"ရှင်သဘောအတိုင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရိုးရှင်းသည့် အစားအစာတစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ပေါင်းထားသော မန်တိုအနှစ်၊ အရိုးနှင့် ရေမှော်ဟင်းရည်၊ ထို့နောက်တွင်တော့ ညီအစ်ကို သုံးယောက်အတွက် တစ်ယောက်တစ်လုံးစီပါသည့် အသားလုံးဟင်းလျာပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် သာမန်ညစာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဗိုက်ဝစေသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ မိသားစုချက်ပြုတ်သည့် အစားအစာကို အဆင့်မမီဟု သတ်မှတ်မည်ဆိုပါက ရွာထဲတွင် ထိပ်တန်းဟု ကြွေးကြော်ရဲသူ မည်သူမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
၂၅ ရက်နေ့တွင် ကျိုးမိသားစု၏ အငယ်ဆုံးသမီး ကျိုးရှ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အဖြူရောင် ပလတ်စတစ်ခြေဖဝါးပါသော အဝတ်ဖိနပ်တစ်ရံကို စီးထားသည်။ သူမသည် ကိုယ့်အိမ်သို့ တန်းမသွားဘဲ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အိမ်သို့ အရင်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ခရိုင်အစားအစာစက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်သော်လည်း သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကို အငြိမ်းစားယူလိုက်သည့် သတင်းကို ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမ အရင်ကတည်းက ပြန်လာချင်ခဲ့သော်လည်း နှစ်ကုန်ခါနီးအချိန်ဖြစ်၍ စက်ရုံတွင် အလုပ်များလွန်းသဖြင့် မအားလပ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အားလပ်ရက်ရသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
"ငယ်ငယ်လေး ပြန်ရောက်လာပြီပဲ! ဟေ့... အဲ့ဒီဖိနပ်က တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲနော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖိနပ်ကို မျက်စိကျလျက် အော်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ရဲ့ ဆွေမျိုးက ဟိုင်စီးတီးကနေ မှာပေးလိုက်တာပါ" ဟု ကျိုးရှ က ပြန်ဖြေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် နို့သကြားလုံး လက်တစ်ဆုပ်စာကို ဒါဝါနှင့် ညီအစ်ကိုများအား ပေး၍ အလုပ်ရှုပ်နေစေရန် လုပ်လိုက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"စတုတ္ထအစ်မ၊ ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုက တကယ်ပဲ အငြိမ်းစားယူလိုက်တာလားဟင်။ အစ်မကရော ဘာမှမပြောဘူးလား" ဟု ကျိုးရှ က တိုးတိုးလေး မေးသည်။
"သူက ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီလေ။ ငါက ရန်ဖြစ်နေလို့ရော ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
သူမသည် မူလပိုင်ရှင်၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းမှာ သူမကို ကောင်းကောင်းနားလည်ကြောင်း တွေးနေမိသည်။
ကျိုးရှ သည် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး စတုတ္ထအစ်မဖြစ်သူကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး "စတုတ္ထအစ်မ၊ အစ်မ ဘာလိမ်းဆေးတွေ သုံးတာလဲ။ အသားအရေက အရမ်းဖြူပြီး ကြည်လင်နေတာပဲ" ဟု မေးမြန်းမိသည်။
စကားဝိုင်းသည် ချက်ချင်းဆိုသလို လမ်းကြောင်းလွဲသွားတော့သည်။
"ဘာမှ အထူးတလည် သုံးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပုံမှန်သုံးနေကျ ဗန်နစ်ရှင်းခရင်မ် (Vanishing Cream) ပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ သူမတွင် အာကာသထဲ၌ သိမ်းထားသော ပိုကောင်းသည့် အသားအရေထိန်းသိမ်းပစ္စည်းအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး အခြားသူများကို ဝေမျှပေးရန်တော့ သူမ စိတ်ကူးမရှိပေ။
"ဗန်နစ်ရှင်းခရင်မ်ဆိုတာက ပုံမှန်ပဲလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ထိ ထူးခြားတာလဲ။ အစ်မအသားအရေက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတာ။ ကျွန်မကို မဖုံးကွယ်ပါနဲ့" ဟု ကျိုးရှ က ဇွတ်အတင်း မေးသည်။ သူမသည် အသံကို လျှော့ချ၍ "ဒီတစ်ခါ ကျွန်မ အစ်မအတွက် ကောင်းတာတွေ အများကြီး ယူလာပေးတယ်၊ အစ်မရဲ့ မွေးရပ်မြေ မိဘအိမ်ကို ပြန်ရင် ကြွားလို့ရအောင်အထိကို အများကြီးပဲ" ဟု ထပ်ပြောသည်။
