အိမ်မှာတော့ ညစာအတွက် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဂန်းဇီက သူ့ဆိုင်ခန်းကနေ အခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာသည်။ ဒီဇင်ဘာလရဲ့ ချမ်းအေးလှတဲ့ ရာသီဥတုမှာတောင် သူက ဆိုင်ထွက်ရောင်းနေတုန်းပင်။ တကယ်ကို ဒုਕ္ခခံနိုင်တဲ့ လူစားမျိုးပါပဲ။
"ဒီမီးဖိုက ကန်စွန်းဥဖုတ်ဖို့ သုံးတာလား" လို့ ကျိုးခိုင်က ဂန်းဇီအိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ မီးဖိုတစ်ခုကို ပြင်ဆင်နေတာကို မြင်တော့ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
ဂန်းဇီက ပြုံးစိစိလုပ်ရင်း "အစ်ကိုကြီးခိုင်၊ တစ်ခုလောက် မြည်းကြည့်မလား" ဟု ဆိုသည်။
ဒီဆောင်းရာသီမှာ သူ အဝတ်အစားရောင်းတာကို ခဏရပ်ထားပြီး ကန်စွန်းဥနဲ့ ပေါက်စီရောင်းဖို့ ရွေးချယ်ထားသည်။
ပေါက်စီတွေကိုတော့ သူ့အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးဆီကနေ မှာယူထားတာဖြစ်ပြီး ကန်စွန်းဥတွေကိုတော့ သူကိုယ်တိုင် ဖုတ်ရောင်းခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တာ ရောင်းပြီးချိန်မှာတော့ အမြတ်ငွေက မနည်းလှပေ။ အရောင်းအဝယ်က တကယ်ကို ကောင်းလွန်းသည်။ ရုံးဝန်ထမ်းသာမန်လူတွေတောင် သူ့ဝင်ငွေကို မမီနိုင်ပေ။
ကျိုးခိုင်က ကျန်တဲ့ ကန်စွန်းဥတစ်ခုကို မြည်းကြည့်လိုက်သည်။ အရသာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တာကြောင့် "မင်း ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ဝယ်ထားတယ်ဆိုတာ ဟူဇီဆီက ကြားတယ်" ဟု မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
ဂန်းဇီက ရယ်ကျဲကျဲလုပ်ရင်း "အဲ့ဒါက အခန်းသေးသေးလေးပါ" ဟု ဆိုသည်။
လက်ရှိမှာတော့ အဲ့ဒီအခန်းကို ငှားထားလိုက်ပြီး တစ်လကို ငှားရမ်းခဝင်ငွေ တော်တော်ကောင်းကောင်း ရနေသည်။
"ဟူဇီရော ဘယ်လိုနေလဲ" လို့ ကျိုးခိုင်က မေးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး ဟူဇီကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ သူက အဝတ်အစားဆိုင် ဖွင့်ထားတာ၊ ကျွန်တော့်ထက်တောင် ပိုက်ဆံပိုရဦးမယ်" လို့ ဂန်းဇီက ဖြေသည်။
ကျိုးခိုင်က ဝမ်မေကျား အခွံခွာပေးထားတဲ့ လိမ္မော်သီးကို ယူစားရင်း "မင်းကိုယ်တိုင် ဆိုင်မဖွင့်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဆိုင်ကလည်း မကြီးဘူး၊ အဝတ်အစားရောင်းဖို့လည်း သိပ်မသင့်တော်ဘူး။ ကျွန်တော်ကလည်း တခြားဘာမှ မလုပ်တတ်တော့ အခန်းပဲ ငှားထားလိုက်တာ။ လမ်းဘေးဆိုင်လေး ဖွင့်ရောင်းတာကလည်း အခုလောလောဆယ်တော့ မဆိုးပါဘူး" လို့ ဂန်းဇီက ပြန်ဖြေသည်။
"အေးတာကို" လို့ ကျိုးခိုင်က ထောက်ပြသည်။
"နွေးနွေးထွေးထွေး ဝတ်ထားရင် အဆင်ပြေပါတယ်" လို့ ဂန်းဇီက ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ပိုက်ဆံရှာရတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး" လို့ တတိယမြောက်သား (ကျိုးကွေ့လိုင်) က ဝင်ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော်တို့လို အာမခံချက်ရှိတဲ့ အလုပ်အကိုင်မရှိတဲ့သူတွေအတွက်ပေါ့။ ပိုကြိုးစားမလုပ်ရင်တောင် စားဖို့တောင် မလောက်ဘူး" လို့ ဂန်းဇီက ထောက်ခံသည်။
ကျိုးခိုင်က လက်ဝါးကာပြလိုက်သည်။ "ဒီလ မင်းရှာထားတဲ့ပိုက်ဆံက ငါ့တစ်နှစ်စာ လစာနဲ့ ညီနေပြီ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ရှေ့မှာ ဆင်းရဲကြောင်း မညည်းပြပါနဲ့"
