အမြင့်ဆုံးအချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့၏ အစ်ကိုသုံးယောက် ပိုင်ဆိုင်သည့် ဆိုင်နှစ်ဆိုင်သည် တစ်လလျှင် ယွမ် ၄,၀၀၀ ကျော်အထိ ဝင်ငွေရှိသည်။
လစာ ၂၀၀ ဝန်းကျင်သာရှိသည့် ထိုခေတ်ကာလတွင် ယွမ် ၄,၀၀၀ ဆိုသည်မှာ မည်မျှ များပြားသနည်း။
သို့သော်လည်း အစ်ကိုသုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူသည် ချမ်းသာသူတစ်ယောက်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် သာမန်အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိပြီး နေလောင်ထားသလို အရေပြားညိုမည်းကာ ပိန်ပါးနေသည့်အတွက် ရုန်းကန်နေရသည့် ကျေးလက်နေလူတန်းစားတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်၊ "အိမ်မှာ ငွေရှိနေမှတော့ အိမ်ကောင်းကောင်း ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်ခန်းကောင်းကောင်း ဝယ်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အခု ကားလည်းရထားပြီဆိုတော့ အကူအညီပေးမယ့်လူတစ်ယောက်လောက် ငှားထားလိုက်ပေါ့။"
အစ်ကိုသုံးယောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သင့်တော်တဲ့ အိမ်ခြံမြေတွေ့ရင် ဝယ်လိုက်ပါ့မယ်။" သူ့အစ်မ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့အတွက် အဝတ်အစားများ ထုတ်ပေးကာ ရေချိုးရန် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးချင်းပိုင် ဘက်သို့ လှည့်၍ "ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုက နောင်တစ်ချိန်မှာ တိုးတက်လာမှာ အသေအချာပါပဲ" ဟု ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံး၍ "သူက မင်းစကားကို နားထောင်တာကိုး" ဟု ပြန်ပြောသည်။
သူ့ဇနီးသည်မှာ သူမ၏ မောင်အရင်းအချာအပေါ် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ပြီး သူမ၏ မောင်ကလည်း သူမ၏ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ကာ လိုက်နာတတ်သည်။ သူသည် မြို့ကြီးပြကြီးသို့ မပြောင်းရွှေ့ခဲ့လျှင်ပင် မြို့နယ်အတွင်း၌ သူ၏ဘဝမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာမည်မှာ သေချာသည်။
ကျိုးခိုင် ၏ မင်္ဂလာဆောင်ကို နောက်တစ်ရက်တွင် ကျင်းပသည်။
ရှင်းချန် အပါအဝင် လူတိုင်းသည် အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ စုရုံးနေကြသည်။ ဒန့်ပေါက်ဆိုင်ကို ထိုနေ့အတွက် ခေတ္တပိတ်ထားလိုက်ပြီး သူလည်း မင်္ဂလာဆောင်ပွဲသို့ လာရောက်ဆင်နွှဲသည်။
ပွဲလမ်းသဘင်မှာ အလွန်စည်ကားလှသည်။ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲမှာ နံနက်မှ ညနေအထိ ကြာမြင့်ပြီးနောက် အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် ဝမ်မေကျား တို့၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ တရားဝင်ဖြစ်မြောက်သွားတော့သည်။
အရာရာကို သိမ်းဆည်းပေးပြီး ဧည့်သည်များကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးခိုင် နှင့် ဝမ်မေကျား တို့မှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
သို့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့က ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်သူများဖြစ်သည့်အတွက် ကျန်ရှိနေသေးသော ဧည့်သည်များကို ရေပူစမ်းသွားရောက်စိမ်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
အိမ်တွင် ကျိုးခိုင် နှင့် ဝမ်မေကျား သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဝမ်မေကျား ကို ကျိုးခိုင် က ပွေ့ချီ၍ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရပြီး အခုတော့ သူ့ဇနီးကို တကယ်ပင် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ပြီဖြစ်ရာ သူဆက်ပြီး ထိန်းချုပ်နေဦးမည်လော။
