ရှုမိသားစုဘက်က ဘာတွေကြံစည်နေသလဲဆိုတာကိုတော့ သူတို့မသိကြသော်လည်း ကျိုးမိသားစုအိမ်တော်မှာတော့ အရာအားလုံး တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ကျိုးချင်းပိုင်တစ်ယောက် သူ့ဇနီးသည်ကို အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေခြင်းပင်။ ဇနီးသည် ထွက်ခွာသွားသည့် ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက သူ လုံးဝနေသားမကျဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူမကို မတွေ့ရတာ တစ်ရက်ပြည့်ပြီ—သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နေသားကျနိုင်ပါ့မလား။
အရင်တုန်းကဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ယောက် ခွဲခွာရသည့်အချိန်မျိုး အလွန်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျိုးချင်းပိုင်တစ်ယောက် ပါးစပ်ကသာ မပြောသော်လည်း ဇနီးသည်ကို အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေမိခြင်းဖြစ်သည်။
သူက တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သမီးငယ်လေး မိမိကတော့ မနေနိုင်ဘဲ "ဖေဖေ၊ မေမေ ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်မိသည်။
သူမ မေမေကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
"မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သမီးငယ်လေးကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
သို့သော်လည်း သမီးငယ်လေးက ချော့ရလွယ်သည့်အထဲ မပါပေ။ ထိုညက အိပ်ရာမဝင်ခင်မှာပင် သူမ ထပ်မေးပြန်သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်မှာ သမီးဖြစ်သူကို ချော့သိပ်ပေးလိုက်ရသည်။
"မေမေ သမီးကို မလိုချင်တော့တာများလား။ ကျွန်မတို့အတန်းထဲမှာ မေမေမလိုချင်တော့တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူအရမ်းသနားဖို့ကောင်းတယ်၊ သူ့ဆံပင်ကိုတောင် ဘယ်သူမှ မကျစ်ပေးကြဘူး" ဟု သမီးငယ်လေးက ဝမ်းနည်းပက်လက် ပြောသည်။
သူမက မေမေမရှိတော့သည့် အထီးကျန်ကလေးငယ်လေး ဖြစ်သွားတော့မှာလား။
"မေမေက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးသွားနေတာပါ။ ပိုက်ဆံရှာဖို့ သွားတာ။ ပြန်လာရင် သမီးအတွက် အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေ အများကြီး ဝယ်လာပေးမှာ။ မေမေ သမီးကို စွန့်ပစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး" ကျိုးချင်းပိုင်မှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။
သမီးငယ်လေး မိမိက ဖေဖေ့ကို မော့ကြည့်သည်။ "မေမေက ဖေဖေနဲ့ မိမိကို ကျွေးမွေးဖို့ ပိုက်ဆံသွားရှာတာလား"
"ဟုတ်တယ်" ကျိုးချင်းပိုင်၏ ရင်ထဲမှာတော့ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
ထိုစကားအပြီးတွင် သမီးငယ်လေး မိမိ ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမက "ဒါဆို နောက်ကျရင် သမီး မုန့်စားတာ လျှော့တော့မယ်။ မေမေ အရမ်းပင်ပန်းနေမှာပေါ့" ဟုသာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သမီးငယ်လေး မိမိ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင်ကတော့ မအိပ်နိုင်သေးပေ။ သူသည် ပန်ကာဖွင့်ထားသည့်အတွက် ညဘက်အေးနိုင်သည်ကို သိသဖြင့် သမီးငယ်လေးကို စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူကိုယ်တိုင်လည်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်၊ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ ဇနီးသည်အကြောင်းသာ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်တစ်ယောက် ဖခင်နဲ့သမီးတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်ပါ့မလား။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် သားဖြစ်သူကို ခေါ်ပြီး ကျန်းစုပြည်နယ်သို့ ရောက်နေခဲ့သည်။
