အခန်း (၆၅၆) အလုပ်တစ်ခုအတွက် တောင်းဆိုခြင်း
မိမိတို့ဇာတိမြေသို့ ပြန်သွားပြီးမှ ကွာရှင်းရသည့် စုံတွဲများနှင့် ယှဉ်လျှင် ရှုရှန်းမေ နှင့် ကျောက်ကျွင်း တို့၏ လမ်းခွဲခြင်းမှာ ပို၍ပင် ချောမွေ့နေခဲ့သည်။
ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကို ရှုရှန်းမေ က အသေးစိတ် လုပ်ဆောင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
ကလေးမှာ ကျောက်မိသားစု၏ သွေးသားဖြစ်သည့်အတွက် သူမအနေဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ ကျောက်မိသားစုကသာ သူတို့၏သွေးသားကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်တာဝန်ယူစေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူမသည် နောက်ထပ် အထောက်အပံ့ဖြစ်မည့်သူကို ရှာဖွေထားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
ကျောက်ကျွင်း နှင့် ကွာရှင်းလိုက်သည့်နေ့မှာပင် သူမသည် ကျောက်မိသားစုနှင့် မည်သို့မျှ မနိမ့်ကျသည့် နောက်ခံမျိုးရိုးရှိသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်စာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုလိုက်သည်။ ထိုအရာကို သူမသည် ကျောက်ကျွင်း ၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် တည့်တည့်ကြီး လုပ်ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျောက်ကျွင်း မှာ ဒေါသအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားရသည်။ သို့သော် သူဘာများ လုပ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ သူတို့မှာ တရားဝင် ကွာရှင်းပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး ရှုရှန်းမေ သည်လည်း သူ့နှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်တော့ပေ။
"ကျွန်တော် မင်းနောက်ကွယ်မှာ ပွေလီခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ မင်းကရော ဘာထူးလဲ။ မနေ့ညက ကျွန်တော့်မိသားစုက မင်းကိုပေးလိုက်တဲ့ ယွမ်သုံးသောင်းကို ပြန်ပေးစမ်း!" ကျောက်ကျွင်း က အလွယ်တကူ လက်လျှော့မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူမ၏လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။
ယနေ့တွင် ကွာရှင်းကြသော်လည်း မနေ့ညကပင် ရှုရှန်းမေ သည် ကျောက်မိသားစုထံမှ ယွမ်သုံးသောင်းကို အပြည့်အဝ ညှစ်ထုတ်ယူထားခဲ့သည်။
သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲ ရောက်သွားပြီးမှ ရှုရှန်းမေ က ပြန်ထုတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်နေပါက အလွန်ရယ်စရာကောင်းလှသည်။
"ရှင် အပြင်မှာ ပွေလီနေတာကို ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ ခေါင်းရှုပ်မခံခဲ့ဘူး။ နာကျင်ရတဲ့အခါမျိုးမှာတောင် ကျောက်မိသားစုထဲကို ဝင်လာရတဲ့အတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးလို့ သဘောထားပြီး ကျွန်မ အမြဲ သည်းခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ကျွင်း၊ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့မောင်လေးက ရှင်တို့ကို ဘာများ မှားယွင်းခဲ့မိလို့လဲ။ အဲဒီမိန်းမပျက် ကျန်းမေလျန် နဲ့ ပတ်သက်ဖို့ ရှင် ဘာတွေများ စိတ်ကူးပေါက်သွားတာလဲ။ ရှင်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စက်ဆုပ်စရာ မကောင်းဘူးလို့ ထင်နေမလား မသိဘူး၊ ကျွန်မကတော့ စက်ဆုပ်မိတယ်!" ဟု ရှုရှန်းမေ က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ကျောက်ကျွင်း ၏ မျက်နှာမှာ မုန်တိုင်းဝင်လာသကဲ့သို့ မှောင်မည်းသွားသည်။ "မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ငါ့ဆီ လာမပြောနဲ့! ဟွမ်မိသားစုက ကောင်လေးနဲ့ ငါ့ခေါင်းပေါ်ကို ဦးထုပ်စိမ်းဆောင်းပေးလိုက်တာ မင်းမဟုတ်ဘူးလား။"
"ဟွမ်ပင်းနဲ့ ကျွန်မက အစကတည်းက ဘာမှ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အခု တရားဝင်ဖြစ်သွားလို့သာ လက်ထပ်ကြတော့မှာ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက်တစ်လျှောက်လုံးမှာ ရှင်ကို ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မမှားယွင်းခဲ့ဘူး" ဟု ရှုရှန်းမေ က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။ "ပြီးတော့ ကျောက်မိသားစုက ကျွန်မကို ပေးတဲ့ပိုက်ဆံက သူတို့ ကျွန်မကို ပေးဖို့ရှိတဲ့ကြွေး။ အဲဒီလောက်ပေးတာတောင် နည်းသေးတယ်!"
