ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စရပ်တွေရှိလာတဲ့အခါ လူတွေက အမြဲလိုလို တက်ကြွနေတတ်ကြပါတယ်။ ဒီဇင်ဘာလအစောပိုင်းဖြစ်တာကြောင့် ရာသီဥတုက အတော်လေး အေးစက်နေပေမဲ့ လင်းချင်းဟယ်ကတော့ အိမ်ရဲ့အတွင်းပိုင်းနဲ့ အပြင်ပိုင်းကို သေသေချာချာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးဖို့ လူငှားထားခဲ့ပါတယ်။
ဒါ့အပြင် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် အနီရောင်မီးအိမ်တွေကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး နံရံတွေမှာလည်း ပွဲလမ်းသဘင်ဆိုင်ရာ ကဗျာစာသားတွေကို ကပ်ထားလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ စီစဉ်မှုတွေကြောင့် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးဟာ ပျော်ရွှင်စရာ၊ အောင်ပွဲခံတဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ တောက်ပနေပါတယ်။
ကျိုးခိုင်နဲ့ ဝမ်မေကျားတို့က ဒီဇင်ဘာ (၁၈) ရက်နေ့မှာ အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာကြပြီး တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဒီလိုမျိုး စည်ကားသိုက်မြိုက်တဲ့ မြင်ကွင်းက သူတို့ကို ကြိုဆိုနေပါတယ်။
အာဝါက သွားဖြဲရယ်ပြရင်း "အမေက အစ်ကိုနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်အတွက် ဒါတွေကို အကုန်စီစဉ်ပေးထားတာ၊ အစ်ကိုတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အခန်းပါ အပါအဝင်ပေါ့" ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်မေကျားက အိမ်ကို ချက်ချင်းပြန်မသွားသေးဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ခြံဝင်းဆီကို အရင်ဆုံး တန်းလာခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး အာဝါကလည်း သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အခန်းသစ်ကို ပြသဖို့ စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ခေါ်သွားပါတယ်။
"အဒေါ်ကြီးလင်းကို တကယ်ပဲ အလုပ်ရှုပ်စေမိပြီ" ဟု ဝမ်မေကျားက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပါတယ်။
"မင်းတို့ သဘောကျရင် ပြီးတာပါပဲ၊ ဘာမှ အလုပ်ရှုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေပါတယ်။
ကျိုးခိုင်ကိုယ်တိုင်လည်း သူ့အမေ ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အခန်းကို အလွန်ကျေနပ်အားရနေပါတယ်။ လင်းချင်းဟယ်ကတော့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အိမ်မှာ မရှိသေးပါဘူး။ သူမက ဝမ်အမေနဲ့အတူ ပူနွေးတဲ့ စမ်းရေပူစမ်းမှာ ရေစိမ်ဖို့ ချိန်းထားတာကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေ့ခေတ်မှာတော့ စမ်းရေပူစမ်းကို သွားတာက ကျိုးအာနီ၊ ကျိုးရှတို့နဲ့အတူ မိသားစုဝင်နှစ်ယောက်အတွက် အလေ့အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပါပြီ။
လင်းချင်းဟယ် အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့ သားကြီးနဲ့ ချွေးမကြီး ပြန်ရောက်နေတာကို မြင်လိုက်ရလို့ အလွန်ကို ဝမ်းသာသွားပါတယ်။
"ဘာလို့ တစ်ရက်စောပြီး ပြန်လာကြတာလဲ? မနက်ဖြန်မှ ရောက်မယ်လို့ ထင်ထားတာ၊ မင်းအမေကလည်း အခုလေးတင်ပဲ ငါ့ဆီက ပြန်သွားတာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဝမ်မေကျားကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"သမီး ခဏနေရင် ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်သွားတော့မှာပါ" ဟု ဝမ်မေကျားက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "အဒေါ်ကြီးလင်း၊ သမီးတို့ အခန်းကို ကြည့်ပြီးပြီ။"
"သဘောကျရဲ့လား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
စုံတွဲအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အခန်းကို အလွန်ဂရုတစိုက်နဲ့ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာပါ။ အခန်းက ကျယ်ဝန်းပြီး လှပသလို ပစ္စည်းတွေ ရှုပ်ယှက်ခတ်မနေဘဲ အမြင်တင့်တယ်အောင် အလှဆင်ထားပါတယ်။
ဝမ်မေကျားကတော့ အခန်းကို အလွန်သဘောကျပါတယ်။ ကျိုးခိုင်ကတော့ သူ့အမေ့ကို ကြည့်ပြီး နောက်ပြောင်လိုက်ပါတယ်၊ "အမေက ဘာလို့ အခုထိ ဒီလောက်တောင် နုပျိုနေရတာလဲ? အဖေနဲ့ဆိုရင် အဖေက အမေ့ရဲ့ အဖေလိုတောင် ဖြစ်နေဦးမယ်။"
"အမေ့ကိုပဲ ချီးမွမ်းပါ၊ အဖေ့ကိုတော့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ အဖေလည်း နုပျိုပါတယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ကြားထဲက ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အဖေက နုပျိုပါတယ်။ အဖေ မအိုသေးဘူး!" ဟု မီမီလေးက သူ့အဖေဘက်ကနေ ချက်ချင်း ဝင်ပြောပေးပါတယ်။
မှန်မှန်မှ ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့သားကြီးကို နောက်ထပ် စနောက်ခွင့်မပေးတော့ဘဲ သူ့သမီးလေးကို ချီလိုက်ပါတယ်။ ကျိုးခိုင်က သူ့ညီမလေးကို ချီဖို့ လက်ကမ်းလိုက်ပေမဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်က မပေးပါဘူး။ "မင်း ချီချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ်ယူပြီး မွေးလိုက်ဦး။"
"အဖေလည်း မာန်မတက်ပါနဲ့။ နောက်နှစ်ကျရင် အဖေကြည့်ဖို့ မြေးတစ်ယောက် လက်ဆောင်ပေးမယ်" ဟု ကျိုးခိုင်က ကြုံးဝါးလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်မေကျားရဲ့ မျက်နှာလေး နည်းနည်း ရဲသွားပြီး သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ကျိုးခိုင်ကလည်း ရေစီးကြောင်းအတိုင်း "ဒီဘက်ကလည်း အဆင်သင့်ပါပဲ။ ကလေးယူလို့ ရပါတယ်။ စောစောမွေးထားရင် စောစော အလုပ်ပြီးတာပေါ့" ဟု ဆက်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်မေကျားက သူ့ကို တိတ်တိတ်လေး ဆိတ်လိုက်ပါတယ်။ တစ်ယောက်တည်းရှိတုန်း ပြောတာက တစ်မျိုး၊ အခုလို လူကြားထဲ ပြောလိုက်တော့ သူ ဘာလုပ်ရမလဲ။
လင်းချင်းဟယ်က သူတို့အတွက် သံပုရာသီးပျားရည်ဖျော်ရည်တွေ ယူလာပေးပြီးနောက် "မင်းတို့နှစ်ယောက်က ပြည်သူ့ရေချိုးကန်ကို သွားမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်မှာပဲ ရေချိုးမှာလား" ဟု မေးလိုက်ပါတယ်။
"အိမ်မှာ ရေချိုးရင် အေးမလား" ဟု ကျိုးခိုင်က မေးသည်။
"ရေပူစက် တပ်ထားပေးတယ်၊ မအေးပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေပါတယ်။
အိမ်က ရေချိုးခန်းကို ရေချိုးတဲ့အခါ အေးမသွားအောင် အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာပါ။ ကျိုးခိုင်လည်း အရင်က မြင်ဖူးပေမဲ့ သိပ်သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ သူက ပြည်သူ့ရေချိုးကန်ကြီးတွေမှာပဲ ရေချိုးနေကျမို့ပါ။ တပ်မတော်ထဲမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားနေရာတွေမှာပဲဖြစ်ဖြစ် လူစည်ကားတဲ့ ရေချိုးကန်တွေရဲ့ အငွေ့အသက်နဲ့ပဲ ရင်းနှီးနေခဲ့တာပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က ကျောပွတ်ပေးတာမျိုးလောက် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်ရတာမျိုး ဘာမှမရှိပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဝမ်မေကျားက အပြင်မှာ အေးစက်နေမှာကို မလိုလားတာကြောင့် အိမ်မှာပဲ ရေချိုးချင်နေပါတယ်။
ကျိုးခိုင်က အာဝါကို ခေါ်လိုက်ပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ရေချိုးကန်ဆီ ထွက်သွားကြပါတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာတော့ ကျိုးခိုင်က မိသားစုသတင်းတွေကို သူ့ညီဆီကနေ စုံစမ်းမေးမြန်းပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်က စကားတွေ တရစပ်ပြောပြနေပါတယ်၊ "ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး။ အစ်မကြီး ဝူနီ လက်ထပ်သွားတယ်၊ ရှောင်ကန်းရဲ့ ဝမ်းကွဲညီနဲ့ လက်ထပ်လိုက်တာ။ ပြီးတော့ အစ်မကြီး စီနီကလည်း သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးထားတယ်။"
