"အိမ်မှာ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ကူပွန်တွေက အလုံအလောက် ရှိနေတာပဲ၊ ကျွန်မတို့ သုံးဖို့ဆို လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုနေသေးတယ်။ အန္တရာယ်တော့ မလုပ်ပါနဲ့တော့" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါမှပဲ ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ယောက် သူ့ဇနီးသည် နောက်ပိုင်းမှာ ဘာကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံပေါက်နေရသလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူမအနေနဲ့ တရားမဝင် ပစ္စည်းဝယ်ရောင်းလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
"ကျွန်မတို့အိမ်က ပိုက်ဆံ မလောက်ဘူးလို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မက အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ ဖြစ်နေတော့ တစ်ခုခုတော့ လုပ်ချင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်မက ခြင်းတောင်းလေးပဲ ဆွဲသွားမှာလေ။ တစ်ယောက်ယောက်က မေးရင်လည်း မြို့ထဲက ဆွေမျိုးတွေဆီ သွားလည်ရင်း အသားနည်းနည်းပါးပါး ယူသွားတာလို့ ပြောလိုက်ရုံပေါ့။ ဒါက ရေရှည်လုပ်ရမယ့် အလုပ်မဟုတ်ပါဘူး၊ ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ လုပ်ပြီး အိမ်စရိတ်အတွက် တစ်ယွမ်၊ နှစ်ယွမ်လောက် ရှာပေးရုံသက်သက်ပါ။ အဲဒါက တကယ်ပဲ မှားနေလို့လား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောချလိုက်ပြီးနောက် သူ ပြန်ဆုတ်ဖို့ လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။
"သုံးထောင်ယွမ်ဆိုတာ သုံးဖို့ လုံလောက်တာထက် ပိုနေပြီ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းမာစွာ ပြောသည်။
သူမရဲ့ အစီအစဉ်ကို သူ လုံးဝ သဘောမတူကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး "အပြင်မှာပဲ သွားအိပ်တော့၊ ရှင်ကြည့်ရတာကိုက ကျွန်မကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို နားထောင်ပြီး အလိုက်သိရမယ့် ဇနီးသည်ပုံစံမျိုးနဲ့ နေသွားဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေ။ သူမက သူမပဲ ဖြစ်သည်—သူ မကျေနပ်ရင်လည်း သူပဲ သည်းခံရမည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က မလှုပ်ရှားဘဲ သူမကို ဆက်ပြီး ဖက်ထားသည်။ စိတ်တိုသွားတဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ပါးကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မ ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်လို့ ပြောပြီးပြီလေ။ ပြီးတော့ ရှင်က မြို့ထဲမှာ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတာပဲ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တောင် ရှင်က ကျွန်မကို ကယ်ထုတ်ပေးနိုင်မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။ သူ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူ့ရဲ့ အသံမထွက်တဲ့ မေးခွန်းကို နားလည်လိုက်သည်။ *သူမ ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ* ဆိုတာကိုပေါ့။
"ကျွန်မတို့ စီးနေတဲ့ စက်ဘီးမျိုးဆိုတာ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက် ကြိုတင်စာရင်းသွင်းမှ ရနိုင်တာလေ။ ကျိုးချင်းပိုင်၊ ရှင်က ကျွန်မကို လူမိုက်လို့ ထင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မက အရူးလို့ ထင်နေတာလား" လို့ သူ့ပါးကို ဆက်ဆွဲရင်း အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ ဆွဲသလောက်ကို ခံပေးထားလိုက်ပေမဲ့ သူ့သဘောထားကတော့ ပြောင်းမသွားပေ။ သူမ ပြောတာ မှန်သည်—သူ့မှာ ခရိုင်ထဲက သြဇာရှိတဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက် ရှိတာကြောင့်သာ ဒီစက်ဘီးကို ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ တကယ်ပဲ ဒုက္ခရောက်ရင် သူ ကယ်ထုတ်ပေးနိုင်မှာကို သူ သိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူမကို အစကတည်းက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာကို သွားခွင့်ပြုဖို့တော့ အဆင်သင့် မရှိပေ။
