ဒီစာသားကို မြန်မာဘာသာသို့ အောက်ပါအတိုင်း သဘာဝကျကျ ပြန်ဆိုထားပါတယ်-
---
ဂန်းဇီ (Gang Zi) ရဲ့ ဆိုင်သေးသေးလေးက တကယ်တော့ အဲဒီလောက် မဆိုးလှပါဘူး။ တစ်လမ်းကျော်မှာ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး လမ်းမကြီး ရှိပါတယ်။ အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့ ဆိုင်က နည်းနည်း ကျဉ်းပြီး ဈေးကလည်း မသက်သာလို့ပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ သူ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီဆိုင်က ဂန်းဇီ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေရဲ့ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး ကုန်ကျခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ခြံမြေ စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရိုကနေတစ်ဆင့် ပိုင်ဆိုင်ခွင့် လွှဲပြောင်းယူခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်သေးသေးလေးကို အရယူနိုင်ခဲ့တာပါ။
ဈေးက နည်းနည်း အလွန်အမင်း ကြီးနေခဲ့ပေမဲ့ လက်ထဲမှာ အိမ်ခြံမြေ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် စာချုပ် ရလိုက်တဲ့အခါ ဂန်းဇီရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ရိုးအအ ပျော်ရွှင်မှုကိုတော့ ဖုံးကွယ်လို့ မရခဲ့ပါဘူး။
သူက မြို့တော် (ပေကျင်း) မှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းဖို့ ပိုက်ဆံသုံးခဲ့တဲ့ ပေကျင်းမြို့ခံ အစစ်ဖြစ်နေပါပြီ။ သူ အလိုချင်ဆုံးကတော့ သူ့ရဲ့ တတိယအစ်ကိုလိုမျိုး ဒီမှာ အိမ်နဲ့ဆိုင် ဝယ်ပြီး ဇနီးမယား ယူဖို့ပါပဲ။
အင်မတန် အရင်တုန်းကတော့ သူ မအိပ်မက်ရဲခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူဟာ ပေကျင်း အိမ်ထောင်စုစာရင်းရှိတဲ့ ပေကျင်းမြို့ခံတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီမို့ ဒီအကြောင်းကို တွေးတော စဉ်းစားနိုင်ပါပြီ။
သူ ပထမဆုံး ဝယ်ချင်တာကတော့ အိမ်တစ်လုံးပါ။ သူ၏ အရီး (အမေဘက်က အဒေါ်) ပြောခဲ့တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ အိမ်မျိုးပေါ့။ လက်ရှိမှာတော့ အဲဒီလိုအိမ် မရှိသေးပါဘူး။ ရှိခဲ့ရင်တောင် သူ့အလှည့် ရောက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် အလောတကြီး မလိုပါဘူး။
အခုတော့ ဒီဆိုင်ကို ဝယ်လိုက်နိုင်ပြီမို့ သူ့မှာ ဒီနေရာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ပိုင်ဆိုင်မှု ခံစားချက်ကလေး ရလာခဲ့ပါတယ်။
ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ လင်ချင်းဟယ် (Lin Qing He) က ဒီတူဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာပေါ်က သွားဖြဲဖြဲ ပြုံးနေတဲ့ ပုံစံကို မြင်တော့ ပြုံးလိုက်ပြီး - "မင်း ဒါလောက်တောင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေတာလား" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဝမ်းသာတာပေါ့ အရီးရ" လို့ ဂန်းဇီက ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။
