နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လေထုထဲတွင် ပွဲလမ်းသဘင်ဆန်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။ မိသားစုတိုင်း ပျော်ရွှင်တက်ကြွနေကြပြီး ကလေးငယ်များမှာလည်း အထူးပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ဒါဝါနှင့် အာဝါတို့ကို အိမ်အပြင်ထွက်၍ ဆော့ကစားရန် ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။ သို့သော် အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်နိုင်ရန် အဝတ်အစားများ ထူထူထဲထဲ ဝတ်ဆင်သွားရန်မှာမူ သူမ၏ အမိန့်ဖြစ်သည်။ သူတို့အား မီးရှူးမီးပန်းများ ကစားခြင်းကိုလည်း မတားဆီးသော်လည်း သူတစ်ပါးပိုင်ဆိုင်မှုကို ဖျက်ဆီးခြင်းမျိုးကိုမူ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ထားသည်။ သူမသည် ဖေးယင်းကို ကလေးနှစ်ယောက်နောက်မှ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ရန် စေခိုင်းလိုက်သည်။ ဆန်ဝါကမူ အရွယ်သေးလွန်းသေးသဖြင့် သူမနှင့်အတူ အိမ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။
ကျိုးရှောင်မေသည် သူမထံသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိပြီး နေ့တိုင်းလိုလိုပင် အတူတူ ထမင်းစားတတ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့မှာမူ သူမ၏ အခွင့်အရေးကို အလကားပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ရှောင်မေကို ထမင်းဖိုးပေးစေရန် သို့မဟုတ် အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်၍ စားရန် သေချာပေါက် ပြောဆိုထားသည်။
"စတုတ္ထအစ်မတော်၊ ကျွန်မတော့ အစ်မကို နောက်ဆုံးတွေ့ပြီးကတည်းက အစ်မ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ခံစားမိနေတယ်" ဟု ကျိုးရှောင်မေက ထမင်းဖိုးအတွက် နှစ်ယွမ်ကို ရိုးသားစွာ ထုတ်ပေးရင်း မှတ်ချက်ပြုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါက ဘယ်လိုမျိုး ပြောင်းလဲသွားလို့လဲ"
သူမသည် ပိုက်ဆံကို မငြင်းဆန်ဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ လက်ခံကို လက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှောင်မေသည် အစားကောင်းကောင်း စားတတ်သူဖြစ်ပြီး စက်ရုံဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် တည်ငြိမ်သော ဝင်ငွေရှိသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း သူတို့အိမ်၏ အနောက်ဘက်ခြံတွင် ဝက်နှစ်ကောင် မွေးထားရပြီး ကျိုးချင်းပိုင်မှာလည်း တစ်ဦးတည်း အလုပ်လုပ်နေရသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မိသားစုဝင်ချင်း ဖြစ်သော်လည်း အားနာနေစရာ မလိုပေ။
"အရင်တုန်းကဆို အစ်မက အိမ်မှုကိစ္စတွေ၊ ယောက်ျားတွေနဲ့ ကလေးတွေကို ဒီလောက်ထိ စိတ်ဝင်တစား စီမံခန့်ခွဲတာမျိုး မဟုတ်ခဲ့ဘူးလေ" ဟု ကျိုးရှောင်မေက ထောက်ပြသည်။ "အခု ကြည့်လေ—တစ်နေ့လုံး ထမင်းသုံးနပ် စီစဉ်ရတာနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေပြီး အပြင်တောင် ထွက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ အရင်က အစ်မနဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘူး။ အစ်မက လူတစ်ယောက်လုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ မဟုတ်လား"
"နင်က ငါ နောက်ပိုင်းမှာ ဘာတွေ ကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာ မသိသေးလို့ပါ" လင်ချင်းဟဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်ခဲ့လို့လဲ" ကျိုးရှောင်မေသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
