အမေကျိုး အနေနဲ့ ဒီမြေးမလေးရဲ့ သဘောသဘာဝကို ကောင်းကောင်းနားလည်တာပေါ့။
ရိုးရိုးပြောရရင် သူတို့က တစ်အိမ်တည်းသားတွေပဲ၊ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့အကြောင်း မသိဘဲ ရှိမလဲ။
ကွာရှင်းရတဲ့အကြောင်းရင်းကို သိဖို့ သူမ စိတ်မဝင်စားပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကွာရှင်းပြီးသွားပြီပဲ၊ အခုမှ အငြင်းပွားနေလည်း အလကားပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမြေးမလေး သူတို့ဆီမှာ ဆက်နေနိုင်မလားဆိုတာကတော့ သူမ ဝင်ပါပေးနိုင်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါ။ အကယ်၍သာ ကျိုးလျူနီ က သူမကို တကယ်ပဲ ဝင်ပါပေးစေချင်ရင် အရင်တုန်းက သူမစကားကို ဘာလို့ နားမထောင်ခဲ့တာလဲ။ စားစရာရှိရင်တော့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို အရင်ဆုံး အလုအယက် စားတတ်ပြီး အလုပ်ခိုင်းရင်တော့ ဟိုဆင်ခြေ ဒီဆင်ခြေနဲ့ ရှောင်ဖယ်နေတတ်တာ၊ ဒါဟာ အကြောင်းပြချက်တွေ အများကြီးနဲ့ ပျင်းရိတဲ့ နွားမတစ်ကောင်နဲ့ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။
"အဘွား၊ အားလုံးက ဒီမှာ ရှိနေကြတာပဲ။ သမီးက ဘာလို့ မလာရမှာလဲ။ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က တူနဲ့တူမတွေကို အများကြီး စောင့်ရှောက်ပေးနေတာ၊ သမီးကိုကျတော့ ဘာလို့ မစောင့်ရှောက်ပေးရမှာလဲ" လို့ ကျိုးလျူနီ က ပြောသည်။
"နင် ပြောတဲ့စကားကို ငါ မကြားချင်ဘူး" အမေကျိုး က သူမကို ကြည့်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က နင့်အဖေ၊ နင့်အမေ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဘာလို့ နင့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးရမှာလဲ။ နင့် စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က နင့်ကို ကြွေးတင်နေလို့လား။ တခြားတူ/တူမတွေကိုတော့ ဂရုစိုက်ပြီး နင့်ကိုကျတော့ ဘာလို့ ဂရုမစိုက်တာလဲဆိုတာ နင် ကိုယ်တိုင် မသိဘူးလား။ နင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက နင့်အမေဆီကပဲ အကုန်အတတ်သင်ထားတာ။ လယ်ကွက်တစ်ကွက်စာလောက်ပဲ မြင်တတ်ပြီး ဒီလောကကြီးမှာ နင်တစ်ယောက်တည်းပဲ လိမ္မာပြီး ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးက လူမိုက်တွေလို့ ထင်နေတာလား"
"အဘွား၊ သမီး အရင်က မှားခဲ့မှန်း သိပါပြီ။ အခု သမီး အမှားကို ဝန်ခံပြီး ပြင်ဆင်နေပါပြီ။ သမီး မြို့တော်မှာပဲ နေချင်တာ၊ အိမ်ပြန်မသွားချင်တော့ဘူး" လို့ ကျိုးလျူနီ က ဆက်ပြောသည်။
ဒီခေတ်မှာ မြို့တော်ကြီးက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်နေတာပါ။ သူမရဲ့ ယခင်ဘဝတုန်းကတော့ ဒီတိုးတက်မှုကို မမီလိုက်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီဘဝမှာတော့ သူမ မီအောင် လိုက်နိုင်တယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်ပါ့မလဲ။ တခြားဘာမှ မလုပ်နိုင်ရင်တောင် ဒီက ဒေသခံလူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် သူမရဲ့ အနာဂတ်က အရမ်းကို သာယာသွားမှာပါ။
"အဲဒီအကြောင်း ငါ့ကို လာမပြောနဲ့။ နင့်အတွက် အခန်းပေးဖို့ စီစဉ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်ပြန်သွားပြီး နင့်အမေကိုပဲ နင့်အတွက် သင့်တော်တဲ့သူ ရှာခိုင်းလိုက်။ မဟုတ်ရင် နောက်နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက် ထပ်စောင့်ပြီးမှ အိမ်ထောင်ပြုမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကမှ နင့်ကို ယူချင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ အမေကျိုး က ပြောသည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျိုးလျူနီ ဟာ အမေကျိုး ဘက်ကနေ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရခဲ့သလို ဘာကတိစကားမှလည်း မရခဲ့ပါ။
