ဒီစာသားကို မြန်မာဘာသာသို့ အောက်ပါအတိုင်း ပြန်ဆိုထားပါတယ်-
---
ကျိုးလျိုနီ (Zhou Liu Ni) ကတော့ ရထားပေါ်မှာ အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ သူမက နေရာတစ်ခုရှာပြီး လှဲလျောင်းလိုက်ပါတယ်။
သူမ ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာလဲဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင် မသိခဲ့ပါဘူး။ သူမဟာ အတိတ်ဘဝတုန်းက ကွာရှင်းခဲ့ရသူပါ။ အဲဒီနောက် တောင်ပိုင်းကို ဆင်းပြီး အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့တာ တော်တော်လေး အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ နိုက်ကလပ် (nightclub) လောကမှာတော့ သူမဟာ နာမည်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမဟာ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူဌေးတစ်ဦးနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး အဲဒီလူရဲ့ တိတ်တဆိတ် မယားငယ်ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီဆက်ဆံရေးကြောင့်ပဲ သူမကိုယ်တိုင် နိုက်ကလပ်တစ်ခုကိုပါ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက အကျင့်ပျက်ခြစားသူတစ်ယောက်ပါ။ သူက မူလက သန့်စင်ခြင်းမရှိတော့တဲ့ သူမရဲ့နိုက်ကလပ်ကို မူးယစ်ဆေးဝါးရောင်းဝယ်ဖို့အတွက် အသုံးချခဲ့ပါတယ်။
အမှန်အတိုင်းပြောရရင်တော့ သူမရဲ့နိုက်ကလပ်ဟာ ရှေးခေတ်က ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အဲဒီဒေသမှာ လူအများစုရဲ့ တိုင်ကြားမှုကို မူလက ခံခဲ့ရဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ခံသြဇာအာဏာ တော်တော်ခိုင်မာတာကြောင့် တခြားသူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ တိုင်ကြားပါစေ ဘာမှအကျိုးမရှိခဲ့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူရဲ့ မသမာတဲ့လုပ်ရပ်တွေနဲ့ ရောနှောသွားတဲ့အခါမှာတော့ အခြေအနေတွေက လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အဲဒါတွေ နှစ်ခုပေါင်းစုံသွားတဲ့အခါ ပိုဆိုးသွားပါတယ်။
သူမကို ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချမှတ်လိုက်တယ်ဆိုတာကို သူမ မှတ်မိနေပါတယ်။ အဲဒီလို အမိန့်ချမှတ်ခံရတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိ သတိလစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
မထင်မှတ်ဘဲနဲ့ အဲဒီလို အိပ်ပျော်သွားရင်းကနေ သူမ ပြန်လည်ဝင်စားလာခဲ့ပါတော့တယ်!
၁၉၈၈ ခုနှစ်ဆီကိုပေါ့။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနဲ့ တံခါးဖွင့်ဝါဒရဲ့ နွေဦးလေညင်းက ဆက်လက်တိုက်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါက သူမကို အံ့အားသင့်စေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်အံ့သြစရာကောင်းတာက စတုတ္ထအိမ်ထောင်စု (စတုတ္ထမောင်နှမများ) က ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့ကြတာပါပဲ။
မယုံနိုင်စရာပါပဲ။
အတိတ်ဘဝတုန်းက သူမ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေပါတယ်။ အဲဒီမိန်းမ လင်ချင်းဟယ် (Lin Qing He) ဟာ တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးရဲ့ ဇနီးသည်ဖြစ်လာဖို့ အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်ခဲ့သူပါ။ သူမရဲ့ စတုတ္ထဘထွေး ဒဏ်ရာရပြီး အငြိမ်းစားယူသွားတဲ့နောက်မှာတော့ သူမဟာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး တစ်အိမ်လုံးကို တလွဲစီလုပ်ကာ လှုပ်ခတ်ပစ်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ရက်မှ အေးအေးချမ်းချမ်း မရှိခဲ့ပါဘူး။
သူမဟာ ရွာသားတွေရဲ့ ဝေဖန်ကဲ့ရဲ့မှုကို အမြဲလိုလို ခံခဲ့ရပါတယ်။ အတိတ်ဘဝတုန်းက ဒီအဖြစ်အပျက်တွေကို ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး သူမ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေပါတယ်။
အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းမှာ ချန်ရှန် (Chen Shan) လို့ခေါ်တဲ့ အသိပညာရှင် လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့အတူ ခင်ပွန်းကိုပစ်ထားခဲ့ပြီး သားကိုလည်း စွန့်ပစ်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တာပါပဲ။
နောက်ပိုင်းမှာ သူမရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးကို ဘာတွေဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးခိုင် (Zhou Kai) နဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေ လူဆိုးလူရမ်းကားတွေ ဖြစ်လာကြတာကတော့ သေချာပေါက် သိထားတဲ့အချက်ပါပဲ။
၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်တွေအစောပိုင်းမှာ သူမ တောင်ပိုင်းကို မဆင်းခင်တုန်းကတည်းက သူတို့တွေက နာမည်ကြီးနေကြပြီး တခြားသူတွေနဲ့ အမြဲတမ်း ပြဿနာဖြစ်တတ်ကြပါတယ်။
သူမရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးက သူတို့ကို ရိုက်နှက်ဖို့ တုတ်ကို အမြဲလိုလို သုံးလေ့ရှိပါတယ်...
