အခန်း ၆၇၅ - မိသားစုဝင်များနှင့် ဧည့်သည်များ ရောက်ရှိလာခြင်း
လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ အကြီးဆုံးသား ကျိုးခိုင် ကို ကြိုတင်ပြောပြထားသော်လည်း သူက ဝမ်မေကျားကို မပြောပြရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် မေကျားတစ်ယောက် သူမလက်ထဲရှိ စာအိတ်ကို ကိုင်ထားလိုက်သည့်အခါ အနည်းငယ် လေးလံနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါက များလွန်းနေသည်။
"အဒေါ်လင်း ပိုက်ဆံပေးတာ မှားသွားတာလား" ဝမ်မေကျားသည် ကျိုးခိုင် ကို အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"မှားစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား" ကျိုးခိုင် က စစ်ဆေးပြီးသားဖြစ်သည်။ တစ်ထောင်တစ်ရာယွမ် ဖြစ်သည်။
ဝမ်မေကျားက အတည်ပြုချက်ရယူရန် သူ့ထံ လွှဲပေးလိုက်သည်။ ကျိုးခိုင် က ပြုံးလိုက်ပြီး "မှန်တယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဘာလို့ အဒေါ်လင်းက... ဒီလောက်တောင် ပေးရတာလဲ" ဝမ်မေကျားသည် အနည်းငယ် အားနာသွားမိသည်။
"ကျွန်တော့်မိဘတွေ ပေးတာပဲ၊ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတော့တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒုတိယမြောက်နဲ့ တတိယမြောက်တို့ကျရင်လည်း ဒီလောက်ပဲ ရမှာပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က သူမကို ပြောသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရမှ ဝမ်မေကျား စိတ်အေးသွားတော့သည်။
ထို့နောက် သူမသည် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ရွှေဆွဲကြိုး၊ ရွှေလက်ကောက်နှင့် ရွှေလက်စွပ်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရွှေလက်စွပ်ကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်သော်လည်း ရွှေဆွဲကြိုးနှင့် ရွှေလက်ကောက်မှာ ကိုင်လိုက်သည်နှင့် အလေးချိန်ရှိမှန်း သိသာသည်။ ၎င်းတို့၏ အလေးချိန်မှာ မိခင်ဝမ် ပြင်ဆင်ထားသည်ထက် အနည်းဆုံး သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပိုလေးနေသည်။
ကျိုးခိုင် က နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် အိမ်ပြန်သွားပြီး ဝမ်မေကျားကမူ မင်္ဂလာပွဲကို စောင့်ရင်း အိမ်မှာပင် ကျန်နေခဲ့သည်။
မိခင်ဝမ်က ပြုံးလျက် "မင်းရဲ့ ယောက္ခမက ဘယ်လောက်ပေးလိုက်လဲ" ဟု မေးသည်။
"ဘာလို့ မေးနေတာလဲ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ယောက်အတွက်ပဲလေ" ဟု ဖခင်ဝမ်က သူမကို အသာအယာ ဆူလိုက်သည်။
ဝမ်မေကျားက ဖုံးကွယ်စရာမလိုဟု ယူဆသဖြင့် ပမာဏကို ပြောပြလိုက်သည်။
ထိုပမာဏကို ပြောလိုက်သည်နှင့် သတင်းစာဖတ်နေရင်း ငြိမ်သက်နေသော ဖခင်ဝမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခုန်ပေါက်သွားတော့သည်။
ဝမ်မိသားစုဘက်ကသာမက ကျိုးမိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်းမှာလည်း စည်ကားနေသည်။ ဒုတိယသား ကျိုးရွှမ် သည် ဟယ်မြန်မြန်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ပြန်ရောက်လာသည်။
ပြီးခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း ပြောင်းလဲမှုများမှာ မသေးငယ်ပေ။ ကျိုးရွှမ် သည် မူလက တက္ကသိုလ်ဆရာ ဖြစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ နိုင်ငံရေးလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဟယ်မြန်မြန်သည် သူမ၏ အနာဂတ် အကြီးဆုံးယောက္ခမဖြစ်သူ ကျိုးခိုင် နှင့် တွေ့ဆုံပြီးဖြစ်ရာ ဤမိသားစု၏ မျိုးရိုးဗီဇမှာ ထူးချွန်လွန်းကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမ၏ ချစ်သူမှာ အချောဆုံးဖြစ်နေဆဲပင်။