ကျန်းစုမှ ဘီလော့ချွန်းလက်ဖက်ခြောက်သည် နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း လက်ဖက်ခြောက်ဆယ်မျိုးတွင် တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်ပြီး ဤခရီးမှာလည်း ၎င်းကို ဝယ်ယူရန်အတွက် သီးသန့်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
ကျန်းစုသည် သဘာဝရှုခင်းများ လှပလှသည်။ ကျိုးကွေ့လိုင်က "မေမေ၊ ဒီကရှုခင်းတွေက အရမ်းလှတာပဲ။ မေမေ အားတဲ့အချိန်ကျရင် ဖေဖေ့ကို ဒီခေါ်လာခဲ့ဦးနော်။ ညီမလေးကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့" ဟု ဝင်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤနေရာ၏ ရှုခင်းများမှာ အမှန်ပင် လှပလွန်းသည်။ အခွင့်သာသည့်အချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် သမီးငယ်လေးကို ခေါ်လာရန်မှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သော အကြံပင်ဖြစ်သည်။
ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် သားဖြစ်သူနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ ကုန်ပစ္စည်းများကို ပို့ခိုင်းရန်အတွက် လူတစ်ယောက်လွှတ်လိုက်ရုံ သို့မဟုတ် ရထားဖြင့် တိုက်ရိုက်တင်ပို့လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
ဤခရီးစဉ်မှာ သူမ စီစဉ်ထားသည့် နှစ်ပတ်ထက် ရက်အနည်းငယ် ပိုကြာသွားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် လင်းချင်းဟယ် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့၏ စူးရဲသော အကြည့်များဖြင့် ကြိုဆိုခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
"မေမေ၊ မေမေသာ နောက်ထပ်မပြန်လာရင် သမီး မေမေ့မျက်နှာကို မေ့တော့မှာ" ဟု သမီးငယ်လေး မိမိက အော်ပြောရင်း သူမ၏ ခြေထောက်ကို ပြေးဖက်သည်။
လင်းချင်းဟယ် ရယ်မောရင်း သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သို့သော် တတိယသားဖြစ်သူက "တတိယအစ်ကိုလည်း ပြန်ရောက်လာတာနော်။ ဘာလို့ တတိယအစ်ကို့ကို လွမ်းတယ်လို့ မပြောတာလဲ" ဟု နောက်သလိုလိုဖြင့် ဝင်ပြောသည်။
"မိမိက အစ်ကို့ကိုလည်း လွမ်းတယ်" ဟု သမီးငယ်လေးက အမြန်ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြုံးစိစိဖြင့် "ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် တတိယအစ်ကို ဝယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ အလကားဖြစ်ကုန်မှာ" ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းနန်တစ်လျှောက် ခရီးသွားစဉ်က သူသည် စိတ်ဝင်စားစရာ ကစားစရာလေးတွေကို အများကြီး တွေ့ခဲ့သည်။ ကောင်းသည်ဟု ထင်သဖြင့် အကုန်လိုက်ဝယ်ခဲ့ရာ သူ့ခရီးဆောင်အိတ်ထဲတွင် အခြားဘာမှ မပါတော့ဘဲ အဲ့ဒီပစ္စည်းလေးတွေနှင့်သာ ပြည့်နေတော့သည်။
ပစ္စည်းများကို ထုတ်လိုက်သည့်အခါ သမီးငယ်လေး မိမိမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။ "တတိယအစ်ကိုက မိမိကို အချစ်ဆုံးပဲ!"
