အခန်း ၆၆၂: ပြဿနာရှာသူ ပိုင်စိုးခံရခြင်း

ကျိုးဝူနီ နှင့် လင်ရှူးတို့သည် သူတို့နောက်မှ လိုက်လာကြပြီး အဘိုးကျန်းနှင့် အဘွားကျန်းတို့၏ အိမ်ဘေးရှိ အိမ်တွင် တိုက်ရိုက်နေထိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

ထိုအိမ်သည် လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်က နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် အိမ်ကို ငှားရမ်းထားခြင်း မရှိတော့ဘဲ သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် ထားခဲ့သည်။ ရံဖန်ရံခါ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရုံမျှသာ လိုအပ်သည်။

အဘွားကျန်းသည် ထိုဘက်ခြံဝင်းတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စိုက်ပျိုးထားခဲ့သည်။ အခြေခံအားဖြင့် သူမ စား၍မကုန်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ နေ့တိုင်း ခြင်းနှစ်ခြင်း ထုပ်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးတွင် ရောင်းချနိုင်သည်။ ထိုအရာက သူမကို ပျော်ရွှင်စေသည်။

ကျန်းကန်နှင့် ကျန်းဟန်တို့သည် ကျိုးဝူနီနှင့် လင်ရှူးတို့ကို ခေါ်လာပြီး ထိုဘက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

အဘိုးကျန်းနှင့် အဘွားကျန်းတို့သည် သူတို့၏ ချွေးမ ရွှယ်မေလီထံမှ ထိုအကြောင်းကို ကြားသိခဲ့ရပြီး ကျိုးဝူနီနှင့် လင်ရှူးတို့ကို မည်သို့ဆက်ဆံခဲ့သည်ကို ပြောပြရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

အထူးသဖြင့် အဘွားကျန်းက ဝူနီ၏လက်ကို ကိုင်ကာ သူမသည် လှပပြီး ပွင့်လင်းကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သေချာပေါက် သူမသည် လင်ရှူးအား သူမ၏ အဒေါ်နှင့် တူသည်ဟု ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးပင်။

ညစာကို အဘွားကျန်းနှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ စားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ဘာသာ လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ကျန်းကန်အနေဖြင့် သူ၏အမေက ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူ့၏ နတ်မိဘက သူ့ကို ပြန်မပို့ခဲ့လျှင် သူအိမ်ပြန်မလာတော့ရန် စီစဉ်နေခဲ့သလား။

"အမေ အမေ၊ ကျွန်တော် အလှဆုံး အဝတ်အစားတွေ အများကြီး ပြန်ယူလာပေးထားတယ်။ အဆင်ပြေမပြပြေ ကြည့်ပါဦး" ဟု ကျန်းကန်က တောင်းပန်သည့်သဘောဖြင့် အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။

ကျိုးကွေ့လိုင်က အကြီးအကဲကျန်းကို ပြည်ပမှတင်သွင်းလာသော ဝိုင်နီတစ်လုံး လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဈေးပေါသော ဝိုင်များ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

"ဘာကို မင်းယူလာတာလဲ? မင်းရဲ့ နတ်မိဘက ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးတာ!" ဟု ရွှယ်မေလီက ဟန့်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သွားကြည့်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူမ၏သားကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် မေ့သွားခဲ့သည်- "မင်းရဲ့ နတ်မိဘရဲ့ မျက်စိက အပြစ်ပြောစရာ မရှိပါဘူး။ သူမက ငါ့အတွက် ရွေးပေးတဲ့ အဝတ်အစားတွေက တကယ်ကို လိုက်ဖက်ပါတယ်။"

"ကျွန်တော့်ဟာတွေလည်း လှပါတယ်" ဟု ကျန်းယွီက သူမရရှိခဲ့သော ဂါဝန်ကို သဘောကျစွာ ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲကျန်းသည် ဤဝိုင်နီကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုရင်း သဘောကျနေခဲ့သည်။ တကယ်ကို ပြည်ပမှ တင်သွင်းလာသော အစစ်အမှန် ကုန်ပစ္စည်းများပင်။

