အခန်း (၆၄၂) - စိမ်းလန်းစိုပြည်သော ဥယျာဉ်
ရွှယ်မေလီတစ်ယောက် သူမ၏ ယောက္ခမများ မြို့တော်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်လိုကြောင်း ကြားသိရသည့်အခါ သူမလည်း အနည်းငယ် လိုက်ပါသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏သားမှာ တက္ကသိုလ်တက်သည့်အချိန်မှစ၍ တစ်ခါမျှ အိမ်ပြန်မလာသေးသဖြင့် သူ့ကို အနည်းငယ် သင်ခန်းစာပေးချင်စိတ် ပေါ်လာမိသည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ အလုပ်ကိစ္စများရှိနေပြီး အငယ်ဆုံးသမီးမှာလည်း ကျောင်းတက်နေရသေးသည်။
"မင်းသွားချင်ရင်လည်း သွားလိုက်ပါ၊ ရက်နည်းနည်းလောက် နေခဲ့ပေါ့။ ဒီရက်ပိုင်းတော့ ငါနဲ့ ရှောင်ယွီနဲ့ပဲ အပြင်မှာ စားသောက်လိုက်မယ်" ဟု ကျန်းအကြီးအکဲက သူမ၏စိတ်ကူးကို ချက်ချင်းနားလည်သဘောပေါက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် မြို့တော်သို့ သွားရောက်မည့်အဖွဲ့မှာ ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။ သူတို့မှာ ရှုပ်ထွေးသည့် ခရီးဆောင်အိတ်များ ယူဆောင်မလာဘဲ အဝတ်အစားအနည်းငယ်နှင့် ငွေကြေးအနည်းငယ်သာ ယူဆောင်လာကြသည်။
ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း ရွှယ်မေလီမှာ ဟိုင်မြို့မှ နာမည်ကြီး မုန့်မျိုးစုံကို အထူးတလည် ဝယ်ယူခဲ့သေးသည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့မှာ သူတို့ ရောက်လာမည်ကို လုံးဝ မသိရှိကြပေ။ သားသုံးယောက်မြောက် တစ်ယောက် ကားစီးလာပြီး ညနေစောင်းမှ ရောက်လာသည့်အခါမှသာ သိရှိသွားကြသည်။
"ကြိုပြီး ဘာမှလည်း ပြောမလာဘူး။ ပြောထားရင် မင်းအဖေကို ကားနဲ့ သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်မှာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရွှယ်မေလီ၏ လက်ထဲမှ အထုပ်များကို ယူရင်း သူမ၏သားကို ပြောလိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ ကားတိုက်ရိုက်စီးလာတာပဲလေ၊ ပိုတောင် အဆင်ပြေပါသေးတယ်။ နောက်တစ်ခါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဘာသာ လမ်းသိနေပြီမို့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဟု ရွှယ်မေလီက ပြုံး၍ ပြောသည်။
"ခေါက်ဆွဲနည်းနည်းလောက် ပြုတ်လိုက်ပါဦး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က အိမ်ဖော်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
အိမ်ဖော်မှာ အိမ်၌ပင် တည်းခိုနေထိုင်ပြီး တစ်ပတ်လျှင် တစ်ရက်အားလပ်ရက်ရကာ လစာမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ယခုအခါ တတိယမြောက်သားလေးက ဧည့်သည်များနှင့်အတူ ဤအချိန်တွင် ရောက်လာသည့်အတွက် အပိုစကားများ ပြောနေစရာမလိုဘဲ ချက်ချင်းပင် အလုပ်စလုပ်တော့သည်။
အိမ်ဖော်က ဝက်သားခေါက်ဆွဲ ပြင်ဆင်နေစဉ် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ရွှယ်မေလီ၊ ကျန်းအကြီးအကဲနှင့် ကျန်းအဘွားတို့ကို ဧည့်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ရင်းနှီးနွေးထွေးစွာ စကားပြောဆိုကြသည်။
"မင်းတို့ အိမ်သစ်တက်တုန်းက ငါလာသင့်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့လို့ပါ" ဟု ရွှယ်မေလီက ဆိုသည်။
