ရှူရှန်ချန်းက ခဏတာ ဝင်ရောက်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသည့် ကိစ္စရပ်များအတွက်မူ ထွေထွေထူးထူး ပြောဆိုစရာ မရှိတော့ပေ။
ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ့အဖွားထံ အထူးသွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး အဖွားဖြစ်သူမှာ မည်သည့်အရာ၏ သက်ရောက်မှုမျှ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။
အမေကျိုး က "စန်းဝါ၊ မင်းလည်း အဝေးမှာ အလုပ်ကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်နေပါ၊ အဖွားအကြောင်း စိတ်မပူနဲ့။ ငါ့ဘာသာ အကုန်စဉ်းစားပြီးသားပါ" ဟု ပြောသည်။
အဖေကျိုး က သူ့မြေးဖြစ်သူ ပြန်လွတ်လာသည့်အကြောင်း သိရှိထားသည်။ သူ့ဇနီးဖြစ်သူက မြေးဖြစ်သူမှာ လုံးဝလူသစ်တစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲလာကြောင်း ပြောပြသည်ကို ကြားရသည့်တိုင် သူက ဘာမျှ ထွေထွေထူးထူး မပြောခဲ့ပေ။ မြေးဖြစ်သူမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်လို တွေးခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိနေလျှင်ပင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် ကိုယ့်ဘဝကိုသာ ကိုယ်ဖြတ်သန်းသွားကြဖို့ လိုအပ်ပြီး ကျန်သည့်ကိစ္စများတွင် အချိန်ကုန်ခံ စဉ်းစားနေစရာ မလိုပေ။
အဖွားဖြစ်သူ၏ စိတ်သဘောထား ပွင့်လင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးကွေ့လိုင်လည်း စိတ်အေးသွားရသည်။
သူ့တွင် အားလပ်ချိန် အနည်းငယ် ရရှိလာသည့်အတွက် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကို သွားဖွင့်လိုက်ပြီး လုပ်ငန်းကို တရားဝင် ပြန်လည်စတင်လိုက်သည်။
ပုံမှန်လာနေကျ ဖောက်သည်တစ်ဦးက "မင်းတို့ဆိုင်က ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာလို့ ပုံမှန်အချိန်ဇယားနဲ့ မဖွင့်တော့တာလဲ။ စီးပွားရေးလုပ်တဲ့အခါ ဒီလောက်တောင် စိတ်ထင်တိုင်း လုပ်လို့ရပါ့မလား" ဟု မကျေမနပ် ပြောလာသည်။
"လုပ်လို့ရတာပေါ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်က အမြတ်လည်း သိပ်မရပါဘူး။ ဒီဆိုင်ကို အားတဲ့အချိန်မှာ အလုပ်ရှုပ်အောင်ပဲ ဖွင့်ထားတာပါ။ အားရင်ဖွင့်မယ်၊ မအားရင် ပိတ်မယ်။ အစ်ကိုတို့ စားချင်တဲ့အချိန်ကျမှ လာခဲ့ကြပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ပြောသည်။
"အမြတ်မရဘူးဟုတ်လား။ မင်းတို့ခေါက်ဆွဲက ဈေးကြီးတယ်လို့ပဲ ငါထင်တာပဲ" ဟု ထိုဖောက်သည်ဟောင်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောသည်။
"ကျွန်တော်တို့က လုပ်အားခတောင် သိပ်မယူထားပါဘူး။ အပြင်ကဆိုင်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့ ခေါက်ဆွဲက ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ တန်ဖိုးအရှိဆုံးပါပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဆိုသည်။
ထိုဖောက်သည်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင် တစ်ပွဲပေးစမ်းပါဦး" ဟု ပြောသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်လည်း ချက်ချင်းပင် အလုပ်ရှုပ်သွားပြီး ခေါက်ဆွဲပတ်ကာ ပြုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဆိုင်၏ အရောင်းအဝယ်မှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ ဆိုင်တံခါးဖွင့်ထားပြီး ကျိုးမိသားစုဟောင်းဝင်များက ကြီးကြပ်နေသရွေ့တော့ သစ္စာရှိဖောက်သည်ဟောင်းများက အမြဲလိုလို ရောက်လာပြီး စားသောက်နေကြမြဲဖြစ်သည်။
မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ခေါက်ဆွဲဆိုင်၏ အမြတ်အစွန်းများမှာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် အခြားဆိုင်များ လိုက်မမီနိုင်သည့် တန်ဖိုးမျိုးကို သူတို့က ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ကျိုးကွေ့လိုင်အနေဖြင့် ခေါက်ဆွဲထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံတစ်ခု တည်ထောင်ရန် ရည်မှန်းချက်မျိုးကို မွေးမြူထားမည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း ထိုစီမံကိန်းမှာ ချက်ချင်းဖြစ်လာမည့်အရာ မဟုတ်သေးပေ။ အကြောင်းမှာ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့မှာ မီမီငယ်လေးနှင့်အတူ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မြို့တော်သို့ ရောက်သည်နှင့် ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ မြေကွက်ဝယ်ရန် အစီအစဉ်များ စတင်ဆွဲခဲ့ကြသည်။
သူတို့ လိုချင်သည့် မြေကွက်မှာ အတော်လေး ကြီးမားသည့်အတွက် ဘဏ်ချေးငွေ လျှောက်ထားရန် လိုအပ်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူတို့မိသားစု၏ ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာရှိသည့် ပိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိသော်လည်း ငွေကြေး လိုအပ်ချက်မှာ အတော်လေး ကြီးမားနေဆဲဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဆိုသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် လင်းချင်းဟယ်တို့မှာ ချေးငွေငြင်းပယ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်မနေခဲ့ကြပေ။ မိသားစုစုဆောင်းငွေနှင့် စုစုပေါင်းပိုင်ဆိုင်မှုများအရ သူတို့၏ ချေးငွေလျှောက်လွှာမှာ အတည်ပြုပေးရမည့်အရာ ဖြစ်သည်။
၁၉၈၈ ခုနှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤနေရာမှာ မြို့တော်ဖြစ်သည်။ အတိုးမဲ့ချေးငွေများနှင့် ကန့်သတ်ချက်မရှိသော ချေးငွေများမှာ ခေတ်မစားတော့ပေ။ ကျေးလက်ဒေသများတွင် ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာတွင် ပြန်မရနိုင်သည့် အကြွေးများကို ခေတ်နောက်ကျသည့် ငွေကြေးအလေ့အထဟုသာ သတ်မှတ်ကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က စတုရန်းမီတာ ၈၀,၀၀၀ ခန့်ရှိသည့် မြေကွက်တစ်ခုလုံးကို လိုချင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အတော်လေး ဝေးလံသည့် နေရာတွင် တည်ရှိသည်။ သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်များက သူတို့မှာ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် မွေးမြူရေးအခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ထောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း စစ်ဆေးအတည်ပြုပြီးနောက် မြေနေရာကို သူတို့ထံ တရားဝင် ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။
တစ်ဧကလျှင် ယွမ် ၅၀,၀၀၀ ခန့် ကျသင့်ပြီး စုစုပေါင်း ၁၂၀ ဧကခန့်အတွက် ဈေးနှုန်းမှာ ယွမ် ၆ သန်းနီးပါး ရှိသည်။
မိသားစုစုဆောင်းငွေများကို အကုန်ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ငွေကြေး လိုအပ်နေသေးသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများကို အပေါင်ထား၍ ပိုင်ဆိုင်မှုအထောက်အထားများ ပြသနိုင်သည့်အတွက် ငွေချေးရခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။