သူ ဒီကို ပထမဆုံး စရောက်တုန်းက ဒီလိုကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုလုပ် စဉ်းစားရဲမှာလဲ။ ဒီမှာ ပိုက်ဆံအချို့ ရှာပြီး အိမ်ကို ပြန်ပို့ကာ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ စုဆောင်းနိုင်ရင်ကို ကျေနပ်လှပါပြီ။
ကျန်တာတွေကိုတော့ သူ မတွေးရဲခဲ့ပါဘူး။ အခုတော့ ဒီမှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်တောင် ပိုင်နေပြီဆိုတော့ သူ ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ဘဲ ရှိပါ့မလဲ။
"လူလွှတ်ပြီး ပြင်ဆင်လိုက်ဦး။ မင်း ကိုယ်တိုင် ဆိုင်မဖွင့်ရင်တောင်မှ ငှားစားလို့ ရတာပဲ။ ဖုန်တက်မခံပါနဲ့" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ပြင်ဆင်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်လိုက်ပါ့မယ်" သူက ဒီလိုကိစ္စတွေကို လုပ်တတ်ပါတယ်။ ဆိုင်ကြမ်းပြင်က စတုရန်းမီတာ ၂၀၊ ၃၀ လောက်ပဲ ရှိတာမို့ သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် အကုန် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။
"ဟူဇီ (Hu Zi) လည်း ဟိုဘက်သွားပြီး မင်းကို ကူညီပေးလိမ့်မယ်" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ဆိုပါတယ်။
"ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို ထမင်းစားပြီးရင် တတိယအစ်ကို့ဆီ သွားလိုက်ပါ့မယ်" ဂန်းဇီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
ဟူဇီနဲ့ ဂန်းဇီဆိုတဲ့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်မှာ အနာဂတ်ကောင်း ရှိတယ်ဆိုတာ ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး။ သူတို့သာ လမ်းမှားကို မရောက်သွားရင် အနာဂတ်မှာ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
---
ကျိုးကွေ့လိုင် (Zhou Gui Lai) က အားလပ်ချိန် အနည်းငယ် ရပြီးတဲ့နောက် ဟိုင်ရှီ (Hai City - ရှန်ဟိုင်း) ဘက်ကို ထပ်မံ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းဟန် (Jiang Heng) က စီမံခန့်ခွဲမှုဘက်မှာ တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်ရည် ရှိပါတယ်။ အခုချိန်ထိ ဆိုင်အတော်များများကို အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နေနိုင်ပါပြီ။
ကျိုးကွေ့လိုင်က စာရင်းတွေကို စစ်ဆေးပြီးတဲ့နောက် - "ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် စာမေးပွဲဖြေဖို့ အချိန်တစ်ခု ရှာလိုက်ဦး။ နောက်ပိုင်း လက်ဖက်ခြောက်တွေ ရောက်လာရင် မီးရထားဘူတာကို သွားကြိုရမှာ။ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် မင်းမှာ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် ရထားတာကိုပဲ တွေ့ချင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းဟန်က သဘောတူခဲ့ပါတယ်။
ကျန်တာကတော့ ကျိုးကွေ့လိုင်က တခြားဝန်ထမ်းတွေကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အချို့ကိုတော့ သူ ပေကျင်းကို ပြန်သွားပြီးမှ ခန့်အပ်ထားတာပါ။ ကျိုးကွေ့လိုင်က သူတို့ရဲ့ သင်ယူလေ့လာနိုင်စွမ်းကို စစ်ဆေးရပါမယ်။
