ဝမ်ယွမ် နှင့် ကျိုးအာနီ တို့ နေအိမ်တွင် တယ်လီဖုန်းတပ်ဆင်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ ၎င်းတို့၏ အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်သူ ကျိုးခိုင် သည် အားလပ်ချိန်ရတိုင်း ဖုန်းဆက်လေ့ရှိသည်။
သူတို့သည် အမေကျိုး ကို ခေါ်ယူ၍ စကားပြောစေလေ့ရှိပြီး သူမမှာလည်း အမြဲတမ်း အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေတတ်သည်။
တစ်ကြိမ်တွင် ဖုန်းပြောရင်း သူမသည် အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်သူနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့သည်။ "အဘွား မင်းအတွက် ကြက်တွေ အများကြီး မွေးထားတယ်။ ဒီနှစ် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲအတွက် မင်းပြန်လာရင် စျေးကွက်ထဲကနေ ဝယ်နေစရာမလိုတော့ဘူး။ ဒီကနေပဲ တိုက်ရိုက်ယူသွားလို့ရတယ်"
"အဘွား၊ အဘိုးနဲ့ အဘိုးအရင်းတွေနဲ့အတူ အဘွားတို့ပဲ စားလိုက်ကြပါ။ ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲအတွက် သီးသန့် ချန်ထားစရာမလိုပါဘူး" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြုံး၍ ပြောသည်။
"မင်းအတွက် ချန်ထားရမှာပေါ့။ အဘွားက ဘာလို့ ဒီလောက်များများ မွေးထားရမှာလဲ။ မင်းတို့မိဘတွေက အဘွားတို့ကို တစ်လကို ၂၀၀ ယွမ် စားစရိတ်ပေးတယ်။ မင်းအမေကလည်း ကလေးထိန်းခကို ရှင်းပေးတယ်။ ဒီမှာ အဘွားတို့ သုံးယောက်ပဲ နေတာဆိုတော့ စားစရိတ်က အပိုတောင် ကျန်သေးတယ်။ စားချင်တာ ရှိရင် စားလို့ရတာပေါ့" ဟု အမေကျိုး က ပြန်ပြောသည်။
အမေကျိုး သည် ဤဘဝနေထိုင်မှုပုံစံတွင် အားမလိုအားမရဖြစ်စရာ ဘာမှမရှိဟု ခံစားရသည်။ သူတို့ ငယ်စဉ်အခါကဆိုလျှင် ဤသို့သော ဘဝမျိုးကို အိပ်မက်တောင် မက်ဝံ့ခဲ့ကြပေ။
ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျန်းမာရေးကို အထူးဂရုစိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချွေတာခြင်းမျိုး မလုပ်တော့ပေ။ နှစ်စဉ် ဆေးရုံသွား၍ ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးခြင်းသည် မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာ ဖြစ်လာပြီး သူမလည်း အလွန်ပင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးခိုင် သည် ဖုန်းထဲမှနေ၍ ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီဗျာ။ အဘွားတို့ပဲ သိမ်းထားပေးပါ။ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့အချိန်ရောက်ရင် ပွဲအတွက် သုံးလိုက်ကြတာပေါ့"
ထို့နောက် သူသည် အဘိုးနှင့် အဘိုးအရင်းတို့၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို မေးမြန်းသည်။ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိကြောင်း သိရသဖြင့် အနည်းငယ် ထပ်မံစကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်ကြသည်။
အမေကျိုး သည် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေသည်။ ကျိုးအာနီ က စကားစလိုက်သည်၊ "အမေ၊ သမီး ကောက်ညှင်းကြော်လေး ဝယ်လာတယ်။ အိမ်ပြန်ရင် ယူသွားပါဦး"
အမေကျိုး သည် မြေးဖြစ်သူနှင့် အားနာနေခြင်းမျိုး မရှိသော်လည်း ချက်ချင်းပြန်မသွားသေးပေ။ အိမ်ပြန်သွားလျှင်လည်း သူမကို စောင့်နေမည့်သူ မရှိပေ။ ထို့အစား သူမသည် ခဏထိုင်၍ စကားပြောနေလိုက်သည်။
"ဒါဝါ အိမ်ထောင်ပြုပြီးရင် ကလေးမွေးဖို့ အချိန်တန်တော့မှာပဲ" ဟု အမေကျိုး က မှတ်ချက်ပြုသည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာက အရမ်းဝေးတယ်။ ကျွန်မတို့က ကူညီပေးချင်ရင်တောင် မကူညီပေးနိုင်ဘူး"
