"ကျွန်မက ကူညီပေးမလို့ပါ" ဟု ရှုရှန်ချန်က အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
"စတုတ္ထဦးလေးက မင်းကို တစ်လ ဘယ်လောက် လစာပေးလဲ" ဟု ကျိုးလျိုနီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ရှုရှန်ချန်ရော ရှုရှန်မေပါ ဘာမှသိပ်ဖြစ်မလာခဲ့ဘဲ ကျေးလက်ဒေသတွင်သာ ပိတ်မိနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤဘဝတွင်မူ ကံကြမ္မာ၏ လေနီကြမ်းကို အသုံးချကာ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အောင်မြင်မှုများ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြသည်။
အထူးသဖြင့် ရှုရှန်မေသည် ဤဘဝတွင် အိမ်ထောင်ရေး အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ အတိတ်ဘဝက သူမသည် လူမိုက်တစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့ပြီး ရက်အနည်းငယ်တိုင်း အရိုက်ခံနေရသူဖြစ်သည်။ သူမတစ်ခါက အလွန်အမင်း အရိုက်ခံရ၍ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခဲ့ရသည်ဟုပင် ကျိုးလျိုနီ ကြားသိခဲ့ရသည်။
သို့သော် ယခုမူ သူမသည် မြို့တော်ရှိ မိသားစုတစ်ခုသို့ အိမ်ထောင်ပြုသွားခဲ့ပြီ။ ဟုတ်ပေသည်၊ နောက်ပိုင်းတွင် ကွာရှင်းလိုက်သည်ကို ကျိုးလျိုနီ မသိခဲ့ပေ။
ရှုရှန်ချန်က သူ၏ လစာပမာဏကို တိတိကျကျ မပြောပြခဲ့ပေ။ တစ်လလျှင် ယွမ်တစ်ရာကျော်ရှိပြီး အတော်လေး များပြားသော ပမာဏဖြစ်ကာ သူသည် အိမ်သို့ ငွေအများစုကို ပြန်ပို့လေ့ရှိသည်။ စားစရိတ်နှင့် နေစရိတ်မှာလည်း အခမဲ့ဖြစ်သဖြင့် သူ ငွေသုံးစရာနေရာ မရှိသလောက်ပင်။
ကျိုးလျိုနီက သူ့ကို သိပ်အရေးမစိုက်သဖြင့် သူဖြေသည်ဖြစ်စေ၊ မဖြေသည်ဖြစ်စေ သူမအတွက် အရေးမကြီးပေ။ သူ၏လစာမှာလည်း ထိုမျှလောက်သာ ရှိသည်မဟုတ်ပါလော။ သူဘာကြောင့် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး မလုပ်ရသလဲဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။
ယခုခေတ်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းသည် အမြတ်အများဆုံးလမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်က ရှေ့ရောက်ချင်လျှင် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ရမည်။ နောင်တွင် ဥပဒေနှင့် စည်းကမ်းများ ပိုမိုတင်းကျပ်လာလျှင် ညကလပ်ကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ရန် ပိုမိုခက်ခဲလာပေလိမ့်မည်။
သူမ တောင်ပိုင်းသို့ သွားခဲ့စဉ်က ထိုလုပ်ငန်းများကို လုပ်ရသည်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စစ်ဆေးရေးများ မကြာခဏ ရောက်လာတတ်သည်။ အဆက်အသွယ် ခိုင်မာမှုမရှိလျှင် ထိုနေရာများမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပိတ်သိမ်းခံရလိမ့်မည်။
ထို့ပြင် နောင်တွင် အိမ်ခြံမြေရောင်းဝယ်ရေးမှာ အဓိက ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ဈေးပေါနေစဉ် အစောကြီး ဝယ်ထားရမည်။ သို့သော် ဈေးပေါသည့်တိုင် လစာအနည်းငယ်ဖြင့် အိမ်ခြံမြေကို မည်သူက ဝယ်နိုင်ပါမည်နည်း။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်မှုများ အကြီးအကျယ် ဖြစ်နေသည်ကို မသိရှာသော ရှုရှန်ချန်က သူမ၏ အလုပ်လုပ်ပုံကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ဟိုမှာ သွားထိုင်နေလိုက်။ ငါပဲ လုပ်လိုက်တော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
တကယ်ပြောရလျှင် သူ အလုပ်မလုပ်တတ်ခင်ကပင် သူမလောက် အသုံးမကျသည်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။ မန်ကျူ အဆာသွတ်ထားသည်များမှာ အပြင်သို့ ပေါက်ထွက်ကုန်ပြီ။