အဲဒီအထဲက နှစ်ယောက်ကတော့ သူ့ရဲ့ သဘောကျကျေနပ်မှုကို မရရှိခဲ့ပါဘူး။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အစမ်းခန့်ကာလကို နောက်ထပ် တစ်ပတ် သက်တမ်းတိုးပေးမယ်။ တစ်ပတ်ကြာလို့ မင်းတို့ လုပ်နိုင်ရင် ဆက်နေပါ။ နားမလည်နိုင်သေးဘူးဆိုရင်တော့ အနီးအနားမှာပဲ တခြားအလုပ် ရှာလိုက်ပါ"
ဒီနှစ်ယောက် မအောင်မြင်တာကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ ဆိုင်သစ်သုံးဆိုင်ဆီ ခွဲဝေလွှတ်လိုက်ပြီး ပထမအသုတ် ဝန်ထမ်းဟောင်း အနည်းငယ်ကို ဆိုင်သစ်တွေဆီ အစားထိုး ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ပါတယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျိုးကွေ့လိုင်က လက်ဖက်ခြောက်ဆိုင် သစ်နှစ်ဆိုင်ကို ထပ်မံ ဖွင့်လှစ်ခဲ့တာပါ။ နှစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ မာချန်မင်း (Ma Cheng Min) က ဝန်ထမ်းသုံးယောက်နဲ့အတူ လက်ဖက်ခြောက် အသုတ်တစ်သုတ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်က မွန်းလွဲပိုင်း ထမင်းစားချိန်မှာ သူ့မိဘတွေကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါတယ်။
"အမေ၊ သား ဒီမှာ ကုန်ကားတစ်စီး ဝယ်ချင်တယ်။ လက်ဖက်ခြောက်တွေ သယ်ရတာ ပိုအဆင်ပြေသွားအောင်လို့" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ဖုန်းထဲကနေ စကားချီလိုက်ပါတယ်။
"မင်း ဟိုမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်များ ရှာထားလို့လဲ" လို့ လင်ချင်းဟယ်က မကျေမနပ် ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒီလောက် အောင်မြင်မှု အနည်းငယ်လေးနဲ့ ကုန်ကား ဝယ်ချင်နေတာလား။
"အမေ၊ ဒီက လက်ဖက်ခြောက် ယဉ်ကျေးမှုကို လျှောက်မတွေးပါနဲ့။ သား ဆိုင်တွေရဲ့ စီးပွားရေး အရောင်းအဝယ် စာရင်းဇယားကို ကြည့်ပြီးပါပြီ။ အချိန်တိုသေးလို့ပါ၊ သုံးလလောက်ကြာရင် အရောင်းအဝယ် သိသိသာသာ တိုးတက်လာတာကို အမေ မြင်ရပါလိမ့်မယ်" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က အခိုင်အမာ ပြောပါတယ်။
ကုန်ကား မရှိဘဲ ပစ္စည်းသယ်ယူရတာ တကယ်ကို မလွယ်ကူပါဘူး။
"မင်းမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှိလဲ" လို့ လင်ချင်းဟယ်က မေးလိုက်ပါတယ်။
"စာရင်းထဲမှာ ကုန်ကားတစ်စီး ဝယ်ဖို့လောက်တော့ လောက်ပါတယ်" ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ဖြေပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို ဝယ်ခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကုန်ကား မရှိရင် တကယ်ကို မလွယ်ကူပါဘူး။ ဒါ့အပြင် သူတို့က ဟိုင်ရှီဘက်မှာ စီးပွားရေးကို ချဲ့ထွင်ပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်ချင်တာကိုး။
ကျိုးကွေ့လိုင်က ဝမ်းသာသွားပါတယ်။ သူက ကျန်းဟန်ကို ခေါ်ပြီး ကုန်ကားသွားဝယ်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့နာမည်နဲ့တင် ယွမ် ၂၀,၀၀၀ လောက် တန်ကြေးရှိတဲ့ ကုန်ကားတစ်စီးကို ဝယ်ယူခဲ့ပါတယ်။