ဝမ်မေကျား ၏ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သော မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေသည်။
အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည့် ထိုဇနီးမောင်နှံအကြောင်းကိုမူ ခေတ္တမေ့ထားလိုက်ကြစို့။ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့မှာ ကျန်ရှိသော ဧည့်သည်များကို ရေပူစမ်းလိုက်ပို့ပေးရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် အပြင်တွင် ညစာစားကာ အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အဒေါ်ကြီးကျောက်နှင့် အဘိုးအိုတို့မှာ အိပ်စက်သွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသဖြင့် သူတို့လည်း အနှောင့်အယှက်မပေးတော့ဘဲ ဧည့်ခန်းတွင် တီဗွီကြည့်နေလိုက်ကြသည်။
အစ်ကိုသုံးယောက်က နောက်တစ်ရက်တွင် ပြန်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
"ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီးလား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ကန့်ကွက်သည်။ "ဦးလေး၊ လာရတာ ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့။ နောက်ပြီး နှစ်ကုန်လည်း ဖြစ်နေပြီ။ နှစ်သစ်ကူးအထိတော့ မတားတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်တော့ နေပေးပါဦး။ ဦးလေးကို မြို့ထဲတောင် တစ်ခါမှ မလည်ရသေးဘူး။"
သူသည် မနေ့ကမှ ရောက်လာပြီး ဒီနေ့မှာတော့ မင်္ဂလာဆောင်ဖြစ်နေသည်။ သူ မြို့ထဲကို လည်ပတ်ခွင့်ပင် မရသေးပေ။
"နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက် ထပ်နေလိုက်ပါဦး၊ နောက်တစ်နေ့မှ ပြန်ပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဝင်ပြောသည်။ "အကြီးဆုံးအစ်မတော် နဲ့ တခြားသူတွေကတော့ နှစ်သစ်ကူးအထိ နေမှာပဲ။ အစ်မရှူးလည်း ရှိနေသေးတယ်၊ သူတို့နဲ့အတူ နောက်မှ ပြန်သွားလို့ရပါတယ်။"
အစ်ကိုသုံးယောက်က ဘာမျှ မကန့်ကွက်တော့ပေ။
အစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးမှာ အစ်ကိုသုံးယောက်နှင့်အတူ ပြန်ရန် စီစဉ်ထားသည်၊ အကြောင်းမှာ ကျိုးဝူနီ သည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွက် ဟိုင်မြို့သို့ ပြန်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မိခင်နှင့် သမီးတို့မှာ အခန်းထဲသို့ဝင်၍ သီးသန့်စကားပြောကြသည်။ အဓိကအားဖြင့် ကျိုးဝူနီ ၏ လင်ယောက်ျားအိမ်တွင် နေထိုင်ရသည့် ဘဝအကြောင်းဖြစ်သည်။
ကျိုးဝူနီ က သူမကို စိတ်အေးစေရန် ပြောပြသည်။ သူမ၏ယောက္ခမမှာ အကူအညီပေးနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ဒုက္ခပေးခြင်းလည်း မရှိကြောင်း၊ ကျန်းဟန် နှင့် သူမ၏ဘဝမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြောပြသည်။
ဒုတိယနေ့တွင် ကျိုးကွေ့လိုင် က သူ့ဦးလေးနှင့် အခြားသူများကို မြို့တော်တစ်ခွင် ကားဖြင့် လိုက်ပို့ပေးသည်။ တတိယနေ့တွင် အစ်ကိုသုံးယောက်၊ အစ်မနှစ်နှင့် အစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးတို့ အတူတကွ ပြန်သွားကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့အတွက် အိမ်သို့ယူသွားရန် ပစ္စည်းကောင်းများကို အသင့်ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်မှ ရရှိလာသော ပစ္စည်းများကို တစ်အိမ်လျှင် တစ်စုစီ ခွဲဝေပေးကာ ခန္ဓာကိုယ်ကျန်းမာရေးအတွက် သောက်သုံးရန် မှာကြားလိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသော မိသားစုဝင်များမှာမူ နှစ်သစ်ကူးကို ဤနေရာတွင်ပင် ကုန်ဆုံးပြီးမှ ပြန်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်မှာ အထူးပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်သည်။