အဲဒီတုန်းက သူမ ဒီအရာတွေကို ကိုယ်တိုင်မျက်စိနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီအချိန်ကာလဆီကို သူမ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါကျတော့ ဒီစတုတ္ထအိမ်ထောင်စုက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အောင်မြင်စပွန်ဆာပွင့်နေရတာလဲ။
အဲဒီမိန်းမက လူတွေကို အရင်လိုပဲ အထင်သေးတဲ့ပုံစံရှိပေမဲ့ ချန်ရှန်နဲ့ တကယ်တမ်း မလိုက်သွားခဲ့ပါဘူးလား။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲရဲ့ အခွင့်အလမ်းကောင်းကို အသုံးချပြီး တိတ်တဆိတ်စာကျပ်ကာ အမှတ်ကောင်းကောင်းနဲ့ အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျိုးခိုင်ညီအစ်ကိုတွေကလည်း နဂါးတွေ၊ ဖီးနစ်ငှက်တွေလို တောက်ပလာကြပါတယ်။
ကျိုးလျိုနီက တွေးမိပါတယ် - သူမရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးဇနီး (ဒေါ်လေး) ဟာ သူမလိုပဲ အနာဂတ်ကနေ ပြန်လည်ဝင်စားလာတာများလား။
ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားနိုင်မှာလဲ။ အထူးသဖြင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွေ ပြန်စတော့မယ်ဆိုတာကို သူမ ဘယ်လိုလုပ်သိပြီး တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် လေ့လာခဲ့တာလဲ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ သူမ အထက်ကို တရှိန်ထိုး တက်လှမ်းသွားခဲ့တာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း သဘာဝကျကျ ဖြစ်ပျက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးဇနီးဟာ အရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ ဇနီးဖြစ်ချင်တယ်လို့ အမြဲတမ်း ဆန္ဒရှိခဲ့တာပါ။ စတုတ္ထဘထွေးက မအောင်မြင်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီးရင်တောင် သူနဲ့ ကွာရှင်းလိုက်လို့ရတာပဲလေ။
တက္ကသိုလ်မှာ ဘယ်လိုထူးချွန်တဲ့ ယောကျ်ားမျိုးကို ရှာမတွေ့ဘဲ ဖြစ်မလဲ။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေလေ! ဘွဲ့ရတာနဲ့ သူတို့တွေက အရာရှိကက်ဒရယ်တွေ ဖြစ်လာကြမှာပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူမ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ သူမက တစ်အိမ်လုံးကို ခေါ်ပြီး မြို့တော် (ပေကျင်း) မှာ အခြေချဖို့ လာခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတယ်လို့လည်း ဆိုကြပါတယ်။
သူမက စတုတ္ထဘထွေးကိုဖြစ်စေ၊ ကလေးတွေကိုဖြစ်စေ လုံးဝမချစ်ပါဘူး။ ဒါဆိုရင် ဒီပြောင်းလဲမှုတွေက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။
အတိတ်ဘဝတုန်းက ကျိုးလျိုနီဟာ နိုက်ကလပ်မားမား (စီမံခန့်ခွဲသူ) တစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ဘာစာအုပ်မှလည်း သေချာမဖတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူမကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ဝင်စားလာခဲ့သူဖြစ်တာကြောင့် တခြားသူတွေရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကလည်း ပြန်လည်ဝင်စားလာကြလို့များလားဆိုတာကိုပဲ သူမ စဉ်းစားမိနေပါတယ်။
ဒီထက်ပိုပြီး တခြားထောင့်တစ်ခုကိုတော့ သူမ မစဉ်းစားတတ်တော့ပါဘူး။
ဒါကြောင့် သူမရဲ့ရင်ထဲမှာ အရမ်းကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူမဟာ မိသားစုဆီက ပိုက်ဆံတွေကိုခိုးပြီး မြို့တော်ကိုလာကာ အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုရှိနေလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာပါပဲ။
မြို့တော်ဘက်မှာတော့ လင်ချင်းဟယ်ဟာ ဦးကြီးကတော် (အစ်မကြီး) ဆီကနေ အခြေအနေတွေကို အကုန်သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကျိုးလျိုနီဆိုတာက မူလကျိုးလျိုနီ အစစ်မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကို သူမ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ထားပါတယ်။
