မီမီလေးမှာလည်း အစ်မတော် တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တဲ့ အိပ်መက်တွေ ရှိနေပါတယ်။
သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်အလိုက် အသက်အရွယ်ငယ်ရွယ်မှုကို ကြည့်ပြီး အထင်မသေးပါနဲ့ဦး။ ကျိုးအာနီရဲ့ အမွှာညီအစ်မတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျိုးဆန်းနီရဲ့ ပန်ပန်ပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက သူ့ထက် အသက်ကြီးသူတွေချည်းပါပဲ။
အခု ကျိုးဆန်းနီက သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ မီမီရဲ့ ဆန္ဒတွေက ပြန်ပြီး ထကြွလာပါတယ်။ ဒီကလေးလေးက သူ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလေးဆီက မဟုတ်ဘဲ စတုတ္ထဝမ်းကွဲအစ်မဆီကဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူ တန်းပြီး အိမ်ပြန်ပြေးကာ သူ့အမေဆီမှာ ညီမလေးတစ်ယောက်လောက် မွေးပေးဖို့ အတင်းပူဆာပါတော့တယ်။
လင်းချင်းဟယ်ကတော့ သူ့ကို ချက်ချင်းပဲ ငြင်းပယ်လိုက်ပါတယ်။ မီမီက ဘာလိုချင်တယ်ပြောပြော သူက အလွယ်တကူပဲ တောင်းဆိုတတ်တာပါ။ ကလေးငယ်တွေဆိုတာ အလွန်ပဲ အလုပ်ရှုပ်စေတတ်တယ်၊ အထူးသဖြင့် သူတို့တွေ စပြီး တွားသွားတတ်တဲ့အချိန်မျိုးဆို ပိုဆိုးပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင်သာ အလုပ်အားလုံးကို တာဝန်မယူပေးရင် သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ ဘယ်လိုမှ မနိုင်နိုင်ပါဘူး။
အဲ့ဒီလို ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ့ညီမလေးကို အမြန်ပွေ့ချီပြီး တီဗွီကြည့်ဖို့အတွက် ချော့မော့ခေါ်သွားပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ဝေ့လိုက်ပါတယ်။ ဒီလိုစိတ်ကူးမျိုးတွေကို သူတို့သမီးလေးခေါင်းထဲ ထည့်ပေးလိုက်တာက ကျိုးချင်းပိုင်ပဲဆိုတာ သူကောင်းကောင်းသိနေတာကိုး။ ကျိုးချင်းပိုင်ကတော့ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမရဲ့လက်ကို ဆွဲကာ အသစ်ထွက်ရှိထားတဲ့ "အနောက်တိုင်းသို့ ခရီးစဉ်" (Journey to the West) ဇာတ်လမ်းတွဲကို ကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားပါတယ်။
ဇာတ်လမ်းရဲ့ ပထမဆုံး အပိုင်း ၂၅ ပိုင်းကို ပြသပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲအပိုင်းတွေကိုတော့ ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်လောက်ကျမှ ရိုက်ကူးပြီးစီးမှာဖြစ်လို့ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ ကြည့်လို့မရသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအပိုင်း ၂၅ ပိုင်းကတော့ လူတိုင်းရဲ့ လှပတဲ့ ကလေးဘဝအိပ်မက်တွေရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်တောင်မှ အဲ့ဒီဇာတ်လမ်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်မိနေပါတယ်။ ဒီနေ့ပြသတဲ့ အပိုင်းကတော့ တျန်းကျူးပြည်မှာ ကျောက်စိမ်းယုန်ကို ဖမ်းမိတဲ့အပိုင်း ဖြစ်ပါတယ်။
