်အခြမ်းတွေဖြစ်တဲ့ ပုစွန်ခြောက်၊ ပင်လယ်သခွားနဲ့ ငါးအိမ်တိုင် အစရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ယူသွားပါတယ်။
ဒါတွေက တောင်ပေါ်နဲ့ ပင်လယ်ပြင်က ရတဲ့ တကယ့် ရှားပါးအစားအစာတွေဖြစ်ပြီး အလွန်တန်ဖိုးရှိသလို စိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ တောင်သူတွေအတွက် အကျိုးရှိစေမယ့် ဈေးနှုန်းတွေနဲ့ ဒီလို စာနာမှုရှိတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် လက်ဖက်စိုက်တောင်သူတွေက မိုက်မဲသူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က ဘယ်သူ့နဲ့ ပူးပေါင်းရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်နဲ့ မားချန်မင်တို့က ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ဘာအခက်အခဲမှ မကြုံခဲ့ရသလို လက်ဖက်စိုက်တောင်သူတွေကလည်း နွေဦးလက်ဖက်ရွက်အသစ်တွေကို အချိန်မီ ပို့ပေးမယ်လို့ အာမခံချက် ပေးလိုက်ပါတယ်။ တောင်သူတွေကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒီလိုယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ ဝယ်လက်နဲ့ ရေရှည်လက်တွဲဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြပါတယ်။
"မေမေက တကယ်ကို လုပ်တတ်ကိုင်တတ်တာပဲ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဖေဖေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ဖေဖေ၊ မေမေလို လူမျိုးနဲ့ လက်ထပ်ရတာ အထူးသဖြင့် စိတ်အေးရတယ် မဟုတ်လား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ရဲ့ သားအငယ်ဆုံးကို အေးစက်စက် အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဇနီးသည်ကို မှီခိုနေရတဲ့ "အပျော့စား" ယောက်ျားတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်က ဒါကို ငြင်းဆန်မနေပါ။ ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့ရဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်ရမယ့်အလုပ်က တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့တယ်။ အိမ်ရဲ့ အရှင်သခင်ဆိုတာ ကမ္ဘာက သိအောင် ရှေ့တန်းကနေ ထိန်းထားပေးဖို့ပါပဲ။
ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေအတွက်တော့ သူ့ဇနီးကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေသရွေ့ သူဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါ။
သူ့ရဲ့ ယောက်ျားပီသမှု ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်မလားဆိုတဲ့ အချက်ကိုတော့ ကျိုးချင်းပိုင် လုံးဝဂရုမစိုက်ပါ။ သူ့ဇနီးက အရည်အချင်းရှိနေရင် ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီလောက် ထက်မြက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်နိုင်ပြီး သူ့အတွက် သားသမီးတွေ မွေးပေးတာကလည်း သူ့ရဲ့ အရည်အချင်း တစ်မျိုးပါပဲ။
တတိယသားက သူ့ဖေဖေရှေ့မှာတင် ဒါမျိုးပြောရုံတင်မကဘဲ သူ့မေမေကိုလည်း ချီးကျူးပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ သူ့မေမေလို ဇနီးမျိုးကိုပဲ ရှာမယ်လို့ ကြွေးကြော်လိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး ငြင်းပယ်လိုက်ပါတယ်။ "မင်းက မင်းဖေဖေလောက် ကံမကောင်းမှာ စိုးရတယ်။ လယ်ထွန်တဲ့ နွားအိုကြီးအဖြစ်နဲ့ပဲ ရိုးရိုးသားသား နေလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်"
သူမစကားကြောင့် ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ချိုးကာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူ့ဇနီးကို ကြည့်တဲ့ သူ့အကြည့်တွေထဲက နူးညံ့မှုတွေကို ဖော်ပြဖို့တောင် မလိုတော့ပါ။
လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ တကယ်တော့ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းက သူမအတွက်တော့ အဆုံးမရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါပဲ။
သားဖြစ်သူကတော့ မျက်လုံးကိုသာ လှည့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။ တကယ်ပါပဲ၊ ဒီနှစ်တွေကြာတဲ့အထိ ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ အိမ်ထောင်သစ်တွေလိုပဲ ကပ်တွယ်နေတုန်းပါပဲ။
အိုမင်းရင့်ရော်နေတဲ့ လင်မယားနှစ်ယောက်ပေါ့လေ။