ကျိုးရှo Mei က "ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းသုံး အိမ်တွေက တကယ်ပဲ အဲ့လောက်ကောင်းလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး "မဆိုးဘူးဆိုတာတော့ သေချာတယ်။ နင်နဲ့ နင့်ယောက်ျားသာ ဝယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပါရဂူဘွဲ့ရတဲ့အထိ ကျောင်းထားပေးတာနဲ့ တူတူပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
အနာဂတ်မှာ ပါရဂူဘွဲ့ရမယ့် ကျောင်းသားတွေတောင် မြို့တော်မှာ ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းသုံး အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်ဖို့ ခက်ခဲကောင်း ခက်ခဲနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ကျိုးရှo Mei မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် မိမိ၏ လေးယောက်မြောက် မရီးဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ကျွန်မ ဝယ်သင့်တယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အခု နင့်အိမ်က သေးတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေ ကြီးပြင်းလာပြီး အိမ်ထောင်ကျတဲ့အခါ နင်ကတော့ ချွေးမတွေနဲ့ အတူနေချင်နေမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က နင့်နဲ့ အတူနေချင်မှ နေမှာလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးနှင့် ထောက်ပြလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် သားဖြစ်သူနှင့် ချွေးမဖြစ်သူကို အိမ်ပြောင်းစရိတ်အဖြစ် ယွမ်တစ်သိန်း ပေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အိမ်ထောင်သစ်စုံတွဲက သီးသန့်ခွဲနေချင်လျှင် ပြောင်းသွားလို့ရသလို၊ အိမ်ပြန်လာပြီး မိသားစုနှင့် အတူနေချင်လျှင်လည်း ရသည်။ အရာအားလုံးက သူတို့သဘောသာ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်မတို့နဲ့ မနေချင်ဘူးလား? အမှန်တော့ ကျွန်မတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း ချွေးမတွေနဲ့ အတူနေချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က နားလည်မှုရှိရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်သဘောထားသေးသိမ်တဲ့သူနဲ့မှ တွေ့ရရင်တော့ ဒေါသထွက်ပြီး သေလောက်မှာပဲ" ဟု ကျိုးရှo Mei က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း Cheng Cheng နဲ့ Xun Xun ကို အနာဂတ်မှာ မျက်စိဖွင့် နားဖွင့်ထားပြီး သေချာရွေးချယ်ဖို့ သင်ပေးထားလိုက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နင့်အနေနဲ့ သူတို့အတွက် ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းသုံး အိမ်နှစ်လုံးလောက်တော့ ကြိုပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်။ အခြေအနေပေးရင် Tian Tian နဲ့ Ya Ya အတွက်လည်း တစ်ခုခု ချန်ထားပေးသင့်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
ကျိုးရှo Mei မှာ သီးသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ "လေးလုံးဆိုတာတော့ ဝေးပါရော၊ တစ်လုံးတောင် ဝယ်နိုင်ပါ့မလားမသိဘူး!"
"ဒီနှစ် စီးပွားရေး ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"Da Lin က ဆိုင်ခန်းလေး ပြန်ဖွင့်ထားတယ်။ အဲ့ဒီဆိုင်နဲ့ပဲဆိုတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကလည်း အရမ်းများတော့ ကလေးလေးယောက်ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရတာ တကယ်မလွယ်ဘူး" ဟု ကျိုးရှo Mei က သက်ပြင်းချသည်။
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူတို့သည် သူမ၏ လေးယောက်မြောက် မရီးနောက်ကို လိုက်ပြီး မြို့တော်မှာ ဆိုင်ဖွင့်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ခရိုင်မြို့မှာ Da Lin ၏ လစာကိုသာ အားကိုးပြီး နေခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကလေးလေးယောက်ကို ကျောင်းထားပေးဖို့ဆိုတာ ဝေးစွ၊ အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်နိုင်ဖို့အတွက် ကျောင်းကို အစောကြီးကတည်းက ထွက်ခိုင်းရလိမ့်မည်။
ငွေကြေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက အလွန်ပင် လေးလံလွန်းလှသည်။
၁၉၈၆ ခုနှစ်တွင် ကိုးနှစ်တာ မသင်မနေရ ပညာရေးစနစ်ကို စတင်ကျင့်သုံးခဲ့သဖြင့် ကျောင်းလခ အနည်းငယ်သာ ပေးရသောကြောင့် သမီးငယ်နှစ်ယောက်အတွက် ငွေအများကြီး မကုန်ပေ။ သို့သော် သားကြီးနှစ်ယောက်အတွက်မူကား ငွေကုန်ကြေးကျများပုံကို ပြောပြရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
ထို့ပြင် နေ့စဉ်စားသောက်စရိတ်များကလည်း ရှိသေးသည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်တစ်လုံးကို အလွယ်တကူ ဝယ်နိုင်သည်ဟု ပြော၍ မရနိုင်ပေ။
"Cheng Cheng က နောက်နှစ်နှစ်ဆို ကျောင်းပြီးတော့မှာဆိုတော့ အလုပ်လုပ်ရင် နင်လည်း သူ့အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ သူက အနာဂတ်အတွက် ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းက ချပေးတဲ့ အလုပ်ကိုပဲ ဝင်လုပ်မှာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
ထိုအချိန်က တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရများသည် ရှားပါးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်များ အစောပိုင်းလောက်တော့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။ အလုပ်အကိုင် ခွဲဝေပေးသည့်စနစ် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျောင်းသားအချို့ကမူ မိမိတို့ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်ဖြင့် အလုပ်ရှာလိုကြပြီး အခြားသူများအတွက် အလုပ်နေရာကို ချန်ထားပေးတတ်ကြသည်။
