"အသားဝေတဲ့အကြောင်း ပြောရရင်တော့ ဝေဖို့အချိန်နီးလာပြီ။ ဒုံဒုံလေးက ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာမှ မွေးဖွားလာရတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့ကလေးပဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ကြက်ဥယာဂုပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါ့၊ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောသည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဒါဝါက သူ့မောင်လေး ဘယ်တော့မွေးမလဲ၊ သူနဲ့ဆော့ဖို့ စောင့်နေတာလို့ လာမေးသေးတယ်။ ကလေးက တကယ့်ကို ထက်မြက်တာ၊ သူ့တတိယအစ်မတော်ရဲ့ ဗိုက်ကို ငေးကြည့်လိုက်တာနဲ့ မောင်လေးမှန်း သူသိသွားတာပဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က စကားဆက်သည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ရက်လောက်ကလည်း သူက ဒီကိုလာပြီး မောင်လေးကို ကြည့်ချင်တယ်လို့ ပူဆာနေတာ။ အဲ့ဒါနဲ့ 'မင်းတို့ မျောက်ကလေးတွေ၊ ဒီလိုအေးတဲ့ရာသီဥတုမှာ ဟိုဒီမပြေးကြနဲ့' လို့ ပြောပြီး တားထားလိုက်ရတယ်။ နောက်မှပဲ သူတို့မောင်လေးကို လာကြည့်ခိုင်းတော့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်ဥယာဂုပန်းကန်ကို ကြည့်ကာ "အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ ဒါကို အထဲယူသွားလိုက်ပါတော့။ ကျွန်မလည်း အိမ်ပြန်တော့မယ်" ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် သည် ဒုတိယအစ်မတော် ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ယာဂုပန်းကန်ကို တတိယအစ်မတော်ဆီ ယူသွားပေးလိုက်သည်။
"သူမက ပြဿနာရှာချင်နေပြန်တာလား" ဟု တတိယအစ်မတော်က တိုးတိုးလေး မေးသည်။
"ဟုတ်မှာပေါ့။ စတုတ္ထအိမ်ကသူမက သူမကို ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့ကို နေ့တိုင်း ပြဿနာရှာဖို့ပဲ ကြံစည်နေတာ။ ဘာတွေ ဆက်လုပ်ဦးမလဲ မသိဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။
"သူမစိတ်ထဲမှာ အငြိုးအတေးတွေ အပြည့်ပဲ" ဟု တတိယအစ်မတော်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မှတ်ချက်ပေးသည်။
ထိုအငြိုးအတေးများ၏ အရင်းအမြစ်ကို အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ သူမက စတုတ္ထအိမ်ကသူမ၏ အခြေအနေ ပျက်စီးသွားသည်ကို မမြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က မိသားစုဝင်တွေပဲ မဟုတ်လား။ စတုတ္ထအိမ်ကသူမသာ ဒုက္ခရောက်နေရင် သူတို့က ကူညီပေးရမှာဖြစ်ပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ နောက်ဆုံး ဘယ်သူ ဒုက္ခရောက်မှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ စတုတ္ထအိမ်ကသူမ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူမက အဆင်ပြေနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံမှာ တခြားသူတွေကိုလည်း ဝေမျှပေးနိုင်သည်။ သူတို့ဆီ အရမ်းကြီး မရောက်လာရင်တောင် ကလေးတွေကတော့ တစ်ခါတစ်ရံမှာ စားစရာလေးတွေ ရနေကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မကြာသေးမီက လာဘယာဂုက အရသာရှိလှပြီး သူမ၏သား ကျိုးယန် ကလည်း အလွန်အမင်း နှစ်သက်နေသည်။ စတုတ္ထအိမ်ကသူမ အဆင်မပြေတာကို ဘာကြောင့်များ လိုလားနေကြသလဲဆိုတာ သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။
တတိယအစ်မတော်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားရသည်။ ထိုအစ်မတော်နှစ်ယောက်လုံး နောက်ထပ် ဘာမှမပြောကြတော့ပေ။
ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ဒီဇင်ဘာလ ၂၀ ရက်နေ့တွင် အသားများ ဝေပေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ရှေ့တိုးလာသောအခါ သူက အသားကောင်းကောင်း ရလိမ့်မည်မှာ ပြောနေစရာပင် မလိုပေ။ သူက ပြန်ရောက်လာပြီး လာမည့်နှစ်တွင်လည်း အလုပ်လုပ်တော့မည်ဖြစ်ရာ သူ၏ဝေစုကို ဝယ်ယူခြင်းအပေါ် အဖွဲ့က ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် က အသားစိမ်း၊ နံရိုးနှင့် အရိုးကြီးများကို ဝယ်ယူသည်။ သူက အကောင်းဆုံးဟု သတ်မှတ်ထားသော အဆီများသည့် ဝက်သားအတွက်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြိုင်မလုခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ လက်ရှိနှစ်အတွက် သူ၏လုပ်အားခမှတ်များ မပြည့်သေးသည့်အပြင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသော တခြားသူများကလည်း ထိုအဆီကို လိုချင်နေကြမှန်း သူသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့မိသားစုတွင် အဆီမရှားပါးပေ။ အိမ်တွင် ဝက်ဆီဗူး နှစ်ဗူးတောင် ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် အဆီအတွက် ယှဉ်ပြိုင်စရာ မလိုတော့ပေ။ သူက အသားစိမ်း ၅ ပိဿာ၊ ဝက်သုံးထပ်သား ၂ ပိဿာနှင့် နံရိုး၊ အရိုးကြီးများကို အများအပြား ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်သစ်ကူးပြီးသည်အထိ စားရဦးမည် မဟုတ်လား။ ဤပစ္စည်းများအတွက် ငွေအတော်လေး ကုန်ကျသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် က မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ငွေပေးချေလိုက်သည်။ ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့က သူ့နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ ဆန်ဝါ ကိုတော့ လင်ချင်းဟဲ့ က အပြင်ဘက် ရာသီဥတု အလွန်အေးနေသဖြင့် အိမ်တွင်ပဲ ထားခဲ့သည်။
"အမေက နှစ်သစ်ကူးအတွက် နံရိုးကြော်ပေးမယ်တဲ့။ အရမ်းမွှေးနေမှာပဲ!" ဟု ဒါဝါက ဖခင်၏နောက်မှ လိုက်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။ အာဝါ လည်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။ ဤဆောင်းရာသီတွင် ရရှိခဲ့သော အာဟာရများကြောင့် ကလေးများမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုကျန်းမာလာပြီး အအေးမိခြင်းမှ ကင်းဝေးကာ ပို၍ပင် ဝဖြိုးလာကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ ကို "ငါတို့ နှစ်သစ်ကူးမှာ အိမ်ဟောင်း (ကျိုးအိမ်) ကို သွားကြမယ်" ဟု ပြောသည်။
"ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်မ နံရိုးကြော်တစ်အိုးလောက် ကြော်ပြီး ယူသွားမယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ပြောသည်။ သူမက ယခင်နှစ်များက မသွားခဲ့ရသော်လည်း အကြောင်းမှာ သူက အိမ်တွင် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုနှစ်တွင် သူရှိနေပြီဖြစ်ရာ အိမ်ဟောင်းသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်းက သင့်လျော်ပေသည်။
"ဒီအသားတွေကို နုပ်နုပ်စဉ်းပေးရမယ်။ ကျွန်မ အသားလုံးလုပ်မလို့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကို အလုပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမက အသားစိမ်း တစ်ပိဿာနှင့် ဝက်သုံးထပ်သား တစ်ဝက်ကို ဖယ်ထားပြီး ကျန်ရှိသော အသားစိမ်း လေးပိဿာနှင့် ဝက်သုံးထပ်သား တစ်ပိဿာကို နုပ်နုပ်စဉ်းခိုင်းလိုက်သည်။ အသားစိမ်းချည်းသက်သက်ဆိုလျှင် အသားလုံးက အရသာကောင်းမည်မဟုတ်ပေ။ ဝက်သုံးထပ်သားထဲမှ အဆီကို ထည့်မှသာ ပို၍ မွှေးကြိုင်သွားမည်ဖြစ်သည်။
ဆား၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်း၊ ကြက်ဥ၊ မုန့်ညက်နှင့် ကော်မှုန့်တို့ဖြင့် ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အသားလုံးများမှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။ အသားတစ်ပိဿာဖြင့် အသားလုံး အခုသုံးဆယ်နီးပါး ရပြီး အသားငါးပိဿာ ရောစပ်လိုက်သောအခါ အိုးကြီးတစ်အိုးစာ ရသွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အရသာကို အလွန်ကျေနပ်နေပြီး ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာလည်း သူတို့မိဘများ ပြုလုပ်ထားသော အသားလုံးများမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးဟု ယုံကြည်ကာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။
