ရှုရှင်းမေသည် ကျိုးမိသားစုဟောင်းအပေါ် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။
အရင်တုန်းကဆိုလျှင် သူမ၏ ချစ်သူကိစ္စကြောင့် သူတို့က သူမကို မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ မိမိကိုယ်ပိုင် ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေခြင်းက မှားယွင်းနေသလား။ သူမကိုယ်တိုင် မကြိုးစား၊ မတိုက်ပွဲဝင်လျှင် ကောင်းမွန်သောဘဝကို မည်သို့ရရှိနိုင်မည်နည်း။
ထိုကိစ္စများကို ဘေးဖယ်ထားဦး၊ နောက်ပိုင်းကိစ္စတွေကိုရော ဘာပြောမလဲ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမကိုယ်တိုင် အလျှော့ပေးပြီး ခေါင်းငုံ့ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ သဘောထားမှာ အေးစက်စက်နှင့် တုံ့ပြန်မှုကင်းမဲ့နေဆဲပင်။ သို့သော် သူမကို အခံရဆုံးဖြစ်စေသည်မှာ သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်သည့် အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် ထောင်ကျတော့မည့် အခြေအနေဖြစ်နေပြီး ကျိုးမိသားစုဟောင်းတွင် အဆက်အသွယ်များရှိသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူတို့က ကူညီရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ မိဘများသွားရောက်၍ ဒူးထောက်တောင်းပန်သည့်တိုင် ကျိုးမိသားစုဟောင်းက လုံးဝမလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။
ထိုစဉ်က သူမ၏မိခင်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ ကျိုးမိသားစုဟောင်းနှင့် အဆက်အသွယ်အားလုံး ဖြတ်တောက်ကြောင်း၊ ကျိုးမိသားစုဟောင်းကို သူမ၏ မွေးမိခင်ဘက်က မိသားစုအဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ်မျှ ပြန်မမှတ်တော့ကြောင်း ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။
ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ရှုရှင်းမေသည် သူမ၏လုပ်ငန်းကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျိုးမိသားစုနေအိမ် အနီးအနားသို့ တစ်လှမ်းမျှပင် မနင်းခဲ့ပေ။
"သူတို့ ကျွန်မအပေါ် အရမ်းစိတ်ပျက်သွားလို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ရှုရှင်းချန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
"ချန်ဇီ၊ မင်း ဟိုဘက်ကို သွားဖို့ မလိုပါဘူး။ သွားရင် ဆူပူခံရ၊ အပြောခံရမှာပဲ။ အခုတော့ ကျွန်မတို့မိသားစုနဲ့ သူတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့တာပဲ၊ ဘာလို့ သွားရှုပ်နေမှာလဲ။ ကျွန်မတို့ဆိုင်ကိုပဲ ကောင်းကောင်းလုပ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ အရောင်းအဝယ်ကလည်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ပိုကောင်းလာနေတာပဲ" ဟု ရှုရှင်းမေက သူ့ကို တိုက်တွန်းသည်။
သူမသည် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ငွေအတော်များများ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး ဒုတိယမြောက်ဆိုင်ခွဲကိုပင် ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။ လက်ရှိတွင် ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ကို လည်ပတ်နေပြီး တစ်လလျှင် ယွမ် ၁၀၀၀ ကျော် ရှာဖွေနိုင်ခြင်းမှာ သူမအတွက် လွယ်ကူသော ကိစ္စဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော် အလုပ်ကို သေချာလုပ်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးအဘွားတွေဆီတော့ တစ်ခေါက်လောက် သွားဦးမှ ဖြစ်မယ်" ဟု ရှုရှင်းချန်က တင်းမာစွာ ပြောသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် သူသွားရောက်ခဲ့သည်။ သူရောက်သွားချိန်တွင် အမေကျိုးသည် အိမ်အကူအသစ်ကို သစ်သီးအချိုမုန့်ကြော်နည်း သင်ပေးနေသည်။
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသော်လည်း သူမသည် ယခင်အတိုင်းပင် စားကောင်းသောက်ကောင်းရှိပြီး ကျန်းမာရေးလည်း ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။