စကားအဆုံးတွင် သူမသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဟွမ်ပင်းဟုခေါ်သော အမျိုးသားကို သူမဘေးတွင် ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
ကျောက်ကျွင်း မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေရရှာသည်။
ကျန်းမေလျန် နှင့် ရှင်းချန် တို့ဇနီးမောင်နှံ ဇာတိမြေမှ ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်အထိ ကျောက်ကျွင်း သည် ကျန်းမေလျန် မှတစ်ဆင့် မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် သူ၏ဖောက်ပြန်မှုကို မည်သည့်အချိန်က သိသွားသလဲဆိုသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ရှင်းချန် သည် ထောင်မှလွတ်ပြီး မကြာမီမှာပင် သိရှိသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မောင်နှမနှစ်ယောက်ကသာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရှုရှန်းမေ က သူမ၏ နောက်ထပ်အထောက်အပံ့ကို သေချာပေါက် ရရှိသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟွမ်မိသားစု၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမှာလည်း ကျောက်မိသားစုနှင့် မည်သို့မျှ မနိမ့်ကျသည့်အပြင် ထိုမိသားစုနှစ်ခုမှာလည်း အကြီးအကျယ် ရန်ဘက်များ ဖြစ်ကြသည်။
မိသားစုနှစ်ခုလုံးသည် တူညီသော လူနေအိမ်ရာဝင်းအတွင်း နေထိုင်ကြသည့်အတွက် နောင်တွင် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသည့် အခြေအနေများ ဖြစ်လာတော့မည်မှာ အသေအချာပင်!
ကျောက်ကျွင်း ဒေါသထွက်နေစဉ်မှာပင် ကျန်းမေလျန် ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လည်ပတ်လာသည်။
ရှုရှန်းမေ နှင့် ကျောက်ကျွင်း တို့ ကွာရှင်းသွားပြီဖြစ်ရာ သူမအတွက် အခွင့်အရေးရှိလာပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်မလား။
ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှာ ရှုရှန်းမေ နှင့် ရှင်းချန် တို့ ကွာရှင်းသွားကြောင်းကို ရှင်းချန် မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်မှသာ သိရှိခဲ့ကြသည်။
ရှင်းချန် သည် သူ့အဒေါ်နှင့် ဦးလေးထံသို့ လာရောက်တွေ့ဆုံရန် တစ်ဦးတည်း ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ သူသည် အလုပ်တစ်ခု လိုချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို အစကတည်းက မနှစ်မြို့ခဲ့ဘဲ ယခုအချိန်အထိ ထိုခံစားချက်မှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ ကျိုးအဘိုးအိုက ရှင်းချန် ဆိုသော လူငယ်တစ်ယောက် အပြင်ဘက်တွင် ရောက်နေကြောင်း ပြောပြသည့်အခါ သူမသည် သူ့ကို အသိအမှတ်ပင် ပြုချင်စိတ် မရှိခဲ့ဘဲ ကျိုးချင်းပိုင် ကိုသာ သွားရောက်ဖြေရှင်းခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ သူ့ကို အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှင်းချန် ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ အမှန်တကယ်ပင် လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် လူ့လောက၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို မထိတွေ့ဖူးသေးသည့်အတွက် အထင်ကြီးစရာကောင်းလောက်အောင် မောက်မာနေသော လူငယ်တစ်ယောက်ဟုသာ သူမ မြင်မိခဲ့သည်။ ယခုမူကား သူ အတော်လေး ရင့်ကျက်သွားပြီဆိုသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်ပြောပြနေစဉ်တွင် သူ့ကို ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထိုလူငယ် အမှန်တကယ် နောင်တရသွားပြီဆိုသည်ကို သိလိုက်ရသော်လည်း သူ့ကို ဆုံးမစကား ပြောလိုက်မိသေးသည်။ "မင်းက အဲဒီမိန်းမနဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ထပ်မယ်လို့ အတင်းလုပ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကြည့်လေ၊ ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ။ မင်းအစ်မလည်း အဲဒီလိုမျိုး စိတ်သဘောထား ပျက်စီးနေတဲ့သူပဲ!"
လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ ရှုရှန်းမေ နှင့် ရှင်းချန် တို့၏ သဘာဝမှာ တူညီကြသည်ဟု မယူဆပေ။ ရှုရှန်းမေ မှာ ပို၍ပင် တွက်ချက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
ရှုရှန်းမေ သည် နောက်ထပ် လက်တွဲဖော်ကို သေချာပေါက် ရရှိပြီးမှသာ ကွာရှင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့မှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပတ်သက်မှု မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ဦးလေး၊ ကျွန်တော့်မှာ သွားစရာနေရာ မရှိတော့ဘူး။ ဦးလေးတို့ဘက်မှာ အလုပ်သမား လိုသေးလား" ဟု ရှင်းချန် က မေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ဇနီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရှင်းချန် ကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျိုးမိသားစုနာမည်အောက်မှာ ရှိတဲ့ ဆိုင်တွေမှာ ဘာအလုပ်မှ မလွတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့ဆီမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့သူတိုင်းက စည်းကမ်းတစ်ခုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာရမယ်။ ဖောက်သည်တွေက ရိုင်းစိုင်းပြီး ခက်ခဲနေရင်တောင် မင်းက ယဉ်ကျေးတဲ့ အပြုံးနဲ့ပဲ ပြန်ဆက်ဆံပေးရမယ်။ မင်း ဒါကို လုပ်နိုင်မလား" ဟု ပြောသည်။
ရှင်းချန် သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် အရင်က မသိနားမလည်ခဲ့လို့ပါ။ နောက်ဆို ရန်မဖြစ်တော့ပါဘူး" ဟု ရေရွတ်သည်။
"မင်း လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ရတယ်။ ဘာရာထူးပေးမလဲဆိုတာကတော့ မင်းဦးလေး စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
သူ့၏ အရင်က စိတ်သဘောထားအရဆိုလျှင် ရှင်းချန် ကို သူမ ဘယ်တော့မှ လက်ခံထားမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အသက်အရွယ် ရလာသည်နှင့်အမျှ လူငယ်များကို ကြည့်သည့်အခါ အခြေခံမူဝါဒကို မကျော်လွန်သရွေ့ ဒုတိယအခွင့်အရေး ပေးလိုစိတ် ရှိလာသည်။ ထောင်မှလွတ်မြောက်လာပြီးနောက် သူ၏ ပြောင်းလဲသွားမှုကို မြင်သည့်အတွက် သူမသည် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးတစ်ခုကို ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
"မင်း ဖက်ထုပ်လုပ်တတ်လား၊ ချက်တတ်လား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်မေးသည်။
"မလုပ်တတ်ဘူး" ဟု ရှင်းချန် က ဝန်ခံသည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် တတ်ပါ့မလဲ။ သူသည် စားဖူးရုံသာ ရှိသေးသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သင်ယူပါ့မယ်။"
"ဒီနေ့တော့ ဒီမှာပဲ အနားယူလိုက်ဦး။ မနက်ဖြန် ငါနဲ့အတူ ဆိုင်ကို လိုက်ခဲ့။ နောက်ဆိုရင် မင်း ဖက်ထုပ်ဆိုင်ကို တာဝန်ယူရမယ်၊ လစာလည်း ရမှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
ရှင်းချန် လည်း ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။ သူသည် အဝတ်အစား တစ်စုံသာ ပါလာပြီး ခရီးပန်းလာသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဖုန်မှုန့်များ ကပ်နေသဖြင့် ရေချိုးခန်းသို့ အရင်ဆုံး သွားရောက် သန့်စင်လိုက်သည်။
ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူသည် အားလပ်ရက်တွင် အလည်လာသော တတိယမြောက်သား ကျန်းကန်နှင့် စစ်သင်တန်းမှ ပြန်ရောက်လာသည့် ကျန်းဟန် တို့နှင့် တွေ့ဆုံမိသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် သည် သူ့ကို မြင်သည့်အခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဘာလဲ၊ ဧည့်သည်အနေနဲ့ပဲ လာလည်တာလား။"
"ကျွန်တော် မနက်ဖြန် ဦးလေးနဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်ကို လိုက်သွားပြီး ဖက်ထုပ်လုပ်နည်း သင်ယူတော့မှာ" ဟု ရှင်းချန် က ပြန်ပြောသည်။