"စတုတ္ထဦးလေး ဘယ်အချိန်လာမှာလဲ" ဟု ကျိုးလျိုနီက မေးလိုက်သည်။
"ခုနစ်နာရီလောက်မှ" ဟု ရှုရှန်ချန်က ပြန်ဖြေသည်။
ထိုအချိန်က ခြောက်နာရီသာ ရှိသေးသည်။ သူတို့၏ ဇာတိရွာတွင်ဆိုလျှင် ထိုအချိန်မှာ ညစာစားချိန်ပင် ဖြစ်နေပြီ။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ကျိုးလျိုနီကို သိပ်သဘောမကျပေ။ သူမသည် ဂန်ဇီဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒီနေ့ ဘာလို့ အရမ်းပင်ပန်းနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ နေရာအနှံ့ လိုက်ပြေးရလို့ပါ" ဟု ဂန်ဇီက ပြန်ဖြေသည်။ "နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်"
လမ်းဘေးဈေးဆိုင်ဖွင့်တော့မည်ဆိုလျှင် နေရာက အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ အချို့နေရာများတွင် ဈေးသည်များ လုံးဝခွင့်မပြုသလို ဒေသခံ လူမိုက်များကလည်း အကာအကွယ်ကြေး တောင်းလေ့ရှိသည်။ ဒီနေ့ သူသည် လူမိုက်အုပ်စုနှစ်ခုနှင့် တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ပစ္စည်းများ သိမ်းကာ တခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ဆက်မမေးတော့ပေ။ သူသည် ဤအလုပ်ကို လုပ်လာသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီဖြစ်၍ အခြေအနေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမည်ကို သိသူဖြစ်သည်။ သူမက "ငါးခေါင်းဟင်းရည် ပိုသောက်လိုက်ဦး။ မင်း ဒီရက်ပိုင်း ပိန်သွားသလိုပဲ" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒီမှာက အစားအသောက်တွေက အရမ်းကောင်းတော့ ကျွန်တော် ပိန်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး" ဟု ဂန်ဇီက ပြုံးကာ ပြောသည်။
သူ့အဒေါ်၏ အိမ်တွင် စားရသော အစားအစာများသည် သူစားဖူးသမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ စားသော်လည်း ဘယ်တော့မှ မရိုးနိုင်ခဲ့ပေ။
"ဒါဆိုရင် ပိုစားလိုက်ဦး။ အကြီးဆုံးက ဒီနှစ်ထဲမှာ အိမ်ထောင်ပြုတော့မှာ၊ မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးအဒေါ်၊ တတိယအဒေါ်၊ ပြီးတော့ မင်းအမေပါ အကုန်လာကြမှာ။ မင်းက အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေရင် ငါ့မျက်နှာ ဘယ်မှာသွားထားရမလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်အမေက ဒီမှာ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်းစားရလဲဆိုတာ သိပြီးသားပါ" ဟု ဂန်ဇီက ပြုံးသည်။
ကျိုးဝူနီနှင့် လင်ရှုတို့မှာ ဟိုင်မြို့တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်မှ ပြန်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့သည် စိတ်ကြည်လင်နေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က အစားအစာဘူးကို ကိုင်ကာ မန်ကျူဆိုင်သို့ သွားရန်ပြင်နေစဉ် သူမက "သူ့အတွက် ဟင်းရည်လေး ထည့်ပေးလိုက်ဦး" ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"အေး" ကျိုးချင်းပိုင်က မလိုအပ်ပါဘူးဟု ပြောချင်သော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူက ထိုကဲ့သို့ တောင်းဆိုသည်မှာ ရှားပါးသဖြင့် ဟင်းရည်ဘူးကို ယူလိုက်သည်။ နည်းနည်းတော့ အလုပ်ရှုပ်ပေမယ့် တစ်ခါတစ်ရံဆိုတော့လည်း အဆင်ပြေပါသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် အစားအစာဘူးကို ကိုင်ကာ ဆိုင်သို့ ရောက်သွားပြီး တူမဖြစ်သူ ကျိုးလျိုနီ ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာချက်ချင်း မှောင်ကျသွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် သူမ၏ တူမလေး ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယရှိကြောင်း သူ့ကို မပြောပြထားပေ။ ထိုသို့ ထူးဆန်းသော အယူအဆများဖြင့် သူ့ကို စိုးရိမ်စေချင်ခြင်း မရှိပေ။ သူမက ကျိုးလျိုနီ ဖျားနာပြီး မိသားစုဆီက ငွေခိုးကာ မြို့တော်သို့ ထွက်ပြေးလာသည်ဟုသာ ရှင်းပြထားသည်။