သူ့လစာက နည်းတာမဟုတ်။ လက်ရှိ ရာထူးနဲ့ဆိုရင် တစ်လ ၄၀၀ ယွမ် ရပြီး ဒါဟာ ထိပ်တန်းလစာလို့ သတ်မှတ်နိုင်သည်။
"အစ်ကိုကြီးခိုင်ရာ၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်တော်က တကယ်ကို ဆင်းရဲတာပါ! ကျွန်တော့်ကို အရမ်းချမ်းသာနေသလိုမျိုး မပြောပါနဲ့ဗျာ" လို့ ဂန်းဇီက ငြင်းဆိုသည်။
"ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်း ငါ့ကို အကြီးဆုံး အနီရောင်စာအိတ် (မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့) ပေးရမယ်" လို့ ကျိုးခိုင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ဝမ်မေကျားက ဟင်းပွဲတွေကို ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ စားပွဲဆီ သယ်လာသည်။ "ရှင်ကလည်း ဘာလို့ အဲ့လိုလုပ်ရတာလဲ။ ထမင်းစားရအောင်" လို့ ပြောပြီး လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ကို ညစာစားဖို့ ခေါ်လိုက်သည်။
"အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ ဘာလို့ သူတို့ကို ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်လို့ပဲ ခေါ်နေသေးတာလဲ။ အဖေနဲ့ အမေလို့ ခေါ်သင့်ပြီလေ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က စနောက်သည်။
"ဘာကို အလောတကြီး လုပ်နေရတာလဲ။ ငါက ထွက်ပြေးမှာလည်း မဟုတ်တာကို" လို့ ဝမ်မေကျားက မျက်လုံးလေး လှည့်ပြရင်း ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးခိုင်က ကျိုးရွှမ်တို့ မိသားစုဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်ကိုက အခု အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတာလား"
"ရှုပ်တာပေါ့။ ကြားရသလောက်ဆို နောက်နှစ်ဆို ပိုတောင် ရှုပ်ဦးမယ်။ သူက တာဝန်ကျဖို့ စာရင်းဝင်နေတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က အသိပေးသည်။
"နောက်မှ ဟဲ့မိသားစုကို ဖုန်းဆက်လိုက်ဦး" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က မှာသည်။ သူတို့ရဲ့ အကြီးဆုံးသား ပြန်ရောက်လာပြီး လက်ထပ်တော့မှာ ဖြစ်သလို ဒုတိယသားလည်း ဒီပွဲအတွက် ပြန်ရောက်လာမှာ သေချာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မိသားစုဝင်တွေက စားရင်းသောက်ရင်း စကားပြောကြရာ အိမ်ထဲမှာ နွေးထွေးပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ လေထုဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ညစာစားပြီးနောက် ကျိုးခိုင်က ဝမ်မေကျားကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးသည်။ ကျိုးကွေ့လိုင်က မနေနိုင်ဘဲ "အစ်ကိုကြီး၊ ဒီညတော့ အဲ့ဒီမှာပဲ နေခဲ့လိုက်ပါတော့လား၊ ပြန်မလာနဲ့တော့" လို့ စနောက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို မနက်ဖြန် မနက်စောစောမှ ပြန်လာခဲ့မယ်" လို့ ကျိုးခိုင်က သူ့မိဘတွေကို ချောမောစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူက ဝမ်မေကျားကို သူတို့မိသားစုအိမ်ထိ ကားမောင်းပို့ပေးသည်။ ကျိုးကွေ့လိုင်က သူတို့ထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း ရယ်မောနေသည်။ "ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးကတော့ တော်တော်ကို အလောတကြီးပဲ။ တကယ်ကို လက်ထပ်ချင်နေတာ"
လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။