"ဘာကို စိုးရိမ်နေရမှာလဲ။ ဒါဝါ့ဇနီးကို အဲဒီမှာ ကူမယ့်သူ ငှားခိုင်းလိုက်ပေါ့" ဟု ကျိုးအာနီ က ပြန်ပြောသည်။ "သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်း လစာက မြင့်တာပဲ၊ အေးဆေး ငှားနိုင်တာပေါ့"
လက်ရှိတွင် သူမသည်လည်း မိမိအိမ်တွင် ကူညီရန်အတွက် ကလေးထိန်းတစ်ယောက် ငှားထားသည်။ ကလေးတွေ ကြီးလာရင် ပိုသက်သာသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့။ ကလေးထိန်းရဲ့ အကူအညီမပါရင် သူမမှာ ခေါင်းမူးသည်အထိ အလုပ်ရှုပ်နေရပြီး တခြားဘာလုပ်ဖို့မှ အချိန်ရမှာ မဟုတ်ပေ။
"လူငှားတာလည်း မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စဉ်းစားနေတာက သူတို့သာ သဘောတူရင် ကလေးကို အဲဒီမှာ နည်းနည်းကြီးတဲ့အထိ ထားပြီးမှ ဒီကိုခေါ်လာပြီး ပြုစုရင် ကောင်းမလားလို့။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား" ဟု အမေကျိုး က သူမ၏ မြစ်ဖြစ်သူကို တွေ့ရလွယ်ကူစေရန် ရည်ရွယ်၍ အကြံပြုသည်။
ကျိုးအာနီ က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်၊ *စတုတ္ထအဒေါ်ကတော့ ဒီအလုပ်ကို လုပ်ချင်မှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်*။
သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်သည် ကလေးထိန်းရသည်ကို အကြောက်ဆုံးဖြစ်သည်။ ရှောင်မီမီကို သူမ သိပ်မထိန်းရပေ။ အချိန်အများစုတွင် သူမ၏ စတုတ္ထဦးလေးကသာ ထိန်းပေးလေ့ရှိသည်။
အမေကျိုး သည် ကျိုးအာနီ အနေဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့၏ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ သွားသည့်အခါ ဤအကြံပြုချက်ကို ပြောပြပေးစေလိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည် - "..."
"အကြီးဆုံးနဲ့ မေကျားတို့ဆီက ကလေးထိန်းခကို ဘယ်လောက်ပဲ ဈေးကြီးကြီး ကျွန်မပဲ ပေးပါ့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က တိတိကျကျ ပြောလိုက်သည်။
ကလေးတွေကို ဒီကိုခေါ်လာပြီး ပြုစုဖို့ဆိုတာလား။ အဲဒီအကြောင်းကိုတော့ လုံးဝ မတွေးပါနဲ့တော့။ ကလေးတွေဟာ မိဘတွေရဲ့ အနားမှာ ကြီးပြင်းလာတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။
ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါက အကြောင်းပြချက် တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ တကယ်တမ်းက သူမသည် ကလေးထိန်းရမည်ကို အမှန်တကယ် မနှစ်မြို့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေးထိန်းဖူးသူတိုင်း သိကြသည့်အတိုင်းပင်။ မိခင်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ ကလေးတွေဆီကနေ တစ်ဝက်လောက်ပဲ အနားယူရပါစေ၊ အဲဒါဟာ နှစ်သစ်ကူးနေ့လိုမျိုး ခံစားရစေသည်။ ခြောက်လလောက် ရေမချိုးရဘဲ နေပြီးမှ ရေချိုးလိုက်ရသလိုမျိုး အလွန်အမင်း လန်းဆန်းသွားစေသည်။ အဲဒီအချက်ကပဲ ကလေးထိန်းရတာ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းသလဲဆိုတာကို ပြသနေသည်။
ကျိုးအာနီ သည် မရယ်မိဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ရင်းနှီးပြီးသား ကားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာပြီး ဒုတိယသားဖြစ်သူနှင့်အတူ ဟယ်မြန်မြန်တို့ ဆင်းလာကြသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တော်တော်ကို စိတ်အေးလက်အေးပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။ "မင်းတို့ နောက်ဆုံးပြန်လာခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ"
"အလုပ်တွေက အရမ်းများနေလို့ပါ။ ဒီနေ့မှပဲ အချိန်နည်းနည်း ရတာပါ" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြန်ဖြေသည်။
