ကျိုးဝူနီ က ကျန်းဟန် နဲ့ ကျန်းဟန်တို့ဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး "မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မနာမည်က ကျိုးဟုန်မင်ပါ။ သုံးယောက်မြောက်အစ်ကိုရဲ့ ငါးယောက်မြောက် ဝမ်းကွဲညီမပါ" လို့ ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
လင်းရှiu ကလည်း သူတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းဟန် နဲ့ ကျန်းဟန်တို့ကလည်း ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က တူမနှစ်ယောက်အတွက် ဟင်းရည်ခပ်ပေးလိုက်ပြီး "ဒီဟင်းရည်က အားဖြစ်စေတယ်။ နှစ်ယောက်လုံး အများကြီးသောက်ကြဦး" ဟု ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့" လို့ ကျိုးဝူနီ နဲ့ လင်းရှiu တို့က ပြန်ပြောကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ အမြန်စားသောက်နေသည်။ မိမိလေးက "ဖေဖေ၊ ဖေဖေ ဟင်းရည်မသောက်ရသေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"သောက်ပြီးပြီလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း စောစောပြန်လာနော် ဖေဖေ" ဟု မိမိလေးက ဆိုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်လည်း စောစောမအိပ်နဲ့ဦး။ ဖေဖေပြန်လာတာကို စောင့်နေနော်" ဟု ပြောကာ အစားအသောက်ဘူးကို ကိုင်ပြီး ဒန့်ပေါင်ဆိုင်ဆီ ထွက်သွားသည်။
ရှင်းချန် ရှင်းချန် က အိမ်ချက်ဟင်းကို ပိုနှစ်သက်ကြောင်း သိထားသည့်အတွက် လင်းချင်းဟယ်က အန်တီကျောက်ကို သူ့အတွက် အနည်းငယ်ထုပ်ပေးထားခိုင်းလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့တူကို မိခင်အရင်းတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်ပေးနေမှန်း သိသည့်အတွက် ဝင်မရှုပ်တော့ဘဲ လူငယ်တွေနဲ့အတူ ဆက်စားနေလိုက်သည်။
"အစ်မရှiu၊ အစ်မသာ ဒီကိုမလာဘူးဆိုရင် လမ်းမှာတွေ့ရင်တောင် ကျွန်တော် မှတ်မိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မကို နောက်ပြောင်သည်။
လင်းရှiu က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါက သုံးယောက်မြောက်အစ်ကိုက အိမ်ပြန်ဖို့ ငြင်းနေလို့လေ" ဟု ပြောသည်။
"အစ်မကလည်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိမ်မပြန်ဘူးလို့ ပြောရတာလဲ။ ကျွန်တော်က အလုပ်တွေများပြီး အချိန်မရတာပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ချေပသည်။ သူထပြီး ဝိုင်နီပုလင်းတစ်လုံးကို ယူလာကာ အားလုံးသောက်ဖို့အတွက် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
"အစ်မအာနီနဲ့ ဖုန်းပြောတုန်းက အစ်မက ဒုတိယယောက်ဖနဲ့အတူ ဝိုင်ဆိုင်ဖွင့်ထားတယ်လို့ ပြောတယ်။ အလုပ်က ဘယ်လိုလဲ" ဟု ကျိုးဝူနီ က စိတ်ပါလက်ပါ မေးမြန်းသည်။
"အလုပ်ကတော့ သာမန်ပါပဲ။ မဆိုးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အထူးတလည်လည်း မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဖြေသည်။
တကယ်တမ်းတော့ မဆိုးလှပါ။ အစပြုရုံရှိသေးသည်မဟုတ်ပါလား။ ဒီလိုလုပ်ငန်းမျိုးက တည်ငြိမ်ဖို့ အချိန်ယူရသဖြင့် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ အရှုံးမပေါ်သရွေ့တော့ အမြတ်ပဲဖြစ်သည်။
အားလုံးအတွက် တစ်ဝက်စီ ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး လင်းချင်းဟယ်လည်း အနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။