ကျိုးမိသားစုအမည်ဖြင့် မှတ်ပုံတင်ထားသည့် ကြီးမားသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို မြင်တွေ့ရပြီး ဒေသတွင်းဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို တွန်းအားပေးနိုင်မည့် စိုက်ပျိုးရေးအခြေစိုက်စခန်း၏ အလားအလာကို အသိအမှတ်ပြုသောကြောင့် ဘဏ်က အတိုးနှုန်းဖြင့် ချေးငွေကို အတည်ပြုပေးလိုက်ပြီး တင်းကျပ်သည့် ပြန်ဆပ်ရမည့်ရက်ကို သတ်မှတ်ပေးလိုက်သည်။ သတ်မှတ်ရက်အတွင်း ငွေအပြည့်အဝ ပြန်ဆပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက မြေနေရာကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းမည်ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုထားသည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့မှာ ထိုစည်းကမ်းချက်များကို ကန့်ကွက်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့ မြေနေရာကို ရရှိသွားခဲ့သည်။
"စတုရန်းမီတာ ၈၀,၀၀၀... ကျွန်မ မြို့တော်မှာ စတုရန်းမီတာ ၈၀,၀၀၀ ပိုင်ဆိုင်သွားပြီပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က လက်ထဲရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အခက်အခဲများကြားမှပင် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို ကားမောင်းပြန်ရင်း ရယ်မောကာ "ကျွန်တော်တို့မိသားစု မနက်ဖြန် ပြောင်းရွှေ့သင့်ပြီ" ဟု ပြောသည်။
မနက်ဖြန်မှာ ပြောင်းရွှေ့ရန်အတွက် အထူးရွေးချယ်ထားသော အဆင်ပြေသည့်နေ့ဖြစ်သည်။ မိသားစုမှာ တိုက်ခန်းမှ ထွက်ခွာပြီး သူတို့၏ မြေကွက်လပ်ပါသော အိမ်သစ် (Courtyard dwelling) သို့ တရားဝင် ပြောင်းရွှေ့ကြမည်ဖြစ်သည်။
ထိုအိမ်မှာ တိုက်ခန်းမှ ဆယ်မိနစ်ခန့် ကားမောင်းရသည့် အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း ပြောင်းကြတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အိမ်သစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် စိတ်အေးလက်အေးနှင့် ဘဝကို ခံစားရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးမိသားစု တရားဝင် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။
ပြောင်းရွှေ့သည့်နေ့တွင် အာဝါက သူ့ရည်းစား ဟဲမြန်မြန်ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ စန်းဝါလည်း ရောက်လာသည်။ သူတို့၏ ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများအားလုံးနီးပါး ကူညီပေးရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဝင်မိသားစုမှ ဖခင်ဝင်၊ မိခင်ဝင်၊ ဝင်ဂွတ်ဒုံးနှင့် ကျိုးဆီနီတို့လည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။
မိခင်ဝင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို မနာလိုသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီလောက်ကြီးမားပြီး လှပတဲ့ အိမ်မျိုး ဝယ်ထားတာကို မသိလိုက်ရဘူး။ အတော်လည်း လျှို့ဝှက်ထားနိုင်တာပဲ" ဟု ပြောသည်။
သူမ၏ မိသားစုတွင်လည်း အိမ်ကွက်လပ်ပါသော အိမ်ရှိသော်လည်း စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ကျော်သာ ရှိသဖြင့် ဤနှစ်ထပ်အိမ်နှင့် ယှဉ်လျှင် အတော်လေး သေးငယ်သည်။ နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရပေ။
ဤနေရာမှာ သူမအိမ်ထက် ခြောက်ဆ၊ ခုနစ်ဆခန့် ပိုကြီးသည်။ အမှန်ဆိုရလျှင် ဤသည်မှာ နှစ်ထပ်အိမ်၏ အကြီးဆုံးပမာဏနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ၎င်းထက် ပိုကျယ်ပါက သုံးထပ်အိမ်၏ နယ်ပယ်ထဲ ရောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ရွှင်လန်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်မတို့ လျှို့ဝှက်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုတွေ ပြီးသွားမှပဲ ကြေညာလိုက်တာပါ။ တကယ်လည်း ကျယ်ဝန်းပါတယ်။ အစ်မနဲ့ အစ်ကိုဝင်တို့ အဆင်ပြေတဲ့အချိန်တိုင်း လာနေနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ အားနာမနေတော့ဘူးနော်" ဟု မိခင်ဝင်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။