အိမ်အကူမှာ အနီးအနားမှ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလုပ်ဖြုတ်ခံရမီက အစိုးရပိုင် ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ ဒုတိယကျိုးက ထိုအကြောင်းကို ကြားသိပြီးနောက် သူတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရန် ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ တာဝန်များမှာ တစ်နေ့လျှင် အစာသုံးနပ် ချက်ပြုတ်ပေးခြင်းနှင့် အဝတ်လျှော်ခြင်းသာဖြစ်သည်။
အဝတ်လျှော်စက်ရှိနေသည့်အတွက် အဝတ်လျှော်ရသည်မှာ အလွန်လွယ်ကူသော အလုပ်ဖြစ်ပြီး တစ်လလျှင် ယွမ် ၁၃၀ ပေးရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အလုပ်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် အဖေကျိုး၊ အမေကျိုးနှင့် အဘိုးဝမ်တို့ကို ဘာစားချင်သလဲဟု မေးမြန်းပြီးမှ ချက်ပြုတ်ပေးလေ့ရှိသည်။ သူမ၏ ထူးချွန်သော ချက်ပြုတ်မှုစွမ်းရည်၊ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ကြိုးစားလိုစိတ်တို့ကြောင့် အမေကျိုးသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။
အစပိုင်းတွင် သူမသည် လစာများလွန်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူတို့ခေတ်တုန်းကဆိုလျှင် လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်းလုပ်မှ ငွေတစ်ရာပင် စုမိချင်မှ စုမိမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမ အလွယ်တကူ လက်ခံနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ဈေးဝယ်စရာမလို၊ အမြဲတမ်း ချက်ပြုတ်စရာမလိုသည့်အတွက် ပန်းခြံသွားရန်၊ အခြားအဘွားကြီးများနှင့်အတူ ပေကျင်းအော်ပရာ နားထောင်ရန်နှင့် သီချင်းလိုက်ဆိုရန် အချိန်များစွာ ရရှိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံသည် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။
ဒီနေ့အတွက် အစားအသောက် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် အမေကျိုး အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ထိုသားမြေးဖြစ်သူနှင့် တိုးမိသည်။
အမေကျိုး အံ့အားသင့်သွားပြီး "ချန်ဇီ၊ မင်း ထွက်လာခဲ့တာလား" ဟု ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်။
"အဘွား၊ ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့ပါပြီ" ဟု ရှုရှင်းချန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
အမေကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ "မင်းက နှစ်ကုန်မှ ထွက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်း ထောင်ကနေ ထွက်ပြေးလာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်!"
ရှုရှင်းချန်က ခေါင်းခါသည်။ "အဘွား၊ ကျွန်တော် တရားဝင် လွတ်လာတာပါ။" သူသည် ထွက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြမှသာ အမေကျိုး၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဒေါသရိပ်များ ပြယ်သွားသည်။
အမေကျိုး သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ အကယ်၍သာ သူ ထွက်ပြေးလာခြင်းဆိုလျှင် ကျိုးမိသားစုဟောင်းက သူ့ကို ပြန်ပို့ပေးလိုက်မည်မှာ သေချာသည်။
"မင်းအမေ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လာတုန်းက ငါနဲ့ မင်းအဘိုးကို အဆက်အသွယ်ဖြတ်သွားတာပဲ။ မင်းလည်း ဒီကို လာစရာမလိုဘူး" ဟု အမေကျိုးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောသော်လည်း သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။
ထိုစဉ်က သူမသည် အသက်ရှူပင် မဝနိုင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်ခဲ့ရသည်။ အရင်က သူမ၏ သမီးအကြီးဆုံးအပေါ် ဘာအပြစ်မှ မမြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုမိန်းကလေးမှာ အကျင့်ပျက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။