ထို့ကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူမကို လုံးဝ စိတ်မချမ်းသာစွာ ဆက်ဆံသည်။
"စတုတ္ထဦးလေး" ဟု ကျိုးလျိုနီက အတင်းပြုံးကာ နှုတ်ဆက်သည်။
အလွန်အမင်း စိတ်မကျေနပ်သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင်သည် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ဇနီးဖြစ်သူထံသာ ပုံအပ်ထားလိုက်သည်။ တူယောက်ျားလေးဆိုလျှင် သူ စိတ်မညှိုးမညို ဆူပူမိမည်ဖြစ်သော်လည်း တူမလေးဖြစ်နေသဖြင့် ခပ်တည်တည် မျက်နှာထားဖြင့်သာ နေလိုက်သည်။
သူသည် တူဖြစ်သူကို အရင်စားခိုင်းပြီးနောက် ယောက်မကို ယူကာ အလုပ်လုပ်လိုက်သည်။
"ဒီမှာက အစားအသောက်တွေ တကယ်ကောင်းတာပဲ" ဟု ကျိုးလျိုနီက စတုတ္ထဦးလေး၏ အငြိုးအတေးကို ရိပ်မိပုံရကာ အနားသို့ ကပ်ရန် မရဲဝံ့ပေ။ သူမသည် ရှုရှန်ချန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် သွားထိုင်လိုက်ပြီး သူစားနေသည့် ကြက်သား၊ ဝက်သား၊ ကြက်ဥနှင့် ခရမ်းချဉ်သီးဟင်းကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ရှုရှန်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြရုံသာ ပြုပြီး ဘာမှထပ်မပြောပေ။ ကျိုးလျိုနီ ရုတ်တရက် ရောက်လာသဖြင့် ဦးလေးဖြစ်သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်ကို သူ ရိပ်မိသည်။
ရှုရှန်ချန် စားပြီးသောအခါ သူသည် ယောက်မကို ဦးလေးထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးချင်းပိုင်သည် ကျိုးလျိုနီကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။
"ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်က အိမ်ခြံမြေ ဝယ်ထားတယ်လို့ ကြားပေမယ့် ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဝင်းခြံကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု ကျိုးလျိုနီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
ဝင်းခြံကြီး! နောင်မျိုးဆက်များတွင် ဒါမျိုးမှာ မည်မျှ ဇိမ်ကျလိုက်မည့် အိမ်မျိုးနည်း။ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဝင်ပေါက်နှစ်ထပ်ပါသည့် အိမ်မျိုးမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဘာမှမပြောဘဲ သူမကို အထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။
သူမ ရောက်လာမည်ကို ကြိုသိထားသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့သည် အိမ်တွင် စောင့်နေသည်။ ကျိုးကွေ့လိုင်က ကားမောင်းကာ ညီမဖြစ်သူကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ဂန်ဇီကမူ ညဈေးဆိုင်ကို ဆက်လုပ်နေသည်။
အိမ်ထဲတွင် လင်ချင်းဟဲ့၊ အဒေါ်ဇောင်နှင့် အဘိုးအိုတို့ တီဗွီကြည့်နေကြသည်။ ရဲခွေးနှစ်ကောင်မှာ ဝင်းခြံထဲတွင် လှည့်လည်စောင့်ကြပ်နေသည်။
ကျိုးခိုင် ၏ သူငယ်ချင်းများမှာ မြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားရင်း ကျိုးခိုင် ၏ အထူးတောင်းဆိုချက်အရ အငြိမ်းစားရဲခွေးများကို အိမ်စောင့်ရန် ခေါ်လာပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ စောင့်ကြပ်ရာတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်ကြသည်။
