အခန်း ၆၅၉ - ကွာရှင်းခြင်းသက်သက်သာ
"ဒါက လေ့ကျင့်ရေးလို့ မခေါ်ပါဘူး၊ အတွေ့အကြုံနည်းနည်းယူဖို့ လာခဲ့တာပါ။ ဟိုင်မြို့မှာ ဆိုင်အချို့ရှိပြီး အားလုံးက ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နိုင်ခြေရှိကြတယ်။ ဒီက အတွေ့အကြုံတွေက စုဆောင်းထားသင့်တဲ့ အရာတွေပါ" ဟု ကျန်းဟန် က ပြောသည်။
ကျိုးဝူနီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မြန်မြန်ပြင်ဆင်ပြီး မနက်စာစားဖို့လုပ်တော့။"
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ကျန်းဟန် က ပြန်ဖြေပြီး သွားတိုက်ရန် ဦးစွာထွက်သွားသည်။
ကျိုးဝူနီ လှည့်ထွက်သွားချိန်တွင် ကျန်းဟန် က သူမကို မျက်လုံးမလွှဲတမ်း ကြည့်နေသည်ကို မသတိပြုမိလိုက်ပေ။ သူ့မျက်လုံးများက အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားသည်။
လင်းချင်းဟယ်က မနက်အိပ်ရာနိုးချိန်တွင် ဤကိစ္စကို ထည့်မပြောခဲ့ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင်မှာမူ မနက်အစောကြီးကတည်းက ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
ရှူရှန်းချန်အနေဖြင့် အလုပ်ကို အနည်းငယ် တာဝန်ယူနိုင်သော်လည်း လူအနည်းငယ်သာရှိသည့်အချိန်လောက်ကိုသာ သူကိုင်တွယ်နိုင်သေးသည်။ မနက်ပိုင်း လူစည်ကားချိန်တွင် သူခေါင်းမူးလောက်အောင် ဖြစ်ရသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် ကိုယ်တိုင်ရှိနေရန် လိုအပ်သည်။
မနက်စာစားပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်က ဝူနီ ကို စကားစလိုက်သည်၊ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းရောက်လာပြီဆိုတော့ အားရှူနဲ့အတူ အပြင်ထွက်လည်ပါလား။"
"အစ်မမင်၊ ကျွန်မကို လိုက်ပို့ပေးစေချင်တာလား" ဟု ကျန်းဟန် က လက်ကိုမြှောက်ကာ မေးသည်။
သူက မြို့တော်ကို အတော်လေး ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သည်။ ဘယ်နေရာကိုသွားသွား၊ ခရီးသွားလမ်းညွှန်လုပ်ပေးဖို့က သူ့အတွက် ပြဿနာမရှိပေ။
"မလိုပါဘူး။ ငါလမ်းသိပါတယ်။ ငါပဲ အားရှူကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်မယ်" ဟု ကျိုးဝူနီ က ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြောသည်။
သူမနှင့် အားရှူတို့ နှစ်ယောက်သား အပြင်ထွက်လည်ကြသည်။ ကျိုးဝူနီ က ဤနေရာကို မရောက်တာ ကြာပြီဖြစ်၍ အရာအားလုံးက အသစ်အဆန်းလို ခံစားနေရသည်။ လင်းရှူအတွက်မူ ထိုမျှ စည်ကားသောမြို့ကြီးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူတို့ကို သုံးစွဲရန် ငွေတစ်ရာပေးလိုက်ပြီး လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ယနေ့ခေတ် မြို့တော်မှာ အလွန်စည်ကားနေသည်။ ထိုအချိန်က လုံခြုံရေးမှာ နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များလောက် တင်းကျပ်မှုမရှိသော်လည်း ဤနေရာက မည်သည့်နေရာမျိုးလဲဆိုသည်ကို သတိရသင့်သည်။ မကြာသေးမီကမှ ပြင်းထန်သော နှိမ်နင်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ လေထုမှာ အလွန်လေးနက်ဆဲဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန် နှင့် ကျန်းဟန် တို့က မိမိကို ကျိုးကွေလိုက်နှင့်အတူ သူငယ်တန်းသို့ ပို့ပေးပြီးနောက် ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်ကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်ကမူ သူမ၏ စတူဒီယိုကို စတင်ဖွင့်လှစ်ရန် စဉ်းစားနေသည်။
