အခန်း ၆၆၅ - ဘာမှမထူးခြားတဲ့ အသံ
"နင်တစ်ယောက်တည်း ဒီကို အတင်းပြေးလာတော့ နင့်ရဲ့ အကြီးဆုံးအဒေါ်၊ နင့်အဖေနဲ့ တခြားသူတွေ အကုန်လုံးကို လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ အဲဒီကြားထဲ နင်က အအေးမိပြီး ဖျားနေသေးတယ်။ ဒီမှာပဲ ဆရာဝန်နဲ့ စစ်ဆေးလိုက်ဦး။ မနက်ဖြန်ကျရင် နင့်ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးကိုပဲ နင့်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်။ နင် သက်သာတဲ့အထိ ဒီမှာနေနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သက်သာသွားရင်တော့ နင် ပြန်သွားရမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
လက်ရှိအချိန်တွင် ကျိုးလျိုနီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးနေသည်။
သာမန်လူသာဆိုလျှင် သူမနှင့် သူမ၏ အကြီးဆုံးအဒေါ် ပြောဆိုခဲ့သည့်အကြောင်းအရာများကို သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ် နားလည်သင့်သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူမသည် လူတစ်ယောက်နှင့်အတူ ထွက်ပြေးခဲ့ဖူးပြီး ကျိုးခိုင် နှင့် သူ၏ မောင်နှမများအားလုံးမှာ အဆုံးသတ် မကောင်းခဲ့ကြပေ။ ယခုအခါတွင် သူမက ထိုအကြောင်းများကို ပြောပြပြီး သူမ၏ အခြေအနေကို မြင်နေရလျက်နှင့် လင်းချင်းဟယ်က ဘာကြောင့် အလေးအနက် မထားရသနည်း။ သူမသည် ဤအရာအားလုံးကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများဟုသာ သဘောထားနေပုံရသည်။
သို့သော် ဤဘဝသည် ယခင်ဘဝနှင့် အလွန်ပင် ကွဲပြားခြားနားနေပြီး ၎င်းအတွက် အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု မရှိဟု ကျိုးလျိုနီ မယုံကြည်ပေ။ သူမသည် ဒီမှာပဲ ဆက်နေပြီး အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမက "စတုတ္ထအဒေါ်၊ ကျွန်မ ဒီမှာပဲ နေချင်တယ်" ဟု အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမအား စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ အထင်သေးသည့်အကြည့်ကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။
ကျိုးလျိုနီသည် ထိုအကြည့်ကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်က လူများကို အထင်သေးသည့်အခါ ပြလေ့ရှိသော ပုံစံအတိုင်းပင်—လုံးဝ မပြောင်းလဲသွားပေ!
*သူမက ဘာများ ထူးချွန်လို့လဲ* ဟု သူမ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ *ယခင်ဘဝက သူမလည်း လူတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ အသုံးချခံရပြီး စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။ သူမလည်း အဆုံးသတ် မကောင်းဘူးလို့ ပြောကြတာပဲ။*
သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ သူမက "စတုတ္ထအဒေါ်၊ ကျွန်မကို ဒီမှာပဲ နေခွင့်ပြုပေးပါ။ ရွာကို ပြန်သွားရင်တော့ ကျွန်မလမ်းဆုံးသွားမှာပဲ။ ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့တဲ့စကားလုံးတွေကြားမှာ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယခင်ဘဝက သူမ ရွာတွင် မနေနိုင်ခဲ့သည်မှာလည်း အတိအကျပင် ဤအကြောင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုနေရာတွင် နေချင်စိတ်မရှိခဲ့၍သာ တောင်ဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တောင်ဘက်ဒေသ၏ အခြေအနေ၊ အထူးသဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုလမ်းကြောင်းကို သူမ အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော်လည်း သူမ ထိုနေရာသို့ ပြန်သွားချင်စိတ် မရှိပေ။ ထိုနေရာတွင် ဝမ်းနည်းစရာ အမှတ်တရများ များလွန်းသည်။
ယခင်က သူမ ထိုနေရာသို့ ပထမဆုံးရောက်စဉ်က အဆင်မပြေခဲ့ကြောင်းနှင့် အသက်ရှင်သန်ရန် အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရကြောင်း သူမ ဝန်ခံရပေမည်။ သူမ၏ ခွန်အားရှိသမျှ အကုန်ထုတ်သုံးပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်မှုရရှိကာ နာမည်ကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် အသုံးမကျသော အမျိုးသားများ၏ ဒုਕ္ခပေးမှုကြောင့် နစ်နာခဲ့ရသည်။
ဤဘဝတွင် သူမသည် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ချင်သည်။ တခြားအရာတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး၊ ကျိုးချင်းပိုင်ကဲ့သို့ အောင်မြင်သော စတုတ္ထဦးလေးတစ်ယောက်ရှိခြင်းကပင် သူမကို အောင်မြင်မှုဆီသို့ အလွယ်တကူ ရောက်ရှိစေနိုင်သည်။ အကယ်၍သာ သူမသည် မြို့တော်တွင် မြေတစ်ကွက် သို့မဟုတ် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်မည်ဆိုပါက သူမ၏ မျိုးဆက်များအတွက်ပါ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ!
"ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာသာ ကြိုသိရင် နင် အဲဒီတုန်းက လုပ်ခဲ့မှာလား။ ကိုယ်ပြုတဲ့ကံ ကိုယ်ခံရမှာပေါ့။ အသီးက ဘယ်လောက်ပဲ ခါးခါး နင် စားရမှာပဲ။ ဒီကို ရောက်လာရုံနဲ့ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အေးစက်စွာဖြင့် တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ကျိုးလျိုနီ စိတ်တိုလာသည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူမသည် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်—သူမ၏ လက်အောက်မှ မိန်းကလေးများထဲတွင် သူမကို ပြန်ပြောရဲသည့်သူ ဘယ်ရှိခဲ့ဖူးသနည်း။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ သူမသည် စတုတ္ထအဒေါ်၏ အထင်သေးမှုကို အကြိမ်ကြိမ် ခံနေရသည်။
သူမသည် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ "စတုတ္ထအဒေါ်၊ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောက်နဲ့ ပြန်ကောင်းလာဖို့ မလွယ်ဘူးထင်တယ်။ ကျွန်မက မဖြစ်သေးတဲ့ အရာတွေကို အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်နေတယ်။ အကြီးဆုံးအဒေါ်က အဒေါ့်ကို ပြောပြတဲ့အရာတွေက ကျွန်မ အိပ်မက်မက်ခဲ့တာတွေပါ။ ကျွန်မ ဒါတွေကို ကြားရတော့ အလွန်တုန်လှုပ်သွားလို့ပါ" ဟု တစ်ချက်ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် လင်းချင်းဟယ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို အကဲခတ်နေသည်။ လင်းချင်းဟယ်တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလားဟု သိချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် လင်းချင်းဟယ်က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ ကျိုးလျိုနီသည် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူဖြစ်စေ၊ အခြားကမ္ဘာမှ ရောက်လာသူဖြစ်စေ လင်းချင်းဟယ်အနေဖြင့် သူမ၏ ကိစ္စများကို သူမ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။ သက်သာရာရဖို့အတွက် လမ်းဖြတ်ရှာဖို့ မျှော်လင့်နေတာဆိုရင်တော့ ဒါကို မေ့လိုက်ပေတော့။
"အကြီးဆုံးနဲ့ သူ့မောင်တွေအားလုံး အဆင်ပြေနေကြတာပဲ။ နင့်ရဲ့ အိပ်မက်ဆိုတာ လက်တွေ့နဲ့ လုံးဝ မကိုက်ညီဘူး။ မနက်ဖြန်ကျရင် နင့်ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးကိုပဲ နင့်ကို စိတ်ကျန်းမာရေးဌာနကို ခေါ်သွားခိုင်းပြီး ရေထဲပြုတ်ကျလို့ ခေါင်းထိခိုက်သွားတာလားဆိုတာ စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အထင်သေးစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးလျိုနီသည် အခြားကမ္ဘာမှ ရောက်လာသူမဟုတ်ဘဲ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူသာ ဖြစ်ကြောင်း လင်းချင်းဟယ် အလွယ်တကူ သိလိုက်သည်။
ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်ကို ဘဝသစ်တစ်ခု ထပ်မံပေးလိုက်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး သူတို့၏ IQ ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ မိုက်မဲသူတစ်ယောက်၏ ဉာဏ်ရည်မှာလည်း ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူအချို့သည် ဘဝတစ်ခုပိုနေရသည့်အတွက် အတွေ့အကြုံများကြောင့် ပို၍ လိမ္မာပါးနပ်လာတတ်ကြသည်။
သို့သော် အချို့လူများမှာမူ ဘဝတစ်ခုလုံးကို အလကားသက်သက် ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်ရှေ့တွင် ရှိနေသော ကျိုးလျိုနီကို ကြည့်ပါ။
ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည့်အချိန်မှာပင် သူမသည် ရူးသွပ်သောဇာတ်လမ်းကို ပြောပြပြီး သူမ၏ ယခင်ဘဝမှ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ ဒါဟာ မြက်ခင်းကို ရိုက်ပြီး ကျားကို လန့်အောင်လုပ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီကို လာခြင်းဖြင့် သူမ ဘာများ ရရှိချင်နေတာလဲ။
ကျိုးလျိုနီအနေဖြင့် လင်းချင်းဟယ်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ "အိပ်မက်" အပေါ် လင်းချင်းဟယ်၏ အထင်သေးမှုနှင့် မယုံကြည်မှုတို့မှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားစရာရှိပါက လင်းချင်းဟယ်သည် ဤမျှ ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြုမူနေမည် မဟုတ်ပေ။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ မနက်ဖြန် စစ်ဆေးမှုလုပ်ဖို့ သွားပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဒီမှာ ခဏလောက် ဆက်နေချင်ပါသေးတယ်" ဟု ကျိုးလျိုနီက အတင်းတောင်းဆိုသည်။
"နင့်အဖေမျက်နှာကို ထောက်ထားလို့သာ ဒီမှာ ခြေချခွင့်ပေးတာ၊ မဟုတ်ရင် ငါ နင့်ကို ဝင်တောင် ဝင်ခွင့်မပြုဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ အေးစက်သော သဘောထားကို အပြည့်အဝ ပြသလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမသည် ကျေးလက်မှ ဆွေမျိုးများအပေါ် အထင်သေးသည့်အမူအရာ ပြလေလေ၊ ကျိုးလျိုနီက ပို၍ ဒေါသထွက်လေလေဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း အရာရာတိုင်း ဘယ်နေရာမှာ မှားယွင်းသွားသလဲဆိုတာကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။
ထွက်ပြေးရမည့်သူမှာ မထွက်ပြေးခဲ့ဘဲ၊ ဝမ်းနည်းစရာ အဆုံးသတ်ကြုံရမည့် ဝမ်းကွဲမောင်နှမများအားလုံးမှာလည်း ယခုအခါ အောင်မြင်နေကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်ကို ကြည့်ရသမျှ ဒုက္ခရောက်နေသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူမသည် ယခင်ဘဝကထက် ပို၍ လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပို၍ နုပျိုကာ တောက်ပနေသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် သူမကိုယ်သူမ ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမည်ကို အမြဲတမ်း သိသည်။ ယခင်ဘဝကပင် ကျေးလက်တွင် နေရစဉ်အတွင်း အသားအရေထိန်းသိမ်းသည့် ခရင်မ်များ လိမ်းလေ့ရှိသည်။ ယခုဘဝတွင် ချမ်းသာနေပြီဖြစ်၍ အသားအရေထိန်းသိမ်းမှုအတွက် ပို၍ပင် သုံးစွဲနေသည်။
ကျိုးလျိုနီသည် စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ သူမ၏ ဒေါသကို အံကြိတ်ကာ ဖုံးကွယ်ထားရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးဝူနီ၏ အဝတ်အစားတစ်စုံကို ပေးလိုက်ပြီး ရေချိုးလိုက်ရန် ပြောလိုက်သည်။
ဘာဖြစ်နေမှန်း ကောင်းကောင်းနားမလည်သော ကျိုးချင်းပိုင်က "မိန်းမ၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးသည်။
လင်းချင်းဟယ်က "ဘာဖြစ်ရမှာလဲ၊ ကျိုးလျိုနီအပေါ် ကျွန်မရဲ့ သဘောထားကို ပြောတာလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် တိတ်ဆိတ်နေသည့်အခါ လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောပြီး "ရှင် မှတ်ထားရမှာက သူမနဲ့ ရှူးရှင်းမေတို့ဟာ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ သူတို့က ရှင်နဲ့ ကပ်တွယ်မိပြီဆိုရင် ပြုတ်ထွက်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ရှူးရှင်းမေကို