"သူ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ ကျွန်မလည်း မသိသေးဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်ထိ မရောက်သေးဘူးလေ။ သူ အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါမှပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ့မယ်" ဟု ကျိုးရှo Mei က ပြန်ဖြေသည်။
"သူသာ သဘောတူရင် Hai မြို့မှာ သွားပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်လို့ရတယ်။ အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ကျန်းဟန် က စီမံခန့်ခွဲနေတာဆိုတော့ Cheng Cheng သွားပြီး ကူလုပ်လို့ရတယ်။ လစာကလည်း ကျောင်းက ချပေးတဲ့ အလုပ်တွေထက် မနည်းပါဘူး။ လူမှုဖူလုံရေးနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ အခုလောလောဆယ် စံသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း မဟုတ်သေးပေမဲ့ အနာဂတ်မှာ ကျွန်မတို့ တာဝန်ယူပေးမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပြုသည်။
"ကျွန်မ သူနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်ပါဦးမယ်။ သူ သဘောတူရင်တော့ သွားခိုင်းတာ မမှားပါဘူး" ဟု ကျိုးရှo Mei က ပြောသည်။
သူမ၏ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရ သားဖြစ်သူက လက်ဖက်ရည်ရောင်းသည်ကို သူမအနေဖြင့် အပြစ်ဟု မမြင်ပေ။ ဆန်ဝါ ၏ ဝိုင်ဆိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပါ။ သူတို့ဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေအားလုံးကလည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေပဲ မဟုတ်ပါလား။ စီးပွားရေးကလည်း ကောင်းမွန်လွန်းတာကြောင့် လူတိုင်း၏ လစာမှာ ယွမ်နှစ်ရာကျော်အထိ ရှိပြီး အလွန်ပင် ဝင်ငွေကောင်းသော အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုအကြံပြုချက်ကို ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ဆူချန် သည် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး ဘာသာရပ်ဖြင့် ဘွဲ့ရထားသူ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အခြားဘာသာရပ်ဖြင့် ဘွဲ့ရခဲ့လျှင် သူမအနေဖြင့် မေးမြန်းနေစရာပင် လိုမည် မဟုတ်ပေ။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဧပြီလသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရာသီဥတုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာသည်။
တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ ထံသို့ ဝမ်မေကျား ထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။ ချွေးမကြီး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားသည်။
*သူမ အဘွားဖြစ်တော့မှာလား?*
မျှော်လင့်သည့်အတိုင်းပင် ဝမ်မေကျား က သူမကို စိတ်ပျက်မသွားစေခဲ့ပေ။ သူမသည် ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ဝမ်းမြောက်ဖွယ်သတင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ထပ်ပြီး ပထမလမှာပင် ကိုယ်ဝန်ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်ထိဆိုလျှင် တစ်လကျော်ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"တစ်လကျော်နေပြီကို အခုမှ ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောတော့တယ်ပေါ့လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အပြစ်တင်သလိုလိုနှင့် ပြောလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် အမေ။ သမီး မေ့သွားလို့ပါ" ဟု ဝမ်မေကျား က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
သူမသည် အလုပ်ကိစ္စများဖြင့် ရှုပ်နေသဖြင့် တကယ်ပင် မေ့သွားခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်ကို ဖုန်းမဆက်ရသေးသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားမှသာ ဖုန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ အလုပ်တွေ အရမ်းမလုပ်ပါနဲ့။ အမေ နင့်အမေတို့ဘက်ကိုလည်း ပြောပေးလိုက်ပါ့မယ်။ သုံးလလောက်ရှိရင် အမေ လာလည်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှာကြားသည်။
ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့သည် ဖုန်းကို မချခင်အထိ ကြာရှည်စွာ စကားပြောဆိုနေကြသည်။
ဖုန်းချပြီးနောက် အနီးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေသော ကျိုးချင်းပိုင် က အနည်းငယ် ရွေ့လျားလိုက်ပြီး "သူ ကိုယ်ဝန်ရှိသွားပြီလား" ဟု မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်။ ရှင်လည်း အဘိုးဖြစ်တော့မှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ဝမ်းမြောက်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "ဒီကောင်လေးကတော့ တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်သားပဲ။"
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ရယ်စရာကောင်းသလို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အမေ Weng ၏ အိမ်သို့ ကားမောင်းသွားခဲ့သည်။ သတင်းကို ကြားရသောအခါ အမေ Weng မှာလည်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ "ငါလည်း ပြောနေတာပဲ၊ ဒီဇနီးမောင်နှံက အဆင်ပြေကြတာဆိုတော့ မကြာခင် ကိုယ်ဝန်ရလာမှာပါလို့။ ဘာလို့ သတင်းမကြားရသေးတာလဲလို့ တွေးနေတာ၊ သူတို့က အလုပ်ရှုပ်ပြီး ဖုန်းဆက်ဖို့ မေ့နေတာကိုး!"
