အခန်း (၆၄၇) အကြီးဆုံးသား၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု
လင်းချင်းဟယ် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အမေကျိုး က အဖေကျိုး နှင့် အဘိုးအိုဝမ်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "လေးယောက်မြောက်ရဲ့ဇနီးအတွက်တော့ တကယ်ပင် ပင်ပန်းလှပါတယ်။ အိမ်တွင်းအိမ်ပြင်ကိစ္စမှန်သမျှ သူတစ်ယောက်တည်း အကုန်လုပ်နေရတာကိုး" ဟု ဆိုသည်။
အဖေကျိုး ကလည်း "ချင်းပိုင်ကတော့ တကယ့်ကို အလွန်အကျူးပါပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
အဘိုးအိုဝမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကတော့ အလုပ်ပိုလုပ်ရစမြဲပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။
"အရည်အချင်းရှိလို့ တာဝန်ပိုယူရတာဆိုတာ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ လေးယောက်မြောက်ရဲ့ဇနီး ဒီလိုမျိုး အမြဲတစေ ပြေးလွှားလုပ်ကိုင်နေရတာ တကယ်ပင် ပင်ပန်းပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ ချင်းပိုင်ကိုပဲ သွားခိုင်းလိုက်တော့မယ်" ဟု အမေကျိုး က ပြောသည်။
သူတို့အချင်းချင်း အသံထွက်၍ မပြောကြသော်လည်း အဘိုးအဘွားများမှာ ချွေးမဖြစ်သူ လင်းချင်းဟယ် မည်မျှပင်ပန်းနေသည်ကို ကောင်းကောင်းသိရှိကြသည်။
အမှန်တကယ်ဆိုရလျှင် အမေကျိုး သည် ဤချွေးမဖြစ်သူအပေါ် အလွန်ပင် လေးစားအားကျသည်။ အထူးသဖြင့် ပန်းခြံသို့သွား၍ အခြားအဘွားကြီးများနှင့် စကားစမြည်ပြောသည့်အခါမျိုးတွင် သူမတို့၏ ချွေးမများထဲ၌ လင်းချင်းဟယ်လောက် မတော်သည့်သူ မရှိချေ။
အချို့ချွေးမများမှာ သားသမီးဝတ္တရားကျေပွန်ကြသော်လည်း မည်မျှပင် ကျေပွန်ပါစေ၊ တစ်စုံတစ်ရာအထိသာ ဖြစ်သည်။ ယခု သူမ၏ဘဝကို ကြည့်ပါဦး၊ အိမ်ဖော်တစ်ယောက်ပင် သူမကို အနီးကပ်ပြုစုပေးနေသည်။ ရှေးတုန်းကဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ဘဝမျိုးကို သူမ မည်သို့မျှ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
လင်းချင်းဟယ်မှာ အဘိုးအဘွားများ၏ စိတ်ထဲတွင်တွေးနေသည့်အရာများကို မသိရှိပေ။ ယခုနောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ပြောသမျှကို သူမ အလိုလိုက်ပေးလေ့ရှိသည်။ သူတို့မှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီဖြစ်၍ အရင်ကလောက်လည်း ခေါင်းမာမနေတော့သဖြင့် သူမလည်း အလိုက်သင့်လေးပင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ သူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေဖို့အတွက်သာ ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ် အိမ်ရှေ့တံခါးမှ ဝင်လာသည်နှင့် သူမ၏ အကြီးဆုံးသားထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။ သူမ အိမ်ထဲသို့ ခြေချသည်နှင့် ဖုန်းမြည်လာသဖြင့် အိမ်ဖော်ကို စောင့်မနေတော့ဘဲ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်သည်။