လိုင်ကွမ်မှာ မရောက်လာသော်လည်း ကျိုးဆန်းနီက ပန်ပန်ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ ပန်ပန်မှာ လင်းချင်းဟယ် ပြန်ယူလာသော အုန်းသီးကိတ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေသည်။
"အရသာရှိလား" ဟု မီမီငယ်လေးက သူ့ကို မေးသည်။
"ရှိတယ်" ဟု ပန်ပန်က အလွန်ကျေနပ်သည့်ပုံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
မီမီက အမြွှာညီအစ်ကိုများဘက်သို့ အာရုံလှည့်လိုက်သည်။ အမြွှာညီအစ်ကိုတို့မှာ အုန်းသီးမှုန့်ဖြင့် ဖျော်ထားသော အုန်းနို့ကို သောက်ရင်း ကျေနပ်နေကြသည်။
"နောက်မှ အိမ်ယူသွားဖို့ ချန်ထားပေးဦးနော်" ဟု အမြွှာညီအစ်ကိုတစ်ယောက်က တောင်းဆိုသည်။
"ဟုတ်ကဲ့!" ဟု မီမီငယ်လေးက ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ဟဲမြန်မြန်မှာ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ မပြီးဆုံးမီက ကျိုးရွှမ် နှင့်အတူ တစ်ကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်ဖူးသည်။ ယခုအခါ ပရိဘောဂများနှင့် အလှဆင်မှုများ အားလုံး ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ အိမ်မှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။
"မြန်မြန်၊ အားတဲ့အချိန်ကျရင် ခဏခဏ လာခဲ့ပါ။ အာဝါလိုတော့ မလုပ်နဲ့၊ သူက အမြဲတမ်း အပြင်မှာပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမကို မှာသည်။
ဟဲမြန်မြန်မှာ သူမ၏ အနာဂတ်ယောက္ခမအပေါ် အလွန်ရိုသေစွာဖြင့် ပြုံးပြရင်း "ကျိုးရွှမ် က သူ့တာဝန်တွေနဲ့ မအားလို့ပါ။ သူ အိမ်ကို တကယ် လွမ်းပါတယ်၊ ခွင့်ရတာနဲ့ အိမ်ပြန်လာဖို့ပဲ တွေးနေတာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
"အနည်းဆုံးတော့ သူ အသိစိတ်လေး ရှိသေးတာပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောသည်။
ထိုနေ့က ပြောင်းရွှေ့ခြင်း အထိမ်းအမှတ် ပွဲတော်မှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှသည်။ ပင်လယ်စာများဖြစ်သည့် ဂုံးနှင့် ပင်လယ်သခွားသီးများဖြင့် တည်ခင်းထားသဖြင့် ပွဲမှာ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းနေသည်။
အဖေကျိုး၊ အမေကျိုး နှင့် အဘိုးဝမ်တို့မှာလည်း တက်ရောက်လာကြပြီး ထိုနေ့ကို ပျော်ရွှင်နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။
"ကျွန်မ အစ်မတို့ မိသားစုကို တကယ်သဘောကျတယ်" ဟု ဟဲမြန်မြန်က မျက်လုံးများ အရောင်လက်လျက် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ ညစာစားပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ အလုပ်ကိုယ်စီ ခွဲယူလိုက်ကြသည်။ အချို့က သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြပြီး အချို့ကမူ တီဗီကြည့်ရန်နှင့် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ ဟဲမြန်မြန်မှာ အရက်အနည်းငယ် လွန်သွားသည့် ကျိုးရွှမ် ကို တွဲကူကာ အခန်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးနေသည်။
ကျိုးရွှမ် က သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းဖူးများကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ခပ်ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်သည်။ ဟဲမြန်မြန်မှာ ချက်ချင်းပင် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးတို့ အိမ်ထောင်ပြုပြီးရင် ဒီနှစ်ထဲမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ စေ့စပ်ကြမယ်နော်" ဟု ကျိုးရွှမ် က သူမ၏ ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"အင်း" ဟု ဟဲမြန်မြန်က သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပီတိတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။