အခန်း (၆၇) - နှစ်ကူးအကြိုည
လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ယောက္ခမလောင်းက ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူးဆိုရင် သူ့ကို ပြုစုဖို့အတွက် မင်းအကုန်အကျခံရမယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျိုးရှomei ခဏတာ ငေးငိုင်သွားသည်။
"အစကတည်းက မင်းကို မြို့နေလူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ရတာဟာ မင်းရဲ့လူမှုအဆင့်အတန်း တိုးတက်လာတာလို့ အယုံသွင်းခံထားရတာလေ။ သူတို့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မင်းက မင်းရဲ့အရည်အချင်းထက် ပိုမြင့်တဲ့နေရာကို ရောက်အောင် လက်ထပ်နေတာလို့ မြင်ကြမှာ။ အဲဒီအတွက်ကြောင့် မင်းအနေနဲ့ အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်နေဖို့၊ ယောက္ခမတွေကို ရိုသေစွာ ပြုစုဖို့နဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ မောင်နှမတွေကို အကြွင်းမဲ့ နာခံဖို့ မျှော်လင့်နေကြလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မင်းသာ အဲဒီလိုမလုပ်ရင် မင်းကို အသိတရားမရှိသူ၊ ကျေးဇူးကန်းသူလို့ တံဆိပ်ကပ်ကြလိမ့်မယ်။ Xiaomei၊ ငါပြောတာကို မင်းနားလည်လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
ကျိုးရှomei က သွားတွေကို ကြိတ်လိုက်ပြီး "သူတို့ ဘယ်ရဲရပါ့မလဲ!" ဟု ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက အလွန်တရာ အစိမ်းသက်သက်ဆန်လွန်းနေတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လေးနက်စွာ ပြောသည်။ "မင်းသာ သူတို့အိမ်ထဲကို ရောက်သွားပြီးရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်တုံ့ပြန်နိုင်မှာလဲ။ ကွာရှင်းဖို့ဆိုတာ လမ်းစတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီလိုခေတ်ကာလမှာ ကွာရှင်းလိုက်ရင် ရလာမယ့် အကျိုးဆက်တွေကို မင်း တကယ်ပဲ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလား"
"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မ ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူ့နဲ့ လမ်းခွဲလိုက်မှာပဲ!" ဟု ကျိုးရှomei က ပြတ်ပြတ်သားသား ကြေညာလိုက်သည်။
"မင်း ပြန်ရောက်ရင် သေချာစဉ်းစားကြည့်ပါ။ သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ကြည့်ပါ။ ငါကတော့ မင်းအတွက် အခြေအနေကို ပိုင်းခြားပြနေတာပါ။ ဆက်နေမလား၊ ထွက်သွားမလားဆိုတာ မင်းရဲ့ရွေးချယ်မှုပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်အရဆိုရင် မင်းက ဒီထက်ပိုပြီး ထိုက်တန်ပါတယ်"
"ကျွန်မရဲ့ နောက်ခံအခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီထက်ပိုကောင်းတဲ့သူကို ရှာနိုင်မှာလဲ" ဟု ကျိုးရှomei က ညည်းတွားသည်။
"မင်းရဲ့နောက်ခံအခြေအနေမှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းက ဆင်းရဲတဲ့ တောင်သူမိသားစုက လာတာလေ—ဒီခေတ်မှာ အလေးစားရဆုံး အဆင့်အတန်းပဲ။ မင်းကို ဘယ်သူကများ အနိုင်ကျင့်ရဲမှာလဲ။ မင်းမှာ အလှအပရှိတယ်၊ တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်အကိုင်ရှိတယ်၊ အသက်အရွယ်ကလည်း အကောင်းဆုံးအချိန်မှာပဲ။ ဘာလို့များ ဒီလိုမိသားစုမျိုးနဲ့ လက်ထပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးနေရမှာလဲ"
ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးရှomei ၏ စိတ်ဓာတ်များ သိသိသာသာ တက်ကြွလာသည်။
"ပြောပါဦး၊ အဲဒီလူက မင်းကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကြိုးစားပမ်းစား ပိုးပန်းခဲ့တာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စကားပြောရလွန်း၍ ရေငတ်လာသဖြင့် ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့သောက်လိုက်သည်။
