ကျိုးဝူနီ က ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး လင်ရှူးကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် မနက်ကတည်းက ထွက်သွားကြတာ ညနေမှ ပြန်ရောက်လာကြပြီး အလည်အပတ်နေရာတော်တော်များများကိုလည်း သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။
နှစ်ယောက်သား ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသော်လည်း အတော်လေးပင်ပန်းနေကြသည်။ ရေချိုး၊ ညစာစားပြီးသည့်နောက် အိပ်စက်ဖို့အတွက် ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်ဝင်သွားကြသည်။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ တခြားနေရာတစ်ခုခုကို သွားလည်ဦးမည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးဝူနီ ရဲ့အခန်းထဲကို လာခဲ့ပြီး ကျန်းဟန် အကြောင်း စကားစလိုက်သည်။
ကျိုးဝူနီ ရှက်ရွံ့သွားသည်။ "စတုတ္ထအဒေါ်ရယ်၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီအကြောင်းတွေ ပြောနေတာလဲ။ အခုက တစ်အိမ်တည်း အတူနေနေတာဆိုတော့ ခဏခဏ ဆုံမိမှာပဲလေ။"
"ငါက အဲဒီကိစ္စကြောင့်ပဲ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းအမေက ဒီနေ့ ငါ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး မင်းအတွက် တစ်ယောက်ယောက် ရှိမလား ကြည့်ပေးဖို့ ပြောထားလို့ပါ။ အဲဒါနဲ့ ငါလည်း စဉ်းစားကြည့်တာပေါ့။ ကျန်းဟန် က ရည်မှန်းချက်ရှိတဲ့သူ၊ ပြီးတော့ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း တွေ့ပြီးပြီပဲလေ—သူက သိမ်မွေ့တယ်၊ စာပေဝါသနာပါတယ်၊ ဘာမှ အပြစ်ပြောစရာမရှိဘူး။ သူက အထက်တန်းကျောင်းပြီးရုံပဲ ရှိသေးပေမဲ့ မင်းထက်တော့ ငယ်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် သဘောတူတယ်ဆိုရင် အစ်မ-မောင်လေး တွဲတာမျိုးက ပိုကောင်းတာပေါ့။ အဲဒီလိုမျိုးဆိုရင် ပျော်ရွှင်မှုအညွှန်းကိန်းက ပိုမြင့်တယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
ဒါက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လေ့လာတွေ့ရှိချက်အပေါ် အခြေခံထားခြင်းဖြစ်သည်။ အသက်အရွယ် ကွာဟချက်ဒီလိုမျိုးရှိတဲ့ မိသားစုတွေက ပိုပြီး သဟဇာတဖြစ်ကြလေ့ရှိသည်။
"ကျွန်မထက် ငယ်တယ်ဟုတ်လား? အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ကျိုးဝူနီ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပိုလို့ပင် ရှက်သွားရသည်။
သူ့လို ငယ်ရွယ်တဲ့သူကို သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရေးစိုက်နိုင်မှာလဲ။
"မင်းကလည်း အရူးမလေးလား။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အသက်အရွယ်က တကယ်ပဲ အဲလောက် ကွာလို့လား။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ ပြီးတော့ သူက နည်းနည်းငယ်တာက ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်။ နေ့ခင်းဘက်ဆို ချိုမြိန်တဲ့ ခွေးပေါက်လေး၊ ညဘက်ဆိုရင်တော့ ဝံပုလွေလေးပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စနောက်လိုက်သည်။
ကျိုးဝူနီ ရဲ့ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ ကျန်းဟန် ကို အဲဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ တွေးမိတာက သူမအတွက်တော့ အတော်လေး ရဲတင်းလွန်းနေသလို ခံစားရသည်။
"ရှက်မနေပါနဲ့။ သူလည်း မင်းကို သဘောကျနေပုံပါပဲ။ ငါက ကြားကနေ ပွဲစားလုပ်ပေးချင်နေတာကို သူရိပ်မိသွားပြီး သူ့မိသားစု နောက်ခံအကြောင်းကို ငါ့ဆီ အပြေးအလွှား လာပြောတာလို့ ငါထင်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ဒါဆို... သူ့အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ" ကျိုးဝူနီ မျက်နှာနီမြန်းရင်း စပ်စုချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။
ဘက်ပေါင်းစုံက ကြည့်ရင် ကျန်းဟန် က အတော်လေး အဆင်ပြေသည်။ ကျိုးဝူနီ က အရင်က ဒီလောက်အထိ နက်နက်နဲနဲ မစဉ်းစားခဲ့မိပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ စကားတွေကြောင့် သူမ စိတ်တွေ လွင့်မျောမသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျန်းဟန် ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းတွေကို ပြောပြပြီးနောက် "ကျန်းဟန် က ဒီကို ရောက်နေတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်မှ သေချာ မလည်ရသေးဘူး။ မနက်ဖြန် မင်း အာရှူးကို ခေါ်ပြီး အပြင်သွားမှာ မဟုတ်လား။ သူတို့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားလိုက်ပါလား" ဟု အဆုံးသတ် ပြောလိုက်သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်..."