ဤမြေးဖြစ်သူ ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာရခြင်းမှာ သူမ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်ရမည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကောင်းမွန်စွာ မဆုံးမနိုင်လျှင် သူက မည်သို့လျှင် ရမ်းကားသောသူ ဖြစ်လာပါမည်နည်း။
၎င်းသည် သူမကိုယ်တိုင် သားသမီးများကို မည်သို့ပြုစုပျိုးထောင်သည်ဆိုသည့် ကိစ္စမျှသာ မဟုတ်ပေ။ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမက ဒါဝါနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများကို မည်သို့ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်၍ အားလုံးပင် အောင်မြင်သူများ ဖြစ်လာကြသနည်း။
"အဘွား၊ အဘွားလည်း ကျွန်တော့်အမေကို သိတာပဲ။ သူက ကျွန်တော့်ကို အရမ်းချစ်တာ။ ကျွန်တော့်အပေါ် ဒီလိုဖြစ်လာတော့ သူ ကြောက်လန့်ပြီး ရမ်းကားမိသွားတာ ဖြစ်မှာပါ။ အဘွားရယ်၊ သူ့အဆင့်အတန်းနဲ့ တန်းတူ မလုပ်ပါနဲ့" ဟု ရှုရှင်းချန်က တောင်းပန်သည်။
"ငါကတော့ အရေးမစိုက်ချင်တော့ဘူး။ သူ ငါ့ကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့လည်း မမျှော်လင့်ပါဘူး။ မင်းဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ရှိနေတာပဲ၊ ငါနဲ့ မင်းအဘိုးအတွက် ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး!" ဟု အမေကျိုးက နှာခေါင်းရှုံ့သည်။
ထိုအဘွားအိုသည် ယခုအခါတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးမည့် သားနှင့် ချွေးမရှိသဖြင့် သူတစ်ပါးကို အားငယ်စရာ မလိုတော့ပေ။ သမီးအကြီးဆုံးအကြောင်း ပြောရလျှင် သူမသည် အခြားသူ၏ ဇနီးနှင့် မိခင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ အဘွားအိုတစ်ယောက်က စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ချေ။
သမီးဖြစ်သူက အဆက်အသွယ်ဖြတ်ချင်လျှင်လည်း ဖြတ်ပါစေတော့။ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမည့် အချိန်မှာလည်း လက်ချိုးရေတွက်နိုင်လောက်အောင်ပင် ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။
ရှုရှင်းချန်က "ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်က အရမ်းကို သိတတ်ကြပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
"မင်း လွတ်လာပြီဆိုတော့ ငါ ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။ မင်းက ငါပြောတာတွေကို ဘယ်တော့မှ နားမထောင်ချင်ခဲ့တာပဲ။ နောက်ပိုင်းတော့ မင်းဘဝကို သေချာနေပါ။ မင်းဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကိုလည်း လိုက်ရှာမနေပါနဲ့၊ သူတို့ ခရီးထွက်နေလို့ အိမ်မှာ မရှိဘူး။ မင်းလုပ်ငန်းကိုပဲ သေချာစီမံဖို့ ကြိုးစားပါ" ဟု အမေကျိုးက အကြံပေးသည်။
အမေကျိုးသည် ဤမြေးဖြစ်သူအပေါ် စိတ်ပျက်မိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
သူနှင့် သူ့အစ်မကြောင့် သူမ ဒေါသထွက်ပြီး ဆေးရုံတက်ခဲ့ရသည်မှာ ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ရှိပြီနည်း။ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမ ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်သည်။ အကယ်၍သာ ထိုကိစ္စများကို စိတ်ထဲထားပြီး သူမ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များကို ဖျက်ဆီးမိလျှင် သူမကိုယ်သူမသာ အပြစ်တင်ရမည်။ အခြေအနေမကောင်းလျှင်လည်း ဆေးရုံတွင် စောင့်ရှောက်ပေးမည့်သူ ငှားရမ်းလိုက်မည်၊ ဘာကြောင့်ဆိုသော် အခြားသူများတွင် အချိန်မရှိကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းသည် မိတို့၏ ဘဝအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ တစ်ရက်နှစ်ရက် လာလည်ခြင်းကိစ္စ မရှိသော်လည်း မည်သူက အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မည်နည်း။ လူငှားရမ်းခြင်းသည် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အမေကျိုးသည် ထိုစဉ်က မိမိကိုယ်ကို သနားနေမည့်အစား အမြန်ဆုံး ဆေးရုံမှ ဆင်းခဲ့သည်။