စတူဒီယိုသာဖွင့်ဖြစ်လျှင် သူမ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်သွားလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။
သို့သော်လည်း ရှူရှန်းမေ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူမကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ရှူမမ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"
"အဒေါ်ရယ်၊ ကျွန်မကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ပဲ ပြောရမှာလား" ဟု ရှူရှန်းမေက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။
ရှူရှန်းချန်အပေါ်တွင် သူမ သနားစိတ်အနည်းငယ်ရှိနေသေး၍ အခွင့်အရေးပေးခဲ့သော်လည်း ရှူရှန်းမေအပေါ်တွင်မူ သူမ၌ ကောင်းသောသဘောထား လုံးဝမရှိပေ။
ကွာရှင်းခြင်းမပြုမီကပင် သူမက နောက်တစ်လမ်းကို ဘယ်လိုလျှောက်ရမလဲဆိုတာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများနှင့် လှည့်ကွက်များဖြင့် သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားက ဘယ်လောက်ရှိမှာလဲ။
"ကျိုးမိသားစုဟောင်း နဲ့ ရှူမိသားစုဟောင်းတို့က လုံးဝအဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားပြီးပြီ။ မင်းအမေကိုယ်တိုင်က သူ့အမေဆီကို အဲဒီအကြောင်း ပြောထားပြီးသား။ ဒါကြောင့် ရှူမမ ပြောစရာရှိတာကို တန်းပြောလိုက်ပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
ရှူရှန်းမေက သူမကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မလာတာက ကျေးဇူးတင်စကားပြောဖို့ပါ။ ချန်းဇီကို လက်ခံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်။"
"ရှူရှန်းချန်ကို လက်ခံပေးတာက ငါမဟုတ်ဘူး၊ မင်းဦးလေးပါ။ အခွင့်အရေးက တစ်ကြိမ်ပဲရှိတယ်။ သူသာ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အရင်ကအတိုင်းပဲ အကျင့်ဆိုးတွေနဲ့ ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ငါက ချက်ချင်းပဲ အလုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်မှာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ အဒေါ်။ ချန်းဇီ တကယ်ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ ဒီတစ်ခါ ကွာရှင်းတဲ့အခါ သူ ဘာမှမတောင်းဆိုခဲ့ဘူး။ အကုန်လုံးကို ကျန်းမေလျန်ကို ပေးလိုက်တယ်" ဟု ရှူရှန်းမေက နှုတ်ခမ်းကို စူကာ ပြောသည်။
"ကျန်းမေလျန်ကို ပေးကိုပေးရမှာပေါ့။ အဲဒီငွေတွေက သူရှာထားတာမှ မဟုတ်တာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပွင့်လင်းစွာ မှတ်ချက်ပေးသည်။
သူမက ကျန်းမေလျန်ဘက်မှ ပြောနေခြင်းမဟုတ်၊ အမှန်တရားကို ပြောခြင်းသာဖြစ်သည်။ ရှူရှန်းချန်မှာ ထောင်ကျနေခဲ့ပြီး ငွေရှာခဲ့သူမှာ ကျန်းမေလျန်ဖြစ်သည်။ သူက ကျန်းမေလျန်၏ ငွေကို မယူခဲ့ခြင်းမှာ ထိုငွေကို ရပိုင်ခွင့်မရှိကြောင်း သူကိုယ်တိုင် သိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ရှူရှန်းမေက ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူမအမေ၏ ကိစ္စကိုသာ ပြောလာသည်။ သူမအမေက နောင်တရနေပြီး ကျိုးမိသားစုဘက်သို့ အမှားဝန်ခံကာ ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုနေကြောင်း ပြောပြသည်။