"သူ ကျွန်မကို ဆံထိုးတစ်ချောင်း လက်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်" ဟု ကျိုးရှomei က ဝန်ခံသည်။
"ပြီးတော့ရော" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဆက်ပြောရန် အချက်ပြသည်။
ကျိုးရှomei က သူမကို ကြည့်ပြီး "အဲဒါပဲလေ" ဟု ဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ "အဲဒါက သူ့ရဲ့ ပိုးပန်းမှုလား။ သူက ဆံထိုးတစ်ချောင်းပေးတာနဲ့ မင်းက သူ့ကို လက်ခံလိုက်တာလား"
သူမ၏ လေသံမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ကျိုးရှomei ၏ မျက်နှာမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူမအတွက် ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။ "သူက ဆံထိုးတစ်ချောင်းပေးတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒါပဲ"
"ဘုရားရေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ယုံနိုင်ခြင်းမရှိ ဖြစ်သွားသည်။
အစပိုင်းတွင် ကျိုးရှomei သည် ဤအကြောင်းကို သိပ်ပြီး အလေးမထားခဲ့သော်လည်း စတုတ္ထအစ်မဖြစ်သူ၏ အလွန်အမင်း အံ့ဩနေပုံကို မြင်လိုက်ရမှ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက "သူ ကျွန်မကို ရုပ်ရှင်တောင် ခေါ်မသွားဘူး!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ပိုးပန်းတဲ့အချိန်မှာ ဆံထိုးဈေးပေါပေါလေး တစ်ချောင်းပေးပြီးတော့ မင်းလို လစာကောင်းကောင်းရတဲ့ မိန်းကလေးကို လက်ထပ်ပြီး သူနဲ့ သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက် အစေခံခိုင်းဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား။ သူ့ရဲ့ အကြံအစည်ကတော့ တကယ့်ကို လိမ္မာပါးနပ်လွန်းအားကြီးတယ်"
သူမက ဆက်ပြောသည်။ "မင်း စဉ်းစားနေစရာတောင် မလိုဘူး။ သူ့ကို ချက်ချင်း လက်လွှတ်လိုက်သင့်တယ်။ နှစ်ကူးချိန်မှာ ဒီလိုလူမျိုးကို ဘာလို့ တွယ်ကပ်ထားဦးမှာလဲ"
ဒီခေတ်ကာလက ဆင်းရဲသည်မှန်သော်လည်း စိတ်သဘောထားအရတော့ ရိုးရှင်းဖြူစင်သင့်သည်။ သို့သော်လည်း ဒါကတော့ လွန်လွန်းနေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက အလုပ်သမားတွေချည်းပဲ၊ ပိုးပန်းမှုဆိုတာ ဆံထိုးတစ်ချောင်းလောက်နဲ့ ပြီးသွားတာလား။ တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ။ အခုတောင် ဒီလိုဖြစ်နေရင် အိမ်ထောင်ကျပြီးရင် ဘယ်လိုကောင်းတဲ့ဘဝမျိုးကို မျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ။
"ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထအစ်မ၊ အစ်မတို့ကလည်း မိတ်ဆက်ပေးတဲ့သူနဲ့ပဲ လက်ထပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျိုးရှomei က ထောက်ပြသည်။
"သူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နှိုင်းယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ ငါက ငါ့ကိုယ်ပိုင်အိမ်မှာ နေတာလေ။ မင်းကရော သူ့မိသားစုဆီ ရောက်သွားရင် အဲဒီလိုမျိုး အနေအထိုင် ရပါ့မလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ချေပသည်။ "မင်းက ယောက္ခမတွေနဲ့ အတူနေရမှာ။ နေ့တိုင်း ဆူညံပူညံနဲ့ ဒုက္ခရောက်ရလိမ့်မယ်။ တော်ပြီ၊ ဒီအကြောင်းကို ငါဆက်မပြောတော့ဘူး။ မင်းကပဲ လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း လက်ထပ်လိုက်ပါ။ နောက်မှ ငါ့ကို မသတိပေးခဲ့ဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့ဦး။ ဒီနေ့ ငါပြောသွားတာတွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်လာတဲ့အတွက်ကြောင့်ပဲ။ အနာဂတ်ဆိုတာ မင်းဘာသာ မင်း ဆုံးဖြတ်ရမှာ"
မပြန်ခင်တွင် ကျိုးရှomei က သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းကို အမေကျိုးကို မပြောပြနဲ့နော်"