သူတို့ရဲ့ အကြီးဆုံးသားက လက်ထပ်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတာလဲ။ အသက် ၂၁ နှစ်မှာ စေ့စပ်ခဲ့ပြီး ၂၂ နှစ်မှာ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ၂၂ နှစ်မှာ ဝမ်ကော်တုန်း လက်ထပ်သွားပြီး ၂၃ နှစ်မှာ ဝမ်ကော်လျန်က လက်ထပ်ပြန်သည်။ မင်္ဂလာပွဲကို ဒီနှစ်အထိ ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ အခု မလုပ်ဘူးဆိုရင် နောက်နှစ်အထိ ထပ်စောင့်ရတော့မှာ ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီအခါ သူက ၂၅ နှစ် (သူ့ရဲ့ ရာသီခွင်နှစ်) ဖြစ်နေမှာမို့ လက်ထပ်ဖို့ မသင့်တော်တော့ပေ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းတဲ့အရာဆိုတာ ကြိုးစားရယူရတာမျိုးပါ။ ၂၄ နှစ်မှာ လက်ထပ်တာက အရမ်းလည်း မနောက်ကျ၊ အရမ်းလည်း မစောတဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ အရွယ်ပါပဲ။
ကျိုးခိုင်ကတော့ ဝမ်ကော်တုန်း ပြောင်းသွားတဲ့အတွက် အခန်းလွတ်တွေ အများကြီးရှိနေတဲ့ သူ့ယောက္ခမအိမ်မှာပဲ အဲ့ဒီညက တည်းခိုလိုက်သည်။
ယောက္ခမကြီးက ဒီသားမက်ကို အလွန်ကို သဘောကျသည်။ ဟိုးအရင်က သူ သဘောကျခဲ့တဲ့ လူငယ်လေးက နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူ့ကို 'အမေ' လို့ တရားဝင် ခေါ်တော့မှာ ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီအကြောင်း တွေးမိရုံနဲ့တင် သူမရဲ့ နှလုံးသားက ပွင့်လန်းနေသလိုပါပဲ။
"အမေ့မှာ ပေးစရာ သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် ရွှေလက်စွပ် တစ်ကွင်းစီ ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်" လို့ ယောက္ခမကြီးက ရွှင်လန်းစွာ ပြောရင်း လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ တစ်ကွင်းက သတို့သားအတွက်၊ တစ်ကွင်းက သတို့သမီးအတွက် ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီအပြင် သူမက သမီးဖြစ်သူကို ရွှေဆွဲကြိုးနှစ်ကုံး ပေးလိုက်သည်။ တစ်ကုံးက လေးပြီး တစ်ကုံးက ပေါ့သော်လည်း နှစ်ခုစလုံးက အလေးချိန် တော်တော်လေး ရှိသည်။
"ဒါတွေက ပိုက်ဆံအများကြီး ကုန်မှာပဲ။ အဒေါ်ကြီးရာ၊ တကယ်ကို လက်မနှေးပါလား" လို့ ကျိုးခိုင်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"သိပ်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဒေါ်က ပြန်မယူပါဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ" လို့ ယောက္ခမကြီးက အခိုင်အမာ ပြောသည်။
ဒါက ကျိုးခိုင်ရှေ့မှာ သူမ ထုတ်ပြခဲ့တဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ဖြစ်သည်။ သူမက သမီးဖြစ်သူကို အခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမွေအနှစ်တွေကိုလည်း ပေးအပ်ခဲ့သည်။
သူမက သမီးဖြစ်သူကို ငွေငါးထောင်ပါတဲ့ စုငွေစာအုပ်ကို ပေးလိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင် သုံးစွဲဖို့အတွက် အသုံးစရိတ်အဖြစ် ပေးလိုက်သည်။
"အမေ၊ ဘာလို့ သမီးကို အဲ့လောက်အများကြီး ပေးတာလဲ။ ဟိုတုန်းက အကြီးဆုံးအစ်မတောင် နှစ်ရာပဲ ရတာလေ" လို့ ဝမ်မေကျားက မေးသည်။
"အဲ့ဒါနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းလို့ရမလဲ" လို့ ယောက္ခမကြီးက ပြန်ဖြေသည်။ သူမရဲ့ အကြီးဆုံးသမီးက လက်ထပ်တာ ကြာလှပြီ။ "ဟိုတုန်းက နှစ်ရာယွမ်ဆိုတာ ပိုက်ဆံအများကြီးပဲ။ အခုတော့ ဈေးနှုန်းတွေက အများကြီး တက်သွားပြီ၊ မိသားစုအခြေအနေကလည်း အခုမှ ပိုကောင်းလာတာ။ သမီးက အချိန်ကောင်းနဲ့ ကြုံတာပါ"