စားသောက်ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းသို့ ရွှေ့ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း၊ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ရင်း စကားစမြည်ပြောကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ကျန်းဟန် ကို မကြာသေးမီက မြို့တော်မှာ ဘာတွေသင်ယူခဲ့သလဲဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းဟန် ကတော့ လေ့လာရင်းနဲ့ စောင့်ကြည့်ရင်းနဲ့တင် အများကြီး သင်ယူခဲ့ရသည်မှာ ပြောစရာမလိုတော့ပေ။ ဟိုင်မြို့က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ကောင်းကောင်းစီမံခန့်ခွဲဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အားထုတ်ရသလဲဆိုတာကိုမှ သူ နားလည်လာသည်။
ဟိုင်မြို့က ဆိုင်သာ အဆင်မပြေရင် ပိတ်ပစ်ရလိမ့်မည်၊ ဒီမှာတော့ ဘာမှသက်ရောက်မှု ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဟိုင်မြို့က လုပ်ငန်းက သူ့ရဲ့အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့် စတင်ရာနေရာဖြစ်သည်၊ သူအိမ်ထောင်ပြုနိုင်ဖို့အတွက် လစာကိုစုဆောင်းရန် ထိုလုပ်ငန်းကိုသာ အားကိုးနေရသည်။
လင်းချင်းဟယ်က "မင်းကိုယ်မင်း ဖိအားအရမ်းမပေးပါနဲ့။ အရာအားလုံးက အချိန်ယူရတာပါပဲ" ဟု နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
ဒီလိုပြောသော်လည်း ကျန်းဟန် ၏ သဘောထားကို သူမ အတော်လေး ကျေနပ်မိသည်။ ထို့နောက် သူမက ကျိုးဝူနီ ဘက်သို့ အာရုံလှည့်ကာ ခရိုင်မှာ သင်ကြားရေးအခြေအနေကို မေးမြန်းသည်။
"လစာကရော ဘယ်လောက်ရလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
ကျိုးဝူနီ က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် "ခံစားခွင့်တွေနဲ့ဆိုရင် တစ်ရာနဲ့ဆယ်ယွမ်လောက်ပဲ ရပါတယ်" ဟု ဖြေသည်။
ဒီလစာက မများသော်လည်း မနည်းလှပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့မွေးရပ်မြေမှာဆိုရင် လစဉ် ဒီလိုတည်ငြိမ်တဲ့ဝင်ငွေရတာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်တော့ အတော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။
"အစ်မမင်၊ အစ်မ ဒီမှာပဲ ကျောင်းလာသင်ပါလား။ လစာကလည်း ပိုများတယ်၊ ခံစားခွင့်တွေကလည်း ကောင်းတယ်။ ဒီမှာပဲနေပြီး အနာဂတ်အတွက် အိမ်ထောင်ဖက် ရှာလို့ရတာပေါ့၊ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။ ကျွန်တော် အဘွားနဲ့ တိုင်ပင်တုန်းကလည်း ဒါက အကောင်းဆုံးအကြံပဲလို့ သူက အပြည့်အဝ ထောက်ခံတယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပျော်ရွှင်စွာ ဝင်ပြောသည်။
ကျိုးဝူနီ က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေက ငါ့ကို အထင်သေးမှာ ကြောက်တယ်" ဟု ပြောသည်။
"တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ၊ အထက်တန်းကျောင်းဆရာမလေ! ဘယ်လောက်တောင် စံနှုန်းမြင့်နေရမှာမို့လို့ အစ်မကို အထင်သေးရမှာလဲ။ အရာရှိအဆင့်ရှိတဲ့သူနဲ့တောင် လိုက်ဖက်နေပါပြီ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ကြုံးဝါးသည်။
ကျိုးဝူနီ က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဘာအရာရှိအဆင့်လဲ။ ငါတို့က သာမန်ပြည်သူတွေပါ။ သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့ပဲ တွေ့ရင် လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ဆိုသည်။
အနီးနားမှာတော့ ကျန်းဟန်က မိမိလေးကို ပွေ့ချီရင်း ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်နေသည်။
ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျန်းဟန် က ဝူနီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒီမိန်းကလေးက အတော်လေး လက်တွေ့ကျတဲ့ အတွေးအခေါ်ရှိသူပဲဟု စိတ်ထဲမှတ်ထားလိုက်သည်။