"ငါ ငါ့ရဲ့ မွေးရပ်မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဒီနှစ်သစ်ကူးမှာလည်း အဲဒီကို ပြန်သွားဖို့ အစီအစဉ် မရှိတော့ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျိုးရှောင်မေမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"သူတို့ ဘယ်လောက်ထိ ကျေးဇူးကန်းလဲဆိုတာ နင် သိလား" လင်ချင်းဟဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ ငါ အခက်အခဲ ဖြစ်နေတုန်းက ငါ ငွေချေးလို့ ရမလားဆိုပြီး အိမ်ပြန်သွားကြည့်တယ်။ သူတို့ ငါ့ကို ဘာပြောလိုက်လဲ နင် သိလား"
သူမသည် ဘာမျှ အပိုအလိုမထည့်ဘဲ ဖြစ်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို ပြောပြလိုက်သည်။ ကျိုးရှောင်မေသည် နားထောင်ရင်း စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်၊ "စတုတ္ထအစ်မတော်၊ အစ်မက သူတို့ကို အရင်က ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တာလဲ! အိမ်မှာ ဘာအကောင်းစားပဲ ရရ အစ်မက သူတို့ကို အမြဲ သတိရနေတာလေ။ သူတို့က အစ်မကို အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ပြန်ပေးဆပ်တာလား"
"ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ငါ အမှန်တရားကို သိသွားတာပေါ့။ ငါ့ယောက်ျားနဲ့ ငါ့သားတွေကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ငါ့ရဲ့ မောင်နှမတွေအားလုံး ငါ့ဘဝထဲကနေ ထွက်သွားကြပါစေတော့။ သူတို့အားလုံးက ပစ္စည်းဥစ္စာကိုပဲ အဓိကထားတဲ့သူတွေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ လင်မိသားစုဟောင်းနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျိုးမိသားစုဟောင်းကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်၊ အားလုံးက စည်းလုံးကြတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဆိုသည်။
ကျိုးရှောင်မေက ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံသည်။ "ဒုတိယအစ်မတော်ရဲ့ အပြိုင်အဆိုင်လုပ်တတ်တဲ့ အကျင့်ကလွဲရင် အကြီးဆုံးအစ်မတော်နဲ့ တတိယအစ်မတော်တို့က တော်တော် ကောင်းကြပါတယ်" အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က စတုတ္ထအစ်မတော်ရဲ့ မွေးရပ်မိသားစုထဲက မိန်းမတွေလို ရက်စက်ပြီး နှလုံးသားမရှိတာမျိုး မဟုတ်ပေ။
"ဒါကြောင့် ငါ အဲဒီကို ပြန်မသွားတော့ဘူး။ တခြား ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့ဘဝကို ပိုကောင်းအောင် နေပြလိုက်မယ်၊ အဲဒီအခါကျမှ လင်မိသားစုဟောင်းက သူတို့ ငါ့ကို ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့လဲဆိုတာ နောင်တရသွားလိမ့်မယ်။ နောက်ဆိုရင် သူတို့ဆီကနေ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ ရဖို့ စိတ်တောင် မကူးနဲ့တော့။ အတိတ်က အကြောင်းတွေကိုတော့ ခွေးကို ကျွေးလိုက်ပြီလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့မယ်" လင်ချင်းဟဲ့က နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"အဲဒီလို မိသားစုမျိုးကို ဆက်ပြီး ပေါင်းနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး" ဟု ကျိုးရှောင်မေက ထောက်ခံသည်။
