အခန်း (၆၅၀) - ဖုန်းခေါ်ဆိုခြင်း
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို သတိထားကြည့်ရှုဖို့ အကြံပေးခဲ့တာကြောင့် အစပိုင်းမှာ သိပ်ပြီးအာရုံမစိုက်ခဲ့တဲ့ လင်းချင်းဟယ်တစ်ယောက်လည်း စတင်ပြီး စောင့်ကြည့်လာခဲ့မိတယ်။
အာဒေးရဲ့ အသွင်အပြင်က သာမန်အတိုင်းပါပဲ၊ ပြောရရင်တော့ အလယ်အလတ်စားလောက်ပါပဲ။ သူမက ရုပ်ဆိုးတယ်လို့တော့ ပြောလို့မရပေမဲ့ အလုပ်ကြိုးစားပြီး လက်တွေ့ကျတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်မှန်းတော့ ငြင်းလို့မရဘူး။
ပိုပြီးထူးခြားတာက သူမရဲ့ လက်မှုပညာက အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိတဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကိုလည်း သူမရဲ့မိခင်ဆီကနေ အမွေဆက်ခံထားပုံရတယ်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ အရေးအကြီးဆုံးအချက်ကတော့ အာဒေးရဲ့ စရိုက်သဘာဝပါပဲ။
သူမက တကယ်ကို သဘောထားပြည့်ဝတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှာပွတ်ချွဲကာ ချော့မော့ဖို့ မကြိုးစားသလို သူမအလုပ်ကိုလည်း တာဝန်သိသိနဲ့ လုပ်ကိုင်တယ်။ အားလပ်ချိန်ရတိုင်းမှာလည်း ဥယျာဉ်ထဲကိုသွားပြီး အကိုင်းအခက်တွေကို ညှပ်ပေးတတ်တယ်။
သူမရောက်လာတဲ့နောက်ပိုင်းမှာတော့ အိမ်ကပရိဘောဂတွေပေါ်မှာ ဖုန်တွေတစ်စက်လေးတောင် မတွေ့ရတော့ဘူး၊ ထောင့်စွန်းတွေ၊ အက်ကြောင်းတွေမှာတောင် ဖုန်မရှိတော့ဘူး။
ဒီလိုမျိုးကြည့်ရရင်တော့ သူမဟာ သင့်တော်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါပဲ။
ကျိုးချင်းပိုင်ကလည်း အာဒေးနဲ့ ဂန်းဇီကို သင့်မြတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာကြောင့် လင်းချင်းဟယ်ကတော့ ဒေါ်လေးကျောက်ဆီမှာ စမ်းသပ်မေးမြန်းကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အာဒေးက အိမ်ထောင်မပြုရသေးမှန်း သူမသိပေမဲ့၊ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွဲနေတာ ရှိ၊ မရှိကိုတော့ သူမမသိဘူးလေ။
"အာဒေးလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ ငယ်တော့တဲ့ အရွယ်မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒေါ်လေးကျောက်၊ သူ့အတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာပေးထားတာ ရှိသေးလား" လို့ လင်းချင်းဟယ်က အပြုံးလေးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
ကလေးထိန်း ဒေါ်လေးကျောက်က ရွှင်ရွှင်လန်းလန်းနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်၊ "သူက အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုပေမဲ့ ဒီကောင်မလေးက အိမ်ရဲ့အခြေအနေတွေ တိုးတက်လာမှပဲ အိမ်ထောင်ပြုမယ်ဆိုပြီး နှစ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ဆိုင်းထားချင်နေတာလေ။"
"အခုတော့ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ဒေါ်လေးတို့ နှစ်ယောက်လုံး လုပ်နေပေးနေပြီဆိုတော့ အခြေအနေတွေက တော်တော်လေး အဆင်ပြေနေပြီ မဟုတ်လား" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ဒေါ်လေးကျောက်ရဲ့ မိသားစုနောက်ခံအကြောင်းကို သိပ်မမေးဖူးတာကြောင့် ဒါဟာ မေးမြန်းဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပါပဲ။ ဒေါ်လေးကျောက်ကလည်း ဖုံးကွယ်စရာမရှိတာကြောင့် ရှင်းပြလိုက်တယ်၊ "သူ့အောက်မှာ ညီငယ်နှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ နှစ်ယောက်လုံးက အထက်တန်းကျောင်းသားတွေလေ။"
အာဒေးကတော့ မောင်နှမတွေထဲမှာ အလယ်အလတ်ပါ။ သူမထက်ကြီးတဲ့ မောင်နှမတွေကတော့ အိမ်ထောင်ကျကုန်ကြပြီ၊ မိသားစုကို သိပ်ပြီးမကူညီနိုင်ကြဘူး။