"ဟယ်လို" လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
"မေမေ" ဟု ကျိုးခိုင် က တစ်ဖက်မှ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။ သူသည် မိခင်၏အသံကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိုက်သည်။
"ဒီကောင်လေး၊ နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ဖို့ သတိရလာပြီပေါ့လေ။ မေကျားက မင်းထက်တောင် ပိုခေါ်သေးတယ်!" ဟု အကြီးဆုံးသားမှန်း သိလိုက်သည်နှင့် လင်းချင်းဟယ်က ဆူပူလိုက်သည်။
သူမ၏ အနာဂတ်ချွေးမလောင်းဖြစ်သူ ဝမ်မေကျားမှာ တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ်၊ အချိန်ရလျှင် နှစ်ကြိမ်ခန့် ဖုန်းခေါ်လေ့ရှိသည်။ သူမတွင် အနာဂတ်ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် ပြောစရာ စကားများ အမြဲရှိနေတတ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း တာဝန်ကျေပွန်သူဖြစ်သည်။ လူငယ်စုံတွဲ အလုပ်ရှုပ်နေ၍ အလည်မလာနိုင်သည့်အခါမျိုးတွင် လင်းချင်းဟယ်က သူတို့အတွက် လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုး၍ ပို့ပေးတတ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့်၊ ထိုနှစ်ယောက်သား နှစ်သစ်ကူးတွင် ပြန်မလာနိုင်သည့်အခါ သားအငယ်ဆုံးက သူတို့ဆီသွားလည်ချင်သည်ဟု တောင်းဆိုပြီး ကျန်းကန်းကလည်း လိုက်ချင်သည်ဟု ဆိုလာသည်။ လင်းချင်းဟယ်က ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပြီး ဝက်သားခြောက်၊ ဂရိတ်ဖရုပျားရည်၊ သံပရာပျားရည်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် အဝတ်အစားအသစ်များကို သားနှစ်ယောက်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ကျိုးခိုင် က မိခင်၏ အပြစ်တင်စကားကို သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အကုန်အတူတူပါပဲ မေမေရယ်။ ချွေးမပဲခေါ်ခေါ်၊ သားပဲခေါ်ခေါ် ဘာမှမထူးခြားပါဘူး"
"မေကျားက မေကျားပဲ၊ မင်းက မင်းပဲ။ မင်းရဲ့ပျင်းရိမှုအတွက် အကြောင်းပြချက်တွေ မပေးနဲ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောပြီးနောက် "မင်းတို့ ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်မှာတာဝန်ကျနေတာလဲ။ မေကျားဆီက ကြားတာတော့ မင်း နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခုနဲ့ ထွက်သွားတယ်ဆို" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဒါက လျှို့ဝှက်အလုပ်ပါ မေမေ။ အဲဒီအကြောင်း မပြောကြရအောင်။ သားမှာ သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ ဒီနှစ်ထဲမှာ သား ရာထူးတိုးတော့မယ်!" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ရာထူးတိုးတာကတော့ ဝမ်းသာစရာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ရောက်ရောက်၊ ကျန်းမာရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ၊ မေကျားနဲ့ မိသားစုကို စိတ်ပူအောင် မလုပ်ပါနဲ့၊ နားလည်လား?"
"သားသိပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"မင်းတို့ ဘယ်တော့ ပြန်လာဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ? မေမေ အဘိုးအဘွားတွေဆီက အခုပဲ ပြန်လာတာ၊ မင်းရဲ့ အဘိုးအရင်း (God-grandfather) က မေကျားနဲ့ မင်းရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ဒီနှစ်ထဲမှာ လုပ်ပေးချင်တယ်လို့ ပြောနေတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
သူမ၏ အကြီးဆုံးသား၏ မင်္ဂလာပွဲမှာ အနည်းငယ် ကြန့်ကြာနေခဲ့သည်။ ညီငယ်များမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျသွားကြသဖြင့် သူ့အချိန်ဇယားမှာလည်း ယခုနှစ်အထိ ရောက်လာရသည်။ လင်းချင်းဟယ်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါ၊ အသက် ၂၄ နှစ်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်သေးသည်မဟုတ်ပါလား။
အနည်းငယ် ထပ်တွဲနေခြင်းမှာလည်း ဆိုးကျိုးမရှိပါ။ မင်္ဂလာမဆောင်မီ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမိုနားလည်မှုရသွားပါက အိမ်ထောင်သက်တမ်းတွင် ပဋိပက္ခနည်းပါးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် သား၏အကျင့်စရိုက်ကို သိသည်။ သူသည် ဖခင်နှင့် တူသည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို စိတ်ဝင်စားပြီဆိုလျှင် တစ်သက်လုံးအတွက် ရည်ရွယ်သည်။ အကယ်၍ သူသေချာမရှိပါက ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို စတင်မည်မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် ဝမ်မေကျား မှာလည်း နုနယ်ပြီး အလိုလိုက်ရမည့် မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်ပါ။ သူမမှာ ပွင့်လင်းပြီး အရည်အချင်းရှိကာ အကြီးဆုံးသားအတွက် အလွန်လိုက်ဖက်သူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လင်းချင်းဟယ်မှာ သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။
ကျိုးခိုင် က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် "ကျွန်တော်တို့ နှစ်ကုန်ရင် ပြန်လာပါမယ်။ ကြိုပြီး ဖုန်းဆက်ပေးပါ့မယ်။ မင်္ဂလာပွဲကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာပဲ လုပ်ကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"မင်းက အိမ်ကိုတောင် မရောက်သေးဘဲ ခြံဝင်းက ကျယ်မကျယ် ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
"သားအငယ်ဆုံးက ခြံဝင်းက အရမ်းကျယ်ပြီး ခမ်းနားတယ်လို့ ပြောထားပြီးပြီ။ မင်္ဂလာပွဲလုပ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ဆိုသည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာလည်း မင်္ဂလာဆောင်ရန် နေရာငှားရန် စီစဉ်မထားပါ။ ၎င်းမှာ အကြီးဆုံးသား၏ မင်္ဂလာပွဲဖြစ်ပြီး သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်မှ ကျန်သည့်သားများပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အားလုံးကို အိမ်မှာပင် ကျင်းပပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
"မင်း အချိန်ရရင် မေကျားနဲ့ အချိန်ပိုပေးပါ။ မင်းက တစ်ခါသွားရင် အကြာကြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ရတာ။ မေကျားသာ မရှိရင် တခြားဘယ်သူကများ သည်းခံပေးမှာတဲ့လဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆူပူလိုက်သည်။
"သားသိပါတယ်။ မနက်ဖြန် သူအားတယ်၊ မြို့ထဲမှာ လည်ပတ်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
"အဲဒါဆို ကောင်းတာပေါ့" လင်းချင်းဟယ်လည်း စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။
"အဘိုးအဘွားတွေနဲ့ အဘိုးအရင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကော ဘယ်လိုလဲ?" ဟု ကျိုးခိုင် က မေးသည်။
"မင်း အဘိုးအဘွားတွေကတော့ နေကောင်းပါတယ်။ မင်းရဲ့ အဘိုးအရင်းကတော့ ငယ်ငယ်က ကျေးလက်မှာ ဒုက္ခအများကြီး ခံခဲ့ရတော့ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေတယ်။ ဒီလိုရာသီမျိုးမှာတော့ နေနိုင်ပေမဲ့ ဆောင်းတွင်းရောက်ရင်တော့ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတွေ စဖြစ်လာရောပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့မှာ အဘိုးအိုဝမ်၏ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုကို အလွန်ဂရုစိုက်ကြသော်လည်း အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်၍ ကုသမှုများမှာ အကန့်အသတ်သာရှိသည်။