"ဒါနဲ့ နင် စက်ရုံမှာ ကိုယ်နဲ့ သဘောကျတဲ့သူ ရှာတွေ့ပြီလား" လင်ချင်းဟဲ့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"မတွေ့သေးပါဘူး" ကျိုးရှောင်မေက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုက မြန်ဆန်လွန်းပြီး အနည်းငယ် ဟန်လုပ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့က မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းစွာဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အမှန်အတိုင်း မပြောသေးဘူးလား။ သူက အရပ် ဘယ်လောက်ရှိလဲ။ သူ့မိသားစုမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ။ အသက်ဘယ်လောက်လဲ။ ဘာအလုပ်လုပ်လဲ"
ကျိုးရှောင်မေ၏ ပါးစပ်က တွန့်သွားသည်။ "စတုတ္ထအစ်မတော်၊ အစ်မက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး လုပ်နေတာလား"
"သူက ငါ့ရဲ့ ခယ်မတော်ကို ကြိုက်နေတာဆိုတော့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ငါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားရမှာပေါ့။ ငါ နင့်ကို ကိုယ်ပိုင်ညီမလေးတစ်ယောက်လို သဘောထားလို့ ဂရုစိုက်ပေးနေတာ။ မဟုတ်ရင် ငါ အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး မေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး" လင်ချင်းဟဲ့က မျက်ခုံးကို ပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရှောင်မေ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲသွားသည်။ "သူကလည်း ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပဲ။ ဖိနပ်စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တယ်၊ အသက်က နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်ပါ"
မဆိုးဘူး။ လင်ချင်းဟဲ့က သူမ၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ဆက်လုပ်သည်။ "တခြား မေးခွန်းတွေကော"
"သူက အရပ်တော်တော်ရှည်တယ်။ စတုတ္ထအစ်ကိုထက်တော့ နည်းနည်း ပုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တတိယအစ်ကိုနဲ့တော့ အရပ်ချင်း တူလောက်တယ်" ကျိုးရှောင်မေက ပါးပြင်များ နီရဲလျက် ပြောသည်။
တတိယအစ်ကိုနှင့် အရပ်ချင်း တူသည်ဆိုလျှင် တစ်မီတာ ခုနစ်ဆယ့်ငါးစင်တီမီတာလောက် ရှိမည်၊ အရပ်ပုသူတော့ မဟုတ်ပေ။ ကျိုးမိသားစုတွင် ကျိုးချင်းပိုင်က တစ်မီတာ ရှစ်ဆယ့်ငါးစင်တီမီတာဖြင့် အရပ်အရှည်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် တတိယအစ်ကို၊ ပြီးမှ အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုတို့ ဖြစ်သည်။
"ဆက်ပြောလေ" လင်ချင်းဟဲ့က တိုက်တွန်းသည်။
"သူက သားအကြီးဆုံးပါ။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ရှိသေးတယ်။ သူ့အဖေက အလုပ်လုပ်တယ်၊ သူ့အမေကတော့ အလုပ်မလုပ်ဘူး။ သူ့မှာ ညီငယ်နှစ်ယောက်နဲ့ ညီမငယ်နှစ်ယောက် ရှိတယ်" ကျိုးရှောင်မေက ဆက်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"စတုတ္ထအစ်မတော်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျိုးရှောင်မေက သူမကို သေချာကြည့်ရင်း မေးသည်။
"နင်က အဲဒီအခြေအနေတွေက တကယ်ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား"
"အဲဒါ... အဆင်ပြေပါတယ် မဟုတ်လား" ကျိုးရှောင်မေက မေးခွန်းထုတ်သလို ကြည့်ရင်း ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။
"ဒါဆို နင်တို့ အိမ်ထောင်ပြုပြီးရင် ငွေကြေးကိစ္စကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲမလဲဆိုတာ သူ ပြောပြထားလား" လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် မေးသည်။