သူ မလျှော့ပေးမှန်း သိသွားတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်တိုတိုနဲ့ အာဝါ ကို ပွေ့ချီပြီး သူ့အဖေဆီ သွားအိပ်ခိုင်းလိုက်ကာ သူမကတော့ Da Wa နဲ့ ဆန်ဝါ ကို ခေါ်ပြီး ကုတင်ဘက်မှာ အိပ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်မှာတော့ အာဝါ က သူ အဖေ့ဘေးမှာ ရောက်နေတာကို တွေ့ပြီး အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူကတော့ ဆန်ဝါ နဲ့ အတူတူ အိပ်ပျော်သွားတာလို့ ထင်ခဲ့မိတာကိုး။
"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေက အဖေ့ဘေးမှာပဲ အိပ်ရမယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အသံမာမာနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး ဆန်ဝါ ကို သူမဘက် တိုးဆွဲလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူကတော့ သူမနဲ့ အတူတူ အိပ်ခွင့်မရတော့ရင်တောင် သူ့သဘောထားကို မပြောင်းလဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။ သူ့မိသားစုအတွက် အသားဝယ်ကျွေးတာကို သူ ဘာမှမဖြစ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မှောင်ခိုဈေးကွက်ထဲ ဝင်မယ့်အစီအစဉ်ကိုတော့ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ "အလှတရားနဲ့ မြှားခေါ်ခြင်း" ဆိုတဲ့ ထောင်ချောက်ကိုတော့ သူ လုံးဝ မကျရောက်အောင် သတိထားနေသည်။
သူ့ရဲ့ ကြံစည်မှုကို ရိပ်မိသွားတဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ *ရှင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့* လို့ သူမ တွေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကို စော်ကားမိတာဟာ မကောင်းတဲ့ အကျိုးဆက်ကို ဖြစ်စေတတ်သည်၊ သူမက လက်စားချေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမက သိုးသား ဘယ်မှာ ဝယ်လို့ရမလဲဆိုတာကို စုံစမ်းတော့သည်။ သူ့အတွက် "အားဖြည့်" အစားအစာ ပြင်ဆင်ပေးဖို့ (သိုးသားရဲ့ လိင်စိတ်ကို တိုးပွားစေတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိကို သုံးပြီး သူ့ရဲ့ ခေါင်းမာမှုကို ချိုးဖျက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့) ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သိုးသားဆိုတာ ရှာရလွယ်တာ မဟုတ်ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် မှာတော့ အဆက်အသွယ် ရှိပေမဲ့ သူမမှာတော့ မရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ သူမ လက်မလျှော့ခဲ့ဘဲ အိမ်မှာ အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်ရာမှာ အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်တော့သည်။ အဆီပြန် ပေါင်မုန့်ကြော်၊ ကြက်ဥပေါင်မုန့်၊ ဂေါ်ဖီထုပ်ပေါင်မုန့်တွေအပြင် မြေပဲနဲ့ตุ๋န်ထားတဲ့ ဝက်ခြေထောက်၊ ဝက်သားသုံးထပ်သားနဲ့ ထမင်း၊ ပြီးတော့ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းရည် အမျိုးမျိုးကိုပါ ချက်ပြုတ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း လှပအောင် ဝတ်ဆင်ပြီး မွှေးပျံ့တဲ့ ရေမွှေးဆွတ်ထားလိုက်သည်။