သူမသည် အရာအားလုံးကို သေချာစွာ တွေးတောပြီးဖြစ်သည်။
သူမ၏ဘဝသည် ယခုအခါတွင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မြေးများမှာလည်း အရွယ်ရောက်ကုန်ကြပြီ၊ မြေးမများမှာလည်း အိမ်ထောင်ကောင်းကျကြပြီ၊ သူမနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းမှာလည်း ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေသည်။ သမီးနှင့် သားမက်က အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီးမှ သားမက်၏ ကိစ္စများအတွက် သူမ ဘာကြောင့် စိတ်ညစ်နေရမည်နည်း။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံဖြင့် အမေကျိုး စိတ်တိုလာသည်။ သူမသည် မိမိကျန်းမာရေးကို အလကားသက်သက် ဖျက်ဆီးနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။
ထို့ကြောင့် သူမသည် အရာအားလုံးကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စများတွင် မပါဝင်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမနှင့် သူမ၏အဖော်ဟောင်းတို့သည် သူတို့၏ဘဝကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားမည်သာဖြစ်သည်။
ရှုရှင်းချန်သည် အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်နေပြီးနောက် ပြန်သွားခဲ့သည်။
ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့ အိမ်မှာမရှိမှန်း သိသော်လည်း သူတို့၏ဆိုင်သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျိုးမိသားစုသည် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း မည်မျှတိုးတက်လာသနည်းကို သိချင်မိသည်။ ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးကွေ့လိုင်သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ဖက်ခြောက်လာဝယ်သည့် လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦးနှင့် လက်ဖက်ရည်သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
ရှုရှင်းချန် လွတ်လာပြီဆိုသည်ကို ကျိုးကွေ့လိုင်က မနေ့ကတည်းက သိထားသဖြင့် သူ့ကို မြင်ရသည်မှာ မထူးဆန်းပေ။ သူက ရှုရှင်းချန်ကို နေရာထိုင်ခင်းပေးလိုက်ပြီး လုပ်ငန်းရှင်ကြီးကို လက်ဖက်ရည်အကြောင်း ဆက်လက်ရှင်းပြနေသည်။
လုပ်ငန်းရှင်ကြီး ပြန်သွားချိန်တွင် သူသည် ယွမ်လေးထောင်ဖိုးရှိ လက်ဖက်ခြောက်များကို ဝယ်ယူသွားခဲ့သည်—အမှန်ပင် အဓိကဖောက်သည်ကြီး ဖြစ်သည်။
ထိုအခါမှသာ ကျိုးကွေ့လိုင်သည် ရှုရှင်းချန်ဘက်သို့ အာရုံစိုက်လာသည်။ "မင်း စောစော လွတ်လာတာလား"
"ဟုတ်တယ်။ အပြင်မှာ နည်းနည်း လမ်းလျှောက်ချင်လို့ ထွက်လာတာ။ ဒီလက်ဖက်ရည်ဆိုင်က မင်းဆိုင်လား" ဟု ရှုရှင်းချန်က မေးသည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က ဖွင့်တာပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ခေါင်းညိတ်ရင်း "အဘိုးအဘွားတွေဆီ သွားခဲ့ပြီးပြီလား" ဟု မေးသည်။
"သွားခဲ့ပါပြီ" ဟု ရှုရှင်းချန်က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော် အထဲမှာ ရှိနေတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ရှောက်ပေးနေတာ။ ကျိုးမိသားစုက အဆက်အသွယ် သုံးပေးထားတာလား"
ထောင်ထဲတွင် နေရသည်မှာ ပင်ပန်းသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း သူ ဝင်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အကြောင်းအရင်းကို ရှင်းမပြဘဲ သူ့ကို ကူညီပေးနေခဲ့သည်။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှလွဲ၍ မည်သူကများ စီစဉ်ပေးနိုင်မည်နည်း။
"လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး" ရှုရှင်းချန် အမှန်တရားကို ခန့်မှန်းမိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးကွေ့လိုင်သည် နောက်ထပ် ဘာမှရှင်းပြမနေတော့ဘဲ သူ့ကို လက်ဖက်ရည်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။