အခန်း (၆၁) - ကျေးဇူးကန်းသော အဖြူရောင်မျက်လုံးခွေး
ဆောင်းရာသီ၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် လုပ်စရာဟူ၍ ဘာမှမရှိသလောက်ပင်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကလေးများအတွက်ရော သူ့အတွက်ပါ ဘောင်းဘီများ ကျက်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် အတွက်ကတော့ လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူက ထိုအရာမျိုး ဝတ်ရသည်ကို မကျင့်သားရဟု ပြောသဖြင့် သူမလည်း အပိုလုပ်မနေတော့ချေ။ ရာသီဥတုသာယာနေခိုက် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ မိဘအရင်းအိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ပြဿနာအနည်းငယ် ရှာရန် အချိန်တန်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဆန်ဝါ ကို ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ထားခဲ့ပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဤခရီးစဉ်ကို စီစဉ်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
လင်မိသားစု၏ အိမ်ဟောင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ဒုတိယအစ်မတော်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဆုံမိတော့သည်။
"ဟော… ကျွန်မတို့ရဲ့ နှမလေးက နောက်ဆုံးတော့ မျက်နှာပြရဲလာပြီပေါ့လေ။ ဒီနှစ်တော့ မိဘအရင်းအိမ်ကို လာလည်ဖို့တောင် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘူး ထင်နေတာ!" ဒုတိယအစ်မတော်က လှောင်ပြောင်သရော်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။
"ဘာလို့ မလာရမှာလဲ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အမြစ်တွယ်ရာ နေရာလေ။ ဘယ်ကိုပဲ ရောက်ရောက် ဒါကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ပါလက်ပါ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ပြောပါဦး၊ ဒီတစ်ခါတော့ ဘာလို့ လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လာရတာလဲ" ဒုတိယအစ်မတော်က သူမကို အပေါ်အောက် စူးစမ်းကြည့်ပြီးနောက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"ဘာလဲ၊ မိဘအရင်းအိမ်ကို လာတိုင်း လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေ အပြည့်ပါမှ ရမှာလား။ ပြောရဦးမယ်၊ အမေသာ အမပြောတာကို ကြားရင် အမခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်လိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ မျက်လုံးထဲအထိ မရောက်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူမသည် ဟင်းခနဲ မှုတ်ထုတ်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဒေါသတကြီး ပြန်ဝင်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူမ၏ မကောင်းသော အမူအရာကို သည်းခံပေးရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ ဆူညံသံကို ကြားသဖြင့် အမေလင် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး သူမ၏ နောက်တွင် အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့က ကပ်ပါလာကြသည်။
"ရောက်တာနဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေ ပြောနေပြန်ပြီ။ ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ" အမေလင်က တတွတ်တွတ် ပြောသည်။
"အို… မေးပါရစေဦး အမေ၊ သမီး လက်ဗလာနဲ့ ရောက်လာလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလား။ နောက်ဆုံးတစ်ခါ လာတုန်းကတော့ အမေ ဒီလိုလေသံမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တည့်တည့်ပင် ထောက်ပြလိုက်သည်။
ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ သူမသည် ပြဿနာရှာရန် သီးသန့်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် အားနာနေစရာ အကြောင်းမရှိချေ။
အမေလင်မှာ သိက္ခာကျသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် "ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ နင် အိမ်ကို ပစ္စည်းတွေ သယ်လာဖို့ ငါက ဖိအားပေးခဲ့လို့လား။ နင် ကိုယ့်သဘောနဲ့ နင် လုပ်ခဲ့တာပဲ။ အခုမှ ဘာလို့ ငါ့ကို အပြစ်တင်နေရတာလဲ" ဟု ဆူပူလိုက်သည်။