အန်တီကျောက်က ပန်းသီးလှီးထားတဲ့ ပန်းကန်ကို ယူလာပေးပြီး လင်းချင်းဟယ်က အားလုံးကို စားဖို့ တိုက်တွန်းသည်။ အလုပ်အကိုင်အကြောင်း ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးဝူနီ ကို မြို့တော်မှာ အလုပ်လာလုပ်ဖို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ထောက်ခံပေးလိုက်သည်။
သူမတစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်ပေ။ လင်းချင်းဟယ်က အရင်က ကျိုးယန် ကိုလည်း ခေါ်ဖူးသည်။ သို့သော် ကျိုးယန် က အကြီးဆုံးဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးဖြစ်သည့်အတွက် မွေးရပ်မြေမှာပဲ ဆက်နေရမည်မှာ သေချာနေသည်။ ကျိုးဝူနီ ကတော့ နောက်ဆုံးမှာ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ထွက်သွားရမည့် သမီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ့ရဲ့ညီလေးက အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး မိဘတွေကလည်း သူ့အကူအညီကို အမြဲတမ်း မှီခိုနေရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"အစ်မမင်က အရမ်းလှတယ်၊ ဆရာမအလုပ်လည်း လုပ်နေတယ်။ ဒီလိုကောင်းမွန်တဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ဆိုတော့ ဘာမှပူစရာမလိုပါဘူး။ သူ့ကို လက်ထပ်ချင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိမှာပါ" ဟု ကျန်းဟန်က ရုပ်မြင်သံကြား ကြော်ငြာစတင်ချိန်တွင် အကြည့်လွှဲလိုက်ရင်း ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါဆို မင်းကရော ဘယ်သူကောင်းကောင်းကို သိလို့လဲ။ မင်းအစ်မမင်ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါလား" ဟု မေးသည်။
"အဝေးကြီးမှာ မဟုတ်ဘဲ အနီးနားမှာပဲ ရှိနေတာလေ" ဟု ကျန်းဟန်က သူ့ရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ "ဒီမှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဒေါ်ကြီးကလည်း သူ့ကို အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အမြဲတိုက်တွန်းနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အခုထိ တစ်ကိုယ်ရေပဲ။ သူ့ရဲ့ စရိုက်ကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်၊ လစာကလည်း မနည်းဘူး။ အတော်လေး ကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုပါ"
ဒီလိုရုတ်တရက် ပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ခဏအကြာမှာတော့ မျက်လုံးအားလုံးက ကျန်းဟန် နဲ့ ဝူနီ တို့ဆီ ရောက်သွားကြသည်။
ကျိုးဝူနီ နဲ့ ကျန်းဟန် တို့က ဒီနေ့မှ စတွေ့ကြတာဖြစ်ပြီး အစကတည်းက ဘာအတွေးမှ မရှိခဲ့ကြပေ။ ကျန်းဟန် က ကျိုးဝူနီ ကို လက်တွေ့ကျသူလို့ အရင်က တွေးထားခဲ့ရင်တောင် အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ မျက်နှာတွေက အဲဒီအချိန်မှာတင် ရဲတွတ်သွားကြသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်က ရယ်မောရင်း "ဒီကောင်စုတ်လေး၊ ဘာမှမသိဘဲနဲ့! ကိုယ့်ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနဲ့ အစ်မမင်ကို ဒီလိုမျိုး စနောက်ရသလား။ မင်း ထမင်းစားချင်သေးရဲ့လား" ဟု ဆူပူလိုက်သည်။
"ရှောင်ကျန်းက သူ့စိတ်ထဲရှိတာကို ပြောလိုက်တာပါ။ ဝူနီ အဲဒါကို သိပ်စိတ်ထဲမထားပါနဲ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အခြေအနေကို ပြေလည်အောင် ချက်ချင်း ဝင်ပြောပေးလိုက်သည်။