"သားမှာ ဆေးမြစ် (Caterpillar fungus) နည်းနည်းရထားတယ်။ မနက်ဖြန် မြို့ကို ပို့ပေးလိုက်မယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ကမ်းလှမ်းသည်။
"မင်းနဲ့ မေကျားပဲ စားပြီး ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်ပါ။ သားအငယ်ဆုံး လာလည်တုန်းက တစ်အိတ်ယူလာပေးထားလို့ အခုထိ ကျန်သေးတယ်။ မင်းတို့ ဘာမှ ထပ်ပို့စရာမလိုဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးခိုင် လည်း ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူသည် ဖခင်နှင့် ညီမငယ်အကြောင်းကို နောက်ထပ် အနည်းငယ် မေးမြန်းပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။
"အကြီးဆုံးသားလေး ဖုန်းဆက်တာလားရှင်" ဟု အိမ်ဖော်က အပြုံးဖြင့် မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်။ မဆက်တာ ကြာပြီလေ၊ ဒီနေ့ ဖုန်းဝင်လာတာ ဝမ်းသာဖို့ကောင်းပါတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေသည်။
"ကျွန်မက ဒုတိယသားလေးနဲ့ တတိယသားလေးကိုတော့ တွေ့ဖူးတယ်၊ အကြီးဆုံးသားလေးနဲ့တော့ မတွေ့ဖူးသေးဘူး" ဟု အိမ်ဖော်က ဆိုသည်။
"သူက ဒီနှစ်ထဲမှာ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ပြန်လာမှာ၊ အဲဒီကျရင် တွေ့ရမှာပါ။ သူက တတိယသားလေးနဲ့ အတော်လေး တူတယ်" ဟု အကြီးဆုံးသားအကြောင်း ပြောတိုင်း သူမ၏အသံတွင် ကြင်နာမှုများ ပါဝင်လာသည်။
"သူက သေချာပေါက် ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်မှာပါ"
ဒုတိယသားနှင့် တတိယသားတို့မှာလည်း အလွန်တော်ကြသဖြင့် အကြီးဆုံးသားမှာလည်း ထူးခြားလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ စစ်အရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ကြားရသည်မှာလည်း အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသည်။
"နေ့လယ်စာအတွက် ဟင်းရည်တစ်မျိုးလောက် ပြင်ထားလိုက်ပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ညွှန်ကြားသည်။
"ကျွန်မ ပြောင်းဖူးနဲ့ မုန်လာဥနီ ဝယ်ထားတယ်။ ပြောင်းဖူး၊ မုန်လာဥနီနဲ့ ဝက်ရိုးဟင်းရည် ချက်ပေးရမလားရှင်" ဟု အိမ်ဖော်က မေးသည်။
"အေး၊ ကောင်းပြီ" လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အိမ်ဖော်မှာ မီးဖိုချောင်သို့ အလုပ်ရှုပ်သွားလေသည်။ ဤအိမ်တွင် အလုပ်လုပ်ရသည့် အခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး မိသားစုဝင်များမှာလည်း ပညာတတ်ပြီး ယဉ်ကျေးကြသည်။ သူမမှာ ဤအိမ်တွင် အလုပ်လုပ်ရသည်ကို အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးချင်သည်။
လင်းချင်းဟယ်အတွက် နေ့ခင်းဘက်တွင် အားလပ်ချိန်ရသည်မှာ ရှားသည်။ သူမသည် တီဗီကို အေးဆေးကြည့်ရင်း နေ့လယ်ဘက်တွင် ကျောင်းသို့သွား၍ ဘာသာပြန်အလုပ်အနည်းငယ် ယူရန် စီစဉ်သည်။ တစ်လခန့် နားထားပြီးနောက် သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းနေသလို ခံစားရသည်။
လူတွေဆိုသည်မှာလည်း ဤအတိုင်းပင်— အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေလိုက်လျှင် ပျင်းရိသွားတတ်ကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ သမီးငယ်နှင့် တတိယသားတို့နှင့်အတူ ၁၁ နာရီတွင် အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။
ဇနီးဖြစ်သူ အိမ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်၏ တည်တင်းသောမျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နူးညံ့သွားသည်။ သူ၏ ထိုနူးညံ့သောပုံစံမှာ ဇနီးနှင့် သမီးအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သည်။
မကြာမီတွင် ဂန်းစီလည်း သူ၏ လမ်းဘေးဈေးရောင်းရန် သုံးသည့် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ဖြင့် ရောက်လာသည်။