"ဘာလို့ ပြောရမှာလဲ။ မြန်မြန်ပြန်တော့။ မင်းရဲ့ အားငယ်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ ငါ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်လာပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
ကျိုးရှomei က "အစ်မက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေရတာလဲ" ဟု မေးမိပြန်သည်။
"ဘယ်လိုဖြစ်နေရမှာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မင်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေချင်ရင် ငါ့ဆီက သင်ယူရမယ်။ ငါ ကြွားတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီအိမ်မှာဆိုရင် ငါ တစ်ခွန်းပြောလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ ပြန်မပြောရဲကြဘူး။ မင်း ကောင်းကောင်း အဆက်ဆံခံချင်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်တတ်ရမယ်။ ငါသာဆိုရင် သူ့ကို ဘယ်နေရာကို ကန်ထုတ်လိုက်မိပြီလဲ မသိဘူး။ ဆံထိုးတစ်ချောင်းလောက်နဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်နိုင်မယ်လို့ သူက ထင်နေတာလား။ သူက မင်းကို ကိုက်လန်ရွက်လိုမျိုး သဘောထားနေတာလား"
ကျိုးရှomei သည် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူက သူမအတွက် စေတနာရှိကြောင်း သိသည်။ သူတို့ အခု အားလပ်ရက်မှာ ရှိနေပေမဲ့ အလုပ်ပြန်ဝင်တာနဲ့ သူ့ကို အလေးအနက် စကားပြောရတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ သတိပေးခံလိုက်ရပြီးနောက် သူမသည် ထိုဆက်ဆံရေးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် နောက်ပိုင်းတွင် Zhou Qingbai ထံသို့ ညည်းညူမြည်တမ်းမိသေးသည်။ "တကယ်ပါပဲ၊ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဆံထိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ပြုစုဖို့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာ။ သူ့ဆံထိုးက ရွှေနဲ့လုပ်ထားတာများလား"
Zhou Qingbai က ထိုကိစ္စများကို သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားသော်လည်း သူ့ဇနီးသည်က Xiaomei အတွက် စိုးရိမ်ပေးနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ မဟုတ်လျှင် သူမအနေဖြင့် အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး ပြောနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
"နောက်ဆုံးတော့လည်း မြို့နေလူဖြစ်တဲ့အတွက် သူက သာလွန်တယ်လို့ ထင်နေတဲ့လူပဲ။ မဟုတ်ရင် သူက Xiaomei ကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံရဲပါ့မလား။ 'မြို့နေလူ' ဆိုတာ စာရွက်ပေါ်မှာပဲ ကြားလို့ကောင်းတာ။ သူတို့အားလုံးက အခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ပြွတ်သိပ်နေကြရတာ၊ တစ်ယောက်ယောက် လေလည်လိုက်ရင် တစ်အိမ်လုံး နံနေတာပဲ။ ဘာကိုများ ဂုဏ်ယူစရာ ရှိလို့လဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆက်လက်၍ လှောင်ပြောင်သည်။
"တောရွာကလောက်တော့ နေရာမကျယ်ဝန်းဘူးပေါ့" ဟု Zhou Qingbai က ထောက်ခံလိုက်သည်။
တကယ်တော့ တောရွာက အိမ်ရာအခြေအနေလည်း အတူတူပါပဲ၊ အိမ်သစ်ဆောက်ဖို့ဆိုတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘဲ တစ်သက်လုံး စုဆောင်းမှသာ အဆင်ပြေနိုင်တာမျိုးပါ။ သို့သော်လည်း ထိုအချက်က သူ့သဘောထားကို မပြောင်းလဲစေဘဲ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ညည်းညူချက်များကိုသာ ဆက်လက်၍ ထောက်ခံပေးနေသည်။
"နေစရာက မကောင်းတာတင်မကဘူး၊ သူတို့က ကျွန်မတို့လိုလည်း ကောင်းကောင်းမစားနိုင်ကြဘူး။ ဘာလုပ်လုပ် စားနပ်ရိက္ခာလက်မှတ်တွေ လိုတယ်။ မှောင်ခိုဈေးကလည်း အရမ်းဈေးကြီးတယ်။ တောရွာက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝလောက် မကောင်းပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