နောက်ထပ် ပြောစရာတစ်ခု ရှိသေးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဝမ်မေကျား ကို တစ်နေရာသို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ စိတ်တိုင်းကျအတိုင်းသာ အမြဲမလုပ်ပေးရန် အကြံပေးသည်။
အံ့ဩစရာပင်! သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတာ ဘယ်နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးလဲ။ မေကျား၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်နေရပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူမ အိပ်ရေးပျက်နေသည်ကို သိသာနိုင်သည်။
ဤသည်မှာ ဝမ်မေကျား ကို အလွန်ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။
သူမလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ သူမ၏ အမျိုးသားမှာ သူမနှင့် သုံးနှစ်ကြာ စေ့စပ်ထားစဉ်အတွင်း သူမကို လက်ဖျားနှင့်ပင် မထိခဲ့သလို၊ အခုမှ တရားဝင်လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ထိန်းချုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အကျိုးကျေးဇူးကို တိတ်တဆိတ် နှစ်သက်နေသော်လည်း ပြောရခက်လှသည်။
မင်္ဂလာဆောင်ပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင် သတို့သမီးသည် မိဘအိမ်သို့ ပြန်ရမည့်နေ့ဖြစ်သည်။
အဒေါ်ကြီးဝမ်သည် ငယ်ရွယ်သော ဇနီးမောင်နှံကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ပြုံးရွှင်လျက် သမီးဖြစ်သူကို အခန်းထဲခေါ်၍ သီးသန့်စကားပြောသည်။
သူမသည် ကလေးကို စောစောမွေးရန် တိုက်တွန်းသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တွဲခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ကလေးယူထားရန် လိုအပ်သည်။ စောစောမွေးပြီး စောစောပြီးစီးအောင် လုပ်ထားရန် သူမက တိုက်တွန်းသည်။
ဝမ်မေကျား သည် ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျိုးခိုင် ၏ ခွန်အားနှင့် မနားမနေ ကြိုးပမ်းမှုများကို ပြန်တွေးမိပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတွတ်သွားသည်။
ထိုအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဒေါ်ကြီးဝမ် မည်သို့ နားမလည်ဘဲ ရှိပါမည်နည်း။ သူတို့အားလုံးမှာ အတွေ့အကြုံရှိပြီးသော လူကြီးများဖြစ်ကြသည်။ သူမသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ထိုကိစ္စကို ဆက်၍ မမေးတော့ပေ။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ မင်္ဂလာရေးရာများ ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများယူ၍ ဟီမိသားစု၏ အိမ်တံခါးကို သွားရောက်ခေါက်သည်။
သူတို့သည် အစ်ကိုနှစ်နှင့် ဟီမြန်မြန်တို့၏ ကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန် လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ စေ့စပ်သင့်သည့်အချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်ကိစ္စကိုမူ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီစဉ်နိုင်သည်။
ပြောစရာမလိုအောင်ပင် ဟီမိသားစုမှာ ဤအချိန်ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ မိသားစုနှစ်ခုလုံး စုဝေးမိကြရာ လူတိုင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့သည် အဆင်ပြေသည့်ရက်ကောင်းကို အမြန်ရွေးချယ်လိုက်ကြပြီး အသေးအဖွဲကိစ္စများကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ယခုနှစ်အတွင်းမှာပင် စေ့စပ်ပွဲကို တရားဝင်ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် ကျိုးရွှမ် သည် ဟီမိသားစု၏ တရားဝင် သားမက်လောင်း ဖြစ်လာသည်။ စေ့စပ်လိုက်ခြင်းမှာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
ယခု တရားဝင် စေ့စပ်ပြီးပြီဖြစ်ရာ မိသားစုနှစ်ခုကြားမှ ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။