ဒေါ်လေးကျောက်ရဲ့ ခင်ပွန်းက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာကြောင့် မိသားစုက အတော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အာဒေးကပဲ ရှေ့ထွက်ပြီး ဆောင်းရာသီမှာ ကျောက်မီးသွေးပို့တဲ့အလုပ်ကို ကူလုပ်ပေးရင်း ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ရှာပေးခဲ့တာပါ။ အဲဒီလိုသာ မလုပ်ခဲ့ရင် အေးခဲတဲ့ လတွေမှာ သူတို့ ဘယ်လိုမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။
လင်းချင်းဟယ်ဆီမှာ ကလေးထိန်းအဖြစ် စတင်လုပ်ကိုင်တဲ့နောက်ပိုင်းမှာတော့ အိမ်ရဲ့အခြေအနေက တော်တော်လေး တိုးတက်လာတယ်။ အာဒေးက ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေပေမဲ့လည်း မနက်ပိုင်းတွေမှာတော့ အလုပ်မလာခင် ကျောက်မီးသွေးသွားပို့တဲ့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေတုန်းပါပဲ။
သူမက အဲဒီအလုပ်ကနေ ပိုက်ဆံသိပ်မရပါဘူး၊ အပိုဝင်ငွေလေးလောက်ပဲ ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာလုပ်တဲ့ လစာက တကယ်ကို များတာကြောင့် အဲဒီအလုပ်နဲ့တော့ ယှဉ်လို့မရပါဘူး။
"အရင်က အိမ်အခြေအနေက မကောင်းခဲ့တော့ လူတချို့လာမေးတဲ့အခါမှာလည်း သူက မလုပ်ချင်ခဲ့တာပါ" လို့ ဒေါ်လေးကျောက်က ဖြည့်စွက်ပြောတယ်။
တကယ်တော့ ဒေါ်လေးကျောက်မှာလည်း ကိုယ်ကျိုးနည်းနည်းလေးတော့ ရှိပါတယ်။ သူ့သမီး အိမ်ထောင်ကျသွားရင် သူ့ပခုံးပေါ်က မိသားစုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက ပိုလေးလာမှာမို့ပါ။ သူ့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်ကတော့ သူ့သားငယ်နှစ်ယောက် တက္ကသိုလ်တက်ပြီး ထောက်ပံ့ကြေးရတဲ့အထိ စောင့်ဖို့၊ ပြီးမှ သူ့သမီးကို အိမ်ထောင်ပြုခိုင်းဖို့ပါ။ သူတို့က အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်မှာပဲ ရှိသေးတာကြောင့် နောက်ထပ်တစ်နှစ်လောက်တော့ စောင့်ရဦးမှာ၊ အဲဒီကျမှ အိမ်ထောင်ပြုလည်း နောက်မကျပါဘူး။
"အခုတော့ ဒီအလုပ်ရထားပြီဆိုတော့ အရာအားလုံး ပိုအဆင်ပြေသွားမှာပါ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးရင်း ပြောတယ်။
"ဟုတ်ပါတယ်၊ တကယ်လည်း အဆင်ပြေသွားမှာပါ" လို့ ဒေါ်လေးကျောက်က ထောက်ခံတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က စကားကို ဆက်မဖိအားပေးတော့ပါဘူး၊ ဒီကိစ္စကို နောက်မှပဲ ပြန်ပြောလို့ရပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဂန်းဇီကလည်း အခုချက်ချင်း ထွက်သွားဖို့ အရေးတကြီး လိုနေတာမှ မဟုတ်တာ။
လင်းချင်းဟယ်က ဂန်းဇီရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စအတွက် အတော်လေး ယုံကြည်မှုရှိတယ်။ ဒီလူငယ်လေးက အရပ် ၁.၇၈ မီတာ ရှိတာကြောင့် အရပ်ပုတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။
အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူက တာဝန်ယူမှုအလွန်ရှိပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးတယ်။ သူမဆီကနေ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး အိမ်ရာတွေအကြောင်း ကြားပြီးကတည်းက သူပိုပြီး အလုပ်ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒီနှစ်မှာ လုပ်ငန်းက ထူးထူးခြားခြား ကောင်းမွန်နေတာကြောင့် သူက အရင်နှစ်တွေထက် ပိုကြိုးစားခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့လက ဘယ်လောက်ရလဲလို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ပဲ ယွမ် ၁,၅၀၀ ရတယ်လို့ ဖြေခဲ့တယ်။
တစ်လကို လစာ ယွမ် ၂၀၀ ရတာကိုတောင် ရှားပါးတယ်လို့ သတ်မှတ်တဲ့ ခေတ်မှာ တစ်လကို ၁,၅၀၀ ရတယ်ဆိုတာက လုံးဝကို အဆင့်တစ်ခုပါ။
အဓိကအချက်ကတော့ သူက ဆေးလိပ်လည်း မသောက်ဘူး၊ အရက်လည်း မသောက်ဘူး၊ သူက အိမ်ဝယ်ဖို့အတွက်ပဲ စုဆောင်းရာမှာ စိတ်နှစ်ထားတာပါ။