သူ့မှာ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် အပါအဝင် အကုန်အဆင်သင့် ရှိနေတာမို့ ကျန်းဟန်နဲ့အတူ ကားမောင်းပြီး ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းဟန်ကတော့ သူ့ကို တကယ်ပဲ လေးစားအားကျသွားပါတယ်။ သူကတော့ ကားမောင်းသင်ဖို့တောင် တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားဖူးပါဘူး။ သူ့ထက် ငယ်ပုံရတဲ့ ဒီဆရာလေး မလုပ်တတ်တာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။
"ဒီကားကို ကျန်းအဘိုးတို့အိမ်မှာ ထားခဲ့မယ်။ နောက်ဆိုရင် ငါ ဒါမှမဟုတ် အမေကြီးချန်မင်း ပစ္စည်းတွေ သယ်လာရင် မင်း ကားမောင်းပြီး လာကြိုလိုက်" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ့ကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်တော် မနက်ဖြန် စာမေးပွဲသွားဖြေလိုက်ပါမယ်!" ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
"အချိန်ကျရင် အစီရင်ခံလိုက်။ စရိတ်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို ငါ ပြန်ထုတ်ပေးမယ်" ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ့ကို ပျိုးထောင်ပေးချင်တဲ့ ဆန္ဒ ရှိပါတယ်။
ကျန်းဟန်ကတော့ သူ့ရဲ့ ဒုတိယအဘိုး မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ ဒီအလုပ်ဟာ တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်က ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ် ဆက်နေခဲ့ပြီး သစ်သစ်ဖန်တီးထားတဲ့ လက်ဖက်ခြောက်ဆိုင် နှစ်ဆိုင်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ စီးပွားရေးအကြီးအကျယ် မဖြစ်သေးရင်တောင်မှ သူ မစိုးရိမ်ပါဘူး။
ပေကျင်းမှာရှိတဲ့ အဲဒီလက်ဖက်ခြောက်ဆိုင်တွေလည်း စဖွင့်တုန်းက အရောင်းအဝယ် သိပ်မကောင်းခဲ့ပါဘူး။ အခုဆိုရင် ဘယ်ဆိုင်ကများ အဆင်မပြေဘဲ ရှိလို့လဲ။ အထူးသဖြင့် ဒီနှစ်မှာ အရောင်းအဝယ်က လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ကထက် အဆင့်တစ်ခု ပိုမြင့်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒီဘက်မှာလည်း ဒီလက်ဖက်ခြောက်ဆိုင်တွေရဲ့ နေရာတွေက ထိပ်တန်းနေရာတွေချည်းပါပဲ။ ကျိုးကွေ့လိုင်က သိပ်မစိုးရိမ်ပါဘူး။ စောစောပိုင်းကာလ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကို နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်လည်ရရှိနိုင်မှာပါ။
ကုန်ကားကို ကျန်းအဘိုးနဲ့ ကျန်းအဘွားတို့ရဲ့ အိမ်ဘက်ဆီ မောင်းလာခဲ့ပါတယ်။
"ကျန်းအဘိုး၊ ကျန်းအဘွား... ကျွန်တော့်ကားကို အဘိုးတို့အိမ်တံခါးဝမှာ ထားခဲ့မယ်နော်။ ကျန်းဟန် လိုအပ်တဲ့အခါ မောင်းလို့ရအောင်လို့" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒီမှာ ထားတာ ကောင်းပါတယ်။ ဘယ်သူမှ မသမာတဲ့စိတ်နဲ့ ကြံစည်မှာ မပူရတော့ဘူးပေါ့" လို့ ကျန်းအဘိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
အခုဆိုရင် ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာ သူ့သားက ဒီနယ်မြေရဲ့ ရဲမှူးဆိုတာ ဘယ်သူမသိဘဲ ရှိမှာလဲ။ ဘယ်သူကများ လောဘတက်ရဲမှာလဲ။
"လွန်ခဲ့တဲ့အကြိမ် ရှောင်းကန်း (Xiao Geng) ပြန်လာတုန်းက သူ တော်တော်လေး ကြီးထွားလာတာကို တွေ့ရတယ်။ အပတ်စဉ် သူ ဟိုဘက်ကို သွားတဲ့အခါတိုင်း သူ့ရဲ့ အမေကြီး (မိထွေး/မွေးစားအမေ) က ကြက်သားပေါင်း ချက်ကျွေးတယ်လို့ ပြောတယ်" လို့ ကျန်းအဘွားက မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။