"အိမ်ဟောင်းကနေ မင်း ရောက်လာနိုင်တယ်လို့ ဖုန်းဆက်လာတယ်" ဟု သူမ ဝင်လာသည်နှင့် လင်ချင်းဟဲ့က တင်းမာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမှာ ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်စိတ် မရှိဘူးလား။ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို ဒီအတိုင်း ပြေးလာရသလား"
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ ကျွန်မ မှားမှန်းသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ" ဟု ကျိုးလျိုနီက စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် ခုခံပြောဆိုသည်။ "ရွာမှာ လူတွေက ကျွန်မကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဝေဖန်နေကြလို့ပါ။ ကျွန်မ အဲဒီမှာ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး"
သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ခါးသီးသော ဒေါသများ တဖွားဖွား ပေါ်လာသည်။
သူမ၏ အတိတ်ဘဝနှင့် ယှဉ်လျှင် တခြားသူများ၏ ကံကြမ္မာမှာ အလွန်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မတိုင်ခင်ကအတိုင်း နိမ့်ကျသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်ရောက်နေသလိုပင်။
သူမသည် ထိုမိသားစုထဲသို့ အိမ်ထောင်ပြုဝင်သွားခဲ့သော်လည်း တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် ဖောက်ပြန်သည်ဟု အဖမ်းခံရပြီးနောက် ကွာရှင်းခံလိုက်ရသည်။ မိဘအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အမေဖြစ်သူက သူမကို သုံးရက်တိုင်တိုင် ဆူပူစက်ဆုပ်ခဲ့သည်။
အတိတ်ဘဝက သူမ မြို့တော်သို့ ပထမဆုံး ထွက်ပြေးလာစဉ်က လင်ချင်းဟဲ့သာ သူမကို လက်ခံပေးခဲ့ပါက ရှုရှန်မေကဲ့သို့ပင် မြို့မှာပင် ကောင်းမွန်သည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ပြုနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုစဉ်ကမူ သူမသည် ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ခရီးနှင်လာခဲ့ပြီးမှ လင်ချင်းဟဲ့က တစ်ညပင် အိပ်ခွင့်မပေးဘဲ ရွာသို့ ချက်ချင်း ပြန်ပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အဒေါ်ဇောင်နှင့် အဘိုးအိုတို့သည် အနားယူရန် နောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့က ကျိုးလျိုနီကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ "လူတွေက မင်းကို ဘာလို့ လက်ညှိုးထိုးနေကြတာလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် အသိဆုံးပါပဲ။ ငါ ဖုန်းဆက်တုန်းက မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးအဒေါ်က မင်း ရေထဲကျပြီးနောက်ပိုင်း စိတ်ကယောင်ချောက်ချား ပြောနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒါ ဘာတွေလဲ" ဟု တည့်တည့်မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က အပြစ်ရှိသည်ဟူသော အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြဘဲ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကြောင့် ကျိုးလျိုနီပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် သံသယဖြစ်လာသည်။ တကယ်ပဲ စတုတ္ထအဒေါ်က ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားတာလား။
ကျိုးချင်းပိုင်က တူမလေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကို အကြီးအကျယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
စိတ်ထဲတွင် တိုးပွားလာသော သံသယများကို မျိုသိပ်ကာ ကျိုးလျိုနီက "ကျွန်မ... ကျွန်မ အဖျားကြီးပြီး စိတ်တွေ လွင့်ပါးနေတာပါ။ ကျွန်မ စိတ်ကယောင်ချောက်ချား ပြောမိတာပါ" ဟု အတင်းရှင်းပြလိုက်သည်။