တကယ်တော့ လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း စတင်ဖို့ တိုက်တွန်းဖို့ စဉ်းစားခဲ့ဖူးပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်။ ကြီးမားတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမျိုး မဟုတ်ရင်တော့ သာမန်လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ပိုက်ဆံစုပြီး အိမ်ရာတွေ ဈေးကွက်ထဲ ရောက်လာတဲ့အခါမှာ အိမ်ဝယ်ဖို့ တိုက်ပွဲဝင်တာက ပိုပြီးစိတ်ချရပါတယ်။ အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ခုခုကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားဖို့က အရေးကြီးဆုံးပါပဲ။
တစ်ယောက်ယောက်မှာ ပိုက်ဆံပိုနေရင် နောက်ထပ်တစ်ခု ထပ်ဝယ်လို့ရတာပေါ့။ သာမန်လူတွေအတွက်တော့ လုပ်ငန်းလုပ်တာထက် ဒီလမ်းကြောင်းက ပိုကောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်း မဟုတ်ဘူးလား။
အဲဒီနေ့မှာပဲ လင်းချင်းဟယ်က အကြီးဆုံးအစ်မတော်ဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။ အချိန်ကို ပြန်တွက်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ စကားမပြောဖြစ်တာ ကြာနေပြီ။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် ဖုန်းကိုင်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းကြာသွားပေမဲ့ ကိုင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့ အသံက ပျော်ရွှင်နေပုံရတယ်၊ "ငါ အလုပ်တွေရှုပ်နေလို့ အချိန်တောင် မေ့သွားပြီး နင့်ကို ဖုန်းဆက်ဖို့ မေ့သွားတာပေါ့။"
"ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က အပြုံးနဲ့ မေးတယ်။
"ဒီရက်ပိုင်းမှာ ဘဲတွေက ဥတွေ စတင်ဥနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အပြင်မှာပဲ ဥချင်ကြတာ။ ချုံဇီနဲ့ ငါနဲ့က နေ့တိုင်း ဘဲဥလိုက်ကောက်နေရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကတော့ ငါတို့ထက် အရင်ဦးအောင် ကောက်သွားတာ များတယ်" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ရယ်မောရင်း ပြောတယ်။
ချုံဇီဆိုတာက ကျိုးဒါနီရဲ့ ခင်ပွန်းပါ။ အခုတော့ သူက သူ့ယောက္ခမနဲ့အတူ ဘဲမွေးမြူရေးကို လုပ်ကိုင်နေတယ်။
ဒီနှစ်မှာ မြေယာတွေကို အရောင်းအဝယ်လုပ်လို့ ရသွားပြီဖြစ်တာကြောင့် သူတို့က မြေကွက်ကြီးတစ်ခုကို ဝယ်ယူပြီး ပိုက်ဆံအများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားကြတယ်၊ အဲဒါတွေအားလုံးက ဘဲမွေးဖို့အတွက်ပါပဲ။
"ဒါဆိုရင် သူတို့က ဥတွေ ကောင်းကောင်းဥကြရဲ့လား" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်တယ်။
"ဥတာပေါ့၊ တကယ်ကို ကြိုးစားပြီး ဥကြတာ! သူများတွေ မွေးတဲ့ဘဲတွေက ငါတို့ဘဲတွေလောက် အဥမြန်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက နင့်အကြီးဆုံးအစ်ကိုနဲ့ ချုံဇီရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်လေ၊ သူတို့က ဘဲတွေကို ကျွေးဖို့အတွက် ငါးငယ်လေးတွေ၊ ပုစွန်လေးတွေ လိုက်ဖမ်းပေးနေတာကိုး" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ရှင်းပြတယ်။
"ဒါဆိုရင် ဒီနှစ်မှာ လုပ်ငန်းတိုးတက်မှုက တော်တော်ကောင်းနေတာပေါ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပေးတယ်။
"ဒီတစ်ခေါက်တော့ အကောင်တွေ အရမ်းများသွားတယ်။ တတိယမောင်နဲ့ ဒါဝါရဲ့ မိခင်ဘက်က တတိယဦးလေးရဲ့ ဆိုင်တွေက အကုန်လုံးကို မယူနိုင်တော့ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် တခြားဆိုင်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ပြောတယ်။
သူမရဲ့ မိသားစုနဲ့ သူမရဲ့ အကြီးဆုံးသမက်ရဲ့ မိသားစုက ပူးပေါင်းပြီး ဘဲကောင်ရေ သုံးထောင်ကျော် မွေးမြူထားကြတာပါ၊ အဲဒီထဲက အများစုက အမတွေပါ။ ဘဲထီးတွေက အရွယ်ရောက်လာရင် သူတို့က မြေနေရာနဲ့ အစာကို အရမ်းစားတာကြောင့် တိုက်ရိုက်ပဲ ရောင်းချလိုက်ကြတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး စကားအကြောင်းအရာကို ဒေါင်ဇီရဲ့ ကြက်မွေးမြူရေးခြံဘက်ကို ပြောင်းလိုက်တယ်။