ကျိုးရွှမ် က ကျိုးခိုင် နှင့် ပြင်ပကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေပြီး ကျိုးရွှမ် က နောက်နှစ်တွင် တောင်ဘက်သို့ သွားတော့မည်ဟု ပြောပြသည်။
"ဒုတိယမြောက်တစ်ယောက် တောင်ဘက်သွားတော့မယ်။ မြန်မြန်၊ မင်းရော သူနဲ့ လိုက်သွားမှာလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဟယ်မြန်မြန်ကို မေးသည်။
"သူခေါ်ရင်တော့ လိုက်မှာပေါ့။ မခေါ်ဘူးဆိုရင်တော့ မလိုက်တော့ပါဘူး" ဟု ဟယ်မြန်မြန်က တိုးတိုးလေး ဖြေသည်။
ကျိုးရွှမ် က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "တကယ်ပဲ ငါမခေါ်ရင် မလိုက်ဘူးလား" ဟု မေးသည်။
ဟယ်မြန်မြန်က ရွှင်ရွှင်လန်းလန်းပင် "ရှင်မခေါ်ရင် ကျွန်မရှင်စကား နားထောင်မှာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးရွှမ် ၏ မျက်လုံးများတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ပါးစပ်ကသာ နားထောင်မည်ဟု ပြောသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူမသဘောအတိုင်းသာ လုပ်တတ်သည်။ သူ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ သူမက သူ့ချစ်သူဖြစ်နေပြီမို့ လက်ခံရုံသာ ရှိသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ တောင်ဘက်သွားသည့်အခါ သူမကို ခေါ်သွားချင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤခရီးစဉ်မှာ နှစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး သူ့ချစ်သူကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့၍ မဖြစ်ပေ။
"နောက်နှစ်ကျရင် အရင်ဆုံး စေ့စပ်လိုက်၊ ပြီးမှ အတူသွားကြတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပေးသည်။
ကျိုးရွှမ် က ခေါင်းညိတ်သည်။ ဟယ်မြန်မြန်မှာ အနည်းငယ် ရှက်သွားသော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိပေ။ စေ့စပ်ပြီးသွားလျှင် သူတို့သည် တရားဝင် စေ့စပ်ထားသူများ ဖြစ်လာကြမည်ဖြစ်သည်။
သူမသည် ကျိုးရွှမ် ကို တစ်ခါတည်းနှင့် အပြီးအပိုင် ပိုင်ဆိုင်ချင်မိသည်။ ထိုအခါ သူ နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက်များ ရှာမနေနိုင်တော့ပေ။
သူက အမြဲတမ်း လူကြီးလူကောင်းဆန်လွန်းနေသဖြင့် သူမ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့။ သူမ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ကိုယ်ဝန်အရင်ရပြီးမှ လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။ သူမက အဲ့ဒီလောက် မြန်မြန် လက်မထပ်ချင်သေးသော်လည်း ချစ်သူများဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူ့ကို လိုချင်မိသည်။
အရင်က ချစ်သူမထားဖူးခဲ့သည့် သူမသည် သူ့ကို အရာအားလုံး ပေးအပ်ချင်မိသည်။ သို့သော် သူကမူ ထူးထူးခြားခြားပင် ထိန်းချုပ်နိုင်လွန်းနေသည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာ ဤလူငယ်စုံတွဲ၏ အတွေးများကို မသိရှာပေ။ သူမသည် တတိယသား ကျိုးဂွေလိုင်၏ တိုင်တန်းစကားကို နားထောင်နေရသည်။ "အကြီးဆုံးအစ်ကိုက လက်ထပ်တော့မယ်၊ ဒုတိယအစ်ကိုက စေ့စပ်တော့မယ်။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီ။ ဒီလိုအေးတဲ့ရာသီမှာ နွေးထွေးတဲ့ စောင်တစ်ထည်တောင် မရှိဘူး၊ တကယ့်ကို သနားဖို့ကောင်းတယ်"