"တော်ပါတော့။ သမီးက အတိတ်က အကြောင်းတွေကို ငြင်းခုံဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး။ ကျိုးချင်းပိုင် က စစ်တပ်ကနေ အငြိမ်းစားယူသွားပြီ၊ အခုတော့ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဝင်ငွေမရှိတော့ဘူး။ မိသားစုမှာ ကျွေးမွေးရမယ့် ကလေး သုံးယောက်တောင် ရှိသေးတယ်။ လူကြီးတွေကတော့ ဆာလောင်တာကို သည်းခံနိုင်ပေမဲ့ ကလေးတွေကတော့ စားရမှာပေါ့။ အရင်က ဒီအိမ်ကို ငွေတွေ၊ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ထောက်ပံ့ခဲ့ဖူးတဲ့အတွက် အခုလို အခြေအနေဆိုးဝါးနေချိန်မှာ မိဘအရင်းအိမ်က ပြန်ပြီး ကူညီပေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားများကြောင့် အမေလင်၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့မှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် အငြိမ်းစားယူသွားသည့် သတင်းကို သူတို့ ကြားဖူးပြီးသားဖြစ်၍ ထူးဆန်းမနေကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကဲ့သို့သော သမီးတစ်ယောက်က ငွေကြေးအကူအညီ တောင်းရဲလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားကြချေ။ ဂုဏ်သိက္ခာကို အသက်ထက်မက တန်ဖိုးထားသူက အရင်က ပေးကမ်းခဲ့သမျှကို ပြန်တောင်းဆိုရန် ပါးစပ်ဟလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မတွေးမိခဲ့ကြပေ။
"ဟဲ့… နှမရယ်၊ လင်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို နင် သိနေတာပဲ။ ငါတို့တောင် ကိုယ့်ဗိုက်ကိုယ် ဝအောင် မနည်းဖြည့်နေရတာ၊ နင့်ကို ဘာများ ပေးနိုင်မှာလဲ" ဒုတိယအစ်မတော်က အိမ်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ဒုတိယအစ်မတော်၊ အမက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ။ ခဏလေးကပဲ ကျင်းပိုင် အငြိမ်းစားယူသွားတာကို သိလျက်နဲ့ ဘာလို့ ပစ္စည်းမပါလာတာလဲလို့ အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ 'ဗိုက်ဝအောင် မဖြည့်နိုင်ဘူး' ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ လင်မိသားစုက အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်နေတာပဲ၊ ကျွန်မအိမ်ကသာ ပြိုလဲတော့မလို ဖြစ်နေတာ။ အမေ၊ သမီးက အမေ့ရဲ့ သွေးသားအရင်းအချာပါ။ အခု သမီးဘဝ ခက်ခဲနေချိန်မှာ ငွေနည်းနည်းလောက် မကူညီပေးနိုင်ဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တောင်းပန်လိုက်သည်။
"နင့်မှာ ဘာလို့ ငွေမရှိရမှာလဲ။ နင့်ယောက်ျားမှာ အငြိမ်းစားပင်စင် ရှိတာပဲ!" ဒုတိယအစ်မတော်က သွားကို ကြိတ်ပြီး ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ" အကြီးဆုံးအစ်မတော်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။ "သူ ဒဏ်ရာရထားပေမဲ့ ငွေတော့ ရနေတာပဲဟာ။" အရင်တုန်းက လင်ချင်းဟဲ့ သယ်လာပေးသည့် လက်ဆောင်များကို သူမ အများကြီး မရခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုအခါ သူမ၏ ပိုက်ဆံများကိုလည်း ပေးရန် လုံးဝ သဘောမတူနိုင်ပေ။
တတိယအစ်မတော်ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ငွေ? ဘယ်ငွေကို ပြောတာလဲ။ ကျိုးချင်းပိုင် ဘာလုပ်ခဲ့လဲ သိလား။ သူက သူ့ပိုက်ဆံတွေကို အခြေအနေ ပိုဆိုးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စကားများကြတော့ ကျွန်မတို့ ဆက်ဆံရေး ဘယ်လောက်တောင် တင်းမာသွားလဲ သိရဲ့လား။ သူက ပြန်မတောင်းဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကိုလည်း အမတို့ သိတာပဲ။ မိသားစု အခြေအနေ တကယ်ကို အဆိုးဆုံး မရောက်ရင် ကျွန်မ ဒီကို လာပြီး အကူအညီ တောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး!" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကြေညာလိုက်သည်။
"ဘာက 'အဆိုးဆုံး' လဲ။ နင် စက်ဘီးအသစ်တောင် ဝယ်ထားသေးတာပဲ!" ဒုတိယအစ်ကိုက ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ အသစ်ကို ဝတ်ဆင်လျက် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။
သူ ထိုကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ရှေ့လူကို ရိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ဒီလောက် အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ အင်္ကျီကို ဒီလို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ အဖြူရောင်မျက်လုံးခွေးကို ပေးခဲ့ရတာ - မူလပိုင်ရှင်က ဘယ်လောက်တောင် မျက်စိကန်းနေလိုက်သလဲ။