ဟယ်မြန်မြန်က ဝင်ပြောသည်၊ "နောက်တစ်ခါဆိုရင် ကျွန်မ သူ့ကို စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဒေါ်လင်နဲ့ လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တော့မယ်"
"ဒါနဲ့ နောက်တစ်ခါလာရင် မင်းရဲ့ အမေနဲ့ ခယ်မကိုပါ ခေါ်လာခဲ့ဦးနော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံး၍ ပြောသည်။
ကျိုးရွှမ် သည် ယခုအခါတွင် သူ၏ အနာဂတ်ယောက္ခမ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် နိုင်ငံရေးလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဒုတိယသားသည် ဤအလုပ်အတွက် သဘာဝအတိုင်း ပါရမီပါသူဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည်။ သူ သင်ပေးစရာတောင် မလိုသလိုပင်။ နိုင်ငံရေးသမား ဝါရင့်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သူ အဘိုးကြီးဟယ်သည် သူ၏ အနာဂတ်သမက်ဖြစ်သူကို အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေပြီး ဆက်ခံသူတစ်ဦးအဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးနေသည်။ ဒါဟာ အစပဲ ရှိသေးသည်။ အနာဂတ်တွင် ပို၍ပင် အလုပ်များလာဦးမည်။
ဥပမာအားဖြင့်၊ နယ်လှည့်ခရီးစဉ်များ သွားရောက်ခြင်းနှင့် အတွေ့အကြုံများ ရှာဖွေခြင်းဖြင့် အရည်အချင်း တည်ဆောက်ခြင်းသည် ကျိုးရွှမ် မလွဲမသွေ လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။
ဒုတိယသားက ရည်းစားနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် လင်ချင်းဟဲ့၏ စာရင်းစာအုပ်ကို ကျိုးအာနီ ထံ ခဏတာ လွှဲပြောင်းပေးထားသည်။ စာရင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း ကျိုးအာနီ မှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကာ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူမသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ယွမ် ကို ပြောပြသည် - "ဒီနှစ်မှာ စတုတ္ထအဒေါ်ရဲ့ ဆိုင်က အမြတ်က ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တိုးလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်အစကတည်းက ကျွန်မတို့ အထည်ချုပ်စက်ရုံကတော့ သိပ်မတိုးတက်လာဘူး"
"အနာဂတ်မှာ ကျွန်မတို့ ပြောင်းလဲမှုတွေ လုပ်ရလိမ့်မယ်" ဟု ဝမ်ယွမ် က မှတ်ချက်ပြုသည်။
သူသည် အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီးဖြစ်သည်။ လက်ရှိအတိုင်း လည်ပတ်နေခြင်းက အဆင်ပြေသော်လည်း အထည်ချုပ်စက်ရုံများမှာ တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ပေါ်ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် ရှားပါးပြီး အမြတ်များသော လုပ်ငန်းတစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် အရည်အသွေးမြင့် ကုန်ပစ္စည်းဈေးကွက်ဘက်သို့ ဦးတည်ရန် စတင် စီစဉ်နေသည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ဝန်ထမ်းအချို့ကို လျှော့ချရလိမ့်မည်။ သို့သော် လက်ရှိအချိန်တွင်တော့ ပုံမှန်အတိုင်းပင် လည်ပတ်ထားဦးမည်။
"ဒါနဲ့ ရှူရှန်မေနဲ့ ရှူရှန်ချန်တို့ ဒီကို ပစ္စည်းလာယူတာ ကြာပြီမဟုတ်လား" ဟု ကျိုးအာနီ က ရုတ်တရက် သတိရကာ မေးလိုက်သည်။
"စာရင်းထဲမှာ ပါရင်တော့ လာယူမှာပေါ့။ မပါရင်တော့ မလာတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ဝမ်ယွမ် က ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြန်ဖြေသည်။ သူ၏ ရာထူးဖြင့် ဤသို့သော အသေးအဖွဲ စာရင်းများကို သူ ဂရုစိုက်နေမည်လော။