မိသားစုတစ်စုလုံး ည ၁၀ နာရီကျော်မှသာ အိပ်ရာဝင်ကြပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ လင်းချင်းဟယ်က အန်တီကျောက် ချက်ပြုတ်ပေးထားတဲ့ ဟင်းရည်အိုးတစ်အိုးကို ယူပြီး ကျိုးဆန်းနီဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ကာ ငှားရမ်းထားတဲ့ ကလေးထိန်းနဲ့ အဆင်ပြေရဲ့လားလို့ မေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။
ဒီကလေးထိန်းက နာမည်ကောင်းရှိပြီး အန်တီကျောက် ကိုယ်တိုင် အကြံပေးထားတဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝမ်ကွေ့တုန်း အစကတည်းက ငှားဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့သူထက် အများကြီး ပိုတော်ပါတယ်။ ကလေးကို လေထုတ်ပေးတာ၊ ဈေးဝယ်တာ၊ ဟင်းချက်တာ၊ ကြမ်းတိုက်တာ အစရှိတဲ့ အလုပ်အကုန်လုံးကို သူမကပဲ တာဝန်ယူလုပ်ပေးပါတယ်။
ကျိုးဆန်းနီမှာ စိုးရိမ်စရာ သိပ်မရှိပါဘူး။ ဝမ်ကွေ့တုန်းကလည်း အလုပ်သွားရမယ်၊ ဝမ်အမေကလည်း သူ့ဆိုင်ကို ဖွင့်ရဦးမယ်ဆိုတော့ ဒီလိုအရည်အချင်းရှိတဲ့ အကူတစ်ယောက်ကို ငှားထားဖို့က မဖြစ်မနေ လိုအပ်တာပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ ရုတ်တရက် အလုပ်ရှုပ်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့တွေ အကုန်လုံး အလုပ်များလွန်းပြီး ပင်ပန်းသွားကြမှာပါ။
ဝမ်အမေက ကျိုးဆန်းနီရဲ့ မီးတွင်းကာလ အာဟာရစရိတ်တွေ အကုန်လုံးကို တာဝန်ယူပေးထားပြီး ငွေ ၅၀၀ ယွမ်ကိုလည်း လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ပါတယ်။
အဲ့ဒီအကြောင်းကို ကြားရတဲ့အခါ လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းယောက္ခမ ပေးတာကိုပဲ ယူလိုက်ပါ။ ဂူလျန်ရဲ့ဇနီး မီးဖွားတုန်းကလည်း အဲ့ဒီလောက်ပဲ ရတယ်လို့ ကြားတယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူ ဝမ်ကွေ့တုန်းက အရင်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပေမဲ့ ကျိုးဆန်းနီက တက္ကသိုလ်တက်နေတာကြောင့် ကလေးယူဖို့ နောက်ကျခဲ့တာကြောင့် ဝမ်ဂူလျန်ကပဲ ကလေးအရင်ရခဲ့တာပါ။ ဝမ်ဂူလျန်ရဲ့ဇနီး သားယောက်ျားလေး မွေးဖွားတုန်းကလည်း ဝမ်အမေက အာဟာရပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးပြီး ငွေ ၅၀၀ ယွမ်ကို ဝမ်အဖေလက်ထဲ ထည့်ပေးကာ စစ်တပ်ဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ခိုင်းခဲ့ပါတယ်။ ဝမ်အမေကိုယ်တိုင်ကတော့ မသွားနိုင်ခဲ့ပါဘူး၊ ခရီးသွားရတာ ရက်အတော်ကြာမှာဖြစ်လို့ ဆိုင်ကို ပစ်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်လို့ပါ။
လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးဆန်းနီနဲ့ ခဏလောက် စကားပြောပြီးတဲ့နောက် ဝမ်အမေရဲ့ဆိုင်ဆီ သွားရောက်ခဲ့ပါတယ်။
ဝမ်အမေကတော့ ငှားထားတဲ့မိန်းကလေးကို အဝတ်လျှော်ခိုင်းပြီး ကြီးကြပ်နေပါတယ်။ လင်းချင်းဟယ်ကို မြင်တော့ ဝမ်းသာအားရနဲ့ အလုပ်တွေကို အဲ့ဒီမိန်းကလေးဆီ လွှဲပေးလိုက်ပြီး လင်းချင်းဟယ်ကို ထိုင်ဖို့ နေရာပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဟုန်ရှကော သွားတွေ့ပြီးပြီလား" လို့ ဝမ်အမေက ပြုံးရင်း မေးပါတယ်။