သူမ ဝိညာဉ်ဝင်စားလာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘဝကူးပြောင်းလာတာလားဆိုတာကတော့ လင်ချင်းဟယ်အတွက် သိပ်ပြီး အရေးမကြီးလှပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲလာလာ သူမ ဖြေရှင်းရမယ့်ပုံစံအတိုင်း ဆုံးဖြတ်သွားမှာပါ။
ဘေးနားမှာတော့ ကျိုးကွေ့လိုင် (Zhou Gui Lai) က ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သေချာမကြားလိုက်ရပါဘူး။ သူ့အမေရဲ့ မျက်နှာပေး အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတာကို မြင်တော့ မနေနိုင်ဘဲ "အမေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျိုးလျိုနီ ဖျားနေလို့ပါ။ အဲဒီလို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖျားနေလျက်နဲ့ ဒီကို အပြေးအလွှား ရောက်လာတာ။ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းကို မသိပါဘူး" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ခင်ပွန်းကတော့ ဒီကိစ္စကို သိပါတယ်။ သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီအကြောင်းကို ဝန်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျိုးလျိုနီဟာ သူမနဲ့ တူကောင်းတူနေလိမ့်မယ်ဆိုရင်တောင်မှ သူမ ဘယ်တော့မှ ဝန်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကတော့ သူမ ရောက်လာတဲ့အခါမှပဲ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။
ကျိုးလျိုနီဟာ သုံးရက်အကြာမှာ ဒီဘက်ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမ ကလေးဘဝတုန်းက တစ်ခါ ဒီကို ရောက်ဖူးပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူမ တိုက်ရိုက်ပဲ ရဲစခန်းကိုသွားပြီး ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့က ပေကျင်းတက္ကသိုလ်မှာ မရှိကြတော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူမရဲ့ ကလေးဘဝ အမှတ်တရတွေကို အခြေခံပြီး လမ်းပျောက်နေခဲ့ရပါတယ်။
ခေါက်ဆွဲဆိုင် (Dumpling shop) လေးက ပေကျင်းတက္ကသိုလ်နဲ့ သိပ်မဝေးပါဘူး။ လမ်းလျှောက်ရင် မိနစ်ဝက်လောက်ပဲ ကြာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ မြို့တော်ကတော့ ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်တွေအစောပိုင်းကလို မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။
ဒါကြောင့် သူမ လမ်းတွေပတ်ပြီး လျှောက်ခဲ့ရပါတယ်။ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ရောက်လာခဲ့ပေမဲ့ ညနေစောင်းလို့ မိုးမှောင်စပြုလာမှသာ သူမရဲ့ ရည်မှန်းရာနေရာကို လျှောက်ရောက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
ရှုရှန့်ချန် (Xu Sheng Qiang) က ဆိုင်ထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။ ကျိုးချင့်ပိုင် (Zhou Qing Bai) ကတော့ မရှိပါဘူး။ အခုဆိုရင် ရှုရှန့်ချန်က ဆိုင်ကို တစ်ယောက်တည်းနီးပါး လွှဲပြောင်းကိုင်တွယ်နိုင်နေပါပြီ။ လူတွေ ပိုများလာတဲ့အခါတောင်မှ သူ တစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေအောင် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်။ ဒီဘက်မှာတော့ ပန်းကန်ဆေးဖို့ အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ကိုပါ ငှားရမ်းထားပါတယ်။