"ဒေါင်ဇီက သူ့ရဲ့ ယောက္ခမတွေနဲ့တင် မကဘဲ သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ပါ ရန်ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ဖြေတယ်။
"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးတယ်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်က အသေးစိတ်ကို ပြန်ပြောပြတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒေါင်ဇီက လုပ်ငန်းကို တစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေပြေ လုပ်ကိုင်နေခဲ့တာပါ။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သူ့ရဲ့ ယောက္ခမသုံးယောက်က ပါဝင်လာခဲ့ပြီး သူတို့ကတစ်ဆင့် သူတို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကိုပါ ခေါ်လာခဲ့ကြတယ်။ သဘာဝအတိုင်းပဲ၊ အရာအားလုံးက အမြန်ဆုံး ရှုပ်ထွေးသွားတော့တာပါပဲ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒေါင်ဇီက အလျှော့ပေးလိုက်ပြီး ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်တာကို ရပ်တန့်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ပိုင် အလုပ်သမားတွေကို ငှားရမ်းပြီး အသစ်ပြန်စလိုက်တယ်။ အဟောင်းလုပ်ငန်းကိုတော့ သူ့ယောက္ခမတွေရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာပဲ အကုန်ထားခဲ့လိုက်တယ်။
"ဒေါင်ဇီက မကြာသေးခင်ကမှ လာလည်သွားပြီးတော့ ပူးပေါင်းလုပ်ငန်းတွေ မလုပ်ဖို့ နင့်အကြံပေးချက်ကို နားမထောင်ခဲ့မိတာ နောင်တရတယ်လို့ ပြောသွားတယ်" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က သက်ပြင်းချတယ်။
"တစ်ခါနာရင် နှစ်ခါမှတ်ဆိုသလိုပေါ့။ သူက အလားအလာရှိတဲ့ လူငယ်လေးပါ၊ သူက ငယ်သေးတာပဲ။ အခုလို အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်တာက သူ့အတွက် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပေးတယ်။
"အဲဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့။ သူက အခုပြန်ပြီး အခြေကျနေပြီ၊ တောင်ကုန်းတစ်ခုကိုလည်း စာချုပ်ချုပ်ထားလိုက်ပြီ။ အနာဂတ်မှာ သူအဆင်ပြေမှာပါ" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ခေါင်းညိတ်ရင်း သဘောတူတယ်။ ပြီးတော့ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံနဲ့ ထပ်ပြောတယ်၊ "အော်၊ ပြောရဦးမယ်၊ တတိယမောင်တို့ မိသားစုမှာ နောက်ဆုံးတော့ ဖုန်းတပ်လိုက်ပြီ! နင့်ရဲ့ တတိယအစ်မတော်က နင်အားတဲ့အချိန်ကျရင် စကားပြောရအောင် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါဦးတဲ့။"
"သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို အကုန်အကျခံလိုက်တာပဲ။ အရင်တုန်းက ကျွန်မတို့ ဖုန်းတပ်တုန်းက ယွမ်ထောင်ဂဏန်းလောက် ကုန်တာတောင် ရင်ထဲကို နာလိုက်တာ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောလိုက်တယ်။
"သူတို့နှစ်ယောက်က ဒီရက်ပိုင်းမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာထားနိုင်တာကိုး။ ဒါ့အပြင် သူတို့တပ်လိုက်တော့ အိမ်နီးနားချင်းတွေလည်း သုံးလို့ရတာပေါ့၊ ဖုန်းခေါ်ရင် ပိုက်ဆံနည်းနည်းစီ ကောက်တာဆိုတော့ သူတို့လည်း အရှုံးမရှိပါဘူး" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ပြောတယ်။
"ဒါဆိုရင်လည်း အဆင်ပြေတာပေါ့။ ကျွန်မ တတိယအစ်မတော်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ့မယ်။ သူနဲ့ စကားမပြောဖြစ်တာ ကြာပြီ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြောတယ်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် ပေးလိုက်တဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို မှတ်ထားပြီးနောက်မှာတော့ လင်းချင်းဟယ်က တတိယအစ်မတော်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်ပါတော့တယ်။