ညနေခင်းမှာ ကျိုးအာနီ နဲ့ ဝမ်ယွမ် တို့က အမြွှာလေးတွေကို ခေါ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ အမေကျိုး က အခြေအနေကို မေးမြန်းဖို့ ရောက်လာသည်။ ကျိုးအာနီ ကလည်း သူမကို ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။
"သမီး အမေနဲ့ ဖုန်းပြောကြည့်တယ်။ သူက အိမ်က ပိုက်ဆံတွေ ခိုးပြီး ထွက်ပြေးလာတာတဲ့"
အမေကျိုး မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ သူမက နေ့လယ်တုန်းက အဲဒီကောင်မလေးကို အသာလေး ရှောင်ဖယ်ထားခဲ့တာ။ ဒီလို စရိုက်မျိုးနဲ့ဆိုရင် ဆိုင်မှာ အကူအညီပေးဖို့ ဘယ်သူကများ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ခံပါ့မလဲ။ နေ့တိုင်းလိုလို ပိုက်ဆံတွေ အရှုံးပေါ်နေမှာပေါ့။
"မနက်ဖြန်ကျရင် နင့် စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ကို ဒီကောင်မလေးကို ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူတို့ဆီမှာ လက်မခံနဲ့၊ နောင်တစ်ချိန် ဘာပြဿနာတွေ တက်လာဦးမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ" လို့ အမေကျိုး က မှာကြားသည်။
ကျိုးအာနီ က ဒီစကားတွေကို လင်ချင်းဟဲ့ ဆီ ပြန်ပြောပြတဲ့အခါ သူမက "အဘွားကို စိတ်မပူဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်မ လျူနီ ကို ဒီမှာ ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ပြန်ဖြေသည်။
ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့သူဆိုတော့ သူမ ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပဲ ရောက်လာရောက်လာ၊ သူမ ဘယ်လိုမှ ထားမှာ မဟုတ်ပါ။
ကျိုးလျူနီ ဟာ သုံးရက်ပဲ နေခဲ့သည်။ သုံးရက်မြောက်တဲ့နေ့မှာပဲ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို ခိုင်းပြီး ရထားလက်မှတ် ဝယ်ပေးလိုက်ကာ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ပြန်တဲ့ရထားပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးလျူနီ က တကယ်ပဲ အိမ်ပြန်ရောက်မလားဆိုတာကိုတော့ လင်ချင်းဟဲ့ စိတ်မဝင်စားပါ။ သူမက လူကြီးတစ်ယောက်ပဲ၊ ဘယ်သူကများ သူမကို အလိုလိုက်နေရမှာလဲ။ လင်ချင်းဟဲ့ က ခရီးစရိတ်ပဲ ပေးလိုက်ပြီး ကျန်တာ ဘာမှ မပေးခဲ့ပါ။ ကျိုးလျူနီ အိမ်ကနေ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ခိုးလာခဲ့သလဲဆိုတာကတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြပါ။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ဒုတိယအစ်ကိုဆီက ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့ပြီး သူက တောင်းပန်စကား ပြောလာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ စီးပွားရေးကိစ္စကတော့ သီးသန့်ပဲ၊ သူမကတော့ အဲဒီ ပြဿနာရှာမယ့်သူကို ဘယ်လိုမှ ထားမှာ မဟုတ်ပါ။
ကျိုးလျူနီ ရထားပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းမှာပဲ အားရှူးနဲ့ ဝူနီ တို့က ကျန်းဟန်နဲ့အတူ ဟိုင်မြို့ကနေ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
"ဘာလို့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်မနေခဲ့ကြတာလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"အဲဒီမှာ ဆက်နေလည်း ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတော့တာနဲ့ အရင်ပြန်လာလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်လို့ပါ" လို့ ကျိုးဝူနီ က မျက်နှာလေး နည်းနည်းရဲပြီး ပြန်ဖြေသည်။