သူမမှာ အိမ်ပြောင်းသည့်အချိန်တွင် လာရောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အဖေအရင်းမှာ ဆေးရုံတက်နေရသဖြင့် မိသားစုဘက်က အနီးကပ်ပြုစုပေးရန် လိုအပ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သားဖြစ်သူကို လက်ဆောင်ငွေအိတ်ကြီးနှင့်အတူ စေလွှတ်လိုက်ပြီး နားလည်ပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် "ဒါဆိုရင် ဒီမှာ အချိန်အတော်ကြာ နေသွားရမယ်နော်။ ကျန်းဦးလေးနဲ့ ကျန်းအဒေါ်ကို အဖော်ပြုပေးပေါ့။ ရှောင်ကန်က မနက်ဖြန် အားလပ်ရက်ရတယ်၊ သူ စောစောထွက်လာရင် သောကြာနေ့ ညနေလောက် ရောက်လာမှာပါ၊ များသောအားဖြင့်တော့ စနေနေ့ မနက်ပေါ့" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"အဲဒီကလေးတော့" ဟု ရွှယ်မေလီက ရယ်မောရင်း အပြစ်တင်သည်။ "ဒီမှာ ပညာလာသင်ကတည်းက နွေရာသီနဲ့ ဆောင်းရာသီ အားလပ်ရက်ရောက်တိုင်း သူ့ကို ဆွဲခေါ်ရသလိုပဲ။ သူက ဒီမှာ စားကောင်းသောက်ကောင်းနဲ့ နေနေရတော့ ငါ့အဆူအငေါက်တွေကို မကြားချင်တော့ဘူးလို့ ပြောနေတာ"
ရွှယ်မေလီနှင့် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးချင်းပိုင်က ကျန်းအကြီးအကဲနှင့် ကျန်းအဘွားတို့ကို ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။
တတိယမြောက်သားလေးမှာမူ ရေချိုးရန် ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
သူ ရေချိုးပြီးသည့်အခါ အိမ်ဖော်က ပြင်ဆင်ထားသည့် ခရမ်းချဉ်သီး ဝက်သားခေါက်ဆွဲနှင့် ကြက်ဥပြုတ်အနှစ်မှာ အလွန်အရသာရှိလှသည်။
သူတို့အားလုံး ထမင်းစားခန်းတွင် ညစာစားပြီးနောက် ရေချိုးရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။ အိမ်တွင် ရေချိုးခန်းနှစ်ခုရှိသဖြင့် မည်သူမျှ အများသုံးရေချိုးခန်းသို့ သွားစရာမလိုတော့ပေ။
ဟုတ်ပါသည်၊ ဆောင်းရာသီတွင် ရေနွေးနွေးဖြင့် ရေချိုးရသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် အများသုံးရေချိုးခန်းသို့ သွားလိုသူများအတွက်လည်း ရွေးချယ်စရာရှိနေသေးသည်။
ခရီးပန်းလာသည့် ဧည့်သည်များမှာ ညစာစားပြီးနောက် တီဗီကြည့်ကာ စကားပြောကြပြီးနောက် အနားယူရန်အတွက် ဧည့်ခန်းများသို့ လမ်းပြပေးလိုက်သည်။
"အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဒီအိမ်ဝင်းကြီးကို သေချာ လျှောက်ကြည့်ဦးမယ်" ဟု ရွှယ်မေလီက ပြုံး၍ ပြောသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မ လိုက်ပြပေးမယ်လေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က နွေးထွေးစွာ ပြန်ပြောသည်။
ရွှယ်မေလီ အနားယူရန် သွားသည့်အခါ လင်းချင်းဟယ်သည် ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လာပြီး တတိယမြောက်သားလေးကို ထရပ်ကားအကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဝယ်လိုက်ပြီ။ ကျန်းဦးလေးဆီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်တယ်" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က အိတ်ထဲမှ စွမ်းဆောင်ရည်ဇယားကို ထုတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါနဲ့ ကျန်းဟန် မှာ အရည်အချင်း အတော်ရှိတယ်၊ သူတို့ကို အားသွန်ခွန်စိုက် လေ့ကျင့်ပေးသင့်တယ်။ တစ်ခါတလေ သူတို့ကို မြို့တော်ကို ခေါ်ပြီး သင်တန်းပေးရအောင်။ အမေ ဘယ်လိုထင်လဲ"
လင်းချင်းဟယ်က စွမ်းဆောင်ရည်ဇယားကို ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဟိုင်မြို့ရှိ ဆိုင်များမှာ ရောင်းအားပေါ်တွင် အဓိက မှီခိုနေရသည်။ ဆိုင်ဖွင့်သည်မှာ တစ်လပင် မပြည့်သေးသော်လည်း ရလဒ်မှာ မဆိုးလှပေ။
