"ကျွန်တော့် ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ ချစ်သူတွေ ရှိနေကြပြီးသားပါ။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ ဆုံတုန်းကတောင် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက်သေးတယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြောသည်။
ထို့နောက် သူက စကားဆက်သည်။ "အစ်မ ဝူနီ က မြို့နယ်ထဲမှာပဲ နေချင်တယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်လား။ တတိယအဒေါ်က သူ့အတွက် ဒီမှာပဲ အဖော်ရှာပေးချင်နေတာ။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ဝေးကွာတဲ့ အရပ်ဒေသမှာ နေရတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး ဖြစ်မသွားဘူးလား။ ပြဿနာတွေ တက်လာမှာပဲ"
"မိန်းကလေးတွေက အဲ့ဒီလိုမျိုးပဲလေ။ သူက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလူကို ချစ်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေမှာပါ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီလူကလည်း သူ့ကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် တစ်ဖက်ကို ပြောင်းလာဖို့တောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်အကိုင်က အကြီးဆုံး ပြဿနာပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ထောက်ပြသည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ထားပေးလိုက်ဦး။ သင့်တော်တဲ့သူ ပေါ်လာရင်တော့ စကားပြောကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။ သူမက စကားလမ်းကြောင်းကို ဝမ်ယွမ် ဘက်သို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အစ်မ အာနီဆီက ကြားတာတော့ မင်းရဲ့ ဒုတိယယောက်ဖက မင်းနဲ့တွဲပြီး ဝိုင်ဆိုင် ဖွင့်ချင်နေတယ်ဆို။ ဟုတ်လား"
"ဟဲဟဲ၊ ကျွန်တော် ဒုတိယယောက်ဖဆီ သွားလည်ရင်းနဲ့ အဲ့ဒီအကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး ပြောမိလိုက်တာပါ။ အစ်မ အာနီက အမေဆီကို ပြောလိုက်ပြီလား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြုံးရင်း မေးသည်။
"မင်းက ဒမ်ပလင်စက်ရုံဖွင့်ပြီး ဒမ်ပလင်ဘုရင် ဖြစ်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
ဒမ်ပလင်စက်ရုံဖွင့်ဖို့ ကုန်ကျစရိတ်က မနည်းလှသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏သားဖြစ်သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအတွက် အစွမ်းကုန် ပံ့ပိုးပေးရန် အဆင်သင့်ရှိနေသည်။
"ဒမ်ပလင်စက်ရုံဖွင့်ဖို့က ခဏစောင့်လို့ ရပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော် ဒုတိယယောက်ဖနဲ့ ဝိုင်ဆိုင်ပဲ အရင်ဖွင့်ချင်တယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြောသည်။
"နိုင်ငံခြားဝိုင်လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်။ ဒုတိယယောက်ဖက ကျွန်တော်သာ တင်သွင်းခွင့်လမ်းကြောင်းကို သေချာအောင် လုပ်နိုင်ရင် သူက အရင်းအနှီး ထုတ်ပေးမယ်တဲ့။ အမြတ်ကိုတော့ ထက်ဝက်စီ ခွဲကြမယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။
ဝိုင်လုပ်ငန်းသည် အမြတ်အစွန်း များပုံရသည်။ ဆေးရွက်ကြီး၊ အရက်၊ လက်ဖက်ရည်ဟူသော အဓိက အမျိုးအစားသုံးခုထဲတွင် အရက်သည်သာ လင်ချင်းဟဲ့ မထိတွေ့ရသေးသော နယ်ပယ်ဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ခုမှာမူ အောင်မြင်နေပြီဖြစ်သည်။
"မင်းသာ တကယ်တမ်း တရားဝင်လမ်းကြောင်းကို ရအောင်လုပ်နိုင်ရင် အမေလည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ်။ အမြတ်ကို သုံးယောက်ခွဲကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပျော်ရွှင်စွာ အကြံပြုသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က သွားဖြူဖြူလေး ပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။ "အမေ အဲ့ဒီလို ပြောမှတော့ အမြတ်တွေက မိသားစုရန်ပုံငွေထဲ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ကပ်ထဲကိုပဲ တန်းဝင်တော့မှာပေါ့"