"အစ်မကြီးမင်းက သူ့ဇာတိကို ပြန်ပြီး အလုပ်ပြောင်းရွှေ့ဖို့ လျှောက်ထားချင်လို့ပါ" လို့ လင်ရှူးက ပျော်ရွှင်စွာ ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
"အလုပ်ပြောင်းရွှေ့တာလား" လင်ချင်းဟဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်အဖေက သူ့အတွက် ကျောင်းတစ်ကျောင်း စီစဉ်ပေးထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက် အပြင်ဘက်က အလယ်တန်းကျောင်းလေ" လို့ ကျန်းဟန်က ပျော်ရွှင်စွာ ဝင်ပြောသည်။ "အနာဂတ်မှာ အစ်မကြီးမင်းက အဲဒီမှာ သွားသင်လို့ရပြီ။ အဲဒီနေရာက ကျွန်တော်တို့ နယ်မြေပဲ၊ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးဝူနီ ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ ဘာမှတော့ မပြောလိုက်ပါ။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျိုးဝူနီ ကို ခေါ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း စကားပြောသည်။
ကျိုးဝူနီ က မျက်နှာလေး နည်းနည်းရဲသွားပြီး "သမီး စမ်းကြည့်ချင်ရုံပါ" လို့ ပြန်ဖြေသည်။
"အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့" လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်သည်။ "နင်တို့ ဟိုရောက်ရင် အရင်ဆုံး ကျွန်မတို့အိမ်မှာ နေကြဦး။ မီမီကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်တုန်းက သုံးခဲ့တဲ့အိမ်လေ။ နင့်ဦးလေးက ဝယ်ထားတယ်၊ ကျယ်လည်း ကျယ်တယ်၊ နေလို့လည်း ကောင်းတယ်"
"ကျွန်တော်တို့ တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်" လို့ ကျိုးဝူနီ က ပြောသည်။
"အိမ်ဝယ်ဖို့အထိတောင် ပြောဖြစ်နေကြပြီလား" လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးစိစိနဲ့ မေးသည်။
ကျိုးဝူနီ မျက်နှာကြီး ရဲတွတ်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောလိုက်ပြီး "သူ့မိသားစုဘက်က အခြေအနေကရော ဘယ်လိုလဲ" လို့ မေးသည်။
ကျိုးဝူနီ က သူ့ရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြသည်။ ကျန်းဟန် က မိသားစုမှာ ဒုတိယမြောက်သား ဖြစ်သည်။ သူ့မှာ အိမ်ထောင်ကျပြီးသား အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိပြီး အဲဒီ အစ်မကြီးကတော့ နည်းနည်း ပေါင်းသင်းရ ခက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က လက်ထပ်ပြီးရင် အဲဒီအိမ်မှာ နေမှာ မဟုတ်တဲ့အတွက် သိပ်တော့ အရေးမကြီးပါ။ ကျန်းဟန် ရဲ့ အမေက အလုပ်မလုပ်ပါ၊ အဖေကတော့ အလုပ်လုပ်ပြီး ကျန်တဲ့ မောင်နှမတွေက ကျောင်းတက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မိသားစု ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက မသေးဘူးဆိုတာ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါ။
"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျန်းဟန် က နင့်ကို ဘာပြောလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"ကျန်းဟန် ကတော့ လက်မထပ်ခင် မိသားစုကို ပေးခဲ့တာတွေက ပေးပြီးသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လက်ထပ်ပြီးရင်တော့ ငွေကြေး ထောက်ပံ့တာကို ဘယ်လောက် ပေးမလဲဆိုတာ သမီးပဲ ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရှိမယ်လို့ ပြောတယ်" လို့ ကျိုးဝူနီ က ရှင်းပြသည်။ ဒီအကြောင်း ပြောတဲ့အခါ သူမက သိသိသာသာ ကျေနပ်နေပုံရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးရွှင်သွားပြီး "ဒါဆို နင်တို့က ဘယ်လောက် ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" လို့ မေးသည်။