မနည်းပြန်ပို့လိုက်ရတာ၊ ကျိုးလျိုနီကိုတော့ ဒီမှာ ဆက်ထားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးစရာ မလိုတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က အားမလိုအားမရသည့် ပုံစံဖြင့် "လျိုနီရဲ့ စရိုက်ကို ကြည့်ရသလောက်တော့ သူမကို ဒီမှာ ထားဖို့ ကျွန်တော့်မှာလည်း အစီအစဉ်မရှိပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီလေ" လင်းချင်းဟယ်က သူ့မျက်နှာကို ထိလိုက်သည်။ အသက်ကြီးလာလေလေ၊ ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိလာလေလေဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ယခုထိတုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ယခင်ဘဝတွင် သူ မည်မျှ ဆိုးရွားစွာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်ကို တွေးမိတိုင်း သူမရင်ထဲတွင် ခါးသီးမှုများသာ ကျန်ရစ်သည်။
ကျိုးလျိုနီအတွက်ကတော့ သူမလာခဲ့တဲ့နေရာကိုပဲ ပြန်သွားလိုက်ပါ။ ဒီမှာ ပြဿနာရှာဖို့ဆိုတာ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ပါနဲ့။
နောက်တစ်နေ့တွင် လင်းချင်းဟယ် ပြောသည့်အတိုင်းပင် ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို စိတ်ကျန်းမာရေးဌာနသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးလျိုနီမှာ ဒေါသထွက်နေသည်။ သူမကို ရူးနေသူလို ဆက်ဆံနေတာလား။ လင်းချင်းဟယ်ကို စမ်းသပ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရမှုကြောင့် တကယ်ပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
စစ်ဆေးမှုပြီးနောက် ဆရာဝန်က သူမသည် အာရုံကြောအားနည်းခြင်းကို ခံစားနေရကြောင်း၊ အနားယူရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောကာ ဆေးများပေးပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။
"စတုတ္ထဦးလေး၊ ကျွန်မကို ဒီမှာ နေခွင့်ပေးပါ။ ကျွန်မ ကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်ပါ့မယ်၊ ဘာပြဿနာမှ မရှာပါဘူး" ဟု ကျိုးလျိုနီက တောင်းပန်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က "စတုတ္ထအဒေါ်ကိုပဲ သွားမေးလိုက်" ဟု တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။
*လင်းချင်းဟယ်ကို မေးလို့ကော ဘာထူးမှာလဲ။ သူမက ကျွန်မကို အထင်သေးနေတာပဲ* ဟု ကျိုးလျိုနီ စိတ်ထဲမှ ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်သည်။
သူမသည် နည်းဗျူဟာပြောင်းကာ သူမ၏ အဘိုးအဘွားတို့ကို အကြောင်းပြပြီး ဆွေမျိုးရင်းချာအရေးကို ထုတ်သုံးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"အဘိုးအဘွားတွေကို သွားပြီး အနှောင့်အယှက်မပေးနဲ့၊ သူတို့ကို စိတ်မပူအောင် လုပ်လိုက်ဦး။ ဒီမှာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ နေပြီးရင် ပြန်သွားလိုက်တော့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က လက်ကာပြကာ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။
ကျိုးလျိုနီသည် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် အထိနာနေသည်။ သူမ အိမ်ထောင်ကွဲလာတာမှ အခုလေးတင်ရှိသေး—သူတို့က ဒီလောက်တောင် အထင်သေးရသလား။ သူတို့က ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ ရှေးရိုးစွဲတွေပဲ! အနာဂတ်မှာ ကွာရှင်းနှုန်းတွေက ပိုတက်လာမှာပဲ၊ ကွာရှင်းတာက ရှက်စရာကောင်းတဲ့ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ!!