ဝမ်မေကျားက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က လက်ထပ်ပြီးမှ ချမ်းသာလာတော့မှာပဲ"
သူမနဲ့ ကျိုးခိုင်ရဲ့ လစာက နည်းတာမဟုတ်။ သူမလစာက ကျိုးခိုင်လောက်တော့ မများပေ။ ကျိုးခိုင်က အခြေခံလစာ ၄၀၀ ယွမ်ရပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်မှု အပိုဆုနဲ့ ဆုကြေးတွေပါဆိုရင် တစ်လကို ၅၀၀ ကနေ ၆၀၀ ယွမ်အထိ ရသည်။ သူမလစာကတော့ ၁၀၀ ကျော်လောက်သာ ရှိသည်။ သူတို့ရဲ့ လူနေမှုစရိတ်ကလည်း မများလှ။ တစ်လကို ၅၀ ကနေ ၆၀ ယွမ်လောက်ပဲ သုံးပြီး ကျန်တာကို စုထားကြသည်။
ကျိုးခိုင်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေး စတင်ကတည်းက ငွေကြေးကိစ္စတွေကို သူမကပဲ ကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီး စုဆောင်းငွေ တော်တော်လေး ရနေပြီဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူမအမေက ငွေငါးထောင် ထပ်ပေးလိုက်တာကြောင့် သူမရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက အများကြီး တိုးတက်သွားသည်။
"ဟုတ်တာပေါ့။ မင်းရဲ့ ယောက္ခမ (လင်ချင်းဟဲ့) ကလည်း မင်းအတွက် အများကြီး ပြင်ဆင်ထားမှာပါ။ အဲ့ဒါက တကယ့်ကို အကြီးမားဆုံး အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာမှာ" လို့ ယောက္ခမကြီးက ရွှင်မြူးစွာ မှတ်ချက်ပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ယောက္ခမကြီးမှာ ဘာမှ မကျေနပ်စရာ မရှိပေ။ အကြီးဆုံးသမီးရဲ့ ယောက္ခမနဲ့ ဆက်ဆံရေးက သာမန်လောက်သာ ရှိပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့နဲ့တော့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းလိုပဲ ပေါင်းသင်းနိုင်သည်။
ဝမ်မေကျားကတော့ သိပ်ပြီး မတွေးတောဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့တွေ ရောက်လာသည်။
ငွေတစ်သောင်းတစ်ထောင်! သာယာဝပြောတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ငွေသားတွေနဲ့အတူ ရွှေသုံးမျိုးနဲ့ ငွေတစ်မျိုး ပါလာသည်။
လက်ဖွဲ့တွေ ပို့ပြီးတဲ့နောက် ကျိုးခိုင်က ဝမ်မေကျားကို ခေါ်ပြီး တရားဝင် လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်လိုက်သည်။ အရပ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းတွေက အားလပ်ရက် ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်နေကြပြီမို့ ဖြစ်သည်။
လက်မှတ်အရင်ယူထားလိုက်သည်။ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲကတော့ နောက်မှ လုပ်မှာ ဖြစ်သည်။
သူတို့ လက်ထပ်စာချုပ်ကို ယူပြီး လင်ချင်းဟဲ့ကို ပြလိုက်တဲ့အခါ သူမက ကျိုးခိုင်ကို စုငွေစာအုပ်တစ်အုပ် ပေးလိုက်သည်။ ထဲမှာ ငွေတစ်သိန်းတစ်ထောင် ပါရှိသည်။
တစ်သိန်းက အိမ်ထောင်ကျရင် အဆင်ပြေအောင် ထောက်ပံ့ပေးတာဖြစ်ပြီး တစ်ထောင်ကတော့ လူငယ်စုံတွဲ ပရိဘောဂ ဝယ်ဖို့အတွက် သီးသန့် ပေးတာဖြစ်သည်။ ပရိဘောဂအတွက် တစ်ထောင် မလောက်ရင်တော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် စိုက်ထုတ်ဖို့ ဖြစ်သည်။
ဝမ်မေကျားက အဲ့ဒီလို များပြားလှတဲ့ ပိုက်ဆံကို လက်ခံရရှိတဲ့အခါ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဆွံ့အသွားရသည်။