"တွေ့ခဲ့ပါပြီ။ သူက မင်းပေးတဲ့ ၅၀၀ ယွမ် အိတ်အနီလေးအကြောင်း ပြောပြတယ်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေပါတယ်။
ဝမ်အမေက ပြုံးလိုက်ပြီး "ချွေးမနှစ်ယောက်စလုံးကို အတူတူပဲ ပေးတာပါ။ ဘက်လိုက်တာမျိုး မလုပ်ပါဘူး" လို့ ပြောပါတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အမျိုးသမီးဖောက်သည်နှစ်ယောက် ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာပါတယ်။ ငှားထားတဲ့ မိန်းကလေးက သူတို့ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ သွားလိုက်ပြီး ဝမ်အမေကတော့ လင်းချင်းဟယ်နဲ့ စကားဆက်ပြောနေပါတယ်။ "မင်းတို့ရဲ့ မူလဇာတိက မိဘတွေဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး သတင်းကောင်း ပေးလိုက်ပြီလား"
"ဆက်ပြီးပါပြီ။ သူတို့ အရမ်းဝမ်းသာနေကြတယ်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောပါတယ်။ သူက အကြီးဆုံးအစ်မတော် ရဲ့ ဝမ်မိသားစုက သမီးလေးထက် သားယောက်ျားလေးကို ပိုချစ်မလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်အကြောင်းကိုတော့ ထည့်မပြောခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား "အကြီးဆုံးသားနဲ့ မေဂျာတို့ ဒီနှစ်ထဲမှာ မင်္ဂလာမဆောင်ဖြစ်ကြဘူးဆိုရင် အာနီနဲ့ ဝမ်ယွမ် တို့က အမွှာညီအစ်မတွေကို ခေါ်ပြီး အိမ်ပြန်လာကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ် မပြန်ဖြစ်ရင်တော့ နောက်နှစ်မှာ ကွေ့တုန်းနဲ့ ဆန်းနီတို့ အာနီနဲ့ ဝမ်ယွမ် တို့နဲ့အတူ ပြန်လာလို့ ရတာပေါ့" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် အကြီးဆုံးမိဘနှစ်ပါးက ဒီနှစ် လာကြမှာလား" လို့ ဝမ်အမေက မေးပါတယ်။
"သူတို့ ဘယ်လိုစီစဉ်ထားလဲဆိုတာတော့ ကျွန်မလည်း မသေချာသေးဘူး" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေပါတယ်။
"သူတို့ လာနိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ အိမ်ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးထားပါဦး၊ ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်။ အလုပ်ပါးတဲ့ရာသီ ရောက်ရင် သူတို့ ဒီကို လာလည်ကြပေါ့။ ပြီးရင် နောက်နှစ်ကျမှ ဟုန်ရှနဲ့ ကွေ့တုန်းတို့က သူတို့နဲ့အတူ အိမ်ပြန်လည်ပတ်ကြတာပေါ့" လို့ ဝမ်အမေက အကြံပေးပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ဖုန်းနံပါတ်ကို ပြောပြလိုက်ပါတယ်။ ဝမ်အမေက ပြုံးပြီး "နေ့လယ်ဘက်ဆို အားတယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
အနည်းငယ် ထိုင်နေပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်လည်း အိမ်ပြန်ခဲ့ပါတယ်။
အခုခေတ်ရဲ့ လူနေမှုအဆင့်အတန်းက အရင်ကထက် အများကြီး သာလွန်နေတာကြောင့် ကျိုးဆန်းနီရဲ့ မီးတွင်းကာလက အလွန်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပါတယ်။ အိမ်တွင်းရေး စိတ်ညစ်စရာတွေလည်း မရှိ၊ အလုပ်ကိစ္စတွေကိုလည်း ကျွမ်းကျင်သူတွေက လုပ်ပေးနေတာဆိုတော့ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ချမ်းသာစရာကောင်းသလဲဆိုတာ ပြောစရာမလိုတော့ပါဘူး။