"Mei Jia ကို ကိုယ်ဝန်ပိုရင့်လာရင် သွားလည်ဖို့ အချိန်ရှာကြမယ်လို့ ပြောထားတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် အတူတူသွားကြတာပေါ့" ဟု အမေ Weng က ခေါင်းညိတ်သည်။
ဝမ်မေကျား ၏ ကိုယ်ဝန်ကြောင့် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ သားဦးမြေးလေး၏ မိသားစု တိုးပွားလာသည့်အတွက် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
Old Wang ကလည်း "ဒီနှစ် တတိယမြောက်သားလေး အချိန်ရမလား မသိဘူးနော်။ ငါလည်း အဲ့ဒီကို သွားပြီး လည်ပတ်ချင်တယ်" ဟု ဝင်ပြောသည်။
"အစ်မကြီး Weng နဲ့ ကျွန်မတို့က အချိန်တန်ရင် အဲ့ဒီကို သွားလည်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အန်ကယ် Wang လည်း လိုက်မလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း မေးသည်။
Old Wang ၏ ကျန်းမာရေးမှာ ဆောင်းရာသီတွင် မကောင်းသော်လည်း နွေရာသီတွင်မူ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
အဖေကျိုး ကလည်း သွားရောက်လည်ပတ်လိုကြောင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန္ဒပြသသဖြင့် ခရီးသွားအဖွဲ့မှာ ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ အမေကျိုး အနေဖြင့်မူကား လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များစွာက မြို့တော်သို့ ရထားစီးခဲ့ရသည့် ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သဖြင့် ရထားစီးရမည်ကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ မဟုတ်လျှင်မူကား သူမသည်လည်း မြို့တော်၏ ရှုခင်းများကို အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် သူငယ်ချင်းဟောင်းများကို ကြွားလုံးထုတ်ရန်အတွက် နှစ်စဉ် လာလည်ချင်နေမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဝမ်မေကျား သည် အပတ်တိုင်း ဖုန်းပြန်ဆက်သည်။ အရင်က အလုပ်များလွန်းသဖြင့် မကြာခဏ ဖုန်းမဆက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အလုပ်ဝန်ပေါ့သွားသဖြင့် အချိန်ပို ရရှိလာသည်။
ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့သည် စကားပြော၍ မကုန်နိုင်ကြပေ၊ ဖုန်းတစ်ခါဆက်လျှင် ခုနစ်မိနစ်၊ ရှစ်မိနစ်ထက် ပို၍ ကြာမြင့်လေ့ရှိသည်။
အဲ့ဒီမှာ နေထိုင်မှုအခြေအနေက အရမ်းဇိမ်မကျပေမဲ့ လိုအပ်တာတွေတော့ မရှိဘူးဆိုတာကို ကြားရတော့ လင်ချင်းဟဲ့ စိတ်အေးသွားရသည်။
ကျိုးခိုင် မှာ စစ်ရေးတာဝန်ဖြင့် အပြင်ရောက်နေပြီး တစ်လကြာမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်ခွာစဉ်က ဇနီးဖြစ်သူ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ကိုပင် မသိခဲ့ရသဖြင့် ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ထိုသတင်းကို ကြားရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားသည့် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် အိမ်သို့ ဖုန်းဆက်၍ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်မှုများကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တုန်ရီနေသည်။
"ဒီကောင်လေး၊ Mei Jia ကို သေချာဂရုစိုက်နော်။ နင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေချိန်မှာ သူ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ၊ တကယ်မလွယ်ဘူး!" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သတိပေးသည်။
"ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ သိပါတယ်။ မနက်ဖြန် မြို့ထဲသွားပြီး ပန်းသီးနဲ့ သစ်တော်သီး နှစ်ဘူး ဝယ်ဦးမယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"နို့မှုန့်နဲ့ မောလ်တက်နို့မှုန့်တွေကိုလည်း ဝယ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ လိုအပ်တာတွေ အကုန်ဝယ်လိုက်ပါ့မယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က သဘောတူလိုက်ပြီး အဆုံးမရှိသော ပျော်ရွှင်မှုများထဲတွင် နှစ်မြုပ်နေတော့သည်။