သူတို့မှာ ဒီပစ္စည်းတွေကို ဝယ်နိုင်တဲ့ ငွေကြေးမရှိတာ မဟုတ်ဘဲ အလွန်အကျွံဈေးကြီးလွန်းတယ်လို့ ထင်မြင်နေကြတာသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းက ကုန်ခြောက်ဆိုင်ရဲ့ အရောင်းအဝယ်ကိုလည်း အားပေးရာရောက်နေသည်။ သူတို့ ကုန်ခြောက်သွားဝယ်တိုင်း အပိုဆုကြေးများလည်း ရရှိနေကြသည်လေ။
အခြေခံအားဖြင့်တော့ ဒီလို လူကြီးလူကောင်းဖောက်သည်ကြီးတွေက တခြားသူတွေရဲ့ ဆိုင်မှာ သိပ်ပြီး အချိန်ကုန်မခံကြပေ။
“သူက ပျိုးပင်ကောင်းလေးတစ်ပင်ပဲ။ သူ့ကို ပိုပြီးသင်ပေးလိုက်ဦး” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
တတိယမြောက်သူက သဘောတူညီပြီး စကားကို လီအိုက်ကော်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “တတိယယောက်ဖက သူ့ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ကို သူကိုယ်တိုင်ဖွင့်ချင်နေတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်”
“အမေကျိုးတို့ရဲ့ ညီမဆန်းနီတို့ကို မေးကြည့်ပြီးပြီ။ သူတို့ဆီမှာ အခုလောလောဆယ် ငွေသိပ်မရှိသေးတော့ အလျင်စလိုလုပ်မနေကြပါဘူး” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဆန်းနီနဲ့ လီအိုက်ကော်တို့ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့အတွက် ချေးငှားပေးခဲ့တဲ့ ငွေတွေကို ဒီနှစ်ထဲမှာပဲ အကုန်ဆပ်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ အခုတော့ ထိုဇနီးမောင်နှံက အရင်းအနှီးစုဆောင်းနေကြပြီး နောက်နှစ်လောက်ဆိုရင်တော့ သူတို့ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ကို ထွက်ဖွင့်ကြလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။
လူဆိုတာကတော့ တိုးတက်ချင်ကြတာ သဘာဝပါပဲ။ သူတို့မှာ ဒီလိုမျိုး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွန်းအားပေးတဲ့စိတ်ဓာတ်ရှိပြီး မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းနေသရွေ့ လင်းချင်းဟယ်က ဘယ်တော့မှ တားဆီးမှာ မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း ကုန်ခြောက်ဆိုင်ကို စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူ ရှာရတာကလည်း ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ဆိုင်ရဲ့ အရောင်းအဝယ်က အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ပမာဏလည်းကြီးမားတာကြောင့် ကိုယ့်လူမျိုးတွေနဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှသာ စိတ်အေးရမည်ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဝမ်ကော်တုံးက ကျိုးဆီနီကို ခေါ်လာခဲ့သည်။
ကျိုးဆီနီရဲ့ ဗိုက်က အတော်လေးကို ပူနေပြီဖြစ်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က သူမကို နူးညံ့စွာ ဆူပူလိုက်သည်၊ “ဗိုက်က ဒီလောက်တောင် ကြီးနေပြီကို ဘာလို့ ဟိုသွားဒီသွား လုပ်နေသေးတာလဲ”
“စတုတ္ထအဒေါ်ရယ်၊ စိုးရိမ်လွန်နေတာပါ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်မက ဒီလောက်ထိ နုနယ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျိုးဆီနီက အားမလိုအားမရ ပြန်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က “အနိုင်ကျင့်ခံမနေနဲ့။ ဂရုစိုက်ရမယ့်အချိန်မှာ ဂရုစိုက်ဖို့လိုတယ်။ နားလည်လား” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖူးတာပဲ။ ဗိုက်သေးနေတုန်းကတော့ ကိစ္စမရှိပေမဲ့ ဗိုက်ကြီးလာတဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆနေလို့ရပါ့မလဲ။ အထူးသဖြင့် ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်သည်။