"မင်း အသက်တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်ပြီးရင် ငါတားမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်း ကြိုက်တဲ့သူကို သွားရှာလိုက်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က လက်ကာပြ၍ ပြောသည်။
"ဘယ်လောက်လွယ်တာမှတ်လို့လဲ။ အကြီးဆုံးအစ်ကိုနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် တို့က ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ၊ အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြတာ။ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ ပထမဆုံး မြင်လိုက်တာနဲ့ ချစ်မိသွားတာ၊ ဒါက ကံတရားပဲ။ ကျွန်တော်က အကြီးဆုံးအစ်ကိုလိုမျိုး ငယ်သူငယ်ချင်း အချစ်မျိုးကို မမျှော်လင့်ပေမဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုလိုမျိုးတော့ ဖြစ်ချင်တယ်။ ပထမဆုံး မြင်တာနဲ့ ချစ်မိတာမျိုးဆိုလည်း အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ကျိုးဂွေလိုင်က ညည်းညူသည်။
"ကျုံး (Zhong) အမည်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတွေကလွဲရင် မင်း ကြိုက်တဲ့သူကို မြင်တာနဲ့ ချစ်မိနိုင်ပါတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်။
"ကျုံး အမည်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတွေကလွဲရင်လား" ဟု ဟယ်မြန်မြန်က နားမလည်စွာ မေးသည်။
"အမေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဟောခိုင်းထားတာလေ။ ကျုံး အမည်ရှိတဲ့သူနဲ့ လက်ထပ်လို့ မရဘူးတဲ့" ဟု ကျိုးဂွေလိုင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောသည်။
ဟယ်မြန်မြန် ရယ်မောလိုက်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က "မရယ်နဲ့။ တခြားကိစ္စတွေကိုတော့ ဆွေးနွေးလို့ရပေမဲ့ ဒါကတော့ မရဘူး။ မင်း မှတ်ထားဖို့လိုတယ်" ဟု ဖြည့်စွက်သည်။
"ဒါဆိုရင် တောင်ပြိုမြေလှုပ်မတတ် ချစ်မိသွားရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲ့ဒီသူနဲ့ မလက်ထပ်ရရင် တစ်သက်လုံး တစ်ကိုယ်တည်းပဲ နေသွားမယ်လို့ ပြောရင်ရော" ဟု ကျိုးဂွေလိုင်က ငြင်းဆန်သည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း တစ်သက်လုံး တစ်ကိုယ်တည်း နေလိုက်ပေါ့၊ အထီးကျန်တာကို ခံနိုင်ရည်ရှိရင်ပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
ထိုဧရာမ အချိန်ကိုက်ဗုံးဖြစ်သည့် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်ကို လုံးဝ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရပေ။ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ကျိုးဂွေလိုင်က "ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော အမေရေ! အမေက ဘာသာမဲ့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စတွေကို ယုံနေရတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည် - "မနက်ဖြန်ကျရင် ရှောင်ကန်း၊ ဝူနီ နဲ့ အဒေါ်မေလီတို့ ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ အကြီးဆုံးဦးလေးနဲ့ တခြားသူတွေလည်း ပါလာမှာ။ မနက်ဖြန်ရှစ်နာရီလောက်မှာ ဘူတာရုံသွားပြီး စောင့်နေလိုက်"
"အိမ်မှာပဲ စောင့်နေလိုက်မယ်လေ။ သူတို့ရောက်ရင် ဖုန်းဆိုင်ကနေ ဖုန်းဆက်လိမ့်မယ်။ ဖုန်းလာတာနဲ့ ကျွန်တော် သွားကြိုလိုက်မယ်" ဟု ကျိုးဂွေလိုင်က ပြန်ပြောသည်။
အပြင်ဘက်မှ ကားအင်ဂျင်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် ဝမ်ယွမ် နှင့် ကျိုးအာနီ တို့သည် အမြွှာကလေးများကို ခေါ်ဆောင်၍ လမ်းလျှောက်ဝင်လာကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ရွှင်ရွှင်လန်းလန်းဖြင့် "ဒီနေ့တော့ ညစာစားသွားကြပါ။ သိုးသားဟော့ပေါ့ လုပ်ထားတယ်" ဟု ပြောသည်။