"ဘာတွေ ယူလာခဲ့တာလဲ။ ငါ့ကို ပြပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ အိတ်ကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"အရင်ဆုံး အသားအရေကို ဘယ်လိုထိန်းလဲဆိုတာ အစ်မ ပြောပြမှ။ ဆောင်းရာသီအလယ်တောင် အစ်မက ဒီလောက်ဖြူပြီး ပါးပြင်တွေက နီရဲနေတာ။ ဘာတွေ သုံးနေတာလဲ" ဟု ကျိုးရှ က သူမအဖြေကို ရသည်အထိ တောင်းဆိုသည်။
"အရင်ဆုံး နင်ယူလာတာတွေကို ပြ၊ မဟုတ်ရင် ငါ ဘာမှပြောမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်တုံ့ပြန်သည်။
မလွှဲသာသည့်အဆုံး ကျိုးရှ သည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ဟင်းချက်ဆီလက်မှတ်များ၊ စွန်ပလွံသီးလက်မှတ်များ၊ စည်သွတ်ဘူးများ၊ မှိုခြောက်များနှင့် အခြား အခြေခံမဟုတ်သော အစားအစာများအပြင် အစားအစာ၊ အဝတ်အထည်နှင့် ဝါဂွမ်းလက်မှတ်များကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
"ဒီအဝတ်အထည်နဲ့ ဝါဂွမ်းလက်မှတ်တွေကို တခြားလူတွေဆီကနေ လဲလှယ်ယူလာတာ။ အစ်မ လိုချင်နေတယ်ဆိုတာ သိလို့ အစ်မအတွက်ပဲ သီးသန့်ရှာလာပေးတာ" ဟု ကျိုးရှ က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။
"ဒီလက်မှတ်တွေက တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ။ အမေ့အတွက်ရော ချန်ထားသေးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။ မူလပိုင်ရှင်က ကျိုးရှ ၏ စက်ရုံအလုပ်အတွက် ကူညီပေးခဲ့ပြီး အလုပ်ရစေရန် ငွေကြေးအမြောက်အမြား သုံးစွဲခဲ့ခြင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော လက်မှတ်များကို ရယူရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူမသည် ငွေကြေးကို ထိုမျှလောက် ရက်ရက်ရောရော သုံးစွဲမည်မဟုတ်ပေ။
"အမေ့အတွက်လည်း နည်းနည်း ချန်ထားပေးပါတယ်" ဟု ကျိုးရှ က ခေါင်းညိတ်သည်။ "အခုတော့ ကျွန်မကို ပြောပြလို့ရပြီလား"
"ငါက နင့်ဆီက အလကား မယူပါဘူး။ ဒါကို ငါ အရင်က အနက်ရောင်ဈေးကွက်မှာ ဝယ်ထားတာ။ ဈေးကြီးပေးရတယ်၊ မြို့တော်ကနေ တိုက်ရိုက်ရောက်လာတာလို့ ကြားတယ်။ ဒါ ငါ့ဆီမှာ ကျန်တဲ့ နောက်ဆုံးတစ်တုံးပဲ၊ နင့်အတွက်ပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဗီရိုဆီသွား၍ ဆပ်ပြာတစ်တုံးကို ကျိုးရှ ထံ ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးရှ သည် ဆပ်ပြာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထိုဆပ်ပြာ၏ အနံ့သည် သူမ တစ်ခါမျှ မရဖူးသည့် အနံ့မျိုး ဖြစ်သည်။
"ဒါကို လျှောက်မကြွားနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ ငါ့မှာ ဒါတစ်ခုပဲ ရှိတာ။ နင် ဒါကို လျှောက်ပြပြီးတော့ အလုပ်ပြုတ်တာမျိုး ဖြစ်လာရင် ငါ့ဆီ လာမငိုနဲ့နော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သတိပေးသည်။
"ဒါက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းပဲ၊ ကျွန်မပဲ သိမ်းထားပြီး သုံးတော့မယ်" ဟု ကျိုးရှ က ကတိပေးသည်။ သူမသည် ၎င်းကို သုံးခြင်းဖြင့် သဘာဝအတိုင်း အနံ့မွှေးလာမည်ဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို ပြသ၍ မနာလိုမှုများ ဖြစ်စေရန် မလိုကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ အကယ်၍ လူများက တောင်းလျှင် သူမ မပေးနိုင်ပါက သူတို့၏ မုန်းတီးမှုကိုသာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည့်အတွက် သူမသည် လူမှုရေးအသိအနည်းငယ် ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆပ်ပြာနှင့် လက်မှတ်များကို လဲလှယ်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ "နောင်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုအကြောင်း မကောင်းပြောတာမျိုး မလုပ်ရဘူး။ ငါ သူ့နဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ" ဟု သူမက ထပ်ပြောသည်။
ကျိုးရှ သည် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက ဘာပြောလို့လဲ၊ ကျွန်မက အစ်မကို သနားလို့ ပြောတာပါ"