ဒါကြောင့် အချိန်တန်တဲ့အခါ ကျိုးချင့်ပိုင်က သူ့ရဲ့ သမီးငယ်လေးဆီ သွားခေါ်ပြီး ညစာစားဖို့ အိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးလျိုနီက ရှုရှန့်ချန်ကို သိပါတယ်။ ရှုရှန့်ချန် မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ရွာကို မပြန်ခင်တုန်းက သူမဟာ သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်ဖူးပါတယ်။ ရှုရှန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခလမ်းမှာ မီးပြတိုက်ကို တွေ့လိုက်ရသလိုပါပဲ။
"အကိုကြီးချန့်!" လို့ ကျိုးလျိုနီက လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။
ရှုရှန့်ချန်က ကျိုးလျိုနီကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ ခဏကြာတော့မှ ဒါသူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးညီမလေးမှန်း သူ သတိရသွားပြီး "လျိုနီ မဟုတ်လား? ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" လို့ ပါးစပ်ကနေ အလိုလို ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
"သမီး ဒီကို လည်ပတ်ရင်း ရောက်လာတာပါ။ နေ့လယ်ကတည်းက ရောက်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ဘယ်နားလဲဆိုတာ သတိမရတော့ဘဲ လမ်းတွေအများကြီး ပတ်လိုက်ရတယ်။ အခုတော့ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ သေတော့မယ်" လို့ ကျိုးလျိုနီက ပြောပါတယ်။
ရှုရှန့်ချန်က "ဒါဆို ထိုင်နှင့်လေ။ အကို ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပွဲ လုပ်ပေးမယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမအတွက် ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပွဲ လုပ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ သူမကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲဆိုတာ မေးဖို့တောင် အချိန်မရှိပါဘူး။ သူ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ။
ဆိုင်ထဲမှာ စားသုံးသူတွေ အများကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြပါတယ်။ ဆိုင်အပြင်ဘက်မှာလည်း စားပွဲအချို့ ရှိနေပြီး ဟိုဘက်မှာလည်း ဖောက်သည်တွေ စောင့်နေကြပါတယ်။
ရှုရှန့်ချန်က စနစ်တကျနဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ကိုင်နေပါတယ်။ ကျိုးလျိုနီက ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်ခုခု မေးချင်ပေမဲ့ ရှုရှန့်ချန်က "စတုတ္ထဘထွေး ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ဦး။ အကို အခု မအားသေးဘူး" လို့ ပြောပါတယ်။
"ဒါဆို သသမီး ကူလုပ်ပေးမယ်လေ" လို့ ကျိုးလျိုနီက ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သူမရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ သိချင်စိတ်တွေက အနည်းငယ် ငြိမ်ကျသွားပါပြီ။ သူမ အလွန်အမင်း ရမ်းကားလို့ မရပါဘူး၊ အထူးသဖြင့် ဒီစတုတ္ထအိမ်ထောင်စုက ဒီလောက်တောင် ချမ်းသာနေမှတော့ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စော်ကားရဲမှာလဲ။
အတိတ်ဘဝတုန်းက တောင်ပိုင်းက အရမ်းကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခဲ့ပါတယ်။ မြို့တော်အကြောင်းကိုတော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။ သူမ ဒီမှာပဲ အမြဲနေထိုင်ချင်နေတာပါ။ ကျေးလက်ဒေသကိုတော့ ပြန်မသွားချင်တော့ပါဘူး။
"အကိုကြီးချန့်၊ အကို တခြားကို သွားပြီး တစ်ယောက်တည်း သီးသန့် လုပ်ကိုင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ စတုတ္ထဘထွေးဆီ လာပြီး ခေါက်ဆွဲလုပ်နေရတာလဲ" လို့ ကျိုးလျိုနီက မေးလိုက်ပါတယ်။
"စတုတ္ထဘထွေးဘက်က လုပ်ရတာ ကောင်းလို့ လာခဲ့တာပေါ့" လို့ ရှုရှန့်ချန်က ပြန်ဖြေပါတယ်။
ကျိုးလျိုနီက ဆက်မေးသည် - "စတုတ္ထဘထွေးက ဒီခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို အကို့ကို ပေးလိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အကို့ကို ကူလုပ်ခိုင်းဖို့ ငှားထားတာလား။"