လုပ်ခလစာများ နုတ်ပြီးနောက် အမြတ်ငွေ အနည်းငယ်ပင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ပုံမှန်ဖောက်သည်များအပေါ် မူတည်ပြီး တည်ဆောက်ရသဖြင့် အချိန်ယူရသော်လည်း ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အမြတ်ငွေမြင်ရခြင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော လက္ခဏာဖြစ်သည်။ ငွေပမာဏ မများလှသော်လည်း ကျန်းဟန် အမည်ရှိ လူငယ်လေးမှာ အလုပ်အပေါ် စိတ်ပါဝင်စားစွာ လုပ်ကိုင်နေကြောင်း ပြသနေသည်။
"သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ရောင်းနိုင်တာလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
"သူက စက်ရုံကြီးတွေဆီ လိုက်သွားပြီး အရောင်းမြှင့်တင်ရေးလုပ်တာလေ။ သူရောင်းချပေးတဲ့အထဲကနေ အလုပ်ရှင်တော်တော်များများက ကျွန်တော်တို့ဆိုင်က လက်ဖက်ရည်အကြောင်း သိသွားကြတာ" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က ရှင်းပြသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ကျန်းဟန် ၏ ကျောင်းလခ တစ်ဝက်ကို ပေးချေရသည်မှာ ဝမ်းသာစရာပင်။ အရည်အချင်းရှိသူများမှာ ရှားပါးပြီး အထူးသဖြင့် ဤသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လုပ်ကိုင်သူမျိုးမှာ ပို၍ပင် ရှားပါးသည်။
ထို့အပြင် ကျန်းဟန် မှာလည်း နောင်တွင် အခြားစက်ရုံများကိုပါ ပစ်မှတ်ထားရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် ကျိုးကွေးလိုက်က ဖုန်းလိုင်းတစ်ခု တပ်ဆင်ပေးရန် စီစဉ်နေသည်။ အလုပ်ရှင်များက လက်ဖက်ရည် ထပ်မံမှာယူလိုပါက လူကိုယ်တိုင် လာစရာမလိုဘဲ ဖုန်းဆက်၍ မှာယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဤအကြံဉာဏ်ကို သူ့မိခင်အား ပြောပြသည့်အခါ လင်းချင်းဟယ်က "ဒါဆိုရင် ဖုန်းလိုင်းတစ်ခု တပ်လိုက်လေ။ ရှောင်ကန်ကို အရောင်းမြှင့်တင်ရေးလုပ်တဲ့အခါ လက်ဖက်ရည်နမူနာတွေ ယူသွားခိုင်းလိုက်။ သူက အမှာစာတစ်ခုခု ရလာပြီဆိုရင် ဆိုင်ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးထားပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ဝက် (Jin) လောက်ကို အလကားပေးလိုက်ပေါ့" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က ခေါင်းညိတ်သည်။
"အမေတော့ အခုထိ အောက်ဘက်ကို မသွားသေးဘူး။ သူတို့ကို အဲဒီမှာပဲ အလုပ်လုပ်ခိုင်းထားလိုက်။ အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားရင် သူတို့ကို မြို့တော်ကို ခေါ်ပြီး ငါ ကြည့်ဦးမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။ "အမေလည်း ပင်ပန်းနေပြီ၊ အနားယူတော့မယ်။ နောက်ရက်နည်းနည်းနေရင်တော့ မင်း အမေ့ကို တောင်ဘက်ကို လိုက်ပို့ပေးရမယ်နော်"
ကျိုးကွေးလိုက်က သူ့အဖေကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟေ့ အဖေ၊ အဖေလည်း လိုက်မှာလား"
သူ့အဖေမှာ စိတ်ခံစားချက်မရှိဘဲ ခက်ထန်သူဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း သူ့အမေနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ အမြဲတမ်း ကပ်ပါနေတတ်သည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ဤအတိုင်းဖြစ်ပြီး ယခုထိလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တစ်ခါမျှ မခွဲမခွာဘဲ နေတတ်ကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဘာမျှမပြောဘဲ ဇနီးဖြစ်သူကိုသာ တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောသည်။ "မင်းအဖေ မလိုက်ပါဘူး။ ခရီးကလည်း ကြာမှာမဟုတ်ပါဘူး၊ တစ်လရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ဆိုရင် အသွားအပြန် အဆင်ပြေသွားမှာပါ"