"သမီးက ဟိုမှာ စာသင်ရမှာဆိုတော့ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေ ရှိမယ်၊ ကျန်းဟန် မှာလည်း သူ့လစာနဲ့သူ ရှိတယ်။ သူ့မိသားစုကလည်း မလွယ်ကူဘူးဆိုတော့ တစ်လကို သုံးဆယ်ယွမ်လောက် ထောက်ပံ့ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်" လို့ ကျိုးဝူနီ က ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်သည်။ ကျိုးဝူနီ ကတော့ အသိဉာဏ်ရှိပြီး ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတဲ့သူပဲ။ ထပ်ပြီး ဆုံးမစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ယူဆပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က "နင်တို့ ဘယ်တော့လောက် ပြန်မှာလဲ" လို့ပဲ မေးလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန် နေ့လယ်ကျရင် ကားနဲ့ ပြန်မှာပါ" လို့ ကျိုးဝူနီ က ရှက်ရွံ့စွာ ဖြေသည်။
လာမယ့် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာကြောင့် သူမလည်း အမြန်လုပ်ရတော့မည်။ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်တာက သူမရဲ့ မိဘတွေကို ဟိုင်မြို့ကို ခေါ်လာဖို့နဲ့ လမ်းမှာ အလုပ်ပြောင်းရွှေ့တာကိုပါ တစ်ခါတည်း အပြီးလုပ်ဖို့ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အစ်မ တတိယမြောက်မောင်ကို ကားမောင်းပြီး လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်"
ကျန်းဟန် ကတော့ အလုပ်ရှိနေသေးတာကြောင့် အားမလပ်ပါ။ သူက လုပ်ငန်းခရီးစဉ်နဲ့ ဝေးကွာနေတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အလုပ်တွေက တောင်ပုံရာပုံ စုပြုံနေသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းဟန်ကတော့ အားလပ်နေတာကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး တင်ခိုင်းလိုက်ပြီး အနာဂတ် တူမက်လောင်း ကျိုးဝူနီ ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။ လမ်းမှာလည်း ကျန်းဟန်က မင်္ဂလာလက်ဆောင်တွေကို စီစဉ်ပေးဖို့ လိုအပ်သေးသည်။
ကျန်းဟန် ကတော့ အိမ်မှာပဲ ဝယ်ပြီး ဟိုင်မြို့ကို ပို့ထားဖို့ မှာကြားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အိမ်မှာ အရောင်စုံ ရုပ်မြင်သံကြားစက်တော့ ရှိနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရေခဲသေတ္တာနဲ့ အဝတ်လျှော်စက်ကတော့ လိုနေသေးသည်။ ဒါ့အပြင် ကျန်းဟန် က ကျိုးဝူနီ အတွက် ရွှေဆွဲကြိုးတစ်ကုံး ဝယ်ပေးထားတာကြောင့် စိတ်ရင်းအပြည့်အဝ ပြသထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဒီမင်္ဂလာဆောင်က သူ့စုဆောင်းငွေတွေကို ကုန်စင်သွားလုနီးပါး ဖြစ်စေပေမဲ့ ဇနီးသည်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် လက်ထပ်နိုင်တာက အကုန်တန်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျန်းဟန် က ဟိုင်မြို့မှာ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေပြီး သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို မြှင့်တင်ကာ ကော်မရှင် ပိုရအောင် ကြိုးပမ်းနေသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အဒေါ်လင်ရဲ့ အိမ်မှာပဲ အမြဲနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ—သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေး လိုအပ်နေတာကိုး။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်မှာတော့ ကျိုးဝူနီ ဟာ လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေ အပြည့်တင်ထားတဲ့ကားနဲ့အတူ သူ့ဇာတိကို ပြန်ရောက်သွားသည်။ အခွင့်အရေးရတာနဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး တတိယမြောက်မရီးဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။