"ကျွန်တော်တို့ လာတဲ့လမ်းမှာပဲ အိမ်အကူကို ဒီနေ့ ထမင်းမချက်ဖို့ ပြောခဲ့ပြီးပြီ" ဟု ဝမ်ယွမ် က ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရင်း ပြုံး၍ ပြောသည်။ သူက ကျိုးခိုင် ကို ကြည့်ပြီး "မင်း အရပ်ပိုရှည်လာသလိုပဲနော်" ဟု ပြောသည်။
"သူ အရပ်ရှည်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နည်းနည်း ပိန်သွားလို့ အရပ်ရှည်သယောင် ထင်ရတာပါ" ဟု ကျိုးအာနီ က ဝင်ပြောသည်။
"ဒီနှစ်ထဲမှာ သူ ပိန်သွားတယ်လို့ ငါလည်း ခံစားမိတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
ကျိုးခိုင် မှာ ယခင်နှစ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် ပိန်သွားသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော ကိုယ်အလေးချိန် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူ့အရပ်နှင့်သာ ဆက်လက် ဝလာပါက တကယ့်ကို များလွန်းနေပေလိမ့်မည်။
"ဒုတိယအစ်မ၊ မနက်ဖြန် ကျွန်မရဲ့ကားကို ငှားသုံးပါရစေ။ လူတွေက များလွန်းလို့ ကျွန်တော်တို့အိမ်က ကားနဲ့ဆို အားလုံးဆံ့မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးဂွေလိုင်က ကျိုးအာနီ ဘက်သို့ လှည့်ပြောသည်။
"ကျွန်တော်တို့ စီးလာတဲ့ကားလည်း ရှိသေးတယ်လေ" ဟု ဟယ်မြန်မြန်က ထောက်ပြသည်။
"ဒါတောင် မလောက်ဘူး။ လူတွေ အများကြီး လာမှာ" ဟု ကျိုးဂွေလိုင်က အတင်းပြောသည်။
"ကားနှစ်စီးတောင် မလောက်ဘူးလား? ဘယ်သူတွေ လာမှာမို့လို့လဲ" ဟု ကျိုးရွှမ် က မေးသည်။
"အကြီးဆုံးဦးလေးနဲ့ အကြီးဆုံးအဒေါ်၊ အစ်ကိုကြီးယန်နဲ့ အစ်ကိုငယ်ဝမ်တို့။ အစ်မကြီး ဒါနီလည်း တူမလေးနဲ့ တူလေးကို ခေါ်လာမယ်။ အစ်ကိုကြီးရှ၊ ဒုတိယအဒေါ်၊ တတိယအဒေါ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝမ်းကွဲဦးလေးနဲ့ အာရှူးတို့လည်း ပါသေးတယ်" ဟု ကျိုးဂွေလိုင်က စာရင်းပြုစုသည်။ "သူတို့အားလုံး ရှောင်ကန်း၊ အစ်မကြီး ဝူနီ နဲ့ အဒေါ်မေလီတို့နဲ့အတူ ဘူတာရုံက ထွက်လာမယ်ဆိုရင် ကားသုံးစီးတောင် မလောက်ဘူး"
"မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော် ကားမောင်းသွားပြီး မင်းနဲ့အတူ ကူကြိုပေးမယ်" ဟု ကျိုးအာနီ က ပြုံး၍ ပြောသည်။
"ဖခင်နဲ့ မိခင်တို့က ကျွန်တော်တို့ဆီမှာပဲ သွားနေလိုက်ရင်ရော? အဘိုးနဲ့ အဘွားက အဲ့ဒီဘက်မှာပဲ ရှိနေတော့ နည်းနည်း ပိုနီးတယ်လေ" ဟု ဝမ်ယွမ် က အကြံပြုသည်။
"အချိန်တန်ရင် သူတို့နဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ကျိုးအာနီ က ရယ်မောသည်။
မင်္ဂလာပွဲသို့ တက်ရောက်မည့် ဧည့်သည်များမှာ နောက်တစ်နေ့တွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျန်းကန်း၊ ကျိုးဝူနီ နှင့် ရှဲ့မေလီတို့ ရောက်ရှိသည့်အချိန်မှာ ကျိုးမိသားစု၏ ဆွေမျိုးများ ရောက်ရှိသည့်အချိန်နှင့် မတိုက်ဆိုင်သဖြင့် သူတို့အဖွဲ့က အရင်ဆုံး ရောက်လာသည်။
ကျိုးခိုင် က သွားရောက်ကြိုဆိုခဲ့သည်။
ကျန်းဟန် က ကျိုးဝူနီ နှင့်အတူ လိုက်မလာခဲ့ပေ။ တစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးချိန်ဖြစ်ပြီး လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ခြင်းနှင့် စုဝေးခြင်းများအတွက် အလုပ်များသည့်အချိန်ဖြစ်သည့်အတွက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ကျန်းဟန် တစ်ယောက် ခရီးသွားရန် အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။