ရိုးရာမီးတွင်းကာလ ရက်ပေါင်း ၄၀ ပြည့်မြောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျိုးဆန်းနီတစ်ယောက် အပြင်ကို စတင်ထွက်လာနိုင်ပါပြီ။ သူ့သမီးလေးကတော့ မိခင်နို့စို့ပြီး အသားအရေတွေ ဝဖြိုးလာခဲ့ပါတယ်။
ဝမ်ကွေ့တုန်းကလည်း သမီးလေးကို အရမ်းချစ်တာကြောင့် အလုပ်က ပြန်ရောက်တာနဲ့ အရင်ဆုံးလုပ်တာက သမီးလေးကို ပွေ့ချီပြီး ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားတာပါပဲ။
ကျိုးဆန်းနီ မီးတွင်းကာလ ပြီးဆုံးတဲ့အချိန်မှာတော့ နိုဝင်ဘာလ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ရာသီဥတုကလည်း အေးမြလာပါပြီ။ မီးတွင်းအိပ်ဖို့အတွက် အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှတဲ့ ရာသီဥတုပါပဲ။
ဝမ်ကွေ့တုန်းက အလုပ်အားလပ်ရက် ရတဲ့နေ့ ဖြစ်တာကြောင့် ကလေးထိန်းဖို့ သူ့ကိုပဲ တာဝန်ပေးခဲ့ပါတယ်။ သမီးလေးကို နို့တိုက်ပြီးတဲ့နောက် ကျိုးဆန်းနီတစ်ယောက် စက်ဘီးကို လေတိုက်သလို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ နင်းပြီး ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
သူမက ခြံဝင်းထဲကို တန်းပြီး သွားလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကလေးထိန်းနဲ့ အန်တီကျောက်တို့ပဲ ရှိပြီး သူ့ရဲ့ စတုတ္ထဝမ်းကွဲဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ကတော့ အိမ်မှာ မရှိကြပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူက လင်းချင်းဟယ်၊ ကျိုးအာနီတို့ စုဝေးနေကြတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဆီ ဆက်သွားလိုက်ပါတယ်။
"မင်း ဒီနေ့ မီးတွင်းက ထွက်တော့မယ်လို့ ပြောမလို့ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အခုတော့ ရောက်လာပြီပဲ! ယွမ်ယွမ်ရော ဘယ်မှာလဲ" လို့ ကျိုးအာနီက ပျော်ရွှင်စွာ မေးပါတယ်။
"သူ့အဖေက အလုပ်အားနေလို့ အိမ်မှာပဲ ထိန်းနေတယ်လေ။ ကျွန်မလည်း နှစ်နာရီလောက် လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်တာနဲ့ လာခဲ့တာ" လို့ ကျိုးဆန်းနီက ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ဖြေပါတယ်။
တစ်လကျော်လောက် အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်နေခဲ့ရတာဆိုတော့ အပြင်ထွက်လိုက်ရတာ လေကောင်းလေသန့် ရှူရှိုက်ရသလိုပါပဲ။
လင်းချင်းဟယ်က "အပြင်ထွက်ပြီး လှုပ်ရှားပေးတာ ကောင်းပါတယ်။ အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်နေရင် ကျန်းမာတဲ့သူတောင် နေမကောင်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်" လို့ ဝင်ပြောပါတယ်။
"ဒီနေ့ အပြင်ထွက်လိုက်ရတာ လေထဲမှာ ပျံသန်းနေရသလိုပဲ" လို့ ကျိုးဆန်းနီက ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
"မင်းအမေဆီ ဖုန်းဆက်ပြီးပြီလား" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်ပါတယ်။
"ကွေ့တုန်းကတော့ အရင်က ဆက်ဖူးတယ်၊ ကျွန်မကတော့ မဆက်ရသေးဘူး" လို့ ကျိုးဆန်းနီက ဖြေပါတယ်။
