၆၀ ခုနှစ်များဆီသို့

စာဖတ်ပုံစံ

စာလုံးအရွယ်အစား

20

စာကြောင်းအကွာအဝေး

2.0
စာဖတ်နောက်ခံအရောင်

Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 649: Observation

ဝမ်ယွမ် က လက်ဖက်ရည်ကြိုက်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူတို့မိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးဖောက်သည်လို့တောင် ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူ့ကို လက်ဖက်ရည်ဖိုးရဲ့ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို လျှော့ပေးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီကိုလာပြီး လက်ဖက်ရည်ဝယ်တဲ့အခါ အရည်အသွေးက အထူးကောင်းမွန်ပြီး ဈေးနှုန်းကလည်း သင့်တော်တာကို သူတွေ့ရပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်သောက်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝမ်အိမ်တော်ဆီ ပြန်ယူသွားဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ငန်းရှင်မိတ်ဆွေတွေကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။

သူက ဒီလက်ဖက်ရည်အသစ်တွေကို ဇိုးချင်းပေါင်နဲ့ အရင်ဆုံး မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးပါပြီ။ အရသာက အလွန်သန့်စင်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူပြန်သွားတဲ့အခါ လက်ဖက်ရည်ဖိုး ယွမ်သုံးထောင်ဖိုးလောက်ကို ဝယ်ယူသွားခဲ့ပါတယ်။

လင်ချင်းဟဲ့ က စာရင်းစာအုပ်ကို ကြည့်ပြီး ငွေပေးချေထားတာကို မြင်တော့ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အများကြီး ဝယ်သွားတာလဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

ဒီခေတ်အခါမှာ လက်ဖက်ရည်ဈေးနှုန်းတွေက နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်တွေလောက် မကြီးမြင့်သေးသလို၊ အလွန်အမင်း ဝါဒဖြန့်ထားတာမျိုးလည်း မရှိသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟုန်ပေါင် (Da Hong Pao) လို ရှားပါးမျိုးကွဲတွေကတော့ ဈေးကြီးမြဲပါပဲ။

လင်ချင်းဟဲ့ က ဒါဟုန်ပေါင် တစ်သုတ်ကို ရရှိထားပေမဲ့ ဒါတွေက အစစ်အမှန်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူးဆိုတာ သိထားပါတယ်။ အစစ်အမှန်တွေက ဝူရီတောင်မှာ ပေါက်ရောက်ပြီး ခူးဆွတ်ဖို့အတွက် လေ့ကျင့်ထားတဲ့မျောက်တွေကို အသုံးပြုရတယ်လို့ ဆိုကြတာကိုး။

"သူ့လုပ်ငန်းက အကြီးကြီးလေ။ ယွမ်သုံးထောင်ဖိုး လက်ဖက်ရည်ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" လို့ ဇိုးချင်းပေါင်က ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။

ဖောက်သည်တွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို လက်ဆောင်ပေးဖို့က လိုအပ်ချက်တစ်ခုဖြစ်နေတော့ သူက လစဉ် အများကြီး ဝယ်ယူရတာပါ။

လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ဇိုးချင်းပေါင်က ရေကူးကန်အကြောင်းကို စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပါတယ်။

ဇွန်လကို ရောက်လာပြီဖြစ်လို့ ရာသီဥတုက နွေးလာပါပြီ။ ရေကူးကန်တွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်လှစ်လာကြပြီး အခုအချိန်ကနေ စက်တင်ဘာလကုန်အထိ ခန့်မှန်းခြေ သုံးလလောက် ရေကူးလို့ရတဲ့ ရာသီဖြစ်ပါတယ်။

လင်ချင်းဟဲ့ က သူမလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာ ကြာပြီလို့ တွေးမိတာကြောင့် ကန့်ကွက်စရာ မရှိခဲ့ပါဘူး။

နောက်တစ်နေ့မှာတော့ လင်မယားနှစ်ယောက်က မိမိကို ကျောင်းကနေ သွားကြိုဖို့ တတိယမြောက်သားကို တာဝန်ပေးခဲ့ပြီး ရေကူးကန်ဆီကို ကားမောင်းသွားခဲ့ကြပါတယ်။

နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်က တရားဝင် မရောက်သေးတဲ့အတွက် လူအရမ်းမများပေမဲ့ ရေကူးနေတဲ့သူ အနည်းငယ်တော့ ရှိနေပါတယ်။