"မိသားစုရန်ပုံငွေထဲကို မထည့်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အတည်ပြုသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ကျိုးကွေ့လိုင် သည် ထိုလုပ်ငန်းအတွက် အသက်သွေးကြောကို ပုံအောလိုက်သည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လူမှုဆက်ဆံရေးကို နားလည်သော အရည်အချင်းရှိသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်မှုနှင့် မနားတမ်း ကြိုးစားမှုတို့ကြောင့် တစ်ပတ်နီးပါး မနက်စောစောထ၊ ညဉ့်နက်မှပြန်ကာ နိုင်ငံခြားဝိုင် တင်သွင်းနိုင်မည့် တရားဝင်လမ်းကြောင်းကို အောင်အောင်မြင်မြင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
သူသည် ဝမ်ယွမ် ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ကားမောင်းလာကာ ရင်းမြစ်ကို အတူတူ စစ်ဆေးရန် ခေါ်လိုက်သည်။ ဝမ်ယွမ် က အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဝိုင်နှစ်ကဒ် ဝယ်ယူလိုက်သည်—တစ်ခုမှာ လင်ချင်းဟဲ့ အတွက်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ခုမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်အတွက်ဖြစ်သည်။
ဆိုင်ခန်းအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွင်မူ ဝမ်ယွမ် က ယွမ်နှစ်သောင်းကို တိုက်ရိုက် ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပြီး တတိယမြောက်သားကို ဘာမှဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ ကိုယ်တိုင်စီမံခန့်ခွဲစေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ဘေးထိုင်ပြီး ဝိုင်အမြတ်ဝေစုများကိုသာ ထိုင်စောင့်ယူတော့မည်ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ရက်ရောပြီး စီမံခန့်ခွဲမှုတွင် ဝင်မစွက်ဖက်သည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကြောင့် အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ စိတ်ဖိစီးမှု လုံးဝမရှိပေ။
တတိယမြောက်သားသည် ဝန်ထမ်းခေါ်ရန် အနီးအနားရှိ တက္കသိုလ်များတန်းသို့ သွားသည်။ ကျောင်းပြီးခါနီး ကျောင်းသားအများစုမှာ ထိုအချိန်တွင် အလုပ်တာဝန်များ အပ်နှံခံထားရပြီးဖြစ်သည်။ တချို့မှာ အလုပ်ကောင်းများ ရကြသော်လည်း တချို့မှာမူ မိမိတို့ သင်ယူခဲ့သည့် ဘာသာရပ်နှင့် မကိုက်ညီသောကြောင့် သို့မဟုတ် အရည်အချင်းနှင့် မအပ်စပ်သောကြောင့် အလုပ်ကို လက်ခံရန် အလွန်ဝန်လေးနေကြသည်။ ထို့ပြင် ကျိုးကွေ့လိုင် ပေးမည့် လစာမှာ တစ်လလျှင် ယွမ်တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်အပြင် ကော်မရှင်ပါ ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် အလွန်ပင် များပြားနေသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် တက္കသိုလ်ဘွဲ့ရတိုင်းကို မခေါ်ပေ။ သူသည် လျှောက်ထားသူများ၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းများကို သေချာစစ်ဆေးပြီး နောက်ခံအကြောင်းရင်း မရှင်းလင်းသူများ သို့မဟုတ် မကောင်းသော အကျင့်စရိုက်ရှိသူများကို ဖယ်ထုတ်သည်။ မိသားစုနောက်ခံကိုလည်း အလေးအနက် စစ်ဆေးသည်။
လစာမှာ ပုံမှန်ထက် များပြားလွန်းသောကြောင့် တချို့မှာ လိမ်လည်မှုဟု သံသယဝင်ကြသည်။ ထိုအခါ တတိယမြောက်သားသည် သူ၏ဘွဲ့လက်မှတ်နှင့် ပီကင်းတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားကတ်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး သံသယရှိသူများကို စစ်ဆေးကြည့်ရန် ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ အထောက်အထားများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လျှောက်ထားသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အလုပ်အကြောင်း စတင်စုံစမ်းကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ တတိယမြောက်သား၏ တင်းကျပ်သော စစ်ဆေးမှုများ စတင်တော့သည်။