သူမသည် ကစားစရာပုံထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ဝင်သွားသည်။ အရာအားလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် လက်ဆောင်များကို စတင်ခွဲဝေပေးသည်။ ပန်ပန်အတွက် လေရဟတ်လေး၊ အမြွှာညီအစ်ကိုအတွက် ရေနွေးငွေ့သင်္ဘောလေး၊ အမြွှာညီမလေးအတွက် သစ်သားအရုပ်လေး၊ ပြီးတော့ သူမ၏ အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်အတွက်ပါ လက်ဆောင်များ ပါဝင်သည်။ အားလုံးအတွက် တစ်ခုစီ ရကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်၏ အကြည့်တို့မှာမူ သူ့ဇနီးသည်အပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေပြီး "ဗိုက်ဆာလား" ဟု မေးသည်။
"နည်းနည်းတော့ ဆာတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ် ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က အိမ်အကူကို ခေါက်ဆွဲပြုတ်ခိုင်းပြီး သူမအတွက် ရေနွေးတည်ကာ ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်တစ်ယောက် ထိုကဲ့သို့ ဝန်ဆောင်မှုပေးခြင်းကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ အိမ်ရှိ သစ်သားစည်ကြီးထဲတွင် ရေစိမ်လိုက်ရသည့်အခါမှပင် သူမ လုံးဝလန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ခင်ဗျား ငါးရက် နောက်ကျတယ်" ဟု သူမ ဗိုက်ဝပြီး စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောသည်။
"သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးက နောက်ပိုင်းခေတ်တွေလောက် အဆင်မပြေဘူးလေ။ ပြီးတော့ ဟိုမှာက မိုးတွေရွာနေတာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။
တကယ်တော့ ဒါဟာ သားဖြစ်သူနဲ့အတူ ခပ်ရှားရှား ခရီးထွက်ရခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် သူမအနေဖြင့် မြင်ကွင်းအနည်းငယ် ပိုကြည့်ရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးချခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့အညူသံကို လျစ်လျူရှုပြီး အိပ်ရာထဲ ဝင်လှဲလိုက်သည်။ အိမ်ဆိုတာ အသက်သာဆုံးပဲ၊ တစ်ခါတည်း လှဲချလိုက်တာနှင့် ဘယ်မှ မသွားချင်တော့ပေ။
သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို ဒီလောက်နှင့် လွှတ်ပေးမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ သူသည် အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား အချိန်အတော်ကြာ ထိန်းချုပ်ထားရသည့် လွမ်းဆွတ်မှုတို့ကို အပြန်အလှန် ဖော်ထုတ်လိုက်ကြကာ အတူတူ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
သမီးငယ်လေး မိမိအတွက်တော့ သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူက သူမကို အခန်းပြင်တွင် ထားခဲ့သည်။
တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက တခစ်ခစ်ရယ်မောရင်း သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ "လာခဲ့၊ ဒီနေ့ တတိယအစ်ကိုနဲ့ပဲ အိပ်မယ်"
"မအိပ်ဘူး၊ မိမိက မေမေနဲ့ အိပ်မှာ" ဟု မိမိက ငြင်းဆန်သည်။
"ခဏလေးကပဲ တတိယအစ်ကို့ကို အချစ်ဆုံးလို့ ပြောပြီးတော့ အခုကျမှ အစ်ကိုနဲ့ မအိပ်ချင်တော့ဘူးလား။ မိမိရယ်၊ တတိယအစ်ကို့ရဲ့ ရင်ကို ကွဲအောင် လုပ်နေတာပဲ" ဟု သူက ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်ကာ ပြောသည်။
မိမိမှာ တတိယအစ်ကိုနှင့် တံခါးကြားတွင် တွေဝေနေသည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ဒီတစ်ခါပဲနော်။ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ မိမိ မေမေနဲ့ အိပ်မှာ"
"သဘောတူတယ်" တတိယအစ်ကိုက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့ညီမလေးကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူ့မိဘနှစ်ပါးအတွက်ဆိုလျှင်တော့ ခဏတာ ခွဲခွာခြင်းက အချစ်ကို ပိုတိုးပွားစေပြီး အသစ်စက်စက် လင်မယားတွေလို ဖြစ်နေကြသည်။ တကယ်ပြောရလျှင် သူတို့အရွယ်ရောက်နေကြပြီဖြစ်သည့်တိုင်အောင် ဤကဲ့သို့ ကပ်တွယ်နေတတ်သည့် စုံတွဲမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။