လင်ချင်းဟဲ့ က ရေကူးဝတ်စုံလဲပြီး ရေထဲကို ဆင်းသွားပါတယ်။ "ရှင် ကျွန်မကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ကူးပါ့မယ်။ ရှင် သွားပြီး ပတ်လည်ကူးလိုက်ပါ" လို့ သူက ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဇိုးချင်းပေါင်က ငယ်စဉ်ကတည်းက ရေကူးရတာကို နှစ်သက်သူပါ။ ပြီးတော့ သူတို့က စိတ်ချရတဲ့ ရေကူးကန်မှာပဲ ရှိနေတာမို့ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ သူလည်း သူ့ဘာသာ သူ ရေကူးဖို့ ထွက်သွားပါတယ်။

ဇိုးချင်းပေါင်က ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကျန်းမာရေးကို အထူးဂရုစိုက်ပါတယ်။ တစ်နှစ်ကို နှစ်ကြိမ် မိသားစုလိုက် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးတာအပြင် မနက်တိုင်း အပြေးလေ့ကျင့်ပြီး ညနေတိုင်း ဘတ်စကက်ဘော ကစားပါတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ စာရင်းတွေကို စစ်ဆေးပြီး လုပ်ငန်းတွေကို စီမံခန့်ခွဲပါတယ်။ သူ အချိန်ဖြုန်းဖို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်ကလည်း အခုနောက်ပိုင်း သိပ်မဖွင့်တော့တာကြောင့် သူ့နေ့စဉ်အချိန်ဇယားက အပြည့်ပါပဲ။

ဒီအချက်ကြောင့်ပဲ အသက်အရွယ်ရလာပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက ထိပ်တန်းအဆင့်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အဆုတ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်နေဆဲပါ။

လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူ့လို မလိုက်နိုင်ပါဘူး။ တစ်ပတ်ကူးပြီးတဲ့နောက်မှာ သူကူးတာကို ခဏကြည့်ပြီး နားနေလိုက်ပါတယ်။

"ကျွန်မတို့ မြေကွက်ကို ဘယ်တော့ စပြီး ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်မှာလဲ" လို့ သူတို့နှစ်ယောက် နားနေချိန်မှာ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်ပါတယ်။

"အခုပဲ စချင်လို့လား" လို့ ဇိုးချင်းပေါင်က ပြန်မေးပါတယ်။

"ဟိုင်မြို့က လက်ဖက်ရည်လုပ်ငန်း တည်ငြိမ်သွားပြီး ဟိုင်နန်ကနေ ပြန်လာမှပဲ စရင် မကောင်းဘူးလား" လို့ သူမက အကြံပေးပါတယ်။

ဇိုးချင်းပေါင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။

မြေကွက်ကို ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ဖို့က ငွေရင်းအမြောက်အမြား လိုအပ်မှာပါ။ စိုက်ခင်းပဲ လုပ်မယ်ဆိုရင်တောင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမယ့် အချက်တွေ အများကြီးရှိပြီး အစပိုင်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမယ့် ပမာဏကလည်း ကြီးမားနေမှာပါ။ အထူးသဖြင့် သူတို့မိသားစုက အကြွေးတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတာကြောင့်ပါ။

လင်မယားနှစ်ယောက်က ရေကူးတာကို ပျော်ရွှင်စွာ လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ သမီးငယ်လေးရဲ့ မေးခွန်းထုတ်တာကို ချက်ချင်းပဲ ကြုံလိုက်ရပါတယ်။

"အစ်ကိုကြီးက မေမေနဲ့ ဖေဖေ သမီးကိုမခေါ်ဘဲ ရေကူးသွားတယ်လို့ ပြောတယ်" လို့ မိမိလေးက တိုင်တောပါတယ်။

ဇိုးချင်းပေါင်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို ချီလိုက်ပါတယ်။ "သမီး ကျောင်းပိတ်ရင် ဖေဖေ ခေါ်သွားပေးမယ်လေ"

"သူက သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတာ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။