"သမီးလေး ဟုတ်လား?" ကျိုးခိုင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်ရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။ သူ ဝမ်မေကျားကို ပြောဖူးပါတယ်၊ အနာဂတ်မှာ သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်တယ်ဆိုတာ။
ဝမ်မေကျားကတော့ *သားလေးဖြစ်လာရင်ရော* ဆိုပြီး ပြန်ပြောဖူးပါတယ်။ အဲ့ဒီအခါ ကျိုးခိုင်က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ? သားလေးဖြစ်လာရင်လည်း သူပဲ ပြုစုပျိုးထောင်ရမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သမီးလေးလောက်တော့ အလိုလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ *သူ့ဘာသာ သူ လိမ့်ပြီး ကြီးလာရမှာပေါ့။*
"ပြီးတော့ ရှူးရှန်းချန်နဲ့ ရှူးရှန်းမေတို့ ကွာရှင်းသွားကြပြီ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ရုတ်တရက် သတိရပြီး ထပ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးခိုင်က အသေးစိတ် မေးမြန်းတဲ့အခါ ကျိုးကွေ့လိုင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကုန်ပြောပြပါတယ်။ ကျိုးခိုင်က ခေါင်းခါရင်း "ကျောက်မေလျန်နဲ့ ကျောက်ကျွင်းတို့က အစကတည်းက လူကောင်းတွေ မဟုတ်တာ၊ အဲ့ဒီနှစ်ယောက်ကမှ သူတို့နဲ့ အနီးကပ်နေချင်နေကြတာ၊ အခုတော့ ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်ပဲ" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ်။
"အခု ရှူးရှန်းချန်က အဖေ့ရဲ့ ဒမ်ပလင်ဆိုင်မှာ ကူလုပ်ပေးနေတယ်။ ဆိုင်ကို အဓိက ဦးစီးနေတာပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြောပါတယ်။
"အဖေက သဘောတူလိုက်တာလား" ဟု ကျိုးခိုင်က အံ့အားသင့်စွာ မေးပါတယ်။
"အမေက သဘောတူတာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ဖြေရင်း ရှူးရှန်းချန်က ထောင်ကထွက်လာပြီးနောက်ပိုင်း အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားကြောင်း သူ့အစ်ကိုကြီးကို ရှင်းပြပါတယ်။ သူက အရင်ကထက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အခုဆိုရင် သူက လက်တွေ့ကျတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒမ်ပလင်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်လာတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဘာပြဿနာမှ မရှာဘဲ အချိန်မှန်မှန် ဆိုင်ဖွင့်၊ ဆိုင်ပိတ် လုပ်နေတာပါ။ သူ အရင်ကလို စိတ်တိုတတ်တဲ့လူမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ လူကြီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားပုံရပါတယ်။
ကျိုးခိုင်က ဒါကို ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ ရှူးရှန်းချန်က ဟူဇီနဲ့ ဂန်းဇီတို့လိုပဲ သူ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်နှမပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူသာ စိတ်သဘောထား ပြောင်းလဲပြီး အမှန်တရားအတိုင်း နေထိုင်မယ်ဆိုရင် ကျိုးခိုင်မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။ သွေးသားရင်းချာတွေပဲမို့ ရှူးရှန်းချန်က ရန်သူမှ မဟုတ်တာ။ သူကတော့ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ ဖြစ်စေချင်ပါတယ်။
ရေချိုးပြီးတဲ့နောက် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်လာကြပါတယ်။ ဝမ်မေကျားက လင်းချင်းဟယ်နဲ့ စကားပြောနေတုန်း ကျိုးခိုင်က သူ့အဘိုးအဘွားတွေနဲ့ ဘိုးတော်ဆီ သွားလည်ပါတယ်။
ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ သက်ကြီးသုံးယောက်စလုံးရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ကြိုဆိုမှုကို ခံလိုက်ရပါတယ်။
"မင်း ပြန်ရောက်တော့မယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိထားတာပေါ့။ မနေ့ကတောင် မင်းအစ်မ အာနီကို မင်းအမေဆီ မေးခိုင်းလိုက်သေးတယ်၊ သူက မနက်ဖြန်မှ ရောက်မယ်လို့ ပြောတာ" ဟု မယ်တော်ကျိုးက သူ့မြေးကြီးရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောပါတယ်။
"မေကျားနဲ့ ကျွန်တော် လုပ်စရာရှိတာတွေ တစ်ရက်စောပြီး ပြီးသွားလို့ မြို့တော်ကို စောရောက်လာတာပါ" ဟု ကျိုးခိုင်က ရွှင်လန်းစွာ ပြန်ဖြေပြီးနောက် အဘိုးအဘွားတွေနဲ့ ဘိုးတော်တို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ မေးမြန်းပါတယ်။
တကယ်တော့ အဘိုးကျိုးနဲ့ အဘွားကျိုးတို့က ကျန်းမာရေး အလွန်ကောင်းမွန်ကြပါတယ်။ အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းနှစ်တွေမှာ သူတို့ကို ပြုစုပေးဖို့ အိမ်အကူကောင်းတစ်ယောက်ရှိနေလို့ ပိုပြီး စိတ်အေးလက်အေး ရှိကြပါတယ်။ ဝမ်အဘိုးကတော့ နည်းနည်း ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့ပေမဲ့ ဆောင်းတွင်းမှာ ဖြစ်တတ်တဲ့ ရောဂါအခံလောက်ပါပဲ။ လင်းချင်းဟယ်ကလည်း အာဝါကို အသီးအနှံ အလတ်ဆတ်တွေကို နေ့တိုင်းလိုလို ပို့ခိုင်းပေးနေတာကြောင့် ရေဓာတ်ပြည့်ဝပြီး ကိုယ်တွင်းအပူမတက်အောင် ကူညီပေးနေပါတယ်။
"မင်းရဲ့ အဒေါ်သုံးယောက်က မနေ့က ဖုန်းဆက်လာတယ်။ သူတို့ ဒီနေ့မှာပဲ စထွက်လာတော့မယ်၊ ဒီမှာ တစ်ရက်တည်းပြီးရင် နောက်နေ့က မင်းနဲ့ မေကျားတို့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ပဲ" ဟု မယ်တော်ကျိုးက ပြောပြပါတယ်။
"လူဘယ်လောက်လောက် လာမှာလဲ" ဟု ကျိုးခိုင်က မေးလိုက်ပါတယ်။ သူက လူဦးရေ ဘယ်လောက်ရှိမယ်ဆိုတာ မသိသေးပါဘူး။
စကားပြောရတာ နှစ်သက်တဲ့ မယ်တော်ကျိုးက လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ရေတွက်ပြပါတယ်၊ "မင်းရဲ့ ဦးလေးကြီးမိသားစု အကုန်လာမယ်။ ဦးလေးနှစ်ရဲ့ အိမ်ကတော့ ရှောင်ရှနဲ့ သူ့မိန်းမပဲ လာမယ်။ ပြီးတော့ အဒေါ်နှစ်၊ အဒေါ်သုံးနဲ့ မင်းရဲ့ ဦးလေးမောင်နှမတွေလည်း လာကြမှာ။"
ဆွေမျိုးတွေ အများကြီး လာကြတော့မှာမို့ အိမ်က စည်ကားတော့မှာ သေချာပါတယ်။ မယ်တော်ကျိုးက အလွန်ကို ပျော်ရွှင်နေသလို အဘိုးကျိုးနဲ့ ဝမ်အဘိုးတို့ကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပါတယ်။
"မင်းတို့ လက်ထပ်ပြီးရင် ကလေးမြန်မြန်ယူကြဦး။ မင်းအမေဆိုရင် မင်းတို့အရွယ်မှာ ညီအစ်ကိုတွေကို အကုန်မွေးပြီးနေပြီ" ဟု မယ်တော်ကျိုးက ချစ်စနိုးနဲ့ တိုက်တွန်းပါတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ လက်ထပ်ပြီးရင် ကလေးယူဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ" ဟု ကျိုးခိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူပါတယ်။
မယ်တော်ကျိုးက အဲ့ဒီအဖြေကို ကြားရတော့ အလွန်ကို ကျေနပ်သွားပါတယ်။ သူမက ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ သူ့မြေးကို ခြံနောက်ဖေးကို ခေါ်သွားပြီး အသစ်ဆောက်ထားတဲ့ ကြက်ခြံထဲက ကြက်တွေကို ပြသရင်း "မင်းတို့ မင်္ဂလာဆောင်ရင် ဒီကြက်တွေကိုပဲ ဧည့်ခံပွဲမှာ သုံးလိုက်တော့! မချန်ထားနဲ့။ မနေ့ကတောင် တချို့ကို ဖမ်းပြီး တခြားအိမ်တွေကို ပို့ပေးလိုက်သေးတယ်" ဟု ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောပြပါတယ်။
ကျိုးခိုင်က အဘွားပြောသမျှကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်ပေးပါတယ်။ အဘိုးအဘွားတွေဆီမှာ တစ်နာရီကျော်လောက် နေပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ပါတော့တယ်။