“အခု လူမှုဖူလုံရေးအိမ်ရာကို ပြောင်းသွားတာဆိုတော့ အဲ့ဒီမှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
ကျိုးဆီနီက ပြုံးလိုက်သည်။ “အရမ်းကျယ်ဝန်းပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဂတ်စ်မီးဖိုကလည်း သုံးရတာ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်”
ဂတ်စ်မီးဖိုတွေက ဒီခေတ်မှာ ပေါ်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဈေးမပေါလှပေ။ ဒါပေမဲ့ သုံးရတာတော့ တကယ်ကို အဆင်ပြေတာကြောင့် လင်းချင်းဟယ်ကလည်း သူမအိမ်မှာ တစ်လုံးတပ်ထားသည်။ အဲ့ဒီမတိုင်ခင်ကတော့ ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုတွေကိုပဲ သုံးခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။
“မနေ့ကမှ မင်းအမေနဲ့ ဖုန်းပြောဖြစ်တယ်။ မင်းမီးဖွားတဲ့အချိန်ကျရင် သူလာကူပေးရမလားလို့ မေးနေတယ်။ အချိန်တန်ရင် ကူညီပေးဖို့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ပြုစုသူတစ်ယောက် ငှားပေးလိုက်မယ်လို့ ပြောထားလိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူစိတ်ပူစရာမလိုတော့ပါဘူး” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော် တစ်ယောက်ရှာပြီးပြီ။ ကလေးမွေးပြီးတာနဲ့ သူလာကူပေးလိမ့်မယ်” ဟု ဝမ်ကော်တုံးက ဝင်ပြောသည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူငယ်လေးက အိမ်ထောင်ပြုတာ နည်းနည်းနောက်ကျခဲ့သည်။ အရင်ကဆို သူ့အမေက သူ့အိမ်ထောင်ရေးအတွက် အမြဲစိတ်ပူနေခဲ့တာ။ အခုတော့ သူအိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးလည်း ရတော့မှာဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကအစ အကောင်းဘက်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့အပေါ် အတော်လေး ကျေနပ်သည်။
သူ့အလုပ်က တည်ငြိမ်ပြီး သံဇွန်းကိုင်ထားရသည့် အလုပ်မျိုးဖြစ်သလို လူမှုရေးအဆင့်အတန်းလည်း မြင့်မားသည်။ ဘယ်သူကတော့ သူ့ကို လေးစားမှုမရှိဘဲ နေပါ့မလဲ။ အထူးသဖြင့် ရာထူးတိုးပြီး လူမှုဖူလုံရေးအိမ်ရာ ချပေးခံရပြီးနောက်ပိုင်းပေါ့။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူက မိသားစုကို တန်ဖိုးထားသူဖြစ်သည်။
ကျိုးဆီနီရဲ့ ဗိုက်ကြီးလာကတည်းက သူက ဟင်းချက်ဖို့ သင်ယူစပြုလာသည်။ ကျိုးဆီနီရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်လုပ်ရင်းနဲ့ အချိန်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက်မှာတော့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်နည်းကို ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့ပြီး ဒါကလည်း အတော်လေး မှတ်တိုင်တစ်ခုပါပဲ။
ဒီလူငယ်လေးက အရင်က အိမ်မှုကိစ္စဆို ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်တတ်တဲ့သူဆိုတာကို သိထားဖို့လိုသည်။ မီးဖိုချောင်မှာ သဘာဝအရည်အချင်းမရှိပေမဲ့ သူကတော့ တကယ်ကို စိတ်နှစ်ပြီး လုပ်ခဲ့တာပါ။
ကျိုးဆီနီက ကုန်ခြောက်ဆိုင်အကြောင်း စကားစမြည်ပြောလာသည်။ “စတုတ္ထအဒေါ်ရယ်၊ ညီမဆန်းနီနဲ့ တတိယယောက်ဖတို့က သူတို့ကိုယ်ပိုင်ဆိုင် ဖွင့်တော့မယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုလောလောဆယ် ကုန်ခြောက်ဆိုင်ကို စောင့်ပေးမယ့်သူ ရှိသေးလား”
“မရှိသေးဘူး” လင်းချင်းဟယ်က သူမကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ “မင်း စိတ်ဝင်စားလို့လား”