"နည်းနည်းပါးပါး ရေကစားခိုင်းတာ ဘာဖြစ်လဲ" လို့ ဇိုးချင်းပေါင်က ပြန်ပြောပါတယ်။

ဖေဖေ့ဆီက ကတိရသွားတော့ မိမိလေးက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပါတယ်။ ပြီးတော့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဒီနေ့ ဘာတွေကစားခဲ့တယ်ဆိုတာကို စကားတွေ တရစပ် ပြောပြနေပါတော့တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ "ဒီနေ့ ပန်ပန်က ဆိုးတယ်။ သူ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ငိုအောင် လုပ်လိုက်တယ်" လို့ သူမက ပြောပြပါတယ်။

"သူ ရန်ဖြစ်တာလား။ ဆရာမက ဘယ်လိုဖြေရှင်းပေးလိုက်လဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးပါတယ်။

"သမီးက ကျောင်းအိတ်ထဲက အုန်းသီးသကြားလုံး တစ်လုံး ကျွေးလိုက်တော့ သူ ငိုတာ ရပ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ပန်ပန်နဲ့ ပြန်ချစ်ကြည်ရေး ယူလိုက်ကြတယ်" လို့ မိမိလေးက ဂုဏ်ယူစွာ ရှင်းပြပါတယ်။

ပန်ပန်ဆိုတာက လီအိုက်ကော် နဲ့ ဇိုးဆန်နီ တို့ရဲ့ သားဖြစ်ပါတယ်။ သူက တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူငယ်တန်းမှာ ရန်ခဏခဏ ဖြစ်လေ့ရှိပါတယ်။ သူများတွေကို ငိုအောင်လုပ်လိုက်၊ ကိုယ်တိုင် ပြန်အထိုးခံပြီး ငိုလိုက်နဲ့ပေါ့။

မိမိလေးကတော့ သူ့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းပေးရင်းနဲ့ပဲ အသားကျနေပါပြီ။

"သမီးကို ပေးထားတဲ့ အုန်းသီးသကြားလုံးတွေ အကုန် စားပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ကျန်နေသေးတာလဲ။ အဲဒီတစ်ခုက ဘယ်ကလာတာလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။

မိမိလေးက တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဖေဖေ့ဆီကို ချက်ချင်း အကူအညီတောင်းဖို့ လှည့်လိုက်ပါတယ်။ ဇိုးချင်းပေါင်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ပြီး "ဖေဖေ ပေးလိုက်တာပါ" လို့ ဝန်ခံလိုက်ပါတယ်။

"သူက သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတာ။ သကြားဘယ်လောက်တောင် စားနိုင်မှာလဲ။ သမီးသွားတွေ ပျက်စီးသွားစေချင်လို့လား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ မျက်စိမျက်နှာ ပျက်သွားပါတယ်။ ဒီလူက တခြားကိစ္စတွေမှာတော့ ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိပေမဲ့ သမီးကိစ္စဆိုရင်တော့ ဘာစည်းမျဉ်းမှ မရှိတော့ပါဘူး။

"ဒီနေ့ ပန်ပန်ကို ကူညီပေးလို့ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ဖေဖေ့ကို အကူအညီတောင်းပြီး မေမေ့ကို လိမ်မထားနဲ့။ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ ခရီးသွားရင် သမီးကို ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သတိပေးလိုက်ပါတယ်။

သူမရဲ့ အသက်အရွယ်ကို မပေါ့ဆပါနဲ့၊ သူမက နားလည်သလို အပြောအဆိုလည်း ကောင်းပါတယ်။ သူမက လိမ္မာတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဖေဖေ့ရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားတွေကို အရည်ပျော်သွားအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"ဒါဆို သမီး နောက်ကျရင် နားထောင်ပါ့မယ်။ ဖေဖေ၊ မေမေ သမီးကို ဘယ်သွားသွား ခေါ်သွားရမယ်နော်" လို့ မိမိလေးက အမြန် ကတိပေးလိုက်ပါတယ်။

မှန်မှပဲ လင်ချင်းဟဲ့ က ဒီကိစ္စကို ထားလိုက်ပါတယ်။

တတိယမြောက်သားက လျှောက်လာပြီး "မေမေ၊ ဒေါ်လေးကျောက်ရဲ့ သမီးနာမည်က အာဒိုင်း (Ah Die) မဟုတ်လား" လို့ မေးပါတယ်။

"အင်း" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေပါတယ်။

"မေမေ၊ သူတို့အိမ်က သမီးလေးကို ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ ခေါ်ထားတာလား" လို့ တတိယမြောက်သားက မေးပါတယ်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