ကျန်းဟန် နှင့် ကျန်းကန်တို့ ရှိနေသည့်အတွက် ကျိုးကွေ့လိုင် သည် သူ့ကို အဆင်မပြေသော မေးခွန်းများ ထပ်မမေးတော့ဘဲ အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ဂန်ဇီ ပြန်ရောက်လာသည်။ ရာသီဥတုမှာ ပို၍ပူပြင်းလာသဖြင့် ဂန်ဇီမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေသည်။
"ကျွန်တော့်ကို စောင့်ဦး၊ ရေခဏချိုးလိုက်ဦးမယ်" ဟု ဂန်ဇီက ပြောသည်။ သူသည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားတစ်စုံကို ယူကာ ရေချိုးခန်းသို့ သွားပြီး ရေအေးဖြင့် ချိုးလိုက်ရာ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လန်းဆန်းသွားသည်။
"မင်း ဒီမှာပဲ အမြဲနေတာလား" ဟု ရှင်းချန် က ဂန်ဇီကို မေးသည်။
ဂန်ဇီမှာ နေပူထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရသဖြင့် အသားအရေမှာ ပို၍ညိုသွားသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အင်း။"
ရှင်းချန် တစ်ယောက် မနာလိုဖြစ်မိသည်ဟု ဆိုလျှင် လိမ်ရာရောက်လိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် သူ့ကိုယ်သူသာ အပြစ်တင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းက သူသာ ကြိုးစားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့ သူ့ကို အထင်သေးမည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ဂန်ဇီကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံကြပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ တူအရင်းအချာများ ဖြစ်ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
"မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ပြီး အဘိုးနဲ့ တခြားသူတွေကို အစားအစာတွေ ထုတ်သယ်ဖို့ ကူပေးလိုက်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လှမ်းအော်ပြောသည်။
ကျန်းကန်နှင့် ဂန်ဇီတို့သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အမြန်ဝင်ပြီး ပန်းကန်များကို ကူသယ်ပေးကြသည်။ မကြာမီတွင် စားပွဲပေါ်၌ ဟင်းလျာများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အားလုံး ဝိုင်းဖွဲ့ စားသောက်ကြသည်။
လွတ်လပ်စွာ စကားပြော ရယ်မောနေကြသော အခြားလူငယ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ရှင်းချန် သည် အနည်းငယ် အဆင်မပြေစွာဖြင့် နေရာတွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ဘယ်သူနှင့်မျှ ရင်းနှီးမှု မရှိသည့်အပြင် သူ့ကို ဒီနေ့ ရောက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းကိုလည်း ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။
နောက်တစ်နေ့မနက် စောစောထပြီး ဆိုင်ဖွင့်ရမည်ကို သိသည့်အတွက် ရှင်းချန် သည် စောစော အိပ်ရာဝင်လိုက်သည်။ ကျန်းကန်နှင့် သူ၏ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုတို့လည်း အိပ်ရာသို့ ဝင်သွားကြသည်။
ဧည့်ခန်းထဲတွင် တတိယမြောက်သားနှင့် ဂန်ဇီသာ ကျန်ရှိနေပြီး လူကြီးများဘက်သို့ သဘာဝကျကျ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ရှင်းချန် က ကွာရှင်းလိုက်ပြီး အလုပ်ရှာဖို့ ရောက်လာတာ။ မင်းအဖေက သူ့ကို ဖက်ထုပ်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းပြီး ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်တော့မှာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် နှင့် ဂန်ဇီတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ "ကွာရှင်းလိုက်တာလား။"
"သူတင်မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အစ်မလည်း ကွာရှင်းလိုက်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။