မိသားစု တည်ငြိမ်သွားသောအခါ သူတို့သည် သူ့ကို ကျိုးဝူနီနှင့် ကျန်းဟန်တို့အကြောင်း စတင်မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

"မွေးသက္ကရာဇ်ကတော့ ရေးမထားရသေးပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ စမ်းသပ်ကာလမှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အစ်မတော်မင်မှာ ဘယ်လိုစိတ်နေစိတ်ထားရှိလဲဆိုတာတော့ မရှင်းလင်းသေးပါဘူး။ သူမမှာ အခြေအနေတွေ အရမ်းကောင်းပါတယ်" ဟု ကျန်းကန်က ပြောပြခဲ့သည်။

ရွှယ်မေလီသည် ကျိုးဝူနီ၏ အခြေအနေကို မသိသောကြောင့် သူမက မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ဒီနေ့တော့ အတော်နောက်ကျနေပြီ။ မနက်ဖြန်ကျမှ အမေ ကိုယ့်ဘာသာ အစ်မတော်မင်ကို သွားရှာပါ။ သူမက လှပပြီး အရမ်းပွင့်လင်းတဲ့ အမူအရာရှိတယ်။ နောက်ပြီး သူမက အထက်တန်းကျောင်းမှာပဲ ဆက်သင်ကြားနေဆဲပဲ။ သေချာတဲ့ သံထမင်းပန်းကန်လုံးပဲ။ ဒီလိုထူးခြားတဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ဆိုတော့ ကျွန်တော့် ဒုတိယအစ်ကိုက ပွဲဖန်တီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်" ဟု ကျန်းကန်က သူ၏ ရိုးသားသော ထင်မြင်ချက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

စာသင်ကြားသော မိန်းကလေးများသည် နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များတွင်လည်း အလွန်ရေပန်းစားခဲ့ကြသည်၊ ယခုအချိန်တွင်ဆိုလျှင် ပို၍ပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သေချာသော သံထမင်းပန်းကန်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ လစာမများသော်လည်း အကျိုးခံစားခွင့်များက အံ့မခန်းဖြစ်ပြီး လူမှုအဆင့်အတန်းသည်လည်း အတော်လေး မြင့်မားသည်။ သူတို့၏ ချွေးမများက ဆရာမများဟု ပြောသောအခါ လူတိုင်းက သူတို့ကို အထင်ကြီးလေးစားကြမည်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရွှယ်မေလီသည် ကျိုးဝူနီကို လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ကျိုးဝူနီသည် အရမ်းကြီး လှပလွန်းသူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမသည် အိမ်တွင်းမှုကိစ္စများကို လုပ်ကိုင်တတ်သော အမျိုးအစားတွင် ပါဝင်သည်။ အဘွားမျိုးဆက်များ သဘောကျမည့် အသွင်အပြင်နှင့် အရှိန်အဝါမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ရွှယ်မေလီက သူမကို မြင်သောအခါ အလွန်ကျေနပ်ခဲ့ပြီး "မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား? ဒီနေ့တော့ အဒေါ်ဆီကို လာစားရမယ်နော်။ အဒေါ်က မနက်စောစောကတည်းက စားစရာတွေ အကုန်ဝယ်ထားပြီးသား" ဟု ပြောခဲ့သည်။

ကျိုးဝူနီက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ဒါဆိုရင် အဒေါ်ကို ဒုက္ခပေးတော့မယ်နော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ လုံးဝ ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ မင်းတို့ ဒီကိုလာလည်တာကို အဒေါ် ပျော်ရွှင်ရပါတယ်" ဟု ရွှယ်မေလီက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မိန်းကလေးများသည် စည်ကားသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရန် ဒီကို လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားလေးဘက် အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားရန် အကြောင်းပြချက် မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ကျန်းကန်၏အိမ်သို့ သွားခြင်းကတော့ ကွဲပြားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဆွေမျိုးသားချင်းဆက်နွယ်မှု ရှိခဲ့သည်။