"အပြင်ဘက်မှာ ဖုန်းဘောက်စ် ရှိတယ်လေ။ သွားဆက်လိုက်ပါ။ မင်းအမေ မင်းကို လွမ်းနေရှာမှာပေါ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က တိုက်တွန်းပါတယ်။
ကျိုးဆန်းနီ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖုန်းဆက်ဖို့ အပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားပါတယ်။
ရွာထဲမှာတော့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကျိုးတစ်ယောက် ဘဲစာတွေကို လှီးဖြတ်ပြီး အိုးကြီးထဲမှာ ချက်ပြုတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း ရွာရေးရာအတွင်းရေးမှူးရဲ့ မြေးလေးက ဖုန်းပြောဖို့ လာခေါ်တာကြောင့် အလုပ်တွေကို အမြန်ချပြီး အပြေးသွားခဲ့ပါတယ်။
ဖုန်းတစ်ဖက်ကနေ သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးလေးရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ "မီးတွင်းကာလ ပြီးသွားပြီလား" လို့ မေးပါတယ်။
"ပြီးတာ ကြာပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က ရက် ၄၀ ပြည့်အောင် စောင့်ခိုင်းလို့ ဒီနေ့မှ တရားဝင် ပြီးတာပါ" လို့ ကျိုးဆန်းနီက တက်ကြွစွာ ပြန်ဖြေပါတယ်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အရေးကြီးတဲ့ အချက်တွေကို ချက်ချင်းပဲ မေးမြန်းပါတော့တယ်- ကလေးက အငိုသန်လား၊ ကွေ့တုန်းက ကလေးကို ချစ်ရဲ့လား၊ ယောက္ခမဖြစ်သူက သမီးလေးမွေးတာကို ဘယ်လိုသဘောထားလဲဆိုတာတွေကိုပေါ့။
ကျိုးဆန်းနီက ခပ်အုပ်အုပ်လေး ရယ်လိုက်ပြီး "အမေရာ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အားလုံးက ယွမ်ယွမ်လေးကို ချစ်ကြပါတယ်။ ဒီမှာက အိမ်ကလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျေးလက်ဒေသတွေမှာ၊ အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲတဲ့နေရာတွေမှာ လူတွေက လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်မှာ အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ သားယောက်ျားလေးတွေကိုပဲ အရမ်းလိုချင်ကြပါတယ်။ သမီးမိန်းကလေးတွေကတော့ လေးလံတဲ့ လယ်ယာအလုပ်တွေ မလုပ်နိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးမှာတော့ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ထွက်သွားကြရမှာမို့လို့ပါ။ ဒါကြောင့် ရွာသူရွာသားအများစုက သားယောက်ျားလေးကိုပဲ ပိုလိုချင်ကြပါတယ်။ မိသားစုစီမံကိန်းမူဝါဒတွေကြောင့် သားယောက်ျားလေးကိုပဲ အရမ်းလိုချင်တဲ့ မိသားစုတချို့ဆိုရင် သမီးလေးတွေကိုတောင် တခြားသူဆီ ပေးလိုက်တဲ့အထိ ဖြစ်တတ်ကြပါတယ်။ ဒါတောင်မှ ကလေးကို စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အဲ့ဒါက ပိုပြီး လူသားဆန်ပါသေးတယ်။
ဒီလိုဇာတ်လမ်းတွေကို ကျေးလက်မှာ အမြဲကြားနေရတဲ့အတွက် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က စိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ။ အခုတော့ သူ့သမီးလေးရဲ့ စိတ်ချရတဲ့ စကားတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အတွက် စိတ်အေးသွားပါတော့တယ်။