ဆန်ဝါ တောင် သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး အနံ့လေး မွှေးနေတာပဲလို့ ပြောရလောက်အောင်ပင်။ Da Wa နဲ့ အာဝါ လည်း အတူတူပင်။ ကျိုးချင်းပိုင် တောင် သူမလုပ်သမျှကို လျစ်လျူရှုမထားနိုင်တော့ပေ။ သူမ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သူ သိသည်။ သူ့ကို ဆွဲဆောင်ပြီး ညဘက်မှာ သူမကို လွမ်းအောင် လုပ်နေတာကိုး။ သူကတော့ တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ နေနေပေမဲ့ ညသန်းခေါင်မှာ အတွင်းခံလဲဖို့ ထထိုင်တာကို သူမ မြင်နေရသည်။ သူမ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားပြီး အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။ သူ ကုတင်ပေါ် ပြန်တက်လာပြီး သူမကို ဖက်ထားပေမဲ့ တခြား ဘာမှ ထပ်မလုပ်တော့ပေ။
နောက်တစ်နေ့မှာ သူမ ဒီအကြောင်း ထပ်ပြောဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ တတိယမြောက် အစ်မတော် မီးဖွားပြီဆိုတဲ့ သတင်း ရောက်လာသည်။
"မြန်လိုက်တာ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။
"တော်တော်လေး မြန်တယ်" လို့ အမေကျိုး က ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ သတင်းစကား ပါးလိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သားယောက်ျားလေးမွေးတာကြောင့် တစ်မိသားစုလုံး ဝမ်းသာနေကြသည်။
"အရင်က ဝယ်ထားတဲ့ ဝက်ခြေထောက်တွေက မခဲသေးဘူးမလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ မခဲသေးဘူး" လို့ အမေကျိုး က ခေါင်းညိတ်သည်။
ဒေသန္တရ ဓလေ့ထုံးစံကို သိတဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က ရာသီဥတုက အေးလွန်းတာကြောင့် ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ယူဆပြီး အမေကျိုး ကို သကြားညို တစ်ဂျင် ပေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဒါကို တတိယမြောက် အစ်မတော်ဆီ ပေးလိုက်ပါနော်"
အမေကျိုး က ငြင်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က အတင်းပေးလိုက်တာကြောင့် နောက်ဆုံးတော့ လက်ခံလိုက်ရသည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာ၊ ကာလတစ်ခု ကျော်လွန်သွားတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် သွားရောက် လည်ပတ်သည်။ တတိယမြောက် အစ်မတော်နဲ့ စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြပြီး သူမလည်း ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာကာ သားလေး ရသွားတာကြောင့် နို့ထွက်လည်း ကောင်းနေသည်။ မိသားစုကတော့ အလွန်ကို ပျော်ရွှင်နေကြသည်၊ ကျေးလက်ဒေသမှာ သားယောက်ျားလေး ရတာဟာ မိသားစုနာမည်ကို ဆက်ခံနိုင်တဲ့ အကြီးဆုံး လုံခြုံမှုလို့ ယူဆထားကြတာကိုး။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြန်ခါနီးမှာ ဒုတိယအစ်မတော် နဲ့ ဆုံမိရာ သူမက နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြီး "စတုတ္ထမြောက် အစ်မတော်ရေ၊ ကိုယ်မှာ ပိုက်ဆံရှိရင် တတိယမြောက် အစ်မတော်ကို အားဖြစ်စေမယ့် ကောင်းကောင်းလေးတွေ ယူလာပေးသင့်တာပေါ့" လို့ ပြောလိုက်သည်။
မီးဖိုချောင်မှာ ဟင်းချက်နေတဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဒီစကားကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီ ဒုတိယမြောက် အစ်မတော်က ဘာလို့များ အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာနေရတာလဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ပေးပြီးပြီလေ။ ကျွန်မ သကြားညို တစ်ဂျင် ပေးပြီးသား။ ရှင့်ကရော ဘာပေးလို့လဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ရှင်လည်း ကျွန်မတို့ မိသားစု အခြေအနေကို သိတာပဲ" လို့ ဒုတိယအစ်မတော် က ပခုံးတွန့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မက ဘာပေးနိုင်မှာလဲ။ သကြားညိုက နို့ထွက်ဖို့ မလောက်ဘူးလေ။ အသားကောင်းကောင်းလေးတွေများ စားရရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ"
*ရှင်မှာ ပိုက်ဆံရှိတာကို၊ ကျွန်မကိုပဲ အမြတ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါလား* လို့ လင်ချင်းဟဲ့ တွေးလိုက်မိသည်။