"စက်ဘီးက ကျိုးချင်းပိုင် ဆီမှာ ကျန်တဲ့ နောက်ဆုံးပိုက်ဆံလေးနဲ့ ဝယ်ပေးထားတာ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မက သူနဲ့ ဘာလို့ စကားရပ်သွားမလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မဲ့ပြုံး ပြလိုက်သည်။ သူမသည် စက်ဘီးကို ဖုံးကွယ်ထားရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ ဤခေတ်တွင် စက်ဘီးပိုင်ဆိုင်ခြင်းမှာ ဇိမ်ခံကားတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်သည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ ဒီနေ့တော့ စက်ဘီးစီးမလာခဲ့ပါ၊ ခြေလျင်သာ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လူတိုင်း အမှန်တရားကို သိသွားကြသည်။ အိမ်မှာ ပြဿနာမရှိတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ၊ သူသည် နောက်ဆုံးရှိသမျှ ပိုက်ဆံကို သူမအတွက် စက်ဘီးဝယ်ပေးလိုက်၍ ဖြစ်သည်။
"နင့်မှာ စက်ဘီးဝယ်ဖို့ ငွေရှိပြီး ကလေးမွေးဖို့ ငွေမရှိဘူးပေါ့လေ" အမေလင်က ဒေါသဖြင့် မျက်နှာမည်းမှောင်လျက် ပြောသည်။ သူမ၏ သမီးသည် စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိကြောင်း သူမ သိသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ဖြုန်းတီးတတ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
"ဟုတ်တယ်လေ" ဒုတိယအစ်မတော်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။ "နင်က ဂုဏ်တုဂုဏ်ပြိုင် လုပ်ချင်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ငွေတောင်းဖို့ ဘာလို့ လာသေးလဲ။ ဒီအိမ်မှာ လူတွေ အများကြီးနဲ့၊ ငါတို့လည်း အသက်ရှင်ဖို့ မလိုဘူးလား။"
သူမသည် အရင်က လင်ချင်းဟဲ့ ကို အလိုလိုက်ခဲ့သော်လည်း အချိန်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူမ၏ ယောက်ျားက ရာထူးကျသွားပြီ၊ ပိုက်ဆံတွေလည်း ကုန်သွားပြီ၊ နောက်ဆိုရင်တော့ အားလုံးလိုပဲ လယ်ကွင်းထဲမှာပဲ အလုပ်လုပ်ရတော့မည်။ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ထက် သာနေမှာလဲ။
"ကျွန်မ လင်မိသားစုကို ဒီလောက်တောင် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တာ" လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "အခု ကျွန်မဘဝ အဆင်မပြေတော့ အမတို့က ကျွန်မကို ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံတော့မှာလား။"
"မြန်မြန်သာ အိမ်ပြန်ပြီး ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ် နေတော့" ဒုတိယအစ်ကိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
"လင်ချင်းရှီ၊ အခု အချိန်ရောက်ပြီ မဟုတ်လား၊ ကျွန်မရဲ့ စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ ကို ပြန်ပေးတော့လေ" လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက နင် ဒုတိယအစ်ကို့ကို ပေးထားတဲ့ ပစ္စည်းပဲ။ ပေးပြီးသားကို ပြန်တောင်းဖို့ ဘယ်မှာ စည်းမျဉ်းရှိလို့လဲ" ဒုတိယအစ်မတော်က ထိုအင်္ကျီကို ကာကွယ်ရန် ချက်ချင်းပင် ကြားဝင်ပြောသည်။
"ကျွန်မ အဲဒီတုန်းက အမတို့ရဲ့ အဖားလွန်တာကို မကြည့်ရက်လို့ ပေးခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ ညီငယ်လေးအတွက် ရည်ရွယ်ထားတာ!" လင်ချင်းဟဲ့ က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ တကယ်ကို မမြင်ခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုက ဒီလောက်တောင် စိတ်ဓာတ်တွေ ပုပ်သိုးနေတာ။ ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်မ အခက်အခဲနဲ့ ကြုံနေချိန်မှာ အကူအညီ မပေးရုံတင်မကဘဲ အေးစက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ထိုင်ကြည့်နေကြတာပေါ့လေ။ ဒီအချိန်ကစပြီး ဒီမိသားစုကို ကျွန်မ အသိအမှတ် မပြုတော့ဘူး။ အမတို့ သေရင်တောင် ကျွန်မကို လာခေါ်ဖို့ စိတ်တောင် မကူးနဲ့!"
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
"အဲဒီ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ကောင်မလေး!" အမေလင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သူ့မိဘတွေကိုတောင် ကျိန်ဆဲသွားတယ်!"
အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့မှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ သို့သော် တတိယအစ်မတော်မှာ ဒုတိယအစ်ကို ဝတ်ထားသည့် စစ်ယူနီဖောင်းကုတ်အင်္ကျီ ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ဖခင်လင်မှာမူ အိမ်ထဲ၌ ရှိနေပြီး အားလုံးကို ကြားနေရသည်။ အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်ကိုတို့မှာ တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေကြပြီး ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ကြားသိရသော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ကြပေ။ တတိယအစ်ကိုကတော့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ရှုပ်ထွေးမှုအတွက် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိသည်။