"ကဲပါ၊ ဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်" ကျိုးဝူနီ က ရှက်နေတာသာ ဖြစ်ပြီး ငြင်းဆန်နေတာ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည့်အတွက် လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထရပ်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျန်းဟန်၊ ကျန်းဟန် နှင့် တတိယအစ်ကိုတို့က ဧည့်ခန်းတွင် တီဗွီကြည့်နေကြပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ အငယ်ဆုံးသမီးလေးကို အိပ်ခန်းထဲတွင် ချော့သိပ်နေသည်။
မီမီလေးက သူမအဖေ အချွဲအပိုဆုံး ဖြစ်သည်။ အိပ်ချိန်ရောက်ပြီဆိုရင် အဖေဖြစ်သူကပဲ ချော့သိပ်ရမည်။ အနမ်းတွေ၊ ပွေ့ဖက်မှုတွေ အများကြီးရပြီး လေထဲကို ခပ်ဖွဖွ ပစ်မြှောက်ပေးမှသာ သူမက အိပ်ပျော်သွားတတ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း သူမရဲ့ ဆန္ဒတိုင်းကို လိုက်လျောပေးဖို့ အသင့်ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျန်းဟန် ဘက်ကို လှည့်ကာ "ကျန်းဟန်၊ မင်း ဒီကို ရောက်နေတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ရဲ့ ရှုခင်းတွေကို သေချာ မလည်ရသေးဘူး။ မနက်ဖြန် ဟုန်မင်နဲ့ အာရှူးတို့နဲ့အတူ သွားလည်လိုက်ဦး" ဟု ပြောသည်။
ကျန်းဟန် ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေ ခုန်သွားပြီး "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း သူတို့နဲ့ လိုက်သွားမယ်" ဟု ကျန်းဟန်က ဝင်ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ အားလုံးပဲ အတူတူ သွားကြပေါ့" လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်သည်။
အားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုထားသည့်အတွက် ကျိုးကွေ့လိုင် ကတော့ သူ့အမေရဲ့ ပွဲစားလုပ်ပေးချင်တဲ့ အစီအစဉ်ကို ဘာမှ မရိပ်မိပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ဝိုင်ဆိုင် ဒုတိယမြောက်ဆိုင်ကို ဘယ်တော့ ဖွင့်မလဲဟု မေးမြန်းသည်။
"အမေ၊ အမေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ကျွန်တော် ရက်ပိုင်းအတွင်း စီစဉ်ပေးမယ်။ ရှီမန်နားက ဆိုင်ခန်းက အဆင်ပြေမလား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က မေးသည်။
"အေး၊ မင်း လူတစ်ယောက်လောက်ကို ခေါ်ပြီး ပြင်ဆင်ရေးကိစ္စတွေ ကြီးကြပ်ခိုင်းလိုက်" လင်ချင်းဟဲ့ က ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။
စပျစ်ဝိုင်က အချိန်ကြာကြာ သိမ်းထားနိုင်ပြီး ကြာလေ တန်ဖိုးရှိလေ ဖြစ်သည်။ ကျိုးကွေ့လိုင် ကလည်း ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ သူက ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဒုတိယယောက်ဖနဲ့ တွဲဖွင့်ထားတဲ့ ဝိုင်ဆိုင်ကလည်း အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နေကာ သူတို့ ငှားထားတဲ့ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရ လေးယောက်ကလည်း အလုပ်ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် လုပ်ကိုင်နေကြသည်။ ဆိုင်ခွဲတစ်ခု ထပ်ဖွင့်တာကတော့ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပင်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းဟန် က ကျိုးဝူနီ နှင့် လင်ရှူးတို့ကို ခေါ်ကာ မြို့ထဲ လည်ပတ်ဖို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