"သူ့အတွက် သီးသန့် ချက်ပေးတာမဟုတ်ပါဘူး။ သူ မလာရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က စားမှာပဲ။ သူ လာရင်တော့ ပါးစပ်အရသာ ရှိတာပေါ့" ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းအဘွားက ပြောသည် - "ဒါပေမဲ့လည်း မင်းတို့က သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးတာပဲလေ။ ငါကြည့်ရသလောက်တော့ သူ ဟိုင်ရှီကို ပြန်မလာချင်တော့ပါဘူး။ ဟိုမှာ နေရတာကိုပဲ အရမ်း ပျော်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ စကားမစပ်၊ ငါက ပေကျင်းက လေးဘက်ပတ် အိမ်ဝိုင်း (Courtyard dwelling) ကို မရောက်ဖူးသေးဘူး။ မင်း ကျန်းအဘိုးနဲ့ ငါက ဟိုကို သွားတဲ့အခါ သွားကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"
"စီစဉ်နေဖို့ လိုလို့လား။ ကျွန်တော် ကားကို မမကြီးရွှေး (Auntie Xue) ရဲ့ တိုက်ရှေ့မှာ ထားခဲ့မယ်။ ကျွန်တော် ပြန်တဲ့အခါ အဘွားတို့ပါ လိုက်ခဲ့လိုက်ရုံပဲ။ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ဆိုပါတယ်။
ကျန်းအဘွားက အယူအဆ ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရပြီး သူ့ခင်ပွန်းကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"မင်းတို့ အရင်ပြန်နှင့်ကြ။ အိမ်ငှားခ ကောက်ရမှာက သဘက်ခါမှ။ ငါ အိမ်ငှားခ ကောက်ပြီးမှ မင်း ကျန်းအဘွားနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်" လို့ ကျန်းအဘိုးက ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင့်ပိုင် (Zhou Qing Bai) က သူ့ကို အိမ်ငှားခ ကောက်တဲ့ ဦးလေးအဖြစ် တာဝန်ပေးထားတာပါ။ အခုလောလောဆယ်မှာ အကုန်လုံး ငှားထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ သူက လစဉ် အချိန်မှန် အိမ်ငှားခ ကောက်ရပြီး ရရှိလာတဲ့ ငွေကို အကောင့်ထဲ လွှဲပေးရတာပါ။ အလွန် အဆင်ပြေပြီး ရှုပ်ထွေးမှုလည်း မရှိပါဘူး။ လုပ်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေတာကိုက အင်မတန် ကောင်းပါတယ်။
"ဒါဆို အရင်ကြိုကောက်လိုက်လေ။ အဲဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ မအားဘူးလို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ စောသွားပေမဲ့ နောက်လကျရင် အချိန်မှန်ဖြစ်သွားမှာပါ" လို့ ကျိုးရွှမ် (Zhou Xuan) က ပြောလိုက်ပါတယ်။ (※ မူရင်းစာသားတွင် Zhou Xuan ဟု ပါရှိပါသည်)
"ဒါတော့ သိပ်မကောင်းပါဘူး" လို့ ကျန်းအဘိုးက တုံ့ပြန်ပါတယ်။
"ဒီတစ်ကြိမ်တည်းပါပဲ။ တခြားသူတွေထက် အိမ်ငှားခက အများကြီး သက်သာနေတာပဲကို။ ဘာလို့ မကောင်းရမှာလဲ" ကျန်းအဘွားက ဒီအကြံကို ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ကျန်းအဘိုးက အိမ်ငှားခကို ကြိုတင် ကောက်ခံခဲ့ပါတယ်။ အားလုံး ကောက်ခံလို့ ပြီးသွားခဲ့ပါတယ်။ သူ ညနေပိုင်းမှာ ဒီမှာပဲ ထမင်းစားခဲ့ပါတယ်။ ထမင်းစားပြီးနောက် ကျိုးကွေ့လိုင်က ကုန်ကားကို ရဲမှူးကျန်းနဲ့ ရွှေးမေလီ (Xue Mei Li) တို့၏ အိမ်ဘက်ဆီ မောင်းထွက်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။