"သနားစရာ ဘာရှိလို့လဲ၊ နင့်ရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုက ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"အစ်မကတော့ အသားအရေကို ဘယ်လိုထိန်းလဲဆိုတာ မပြောပြသေးဘူး" ဟု ကျိုးရှ က နောက်တစ်ကြိမ် မေးပြန်သည်။
"နင် တကယ် သိချင်တာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးသည်။
ကျိုးရှ က စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ၏ စတုတ္ထအစ်မသည် မြို့ပေါ်ရှိ နာမည်ကြီး အမျိုးသမီးများထက် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ သူမသည်လည်း ထိုကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသူ ဖြစ်ချင်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ "အသားအရေ လှချင်ရင်တော့ ကိုယ့်ကို စိုပြေစေမယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ လိုတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရှ ၏ မျက်နှာသည် ခရမ်းရောင်သန်းသွားသည်။ "သေပါပြီ! ရှက်လိုက်တာ!" သူမသည် အိတ်ကို ဆွဲယူပြီး အိမ်အပြင်ဘက်သို့ အမြန်ထွက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမနောက်မှ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မှတ်ထား! မျက်စိဖွင့်ပြီး ရှာကြည့်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့ပြီဆိုရင် စတုတ္ထအစ်မဆီ အရင်ပြပြီး စစ်ခိုင်းဦးနော်"
ကျိုးရှ သည် အသက်လုပြေးရသည့်အလား ထွက်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ကျိုးရှ သည် ခြေဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး "စတုတ္ထအစ်ကို၊ အစ်ကို့မိန်းမကို ထိန်းပါဦး!" ဟု အော်ပြောသည်။ သူမ အလွန်ရှက်နေသည်။
သူမ ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ သူ့မိန်းမသည် စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဖေဖေ၊ သကြားလုံး စားမလား။ ငယ်ငယ်လေးက ပေးသွားတာ" ဟု ဒါဝါက ပြောသည်။
သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ "မြန်မြန်လုပ်၊ ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိကြဦး"
ကျိုးရှ သည် သူတို့အား White Rabbit သကြားလုံး အများအပြား ပေးခဲ့သော်လည်း အများကြီးစားလျှင် သွားပိုးစားနိုင်ကြောင်း သူမ သိသည်။
"မေမေ၊ ဒါ ငယ်ငယ်လေးက ပေးတာလေ!" ဟု ဒါဝါက ငြင်းဆန်သည်။
"ငယ်ငယ်လေး ပေးတာ!" ဟု အာဝါ ကလည်း ထောက်ခံသည်။
ဆန်ဝါ သည် ပါးစပ်ထဲတွင် တစ်လုံး ငုံထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ငယ်သော်လည်း သကြားလုံးကိစ္စတွင် သူ မမိုက်မဲပေ။ ပါးစပ်ထဲတွင် တစ်လုံးငုံထားပြီး လက်ထဲတွင် အခွံခွာထားသည့် နောက်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ၎င်းကို လုယူလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်: "..."
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ကို နှစ်လုံးစီ ပြန်ပေးကြ။ ကျန်တာကိုပဲ စား"
စိတ်မပါသော်လည်း ဒါဝါသည် နှစ်လုံး ပြန်ပေးလိုက်သည်။ အာဝါ က "အစ်ကိုကြီးက အများဆုံးရတာ၊ ကျွန်တော်က သုံးလုံးပဲ ကျန်တော့တယ်!" ဟု တိုင်တန်းသည်။
"သုံးလုံး" ဟု ဆန်ဝါ ကလည်း လိုက်ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် နင်တို့ နှစ်ယောက် တစ်လုံးစီ ပြန်ပေး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အမိန့်ပေးသည်။
ဒါဝါ၏ မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း အလကားပင်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် စုစုပေါင်း သကြားလုံးလေးလုံးကို သိမ်းယူလိုက်သည်။
အာဝါ သည် သူ့ညီငယ်အတွက် ကာကွယ်ပေးရန် ကြိုးစားသည်။ "ညီငယ်က ပါးစပ်ထဲမှာ တစ်လုံးရှိတယ်၊ ဖေဖေကလည်း သူ့ဟာ တစ်လုံး စားလိုက်တယ်လေ"
"မနက်ဖြန်ကျရင် ညီငယ်အတွက် အပိုပေးလိုက်ပါ့မယ်။ အခုတော့ ဒါတွေကို ငါ သိမ်းထားလိုက်ဦးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ သူမသည် ကလေးများ သကြားလုံးစားသည်ကို မတားဆီးသော်လည်း အလွန်အကျွံစားခွင့်တော့ မပေးနိုင်ပေ။