ရွှယ်မေလီသည် သူတို့ကို ခဏတာ ဧည့်ခံပြီးနောက် သူမ၏သားကို လျှောက်လည်ရန် ခေါ်သွားစေခဲ့သည်။ ဟိုင်မြို့သည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေခဲ့သည်။ ဘတ်စ်ကားများစွာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အတော်လေး အဆင်ပြေသည်။

ရွှယ်မေလီသည် သူမ၏ ယောက္ခမအိမ်သို့ ဝင်သွားပြီး "အမေ၊ ဒီမိန်းကလေးကို ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အပြစ်ပြောစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ သူမက မင်းရဲ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးအိမ်ကို သွားတဲ့အခါ မကျေမနပ်ဖြစ်မှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်" ဟု အဘွားကျန်းက ရိုးသားစွာ ပြောပြခဲ့သည်။

ဒီလိုမျိုး အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးမှာ ဘယ်အပြစ်ရှိနိုင်မှာလဲ? သူမက ကောလိပ်ဘွဲ့ရတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆရာမတစ်ဦးလည်း ဖြစ်တယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ထူးချွန်လိုက်သလဲ? သူမကို လက်ထပ်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ကံကောင်းလိမ့်မည်။

ရွှယ်မေလီက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "ကျွန်မက အစ်မတော်လင်ကို ပြောထားပြီးသား။ သူက ရှောင်မင်ကို ပြောပြပြီးပြီ ဖြစ်မှာပါ။ သူမက လာချင်တာဆိုတော့ မိသားစုအခြေအနေတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်မကြားတာကတော့ ရှောင်ကန် မနေ့က ပြန်လာတုန်းက ဒီအကြောင်းကို ပြောခဲ့တယ်။ လက်ထပ်ပြီးရင် နေစရာနေရာမရှိရင် ဒီဘက်မှာ ခဏတာ နေလို့ရတယ်တဲ့။ သူ့ရဲ့ နတ်ဖခင်နဲ့ နတ်မိဘက အဲဒီမှာ မနေကြဘူး။ နေရာက လွတ်နေတာ။ အနာဂတ်မှာ သင့်တော်တာတစ်ခု ရှိလာရင် သူတို့ဘာသာ အပြင်ထွက်ဝယ်လို့ရတယ်ဆို?"

"ဒါဆို ချင်းဟဲ့ကို သွားမေးကြည့်။ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက အတော်လေး ကောင်းတဲ့အကြံပဲ။ ဒီဘက်မှာဆိုရင် ငါလည်း ကူညီပေးနိုင်တာပေါ့" ဟု အဘွားကျန်းက ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ အလျင်အမြန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ကျန်းဟန်သည် သူမ၏မြေးဖြစ်သည်။ သူမ၏မြေး၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ကူညီပေးရမည်၊ အထူးသဖြင့် ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ပွဲတစ်ပွဲမှာဆိုရင် ပိုလို့ပင် ကူညီပေးရမည်။

"မနေ့ညက ရှောင်ကန်ရဲ့အဖေနဲ့ ပြောပြီးသားပါ။ သူတို့ အောင်အောင်မြင်မြင် ချစ်ကျွမ်းဝင်ကြရင်တော့ ရှောင်မင်ရဲ့အလုပ်ကို ဒီကို ပြောင်းလို့ရတယ်။ သူက ကူညီပေးမှာဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး" ဟု ရွှယ်မေလီက ပြောခဲ့သည်။

အဘွားကျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဟန်သည် မနက်တစ်ပိုင်းလုံး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် နေ့လယ်စာအတွက် ဒီကို လာမည်ဖြစ်သည်။

ကျိုးဝူနီနှင့်အတူ။ လင်ရှူးကတော့ သူတို့ကို သက်သက်လိုက်ပါလာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးသား စားပြီးနောက် အပြင်ထွက်သွားကြသည်။ လင်ရှူးကတော့ အိမ်မှာနေ၍ တီဗီကြည့်နေခဲ့သည်။

ရွှယ်မေလီသည် လင်ချင်းဟဲ့ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖုန်းခေါ်ပြီး နှစ်ဦးသား အကြာကြီး စကားပြောကြသည်။