"တစ်လရဲ့ တစ်ဝက်လောက်တောင် အဖေ့အတွက်တော့ တစ်နှစ်စာလောက် ကြာနေမှာပေါ့" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က ရယ်မောသည်။ "ကျွန်တော်ပဲ ချန်မင်ဦးလေးနဲ့ လိုက်သွားရင်ရော မကောင်းဘူးလား။ ကျွန်တော်တို့ အဆင်ပြေအောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်"
"အမေပဲ သွားချင်တယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်သည့်အခါ ကျိုးကွေးလိုက်မှာ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အနားယူရန် ထွက်သွားတော့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဇနီးဖြစ်သူကို ငေးကြည့်နေသည်။
လင်းချင်းဟယ်ကမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "အိပ်ချိန်တန်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူမနောက်သို့ အိပ်ခန်းသို့ လိုက်သွားသည်။ အငယ်ဆုံးသမီးမှာမူ ကုတင်ပေါ်တွင် ဝက်ကလေးတစ်ကောင်လို ဟောက်ပြီး အိပ်ပျော်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ထိုညတွင် လင်းချင်းဟယ်တစ်ယောက် အသက်ကြီးသည့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ တိတ်ဆိတ်သော ဇွဲကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရသည်။
"စောစော ပြန်လာခဲ့နော်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က စိတ်အေးချမ်းမှုရသွားပြီးနောက် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့အလိုအတိုင်း နေပေးကာ အိပ်ပျော်ရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ လူတွေကတော့ အိမ်ထောင်သည်စုံတွဲတွေမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရင်းနှီးလွန်းပြီး စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်းတွေ ဖြစ်တတ်ကြတယ်လို့ ပြောလေ့ရှိကြသည်။
ဒါဆိုရင် သူမ၏ ခင်ပွန်းက ဘာကြောင့် အခုထိ ကလေးတစ်ယောက်လို ကပ်တွယ်နေရတာလဲ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျိုးချင်းပိုင်က အပြေးလေ့ကျင့်ရန် ထွက်သွားပြီး လင်းချင်းဟယ်လည်း စောစောထသည်။ ဧည့်သည်များ ရှိနေသဖြင့် သူမ အိပ်ရာနောက်ကျ၍ မဖြစ်ပေ။
အိမ်ဖော်က အာဟာရပြည့်ဝပြီး အရသာရှိသော နံနက်စာကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ထို့နောက် လင်းချင်းဟယ်သည် ရွှယ်မေလီ၊ ကျန်းအကြီးအကဲနှင့် ကျန်းအဘွားတို့ကို အိမ်ဝင်းအတွင်း လျှောက်လည်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
အိမ်ဝင်းမှာ စုစုပေါင်း ၈၀၀ စတုရန်းမီတာ ကျယ်ဝန်းပြီး အလွန်ကြီးမားသော နှစ်ထပ်အိမ်ဝင်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ၁၀၀ စတုရန်းမီတာသာ ပိုပါက သုံးထပ်အိမ်ဝင်း အရွယ်အစားသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။
ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အိမ်ဝင်းမှာ ရိုးရှင်းသန့်စင်သော ပုံစံအတိုင်း ရှိနေပြီး မူလအတိုင်း စင်ကြယ်သော ကျေးလက်ဆန်သည့် ခံစားချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။
အိမ်ဝင်းတစ်ဝိုက်တွင် သစ်ပင်မျိုးစုံကို စိုက်ပျိုးထားသည်။ အပင်များမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး တစ်မီတာခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း အိုးပင်များစွာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ အိမ်ဝင်းမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်ပြီး အသက်ဝင်လှပနေတော့သည်။