"ဒီအကြောင်းတွေကို ငါ့ကို လာမပြောနဲ့။ မင်းအမေကို သူ့အမေဆီမှာပဲ သွားပြောခိုင်းလိုက်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
သူမကို မကြိုဆိုကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ရှူရှန်းမေက ဆက်မနေတော့ဘဲ ထွက်သွားသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ ကျောပြင်ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။
ရှူရှန်းမေ သူမကို သစ္စာဖောက်ကတည်းက ဤတူမကို သူမ အလွန်ရွံမုန်းသွားခဲ့သည်။ ဤကွာရှင်းခြင်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် တွက်ချက်ထားသော အရာတစ်ခုအဖြစ်သာ သူမ မြင်သည်။ သူမက လှည့်ကွက်တွေ အများကြီး လုပ်ထားပြီးမှ ကိုယ့်ကလေးအတွက်တောင် မတိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပေ။ သူမက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။
သူမက အဲဒီကလေးက ကျောက်မိသားစုနဲ့ အဆင်ပြေပြေ နေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ လင်းချင်းဟယ်တွင် သူမနှင့် စကားပြောလိုစိတ် လုံးဝမရှိပေ။
ရှူရှန်းမေက အမှန်တကယ်တော့ သူမအဘွားဆီကို အရင်ဆုံး သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မောင်နှမနှစ်ယောက်က မြို့တော်မှာရှိနေပြီး ရှူရှန်းချန်က ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာ ကူညီနေသဖြင့် ကွာရှင်းသည့်ကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးအာနီကို အမေကျိုး ဆီသို့ ကြိုတင်အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ အမေကျိုး က အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ သူမက သူတို့က အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေ ဖြစ်ကြပြီး ဘယ်လိုဘဝမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နေလဲဆိုတာ သူတို့ကိုယ်တိုင် သိကြကြောင်း၊ သူမအနေဖြင့် ထိန်းချုပ်၍လည်း မရတော့သလို စီမံပေး၍လည်း မရတော့ကြောင်း ပြောသည်။
အဘွားအိုက ပို၍ ပွင့်လင်းလာခဲ့သည်။ အတိတ်ကာလကဆိုလျှင် သူမက အပြစ်အားလုံးကို ပုခုံးပြောင်းတင်ပြီး တာဝန်ယူနေမိလိမ့်မည်။
ရှူရှန်းမေက အခြေအနေကို ပြေလည်အောင် ကြိုးစားချိန်တွင် အမေကျိုး က "ငါတို့က အမေနဲ့သမီးတွေပါ၊ သွေးသားရင်းချာကို ဖြတ်ပစ်လို့မှ မရတာ။ သူက ဒီကို နောက်ထပ် လာဖို့ အခွင့်အရေး သိပ်ရှိမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ ဖုန်းပြောရင် သူ့ဘဝသူ ကောင်းကောင်းနေဖို့နဲ့ အများကြီး မတွေးဖို့ပဲ မှာလိုက်ပါ" ဟု ပြောသည်။
ရှူရှန်းမေက ငိုယိုရင်း "အဘွား၊ အမေကို တကယ်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်တာလား" ဟု မေးသည်။
"အမေက ခွင့်လွှတ်လိုက်တာ မလွှတ်လိုက်တာ ဘာထူးလဲ။ မင်းအဘိုးနဲ့ ငါ့မှာလည်း သက်တမ်းသိပ်မကျန်တော့ပါဘူး။ ငါတို့က ပျော်ရွှင်စရာတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး မပျော်ရွှင်စရာတွေကို မေ့ပစ်ချင်နေတာပါ" ဟု အမေကျိုး က ပြန်ဖြေသည်။