လင်ချင်းဟဲ့သည် ဖုန်းချပြီး ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် ဆွေးနွေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က အဲဒီဘက်ကအိမ်မှာ နေနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူတို့လက်ထပ်ပြီးရင် ဝူနီနဲ့ ကျန်းဟန်တို့ အရင်သုံးဖို့ ငှားပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

"ဒီအခြေအနေအထိပဲ ရောက်သေးတာလား? ကျန်းဟန်က ဝူနီရဲ့မိဘဆီ ပြန်သွားမတွေ့ရသေးဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ အောင်အောင်မြင်မြင် ချစ်ကျွမ်းဝင်သွားကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

သူမသည် ကျိုးဝူနီ၏ ကိစ္စများကို ထားခဲ့သည်။ ဒီလိုအရွယ်ရောက်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ ဘာလုပ်နေသည်ကို သိပြီးသား ဖြစ်သည်။

တတိယ၏ ဒုတိယဝိုင်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့သည် ငွေကြေးအချို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အဆင့်မြင့် ပြည်ပမှတင်သွင်းလာသော ဝိုင်နီများချည်း ဖြစ်သည်။ လုံးဝ ဈေးပေါခြင်းမရှိပေ။

"နေ့တိုင်း တစ်ပုလင်း ရောင်းနိုင်ရင်တော့ အရင်းပြန်ရဖို့ လုံလောက်လုနီးပါးပါပဲ" ဟု တတိယက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်ချင်းဟဲ့က "အရင်ဆုံး လည်ပတ်ပြီး ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်မှာ ဖုန်းမြည်လာသည်။ ကျိုးကွေ့လိုင်က ဖုန်းနားတွင်ရှိနေ၍ ကိုင်လိုက်သည်။ သူက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "အကြီးဆုံးအစ်မတော်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဆန်ဝါလား? မင်းအမေ ရှိလား" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အမေ ဒီမှာရှိပါတယ်။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ့အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ အသံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ကြားသောအခါ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဖုန်းကိုဖြေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ လျူနီဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ရူးသွားတယ်လို့ ထင်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရေထဲကျသွားတာ။ ကယ်တင်ပြီးနောက်ပိုင်း ဖျားနာတာ မရပ်မနားဖြစ်နေတယ်။ မနေ့ကမှပဲ ပြန်သတိရတယ်။ သတိရလာပြီးနောက်ပိုင်း သူ့ရဲ့ အမူအရာတွေက လုံးဝမမှန်တော့ဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ပြောပြခဲ့သည်။

"ဘာတွေ မမှန်တာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"သူမ ရူးသွားတာနဲ့တူတယ်။ သူ့ရဲ့အဘိုးနဲ့ အဘွားက ဘာလို့မသေသေးတာလဲတဲ့? သူတို့ လွန်ခဲ့တာကြာပြီ သေသင့်တာတဲ့။ နောက်ပြီး သူမ ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ထွက်မပြေးတာလဲတဲ့? တာဝါညီအစ်ကိုတွေက ဘာလို့ လူဆိုးတွေ မဖြစ်တာလဲတဲ့? ပြောစမ်းပါဦး၊ သူမ ရူးတာမဟုတ်ရင် ဘာလဲ? သူ့အဖေကတော့ ထောင်ထဲရောက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမနက် အိပ်ရာနိုးလာတော့ သူမ ပျောက်နေပြီး မိသားစုဆီက ပိုက်ဆံခိုးသွားတာကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒီကိစ္စကို သူတို့ ဒီနှစ်ရက်လုံး ပြောနေကြတာ။ သူမ ကိုယ့်ဘာသာ မြို့တော်ကို သွားပြီး မင်းကို ရှာနေမလားလို့ ငါစိုးရိမ်တယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ဖုန်းပေါ်မှ ရှင်းပြခဲ့သည်။

လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? ဒီပြဿနာရှာတတ်တဲ့ ကျိုးဝူနီကို တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်ပူးနေတာလား?