"မေမေ၊ မိန်းကလေးငယ်တွေကို အိမ်ဖော်အဖြစ် ခေါ်တာ မကောင်းဘူးလို့ မေမေ ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား" လို့ တတိယမြောက်သားက နားမလည်သလို မေးပါတယ်။

"အာဒိုင်းက သဘောထားပြည့်ဝတဲ့ ကလေးမလေးပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေပါတယ်။

သူမက အစကတော့ မိန်းကလေးငယ်တွေကို အိမ်ဖော်အဖြစ် ခေါ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ အိမ်မှာ အမျိုးသားတွေနဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသား သားတွေ ရှိနေတာကြောင့် အဆင်မပြေမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကောင်မလေးရဲ့ စရိုက်က မကောင်းရင် ဒါမှမဟုတ် ပြဿနာရှာတတ်ရင် ပိုဆိုးပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမ စောင့်ကြည့်သလောက်တော့ ရှောင်ဒိုင်း (Xiao Die) က ကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးပါ။ ပထမဆုံးအချက်ကတော့ သူမရဲ့မိခင် ဒေါ်လေးကျောက်က ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့သူပါ။ ဒီနှစ်အစောပိုင်းကတည်းက ရှောင်ဒိုင်းက အိမ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် လာဖူးပြီး လာတိုင်းမှာလည်း ချက်ချင်းပဲ အလုပ်ကူလုပ်ပေးတတ်ပါတယ်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို လျှောက်ကြည့်တာမျိုး၊ စပ်စုတာမျိုး မလုပ်ဘဲ အလုပ်ပြီးရင် ပြန်သွားတတ်ပါတယ်။

လင်ချင်းဟဲ့ က ဒါကို အရင်ကတည်းက သတိထားမိပြီးသားပါ။ ကောင်မလေးက လုံလောက်တဲ့ ပုံစံရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်မှာလည်း လူအား လိုနေတာကြောင့် သူမကို လာလုပ်ဖို့ သဘောတူလိုက်တာပါ။

ဒီအချိန်မှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမရဲ့ တူဖြစ်သူ ဂန်းဇီနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စဉ်းစားမထားသေးပါဘူး။ သူမက တတိယမြောက်သားကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီအကြောင်း ပြောလာရတာလဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

အာဒိုင်းက အိမ်မှာရှိတဲ့ လူပျိုတွေနဲ့ မလိုအပ်ဘဲ အပြန်အလှန် စကားပြောတာမျိုး ရှောင်ကြဉ်တတ်တာကို သူမ သတိထားမိပါတယ်။ သူမက အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ကောင်မလေးပါ။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ သိချင်လို့ပါ။ မေမေက သူ့ကို ဂန်းဇီနဲ့ စပ်ပေးမလို့လား ထင်လို့ပါ" လို့ တတိယမြောက်သားက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောပါတယ်။

လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့အားသင့်သွားပြီး ဇိုးချင်းပေါင်ကလည်း သူ့ဇနီးကို ဘေးစောင်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။

"မေမေ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အမှန်အတိုင်း ပြောပါတယ်။ သူမက အိမ်အလုပ် ကူလုပ်ပေးမယ့်သူ လိုချင်တာသက်သက်ပါ။ အာဒိုင်းက သူ့အမေနဲ့အတူ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်တတ်တဲ့ ကောင်မလေးပါ။ သူတို့ရတဲ့ လုပ်ခနဲ့ဆိုရင် အမေနဲ့သမီး နှစ်ယောက်လုံး အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်မှာပါ။ သူမက အဲဒီလောက်ထိ နက်နက်နဲနဲ မတွေးထားခဲ့ပါဘူး။

"ကြည့်ကြတာပေါ့၊ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့" လို့ ဇိုးချင်းပေါင်က တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။

သူ့တူက ပိုကောင်းတဲ့သူနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ တွေးတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စမှာတော့ လက်တွေ့ကျပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုရင် လုံလောက်ပါပြီ။ ဇိုးချင်းပေါင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မူဝါဒကတော့ လက်တွေ့မကျတဲ့ ဒါမှမဟုတ် ရည်မှန်းချက်ကြီးလွန်းတဲ့ ကိစ္စတွေကို နောက်ကလိုက်တာမျိုး မလုပ်တာပါပဲ။