Zhou Qingbai ထံသို့ စိတ်ထဲရှိသည်များကို ဖွင့်ဟပြောဆိုပြီးမှသာ သူမ စိတ်ကျေနပ်မှု ရသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖက်ထုပ်များအားလုံးကို ထုပ်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။
"ဒီနှစ် မပြန်တော့ဘူးလား" ဟု Zhou Qingbai က မေးသည်။
"မပြန်ဘူး။ အနာဂတ်မှာလည်း ပြန်မှာမဟုတ်ဘူး။ တတိယအစ်ကိုကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးနဲ့ ဆက်ဆံရေးဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
အစကတည်းက သူမသည် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ Lin မိသားစုဟောင်း အခြေအနေကို မြင်ပြီးနောက် သူမအနေဖြင့် သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ဆက်ထိန်းထားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူတို့အားလုံး သူမနဲ့ အဝေးဆုံးမှာသာ နေကြပါစေ။
Zhou Qingbai သည် သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားကို သိသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမက စိတ်တိုပြီး ဖွင့်ဟပြောဆိုနေခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ပြီး ဒေါသပြေသွားလျှင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ဒါက ဒေါသပြေသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ Lin မိသားစုဟောင်းမှ ကျေးဇူးကန်းသော ဝံပုလွေများနှင့် မည်သည့်ဆက်ဆံရေးမျှ မလိုချင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တခြားသူတွေ ဘာပြောပြော သူမ ဂရုမစိုက်ပါ။ Zhou Qingbai ရှိနေသမျှ ဘယ်သူမှ ဒုက္ခပေးရဲမည် မဟုတ်ပေ။ မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာလို့ အနည်းငယ် ကိုယ်ကျိုးကြည့်တာ မဖြစ်ရမှာလဲ။
နှစ်ကူးအကြိုညတွင် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် Zhou Qingbai တို့သည် Da Wa၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ အိမ်သို့ ညစာစားရန် သွားကြသည်။
သူတို့သည် လက်ဗလာဖြင့် သွားခြင်းမဟုတ်ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် Zhou Qingbai ကို ဟင်းလျာနှစ်မျိုးဖြစ်သည့် ဝက်သားလုံးဟင်းနှင့် ကျားရေပြားပုံစံ ကြက်ဥကြော်တို့ကို ယူခိုင်းခဲ့သည်။ နှစ်မျိုးစလုံးမှာ အရသာရှိလှပြီး ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ နှစ်ကူးအကြိုညစာ စားပွဲတွင် လိုအပ်နေသော အရောင်အသွေးကို ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်သည်။
ကလေးတွေသာမက လူကြီးတွေပါ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။
"စတုတ္ထအစ်မ၊ ဒါတွေကို အစ်မ လုပ်တာလား။ အစ်မရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက်ကောင်းသွားတာလဲ" ညစာစားနေစဉ်တွင် ကျိုးရှomei သည် ဝက်သားလုံးဟင်းကို စားရင်း ချီးကျူးစကား ဆိုသည်။
"ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ စတုတ္ထအစ်ကိုကလည်း ကူပေးတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုရင်း ဖခင်နှင့် အမေကျိုး တို့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "အဖေ၊ အမေ၊ စားကြည့်ကြပါဦး။ အရသာ တော်တော်ကောင်းတယ်"
ဖခင်နှင့် အမေကျိုး တို့က နွေးထွေးစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် စိတ်ကြည်လင်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် တစ်ချိန်က အ "အသိဉာဏ်မဲ့" ဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည့် လင်ချင်းဟဲ့ က ယခုအခါ ကောင်းမွန်သည့်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲလာသည့် မှတ်တမ်းကောင်း ရှိနေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။