ကျိုးအာနီ သည်လည်း ထိုအကြောင်းကို အလေးအနက် မထားတော့ပေ။ ရှူရှန်မေတို့သည် အခြား အထည်ချုပ်စက်ရုံများသို့ ပြောင်းသွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် နှစ်ဆန်းပိုင်းတွင် ဈေးနှုန်းများ တိုးမြှင့်လိုက်သဖြင့် ဖောက်သည်အချို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်မှာလည်း အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
သဘာဝကျစွာပင်၊ ရှူရှန်ချန်သည် ကျန်းမေလျန် ကို ဇာတိမြေသို့ ပြန်ခေါ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။
ကျန်းမေလျန် သည် ရှူရှန်ချန်က သူမကို ခရိုင်အရပ်ဘက်ဆိုင်ရာ မှတ်ပုံတင်ရုံးသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားပြီး ကွာရှင်းစာချုပ်တင်သည့်အခါ လုံးဝ ကြက်သေသေသွားသည်။
"ကွာရှင်းပြီးရင် ကျောက်ကျွင်း နဲ့ ဘာပဲလုပ်လုပ် ငါဝင်မပါတော့ဘူး" ဟု ရှူရှန်ချန်က သူမကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
ကျန်းမေလျန် သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။ *ရှူရှန်ချန် သိသွားတာလား!*
"ချန်ဇီ၊ အဲဒါ မင်းထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး..."
"မင်း ငါ့ကို ရှင်းပြစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ အပြင်ပြန်ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာတင် မင်းတို့နှစ်ယောက်အကြောင်း သိသွားပြီ။ ငါတို့ ဒီကိုလာတာ ကွာရှင်းဖို့ပဲ။ ငါ့အစ်မနဲ့ ကျောက်ကျွင်း လည်း အဲဒီမှာ ကွာရှင်းပြီးသွားပြီ" ဟု ရှူရှန်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
ထိုသို့ဖြင့် ကျန်းမေလျန် သည် သူမ၏ အနီရောင် လက်ထပ်စာချုပ်ကို ရှူရှန်ချန်နှင့်အတူ အဝါရောင် ကွာရှင်းလက်မှတ်ဖြင့် လဲလှယ်လိုက်ရသည်။
အဝါရောင် ကွာရှင်းလက်မှတ်ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တစ်လမ်းစီ လျှောက်လှမ်းရတော့မည်ဟု ဆိုလိုသည်။
ကျန်းမေလျန် သည် ကွာရှင်းမှု ပြီးဆုံးသည်အထိ သတိပြန်မဝင်သေးပေ။ သူမသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ "ရှူရှန်ချန်၊ မင်း တော်တော်ရဲတင်းတာပဲ!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
သူမကို နောက်ပိုင်းတွင် မထိတွေ့တော့သည်မှာ အကြောင်းရှိသည်။ သူသည် သူမနှင့် ကျောက်ကျွင်း အကြောင်းကို အစကတည်းက သိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ရှူရှန်ချန်သည် သူတို့၏ အိတ်ထဲမှ ယွမ်သုံးရာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ကျန်းမေလျန် ထံ ပစ်ပေးခဲ့ပြီး "ဒီအချိန်ကစပြီး ငါတို့မှာ ဘာမှပတ်သက်စရာ မရှိတော့ဘူး" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။
သူသည်လည်း ဇာတိမြေသို့ ပြန်မသွားချင်ပေ။ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးဖြင့် ပြန်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရှက်စရာကောင်းသည်။ အခြားနေရာများကိုလည်း မသိသဖြင့် သူသည် မြို့တော်သို့ ပြန်သွားပြီး သူ၏ အမေဘက်မှ ဦးလေးထံတွင် အလုပ်ရှိမရှိ မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ဦးလေးထံတွင် ငြိမ်သက်စွာ အလုပ်လုပ်နေခြင်းသည် သူအတွက် ကျန်ရှိနေသော အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။
ကျန်းမေလျန် သည် သူထွက်ခွာသွားသည်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။ သို့သော် ဤနေရာစိမ်းတွင် လမ်းမသိသဖြင့် သူမသည်လည်း ရှူရှန်ချန်နောက်သို့ မြို့တော်ဘက်သို့ အမြန်လိုက်သွားရတော့သည်။