လင်ရှူးက ဉာဏ်ကောင်းသည်။ ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက ကျိုးဝူနီ နှင့် ကျန်းဟန် ကြားက သံသယဖြစ်ဖွယ် အငွေ့အသက်တွေကို သူမ ရိပ်မိထားသည်။ ကိုယ့်နေရာကိုယ် သိတဲ့အတွက် သူမက ကျန်းဟန်ကို ခေါ်ပြီး တစ်ခြားတစ်နေရာကို လည်ပတ်ဖို့ ပြောလိုက်ကာ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ကိုယ်ပိုင်အချိန်ရအောင် တမင်တကာ ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မြို့ထဲ အတူတူ လည်ပတ်ရင်းဖြင့် ကျိုးဝူနီ နှင့် ကျန်းဟန် တို့သည် တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် ပိုပြီး သိရှိနားလည်လာကြသည်။
သို့သော်လည်း ကျန်းဟန် က မြို့တော်မှာ အမြဲတမ်း နေလို့မရပေ။ ဆယ်ရက်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်၍ ဟိုင်မြို့ကို ပြန်ရမည့်အချိန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးဝူနီ ကို ဒီအကြောင်း မေးကြည့်သည့်အခါ သူမက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် "အခုတော့... ကျွန်မတို့ စမ်းတွဲကြည့်ကြဦးမှာပါ" ဟု ပြောသည်။
"မင်း သူနဲ့ အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်ရင် ကျန်းဟန် မနက်ဖြန် နောက်တစ်နေ့ ပြန်တဲ့အခါ အာရှူးကို ခေါ်ပြီး ဟိုင်မြို့ကို သွားလည်လိုက်ပါလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ အကြံပေးသည်။
သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ကျိုးဝူနီ ကို ကျန်းဟန် ရဲ့ မိသားစုအိမ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သွားကြည့်စေချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ထပ်ပြီးရင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်က သီးခြားခွဲနေကြမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ မိသားစု နောက်ခံကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးတာကလည်း အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျိုးဝူနီ ချက်ချင်း ရှက်သွားသည်။ "အဲဒီလောက် မြန်မြန်သွားဖို့က စောလွန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"မင်းတို့က အိမ်ပြေးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟိုင်မြို့ကို လည်ပတ်ဖို့ သွားမှာပါ၊ အများကြီး မတွေးပါနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ "လက်ထပ်ဖို့ကတော့ အရေးမကြီးပါဘူး။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သေချာမှပဲ လုပ်ကြတာပေါ့"
လိုက်သွားတာကတော့ အနာဂတ်ခင်ပွန်းရဲ့ မိသားစုက ဘယ်လိုလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး လက်ထပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်တာ မဟုတ်ပေ။
"ကျွန်မ မနက်ဖြန် အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး အမေကို မေးကြည့်လိုက်မယ်" ကျိုးဝူနီ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ကျိုးဝူနီ အမေကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီဆိုရင် သူမအမေက အိတ်တွေကို အသင့်ပြင်ပြီး ချက်ချင်း လက်ထပ်ဖို့ ပြောလိမ့်မယ်လို့ တွေးမိနေသည်။
ဟုတ်သည့်အတိုင်းပင်၊ နောက်နေ့တွင် ကျိုးဝူနီ ဖုန်းဆက်လိုက်သောအခါ သူမရဲ့ တတိယအစ်မတော်က ချက်ချင်းပင် ဖြေလိုက်သည် - "မင်း ဟိုဘက်ကို သွားလည်ရင် လက်ဆောင်ကောင်းကောင်းလေးတွေ ဝယ်သွားဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ လက်ဗလာနဲ့တော့ မသွားနဲ့၊ နားလည်လား။ ပြီးတော့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိပါစေ!"