ဒီလိုနဲ့ပဲ အခိုက်အတန့် အဆင်မပြေမှုက ပြီးဆုံးသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီည အိပ်ချိန်ရောက်တဲ့အခါ လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင် ကို အဲဒီအကြောင်း တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။
တကယ်တမ်းတော့ သူမက ကျန်းဟန် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတော်လေး မျှော်လင့်ချက်ထားမိသည်။ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ချမ်းသာမှုမရှိခြင်းကို ကြည့်ပြီး မဆုံးဖြတ်သင့်ပေ။ သူက အလားအလာကောင်းတွေ ရှိပြီး အနာဂတ်မှာ အောင်မြင်မည့်သူဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော်တို့က သူ့အကြောင်း သိပ်မသိသေးဘူးလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ထောက်ပြသည်။
"ဘာခက်တာလဲ။ မေလီကို ဖုန်းဆက်ပြီး မေးလိုက်ရုံပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
"လူငယ်တွေ အချင်းချင်းပဲ စီစဉ်ပါစေ။ အရာအားလုံးက အခုမှ စတာပဲရှိသေးတာ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အကြံပေးသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ဒီကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့သော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်က အတော်လေး လိုက်ဖက်ညီမယ်လို့ ခံစားနေရသည်။ ဒါက မကောင်းတဲ့အကြံတော့ မဟုတ်ပေ။
သဘာဝအတိုင်းပဲ၊ ကျန်းဟန် က နောက်အခန်းမှာ သူ့ရဲ့ဝမ်းကွဲညီလေးကို ဆူပူနေမှန်း သူမ မသိခဲ့ပါဘူး။ "လူတွေရှေ့မှာ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို ပေါက်ကရ ပြောလိုက်ရတာလဲ"
"ကျွန်တော်က အစ်ကိုဟန်အတွက် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးတာလေ။ အစ်မမင်က ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလဲဆိုတာ ကြည့်ဦး! သူက အစ်ကို့ထက် ပညာအရည်အချင်း ပိုမြင့်တယ်၊ လှလည်းလှတယ်၊ မိသားစုကို တန်ဖိုးထားမှန်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိသာတယ်။ တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်အကိုင်လည်း ရှိတယ်။ ဒီလိုမျိုး နောက်ထပ် ဘယ်မှာ ရှာလို့ရမှာလဲ" ဟု ကျန်းဟန်က ငြင်းခုံသည်။
ကျန်းဟန် က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။ သူက လက်ကိုမေးတင်ကာ အတွေးထဲ နစ်မြောသွားသည်။
အစကတော့ သူ ဘာအတွေးမှ မရှိခဲ့ပေမယ့် အခု သူ့ဝမ်းကွဲညီလေးက ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျိုးဟုန်မင်သာ သူ့ကို အခွင့်အရေးပေးမယ်ဆိုရင် တကယ်ပဲ ကောင်းမွန်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်မလားလို့ တွေးမိသွားသည်။
ဒါပေမဲ့လည်း လက်ရှိမှာ သူက ဘာမှ မရှိသေးတဲ့အတွက် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အထင်ကြီးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်နေသည်။
သူနဲ့စာရင် ကျိုးဝူနီ ကတော့ ဒီလောက်ကြီး မတွေးမိပေ။ ရှက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ရှိတာကလွဲရင် ကျန်းဟန် စနောက်လိုက်တာပဲလို့ပဲ ယူဆလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော သူမ နိုးလာတဲ့အခါ ကျန်းဟန် နဲ့ တိုက်မိချိန်မှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေဆဲပင်။
"အန်တီလင်းဆီ အလည်လာတာလား" ဟု ကျန်းဟန် က အရင်စပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်။ အစ်ကိုကရော သင်တန်းတက်ဖို့ ရောက်နေတာလား" ဟု ကျိုးဝူနီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။