“ဟုတ်ကဲ့!” ကျိုးဆီနီရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားသည်။
ဝမ်ကော်တုံးကတော့ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်လို မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ဇနီးလေးက ဘာလို့များ ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ရတာလဲဆိုတာကို သူနားမလည်နိုင်ပေ။ အိမ်မှာ ကလေးကို စောင့်ရှောက်နေတာက ပိုမကောင်းဘူးလား။ ဘာလို့ အလုပ်သွားလုပ်ဖို့ ခေါင်းမာနေရတာလဲ။ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းလိုက်မလဲ။
ပြီးတော့ သူမ အလုပ်သွားလုပ်ရင် ကလေးကို ဘယ်သူကြည့်ပေးမှာလဲ။
လင်းချင်းဟယ်ကလည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ တွေးနေသည်။ “မင်းသာ ဆိုင်ကို သွားစောင့်ရင် ကလေးကို ဘယ်သူကြည့်ပေးမှာလဲ”
“ညီမဆန်းနီတို့ကလည်း ချက်ချင်းတော့ လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ဆိုင်ဖွင့်တဲ့အချိန်ကျရင် ကလေးက တစ်နှစ်လောက်ရှိနေပြီ၊ နို့ဖြတ်လို့ရပြီလေ။ ကျွန်မအမေဘက်က ကျွန်မကို ကူကြည့်ပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု ကျိုးဆီနီက ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်အမေကလည်း တကယ်ကို အဲ့ဒီလို ကတိပေးထားခဲ့တာဖြစ်သည်။ ကျိုးဆီနီသာ အလုပ်သွားလုပ်ချင်ရင် ကလေးကို သူမဆီမှာ ထားခဲ့လို့ရသည်။ သူမရဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင်မှာ ကူညီပေးဖို့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ငှားထားတာကြောင့် သူမမှာ အချိန်တွေ အများကြီးရှိသည်။
“ထမင်းချက်တာ၊ စားတာကလည်း ပြဿနာဖြစ်ဦးမှာ” ဟု ဝမ်ကော်တုံးက ထောက်ပြသည်။
“အဲ့ဒါက ပြဿနာမကြီးပါဘူး။ သင် စက်ဘီးနဲ့ လာပို့လို့ရတာပဲ။ ကျွန်မဘက်က အစားအစာတွေ အဆင်သင့်လုပ်ထားပေးမယ်၊ သင်က အဖေနဲ့ အမေဆီ သွားပို့ပေးလိုက်ရုံပဲ။ အချိန်သိပ်မကုန်ပါဘူး” ဟု ကျိုးဆီနီက သူ့ကို လှည့်ပြောသည်။
သူတို့က ဒီကိစ္စကို အသေးစိတ် မဆွေးနွေးကြသေးဘဲ အနာဂတ်အစီအစဉ်တွေက မသေချာသေးတာကြောင့် ခေတ္တမျှသာ ဆွေးနွေးကြသည်။
ဒီနေ့က ဝမ်ကော်တုံးအတွက် ရှားရှားပါးပါး အားလပ်ရက်ဖြစ်သည်။ ဒီမှာ ခဏထိုင်ပြီးနောက် သူက အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ကို သွားရောက်နှုတ်ဆက်သည်။
အမေကျိုး ကတော့ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျိုးအာနီ၊ ကျိုးဆီနီနဲ့ ကျိုးဝူနီတို့ကို ကြည့်ရတာ ပိုပြီးတော့တောင် နှစ်သက်သဘောကျလာသည်။ သူတို့အားလုံး မြို့တော်ကို ရောက်လာကြတာ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်သလဲ။
“ဝူနီက နောက်ရက်ပိုင်းမှာ ရောက်လာတော့မယ်လို့ ဆန်ဝါပြောတာ ကြားလိုက်တယ်၊ ဟုတ်လား” ဟု အမေကျိုး က မေးသည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မတို့ စတုတ္ထအဒေါ်အိမ်ကနေ လာခဲ့တာ၊ သူပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်” ဟု ကျိုးဆီနီက ခေါင်းညိတ်သည်။
“မင်းတို့ အိမ်ထောင်ကျတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ၊ အခု ကလေးတောင် ရတော့မယ်။ ဝူနီက မင်းနဲ့ အသက်တူတူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အခုထိ ချစ်သူတောင် မရှိသေးဘူး” ဟု အမေကျိုး က စိတ်ပူစွာ ပြောသည်။
“ဝူနီက ကျွန်မတို့မိသားစုထဲမှာ ပညာအဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံးမြေးမလေးပဲ။ အဒေါ်ကြီး စိတ်ပူနေဖို့ လိုသေးလို့လား” ဟု ကျိုးဆီနီက ပြုံးပြီး ပြောသည်။