ဇနီးသည် ပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် ကျိုးချင်းပိုင်တစ်ယောက် ဒုတိယမြောက် နွေဦးကို ရောက်ရှိသွားသလိုပင်။ ဘာစားစား အရသာရှိပြီး လုပ်သမျှအရာရာတွင်လည်း အားအင်အပြည့် ရှိနေသည်။ အိမ်အကူက လင်းချင်းဟယ်ကို ရယ်မောရင်း တိုးတိုးလေးပြောပြသည်မှာ "တတိယသခင်လေးနဲ့အတူ ခရီးသွားတဲ့အချိန်ကစပြီး သခင်ကြီးက အရမ်းကို အားမရှိသလို ဖြစ်နေတာပါ။ အခု သခင်မ ပြန်ရောက်လာတော့မှပဲ အသက်ဝင်လာတော့တယ်" ဟု ဆိုသည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာ ခြောက်ကပ်ကပ် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ မနေ့ညက ထိုအားအင်၏ အကျိုးဆက်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလူအိုကြီး—ဘာလို့များ သူမအပေါ် ဒီလောက်တောင် စွဲလမ်းနေရတာလဲ။ သူမကိုတောင် တာဝန်ရှိသလို ခံစားရစေသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လင်းချင်းဟယ်၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အလွန်ပင် ကျေနပ်နှစ်သိမ့်နေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လောက်အောင် ကပ်တွယ်နေသူတော့ မဟုတ်ပေ။ ဥပမာအားဖြင့်၊ သူမ ပြန်ရောက်သည့် ဒီနေ့တွင်ပင် သူသည် သူမနောက်ကို တစ်စက္ကန့်မလပ် လိုက်မနေဘဲ သူ့အလုပ်သူ လုပ်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုမှာ ထင်ရှားနေပြီး သူမ ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ အိမ်၏ လေထုတစ်ခုလုံးပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် လက်ဖက်ခြောက်ကောင်းကောင်း နှစ်တုံးကို ယူပြီး အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ရှိရာသို့ သွားလည်သည်။
အဘိုးဝမ်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။ သူနှင့် အဖေကျိုး တို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်။
သူတို့သည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသည့် မြေကွက်လပ်ပါသော အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်က အဖေကျိုး၊ အမေကျိုး နှင့် အဘိုးဝမ်တို့ကို ၎င်းတို့နှင့်အတူ လာနေရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော်လည်း သက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦးစလုံးက ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။
တစ်ချက်မှာ အိမ်က ကျယ်ဝန်းသည်မှန်သော်လည်း သူတို့ဘာသာ သီးသန့်နေခြင်းက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ပိုအဆင်ပြေစေသည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် အိမ်မှုကိစ္စနှင့် ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် လူငှားထားသဖြင့် အချိန်များစွာကို အေးအေးလူလူ ကုန်ဆုံးနိုင်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း ပန်းခြံများနှင့် စူပါမားကတ်များကဲ့သို့ သက်ကြီးရွယ်အိုများ စုဝေးရာနေရာများဖြင့် အပြည့်အစုံ ရှိနေသည်။ သူတို့သည် ထိုနေရာနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သလို သက်သောင့်သက်သာလည်း ရှိနေကြသည်။ ထို့အပြင် ကျိုးရှ၊ အာနီ နှင့် အခြားသူများကလည်း အနီးအနားတွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စည်ကားလှသည်။ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာလျှင်လည်း ချက်ချင်း အကူအညီရနိုင်သည်။
ကျိုးအာနီ၏ အိမ်တွင် ဖုန်းပင် တပ်ထားသဖြင့် သူတို့၏ ဇာတိမြေသို့ လိုအပ်သည့်အချိန်တိုင်း အလွယ်တကူ ဖုန်းဆက်နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အဓိက အိမ်ကြီးသို့ မပြောင်းဘဲ လက်ရှိနေထိုင်သည့် အစီအစဉ်အတိုင်းသာ ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။
"အခု ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် ဘယ်မှ မသွားပါနဲ့တော့။ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ မင်းအောက်က လူတွေကိုပဲ စီစဉ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ မင်းသွားတုန်းက ချင်းပိုင်နဲ့ မိမိတို့ ဘယ်လောက်တောင် အားငယ်သွားသလဲဆိုတာ ငါမြင်လိုက်ရတယ်" ဟု အမေကျိုး က နူးညံ့စွာ ဆူပူသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ နောက်တစ်ခါဆိုရင် တခြားသူကိုပဲ လွှတ်လိုက်ပါတော့မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ကတိပေးလိုက်သည်။