ရွေးချယ်မှု အဆင့်ဆင့်ပြီးနောက် တတိယမြောက်သားသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘွဲ့ရလေးဦးကို ရွေးချယ်ခေါ်ယူလိုက်သည်။
အခြေခံလစာမှာ ယွမ်တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ဖြစ်ပြီး ကော်မရှင်များ ထပ်ပေါင်းပေးမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုသို့ ရက်ရောသော လစာကို ပေးရဲခြင်းမှာ အရောင်းမတက်မည်ကို မပူပင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုကဲ့သို့ လစာကောင်းသော အလုပ်မျိုးမှာ ရှားပါးပြီး လူများမှာ ထိုအလုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားကြမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
"တခြား ကုမ္ပဏီတွေမှာ တင်းကျပ်တဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံတွေ ရှိနိုင်ပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက အခွံသက်သက်တွေ များပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်မှာ အခု လေးယောက်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အနာဂတ်မှာတော့ အသေအချာ ကြီးထွားလာမှာပါ။ အရင်ဆုံး အခြေချဖို့ အခွင့်အရေးပေးမယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ စီမံခန့်ခွဲသူ ဖြစ်လာနိုင်မလားဆိုတာကတော့ မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်" ဟု သူတို့ကို ခေါ်လာချိန်တွင် တတိယမြောက်သားက ပြောသည်။
ဘွဲ့ရလေးဦးလုံးမှာ သူ့ထက် အသက်နည်းနည်းစီ ကြီးကြပြီး အငယ်ဆုံးမှာ ကျောင်းနောက်ကျမှ တက်သည့်အတွက် ထိုနှစ်တွင် အသက်နှစ်ဆယ် ပြည့်တော့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တည်ကြည်မှုအပိုင်းတွင် တတိယမြောက်သား၏ ဩဇာက သူတို့ထက် ပိုသာလွန်နေသည်။
ထိုလေးဦးထဲတွင် ဒေသခံဟူ၍ မရှိကြဘဲ အားလုံးမှာ အခြားနယ်များမှ လာရောက် ပညာသင်ကြားသူများဖြစ်သည်။ အဆက်အသွယ်ရှိသည့် ဒေသခံကျောင်းသားများမှာ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို စိတ်မဝင်စားကြဘဲ မိသားစုချမ်းသာသည့် ဒေသခံများမှာမူ ပျင်းရိတတ်ကြသည်။ တတိယမြောက်သားသည် ဒေသခံများကို ခေါ်ရန် လုံးဝ စိတ်မကူးခဲ့ပေ။ အပြင်လူများကသာ ပို၍ အလုပ်တွင်သည်။
မြို့တော်သို့ ပညာလာသင်သည့် အခြားနယ်မှ ကျောင်းသားများသည် ဤနေရာ၏ စည်ကားသာယာမှုကို မျက်မြင်တွေ့ရပြီးဖြစ်သည်။ အခွင့်အရေးရလျှင် သူတို့သည် ပြန်သွားရန် လုံးဝ ဝန်လေးနေကြပြီး ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြသည်။
တတိယမြောက်သားသည် သူတို့အတွက် တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆောင်နှင့် ဆင်တူသည့် အိပ်ဆောင်တစ်ခုကို ငှားပေးထားသည်။ အခြေအနေမှာ ဇိမ်ကျလှသည် မဟုတ်သော်လည်း မဆိုးလှသော အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိသည်။
"တစ်လကို တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်၊ ကော်မရှင်က သပ်သပ်။ နေစရာကို ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးမယ်၊ စားစရိတ်ကတော့ ကိုယ့်ဘာသာ ရှင်းရမယ်။ ကျွန်တော်ပေးတဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်တွေက ဘယ်နေရာနဲ့မဆို ယှဉ်ရင် အကောင်းဆုံးထဲမှာ ပါပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်လုပ်အားနဲ့ကိုယ် တန်အောင် လုပ်ပြရမယ်။ အလုပ်ကို ပျင်းရိပြီး လစာပဲ ထိုင်စားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မလုပ်ကြပါနဲ့" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က တည့်တည့်ပြောသည်။
"ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်။ အလကားတော့ လစာမယူပါဘူး" ဟု ထိုလေးဦးက ပြန်ပြောသည်။
"ကောင်းပြီ၊ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ။ အဆင်ပြေသလို နေရာယူကြပြီး ဒီနားတစ်ဝိုက် လေ့လာကြည့်ကြဦး။ မနက်ဖြန် အလုပ်စမယ်။ ဆိုင်ကို လာပြီး နောက်ဆုံးပြင်ဆင်မှုတွေမှာ ကူပေးကြဖို့ မျှော်လင့်တယ်" ဟု တတိယမြောက်သားက ညွှန်ကြားသည်။
တတိယမြောက်သားသည် ဘွဲ့ရလေးဦးကို လစာကောင်းကောင်း၊ အကျိုးခံစားခွင့်ကောင်းကောင်းဖြင့် ခေါ်ယူလိုက်ကြောင်း လင်ချင်းဟဲ့ သိလိုက်ရချိန်တွင် သူမက သူ့ကို စိတ်ကြိုက် လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏လုပ်ငန်းကို သူကိုယ်တိုင် စီမံခြင်းသာဖြစ်၍ လူကြီးများ ဝင်စွက်ဖက်စရာ မလိုပေ။
သို့သော်လည်း သူ မနက်စောစောထ၊ ညဘက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြန်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က အဒေါ်ကြီး ကျောက်ကို ညွှန်ကြားသည်။ "ဟင်းရည် ပိုချက်ထားလိုက်၊ ညမအိပ်ခင် သူသောက်ဖြစ်အောင် သေချာလုပ်ပေးထား"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု အဒေါ်ကြီး ကျောက်က ပြန်ပြောသည်။
ထိုညတွင် ကျိုးကွေ့လိုင် အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အဒေါ်ကြီး ကျောက်က မအိပ်သေးဘဲ သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။ "သခင်မက ဒါကို ချက်ခိုင်းထားတာပါ။ တတိယမြောက်သခင်လေး၊ မအိပ်ခင် နွေးနွေးလေး သောက်သွားလိုက်ပါ"
"ကျေးဇူးပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
၎င်းမှာ ပြောင်းဖူး၊ မုန်လာဥနီနှင့် ဝက်ရိုးဟင်းရည် ဖြစ်သည်။ သောက်ပြီးနောက် သူသည် သွားတိုက်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ကာ ဆိုင်ဖွင့်မည့် အစီအစဉ်များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးသည်။
ပြင်ဆင်မှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်တွင် တရားဝင် စတင်ဖွင့်လှစ်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူခေါ်ထားသည့် ဘွဲ့ရလေးဦးမှာလည်း တစ်နေ့တာလုံး အနီးအနားရှိ လမ်းမများ၊ လမ်းကြားများတွင် ကြော်ငြာစာရွက်များ ဝေပေးနေသည်။ တရားဝင် ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကိုလည်း စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
အချိန်တန်လျှင် မိသားစု၏ ကားများ၊ ထရပ်ကားများနှင့် ဒုတိယယောက်ဖ၏ ယာဉ်များမှာ ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ လူအများ စိတ်ဝင်စားလာအောင် ခမ်းနားစွာ ပြုလုပ်သွားမည်ဖြစ်သည်။
ထိုအတွေးများဖြင့် တတိယမြောက်သားသည် အိပ်ပျော်သွားသည်။
သူတို့၏ အခန်းထဲတွင် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့မှာ မအိပ်သေးဘဲ ကလေးငယ် မီမီမှာမူ ပုခက်ထဲတွင် အေးဆေးစွာ အိပ်ပျော်နေသည်။
"တတိယမြောက်သားရဲ့ ဆိုင်ကို မနက်ဖြန် ဖွင့်တော့မယ်။ ရှင် ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို ပြောသည်။
"သူက ကိုယ်ပိုင်အကောင့်နဲ့ လုပ်နေတာလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အိမ်မှာပဲ နေချင်သည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ညည်းတွားသည်။
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ရှင်ရဲ့ သားပဲလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မကျေနပ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။
"အေးပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သက်ပြင်းချကာ ဇနီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းပါပြီ၊ သူလိုက်သွားပါမည်။
သားသမီးများဆိုသည်မှာ တကယ်ပင် ကျေးဇူးမသိတတ်သော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။