ကျိုးဝူနီ တော့ အားမလိုအားမရ ပြုံးမိရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
ဖုန်းချပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက်အိမ်ကို သွားလည်ရင် လက်ဆောင်ပါတာက ယဉ်ကျေးမှုအရ လုပ်သင့်တဲ့အရာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အထူးတလည် ပြင်ဆင်စရာတော့ မလိုပါဘူး၊ ကိုယ်ဝတ်နေကျအတိုင်း ဝတ်သွားရင် ရပါပြီ"
နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးဝူနီ က နောက်တစ်နေ့ မနက် အစောဆုံး ရထားဖြင့် ကျန်းဟန် နှင့်အတူ ဟိုင်မြို့ကို လိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လင်ရှူးလည်း အတူလိုက်ပါသွားသည်။
ကျန်းဟန်က နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်အတွက် အိမ်ကို ပြန်ဖို့ မဖြစ်သေးတာကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားဖို့ ပြောလိုက်သည်။ သူမက မြို့တော်က နာမည်ကြီး ပစ္စည်းတွေနဲ့ ခေတ်ဆန်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ရွှေမေလီနဲ့ ကျန်းယူတို့အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းဟန်ကလည်း မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ ဒီရက်တွေအတွင်း သူတို့နဲ့အတူ ရှိနေခဲ့ရာမှ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက အစ်မတော်ဟုန်မင်နဲ့ တွဲနေမှန်း ကြာလှပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန် ရေချိုးခန်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်၌ ကျန်းဟန်က သူ့နောက်ကို လိုက်သွားပြီး "မင်းတို့နှစ်ယောက် တကယ်ပဲ တွဲနေကြတာလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"အေးလေ" ကျန်းဟန် ပြုံးစိစိဖြင့် ဖြေသည်။
"ကျွန်တော် သိနေတာပေါ့!" ကျန်းဟန် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးဖြဲသွားသည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ အစ်ကို ဒုတိယမြောက်၊ အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားရတော့မယ်! အစ်မတော်မင်က စိတ်ထားကောင်းပြီး တည်ငြိမ်တယ်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် လိုမျိုး အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတွေနဲ့တော့ မင်းကို အပြစ်တင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်စေနဲ့"
ကျန်းဟန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ရိပ် သန်းလာသည်။ "ငါ့အိမ်က အရမ်းကျဉ်းတယ်။ အစ်မတော်မင် အဆင်ပြေပါ့မလား မသိဘူး"
"လက်ထပ်ပြီးရင် အပြင်မှာ အိမ်ငှားနေလိုက်ပေါ့! ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းမှာ ဟိုဘက်မှာ အိမ်တစ်လုံး ရှိသေးတယ်၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နဲ့လည်း ဝေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အနီးအနားမှာလည်း အစ်မတော်မင် ကျောင်းသင်လို့ရတဲ့ ကျောင်းတွေ ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ အရင်နေကြပေါ့၊ ပိုက်ဆံစုမိမှ ကိုယ်ပိုင်အိမ် ဝယ်လိုက်ပေါ့" ဟု ကျန်းဟန်က စိတ်ချလက်ချ အကြံပေးလိုက်သည်။