သူမ၏ အကြီးဆုံးသမီးက အဆက်အသွယ်ဖြတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့စဉ်က အမေကျိုး မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း ယခုတစ်ခါတွင်မူ သူမ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ပေ။
အမေကျိုး ၏ နေရာမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရှူရှန်းမေက ရှူရှန်းချန်ကို သွားတွေ့သည်။ ရှူရှန်းချန်က ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာ ကူညီနေပြီး အလုပ်ရထားကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ မောင်ဖြစ်သူနှင့် စကားမပြောရသေးပေ။
ယခုရောက်လာပြီဖြစ်၍ သူမက သူ့ကို ရှာတွေ့အောင် သွားတွေ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်ဖို့အတွက် ကလေးကိုတောင် စွန့်ပစ်ခဲ့သော ဤတူမကို သူလည်း မနှစ်သက်ပေ။ သူမစိတ်ထဲတွင် လှည့်ကွက်တွေသာ အပြည့်ရှိနေသည်။
"အစ်မ၊ ဘာလို့ ဒီရောက်လာတာလဲ" ဟု ရှူရှန်းချန်က အပြင်ထွက်လာပြီးနောက် မေးသည်။
"မင်း ဒီမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ရှူရှန်းမေက မေးသည်။
"တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်။ အစ်မရေ၊ အစ်မဘဝကိုပဲ ကောင်းကောင်းနေပါ။ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု ရှူရှန်းချန်က ပြန်ဖြေသည်။
သူက မနက်အစောကြီးထပြီး ဆိုင်ဖွင့်ကာ ညကိုးနာရီမှ ဆိုင်ပိတ်သည်။ ဘဝက အတော်လေး ပြည့်စုံနေပြီး စားစရိတ်၊ နေစရိတ်ပါ ပါဝင်သည်။ လစာက ငွေတစ်ရာကျော်သာရှိပြီး သူကိုယ်တိုင် ဆိုင်ဖွင့်စဉ်ကထက် နည်းသော်လည်း သူကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းကို ပြန်မလုပ်ချင်တော့ပေ။ သူက မိခင်ဘက်မှ ဦးလေးအောက်တွင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ အလုပ်လုပ်ရသည်ကို ပိုနှစ်သက်သည်။
"မင်း အဆင်ပြေရင်ပြီးတာပါပဲ။ အမေနဲ့ ဖုန်းပြောဖြစ်တယ်၊ အချိန်ရရင် ပြန်ဆက်သွယ်ဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်" ဟု ရှူရှန်းမေက ပြောသည်။
ရှူရှန်းချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အစ်မက ဘာလို့ အမေ့ကို ဒီအကြောင်း ပြောရတာလဲ။ အခုတော့ ရွာမှာရှိတဲ့သူတွေ အကုန်သိကုန်ပြီ။ အဖေနဲ့အမေက ရွာမှာ ဘယ်လိုမျက်နှာပြရတော့မှာလဲ။"
"ကွာရှင်းတာပဲဟာ၊ ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ သိလာမှာပဲ" ဟု ရှူရှန်းမေက ပြန်ပြောသည်။
ရှူရှန်းချန်က ဘာမှမပြောတော့ပေ။
"မင်း ဦးလေးဆီမှာပဲ ဆက်အလုပ်လုပ်နေလိုက်ဦး။ နောက်မှ အစ်မ ကြည့်ပြီးတော့ မင်း ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ပြန်ဖွင့်နိုင်အောင် စီစဉ်ပေးမယ်" ဟု ရှူရှန်းမေက ကမ်းလှမ်းသည်။
"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဆိုင်မဖွင့်ချင်တော့ဘူး" ဟု ရှူရှန်းချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ရှူရှန်းမေကလည်း ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူ အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမလည်း ဦးလေးဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့တူကို ပြောလိုက်သည်၊ "အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ခြေလှမ်းမှန်မှန်နဲ့ လျှောက်ဖို့ပဲ။ အသုံးမဝင်တဲ့ အတွေးတွေနဲ့ စိတ်မရှုပ်ပါနဲ့။"