"ဒါတွေကို နှစ်သစ်ကူးအတွက် ချွေတာစားရမှာနော်၊ အခုတော့ နည်းနည်းပဲ စားကြ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှာကြားသည်။ သူမက ကလေးများကို တစ်ယောက်နှစ်လုံးစီ ပေးလိုက်သည်။ အမှန်ဆိုလျှင် တစ်ယောက်တစ်လုံးစီသာ ပေးရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ကလေးများက ထပ်တောင်းဆိုကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုညီအစ်ကို သုံးယောက်လုံးမှာ နောက်ထပ် တစ်ကိုက်လောက် ထပ်ရရန် အလုအယက် တောင်းဆိုနေကြဆဲဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးသည် အလွန်တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု တွေးမိသည်။ သူက အစားအသောက် ရွေးချယ်တတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် သူမ စီစဉ်သမျှကို ကျေနပ်စွာ လိုက်လျောသည်။ သူက ဒီကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ထွေထွေထူးထူး ပြောစရာ မရှိပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အသားများကို သူတစ်ယောက်တည်း အကုန်စားပစ်လို့ မရသလို သူမ၏ လုပ်ငန်းကိုလည်း တားဆီးလို့ မရကြောင်း သူသိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုသို့ လုပ်မိမည်ဆိုလျှင်တော့ သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မည့် အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့တွင် ကျိုးချင်းပိုင် မြို့ပေါ်မှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမ မှာထားသည့် တံဆိပ်ခေါင်းများကို ယူလာခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က တံဆိပ်ခေါင်းစုဆောင်းချင်သော်လည်း ကိုယ်တိုင် သွားဝယ်ရန် အချိန်မရှိသဖြင့် သူ့ကို ခရီးသွားစဉ် တစ်မျိုးစီ ဝယ်လာခိုင်းထားခြင်းဖြစ်သည်။
"အမေ၊ ဒါတွေကို ဘာလို့ ဝယ်တာလဲ" ဟု ဒါဝါက တံဆိပ်ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အံ့သြစွာ မေးသည်။
"ဒါတွေက စားလို့မှ မရတာ" ဟု အာဝါ က ဖခင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချသည်။ သူက သူ့အမေ ငွေဖြုန်းနေသည်ဟု ထင်နေပုံရပြီး ဘာကြောင့် ဖခင်က မတားရတာလဲဟု တွေးနေသည်။ ထိုငွေကို အစားအစာအတွက် သုံးလိုက်လျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု သူထင်သည်။
"ဟိုဘက်သွား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တံဆိပ်ခေါင်းများကို သိမ်းလိုက်ရင်း ဟိန်းလိုက်သည်။
"အမေ၊ သား ဒါလေးနဲ့ ဆော့ချင်တယ်" ဟု ဆန်ဝါ က သူမလက်ထဲမှ တံဆိပ်ခေါင်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"အမေက ဒါတွေကို အမေကိုယ်တိုင် ဆော့ဖို့ စုထားတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် အနာဂတ် "အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်" အာဝါ ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာအကြည့်နဲ့ ကြည့်တာလဲ။ အမေက မင်းတို့၊ မင်းအဖေနဲ့ မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေကို နေ့တိုင်း ထမင်းဟင်းချက်ကျွေးနေရတာ။ အမေ ကြိုက်တဲ့အရာလေး ဝယ်ဖို့ ငွေသုံးတာ မရဘူးလား"
"အမေ၊ အမေ ကြိုက်တာ ဝယ်ပါ။ သား အဖေ့ကို ပြောပြီး အမေ့အတွက် ငွေပိုပေးခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု အာဝါ က သူမကို ဖက်လိုက်ရင်း ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။
ထိုအခါမှသာ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စိတ်အေးသွားပြီး ကျေနပ်သွားသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို အတိုင်းအဆမရှိ အလိုလိုက်သူဖြစ်သည်။ သူက ဈေးနှုန်းကို မကြည့်ဘဲ တံဆိပ်ခေါင်းများကို ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ သူမ ပြောသကဲ့သို့ပင် သူမက အိမ်မှုကိစ္စများကို တာဝန်ယူပြီး တစ်နေ့သုံးနပ် ချက်ပြုတ်ပေးကာ ညတိုင်း ခြေဆေးရန် ရေနွေးအထိ ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ သူမကိုယ်သူမ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်တာ ဘာဖြစ်သလဲ။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီး၏ တက်ကြွလန်းဆန်းမှုကို ကြည့်နေသည်။ သူပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ သူမကို အစစ်အမှန် သိရှိလာရသည်ဟု ခံစားရပြီး သူမ၏ ဤပုံစံကို သူအလွန်သဘောကျသည်။ သူမက သူမအတိုင်း ရှိနေသည်ကို သူပျော်ရွှင်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဘဝအနာဂတ်ကိုလည်း မျှော်လင့်နေမိသည်။
လက်ဆောင်ရလိုက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ လေသံမှာလည်း နူးညံ့သွားသည်။ "ညစာအတွက် ဘာစားချင်လဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။