“ဒီကောင်မလေးက အလားအလာရှိပေမဲ့ အသက်ကလည်း ကြီးလာပြီလေ။ သူလည်း အိမ်ထောင်ကောင်းကောင်းပြုသင့်တာပေါ့။ ဒီတစ်ခါတော့ စတုတ္ထအဒေါ်ကိုပဲ သူ့အတွက် လူကောင်းကောင်း ရှာပေးဖို့ ပြောရမယ်။ အဘွားက စတုတ္ထအဒေါ်ရဲ့ အမြင်ကို ယုံတယ်” ဟု အမေကျိုး က ဆိုသည်။
သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သမီး ကျိုးရှ အိမ်ထောင်ရေးကအစ စတုတ္ထမိသားစုရဲ့ သဘောတူညီချက်နဲ့ လုပ်ခဲ့တာဖြစ်သလို အာနီနဲ့ ဆီနီတို့အတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။ စတုတ္ထအဒေါ်သာ လူကောင်းလို့ ပြောလိုက်ရင် သူတို့က တကယ်ပဲ ဘဝကို ကောင်းကောင်းဖြတ်သန်းနိုင်ကြတာကိုး။
ဒါကြောင့်လည်း အမေကျိုး က သူမရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။
“စဉ်းစားကြည့်ဦး၊ ကော်တုံးရေ၊ မင်းတို့အလုပ်ခွင်မှာ သူ့အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ လူငယ်လေးတွေ ရှိသေးလား။ ပြောရဦးမယ်၊ ဝူနီက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ ကောင်မလေး။ သူက အထက်တန်းကျောင်းဆရာမ၊ စိတ်သဘောထားလည်း ကောင်းတယ်၊ မိဘကိုလည်း ရိုသေတယ်။ မင်းလေးပဲ တစ်ချက်လောက် စကားစပေးကြည့်ပါလား” ဟု အမေကျိုး က သူမရဲ့ မြေးမက်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
သူမကတော့ ပိုက်ကွန်ကို ကျယ်ကျယ်ဖြန့်ထားတာက အကောင်းဆုံးပဲလို့ တွေးလိုက်သည်။
“စတုတ္ထအဒေါ် ဘယ်သူ့ကို စိတ်ကူးထားလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ မရှိရင်တော့ ကျွန်တော် အလုပ်ခွင်မှာ စကားစပေးကြည့်ပါ့မယ်” ဟု ဝမ်ကော်တုံးက ပြန်ဖြေသည်။
အမေကျိုး က ပျော်ရွှင်သွားပြီး ကျိုးဆီနီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ ညီအစ်မတွေအားလုံး မြို့တော်မှာပဲ အိမ်ထောင်ကျကြမယ်ဆိုရင် အဘွားတော့ အရမ်းပျော်မှာပဲ။ အချိန်ရရင် အဘိုးနဲ့ အဘွားဆီ လာလည်ကြပေါ့”
သူတို့ဇနီးမောင်နှံ ပြန်သွားတဲ့အခါ အမေကျိုး က သူမ အိမ်နောက်ဖေးမှာ မွေးထားတဲ့ ကြက်တွေဆီက ရတဲ့ ဥအနည်းငယ်ကို အိတ်လေးနဲ့ ထုပ်ပေးလိုက်သည်။ ဒီနှစ်ထဲမှာ သူမ ကြက်သုံးဆယ်ကျော် မွေးထားတာ၊ ဒါဟာ သူမ အများဆုံး မွေးဖူးတဲ့ အရေအတွက်ပဲ။
ဘာလို့ ဒီလောက်များများ မွေးတာလဲဆိုတော့ ဒီနှစ်မှာ သူမရဲ့ အချစ်ဆုံး မြေးဦးလေး အိမ်ထောင်ကျမှာမို့လို့လေ!
မြေးဦးအကြောင်း ပြောရရင်တော့ အမေကျိုး ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူမှုတွေ တက်ကြွလာတာကို ဖော်ပြဖို့တောင် ခက်ခဲသည်။ သူက မိသားစုဟောင်းရဲ့ အသက်သွေးကြောဖြစ်သလို ကျိုးမိသားစုဟောင်းရဲ့ မျက်နှာစာလည်း ဖြစ်သည်!
သူ့နောက်မှ မွေးတဲ့ မြေးတွေကလည်း အရည်အချင်းရှိကြပြီး အလားအလာကောင်းကြပေမဲ့ ကျိုးခိုင် ရဲ့ မြေးဦးဆိုတဲ့ နေရာကတော့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဘယ်တော့မှ လှုပ်ခါသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သူမ သူ့အကြောင်း စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ကျိုးရှ ရဲ့ မြေးဖြစ်သူ ဆူထျန်းက ပြေးလာသည်။ “အဘွား! ဒုတိယမြောက် အစ်မဝမ်းကွဲက ပြောတယ်၊ အစ်ကိုကြီးဝမ်းကွဲက ဖုန်းဆက်လာတယ်တဲ့! အဘွားကို ဖုန်းနားလာကပ်ဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်!”
အမေကျိုး က ဝမ်းသာအားရဖြင့် “လာပြီ၊ လာပြီ!” ဟု ဆိုကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။