စေ့စပ်ပွဲကို အိမ်တွင် မကျင်းပဘဲ ပြင်ပစားသောက်ဆိုင်တွင် ကျင်းပသည်။ ဟီမိသားစုက ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းအချို့ကို ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး ကျိုးမိသားစုလည်း တက်ရောက်ကြသည်။
ဟီမြန်မြန်သည် ကျိုးခိုင် အကြောင်း—သူမ၏ အသစ်စက်စက် အကြီးဆုံးအစ်ကို—ကို သူမမိသားစုထံ ပြောပြထားပြီးဖြစ်သည်။
အဒေါ်ကြီးဟီက အဖေကြီးဟီအား ကျိုးခိုင် သည် နောင်တစ်ချိန်တွင် အောင်မြင်ကျော်ကြားမည့် အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း တိတ်တဆိတ် ပြောပြဖူးသည်။
ပွဲတွင် ကျိုးခိုင် နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အဖေကြီးဟီကလည်း ငြင်းဆိုခြင်း မရှိပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဤအိမ်ထောင်ရေးမှာ အလွန်သင့်တော်သည်ဟု ခံစားရသည်။
မူလက သူ့သမီးသည် ကျိုးရွှမ် ကို သဘောကျနေသောကြောင့် အဖေကြီးဟီသည် ကျိုးရွှမ် ၏ အရည်အချင်းကိုသာ အဓိကထားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသည့် ကျိုးမိသားစုဝင်များအပေါ်တွင်မူ မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား မထားခဲ့ပေ။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ မူလမျှော်လင့်ချက် နည်းပါးခဲ့သည့်အတွက် ဤတွေ့ဆုံမှုတွင် သူ၏ အမြင်မှာ နှစ်ဆတိုးသွားသည်။ သူသည် ဤမိသားစုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော မိသားစုဖြစ်ကြောင်း စိတ်ရင်းဖြင့် ခံစားမိသည်။
သူသည် သူတို့အိမ်သို့ အရင်က သွားရောက်လည်ပတ်ဖူးပြီး သူ၏အိမ်ထက်ပင် ပိုကောင်းနေသည်။ ကျိုးမိသားစုမှာ သူတို့ထက် မည်သည့်အရာမျှ လျော့နည်းခြင်းမရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူတို့၏ သားများမှာ အရည်အချင်းရှိပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွကြရာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ကျိုးမိသားစုသည် မြို့တော်၌ ထင်ရှားသော နေရာတစ်ခုကို ရရှိလာမည်မှာ သေချာသည်။
စေ့စပ်ပွဲအပြီးတွင် မိသားစုနှစ်ခုလုံးမှာ အလွန်စိတ်အားတက်ကြွနေကြသည်။ သို့သော် ကျိုးရွှမ် မှာမူ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။
အကြောင်းမှာ သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဇနီးလေးမှာ စေ့စပ်ပြီးနောက်တွင် ပိုမိုရဲရင့်လာပြီး တစ်ညတွင် သူ၏စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့်... သူတို့သည် မင်္ဂလာဦးညကိစ္စကို ကြိုတင်၍ပင် ပြုလုပ်မိလိုက်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ကျိုးရွှမ် မှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး စိုးရိမ်နေရသော်လည်း ဟီမြန်မြန်မှာမူ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေသည်။
ဤမိန်းကလေးမှာ ဝမ်မေကျား နှင့် လုံးဝခြားနားသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသည်။ သူမသည် သူမ၏ ချစ်ခင်မှုကို လက်တွေ့ဖော်ပြရန် အမြဲတမ်း တက်ကြွနေတတ်သည်။ ယခုအခါ သူမနှင့် ကျိုးရွှမ် စေ့စပ်ပြီးပြီဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို ကြိုတင်လှမ်းလိုက်ခြင်းမှာ မှားယွင်းမှုမရှိဟု သူမက ခံစားရသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ ခေတ်သစ်ဖြစ်ပြီး ရှေးခေတ်ကာလ မဟုတ်တော့ပေ။
သူတစ်ပါးတို့မှာမူ ဤနှစ်ယောက်၏ သီးသန့်ကိစ္စများကို ဘာမျှမသိကြပေ။ အကယ်၍သာ အဒေါ်ကြီးဟီ သို့မဟုတ် လင်ချင်းဟဲ့ သာ သိသွားမည်ဆိုလျှင် ဟီမြန်မြန်နှင့် ကျိုးရွှမ် တို့မှာ အကြီးအကျယ် ဆူပူခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။
ကျိုးရွှမ် မှာ ကျိုးရွှမ် ဖြစ်နေသည်မဟုတ်လော။ သူတို့မှာ စေ့စပ်ရုံသာ ရှိသေးသည်၊ သူမက သူ့လူဖြစ်သွားပြီဆိုလျှင်တောင် သူသည် အလျင်စလို မလုပ်သင့်ပေ။