"အိမ်ထောင်ပြုပြီးရင်တော့ ပိုက်ဆံကို ကျွန်မပဲ ကိုင်ထားမှာပေါ့" ဟု ကျိုးရှောင်မေက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲဒါ သူ ပြောထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နင် ကိုယ့်သဘောနဲ့ နင် ထင်ထားတာလား။ ပြီးတော့ သူ့အိမ်က ဘယ်လောက် ကျယ်ဝန်းလဲ။ လက်ထပ်ပြီးရင် နင်တို့ ဘယ်မှာ နေကြမှာလဲ"
"သူ ဘာမှ မပြောဘူး။ လက်ထပ်ပြီးရင်တော့ သူ့အိမ်မှာပဲ နေရမှာပေါ့။ အိမ်က သိပ်တော့ မကျယ်ဘူး" ဟု ကျိုးရှောင်မေက ပြန်ဖြေသည်။
"နင် အဲဒီကို ရောက်ဖူးနေတာလား" လင်ချင်းဟဲ့က အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
"ကျွန်မက... သူ့မိဘတွေ အိမ်မှာ မရှိတဲ့အချိန်လေး အခွင့်အရေးယူပြီး သွားကြည့်တာပါ" ကျိုးရှောင်မေက မျက်နှာနီရဲလျက် ဝန်ခံသည်။
"သွားကြည့်တာတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မကျယ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လောက်ထိ ဆိုးတာလဲ" လင်ချင်းဟဲ့က မေးခွန်းများ ဆက်တိုက် ထုတ်သည်။
"ကျွန်မ သူ့အိမ်ကို မကြိုက်ဘူး။ အဲဒီကို အိမ်ထောင်ပြုပြီး ရောက်သွားရင် အဆင်မပြေတာတွေ အများကြီး ရှိလာမှာ" ဟု ကျိုးရှောင်မေက ဝန်ခံသည်။
"ငါ နင့်ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးရမလား" လင်ချင်းဟဲ့က မေးသည်။
ကျိုးရှောင်မေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ အခက်တွေ့နေမှန်း သိသာလှသည်။
"ဒါဆို ငါ နင့်ကို ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောတော့မယ်" လင်ချင်းဟဲ့က သူမ၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "ဒီလူက နင့်အတွက် မသင့်တော်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်"
ကျိုးရှောင်မေက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ သူက အရမ်းကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ"
"သူက ကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်တာကတော့ ကောင်းတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် နင် သူ့ကို သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ခံစားချက်သက်သက်နဲ့တော့ ထမင်းစားလို့ မဝဘူးဆိုတာ ငါ ပြောပြရမယ်။ စဉ်းစားကြည့်လေ။ နင် သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ရင် သူ့အိမ်မှာပဲ နေရမှာ။ နင်က မြို့မှာ အလုပ်လုပ်နေတာဆိုတော့ အိမ်ခန်းတွေက ဘယ်လောက် ကျဉ်းကျပ်လဲဆိုတာ သိမှာပါ။ သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးနဲ့ ပြွတ်သိပ်နေရမှာလေ။ ဒုတိယအချက်က နင်တို့ရဲ့ လစာကိစ္စပဲ။ သူ့မိသားစုမှာ သူနဲ့ သူ့အဖေပဲ အလုပ်လုပ်တာ၊ ကျန်တဲ့သူတွေက မှီခိုနေရတာ။ သူက သူ့လစာ တစ်ခုလုံးကို နင့်ဆီ ပေးလိမ့်မယ်လို့ နင် တကယ် ထင်နေတာလား။ သူ မပေးရင် နင် မကျေနပ်ဖြစ်မယ်၊ ရန်ဖြစ်ကြမှာကတော့ သေချာနေတာပဲ။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ နင်တို့ရဲ့ အချစ်က ဘယ်လောက်ထိ ခံနိုင်မလဲ"
ကျိုးရှောင်မေက တစ်ခုခု ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့က နားထောင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ သူက သူ့လစာကို မိသားစုကို ပေးဖို့ သဘောတူတယ်ပဲ ထားဦး၊ အဲဒါနဲ့တင် ပြီးသွားမယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား။ အချိန်တန်ရင် သူတို့က နင့်ရဲ့ လစာကိုပါ ပစ်မှတ်ထားလာလိမ့်မယ်"
"ကျွန်မ လစာကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထိနိုင်မှာလဲ!" ဟု ကျိုးရှောင်မေက အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။