ထိုအခါမှ ကျန်းမေလျန် မျက်နှာပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမပြောလိုက်သည်– "ဒီမှာ အရင်စောင့်နေ။ နင့်အစ်မဆီသွားပြီး အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။ သူ နင့်ကို အမြဲတမ်းစိတ်ပူနေခဲ့တာ။"
"ငါ့ဘာသာငါ သွားလိုက်မယ်..."
"မင်း အရင်နားလိုက်ဦး။ ခရီးပန်းလာတာပဲ။ ငါပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်။" ကျန်းမေလျန် က အလျင်အမြန် ဆက်ပြောသည်။
သူမပြောပြီးနောက် သူမ၏အိတ်ကို ဆွဲကာ ရှုရှန်းမေ ကို ရှာဖို့ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှုရှန်းမေ အိမ်မှာမရှိသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ကျောက်ကျွင်း ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျောက်ကျွင်း က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်– "နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဒီကိုလာတာလား။"
ကျန်းမေလျန် က စိုးရိမ်တကြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်သူမှမရှိတာ သေချာမှ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်– "ရှုရှင်းချန် ပြန်ရောက်လာပြီ!"
ကျောက်ကျွင်း က ဒါကိုကြားတော့ သူမကို အထဲဝင်ခွင့်ပြုရင်း ပြောသည်– "နှစ်ကုန်ပိုင်းမှ မဟုတ်လား။ အခု ဘာလို့ပြန်ရောက်လာတာလဲ။"
ကျန်းမေလျန် က ဘယ်လိုသိမှာလဲ။ သူမက ရှုရှင်းချန် ကို အသေးစိတ်မေးမြန်းမထားခဲ့။ ရှုရှင်းချန် က ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲ ပြန်ရောက်လာတော့ သူမလန့်သွားခဲ့ရတာ။
ကံကောင်းစွာဖြင့် သူက နေ့ဘက်ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက ညဘက်ပြန်ရောက်လာပြီး ကျောက်ကျွင်း ကလည်း အိမ်မှာရှိနေခဲ့ရင် သူမ ဘာလုပ်ရမလဲ။
ရှုရှင်းချန် က ဘယ်လိုသိမှာလဲဆိုတော့ သူ ထောင်ထဲရောက်ပြီး သုံးရက်အကြာမှာ ကျောက်ကျွင်း က သူ့အိမ်ကို ညဘက်လာပြီး ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုတာကို။ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် အတူတူရှိနေခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ပြောဖို့မလိုပါဘူး။
ဒီဆက်ဆံရေးက ဒီနေ့အထိ ဆက်ရှိနေခဲ့တာ။ ကျန်းမေလျန် က ကျောက်ကျွင်း ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချစ်သူပါလို့ ပြောလို့ရသည်။
ကျောက်အိမ် တံခါးဝကို ဝင်လိုက်တော့ ကျန်းမေလျန် ရဲ့လက်ကို ကျောက်ကျွင်း က ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ကျောက်ကျွင်း က တည်ငြိမ်နေတာကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ မပြောဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ "အခု ဘာလုပ်ရမလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဘာလို့လဲ။ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ သွားလာပေါ့။" ကျောက်ကျွင်း က လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။
ရှုရှင်းချန် ပြန်ရောက်လာတော့လည်း ဘာဖြစ်လဲ။ သူက သူ့မိန်းမနဲ့ပဲ အိပ်မှာပေါ့။ ဘယ်အရာကိုမှ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမှာမှ မဟုတ်တာ။
ကျန်းမေလျန် က တုံ့ဆိုင်းနေသည်– "ငါတို့ ရပ်လိုက်ရမလား။"
ရှုရှင်းချန် ပြန်မလာတုန်းကတော့ ကိစ္စမရှိခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမကလည်း မိန်းမတစ်ယောက်ပဲလေ။ သူမရဲ့ယောက်ျားက ထောင်ကျနေတော့ သူမမှာလည်း လိုအပ်ချက်တွေရှိနေတာပဲ။
ဒါကြောင့် ကျောက်ကျွင်း က သူမကိုတွေ့ဖို့လာတဲ့ညမှာ သူမက တစ်ဝက်တွန်းဖယ်ရင်း တစ်ဝက်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ အဲ့ဒါက ရှုရှင်းချန် ပြန်မလာသေးလို့ပါ။ အခု သူပြန်လာတော့ ဘယ်လိုဆက်လုပ်ရမလဲ။
တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကိုသိသွားရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။
"ဘာပူစရာရှိလဲ။ နောင်ဆိုရင် နင့်အိမ်ကို မသွားနဲ့တော့။ အပြင်မှာ အခန်းယူလို့ရတယ်။" ကျောက်ကျွင်း က သူမကို ဒီလိုမြင်တော့ ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ ရပ်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။" ကျန်းမေလျန် က တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
"ငါနဲ့ပြတ်ရက်နိုင်ပါ့မလား။" ကျောက်ကျွင်း က ခပ်မဲ့မဲ့ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။
ကျန်းမေလျန် ရဲ့မျက်နှာလေး နည်းနည်းနီရဲသွားသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူမ ပြတ်ရက်နိုင်ဘူး။ ကျောက်ကျွင်း က တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ ဝန်ခံဖို့ ရှက်စရာကောင်းပေမယ့် သူမက သူ့ရဲ့စွမ်းရည်ကို တကယ်ပဲ အရှုံးပေးခဲ့တာ။
"ဒီကိစ္စအတွက် မပူနဲ့။ သူသိမှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို ဆိုင်စောင့်ခိုင်းလိုက်။ ဒီနည်းနဲ့ သူဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။" ကျောက်ကျွင်း က ပြောသည်။
ကျောက်ကျွင်း ရဲ့ အာမခံချက်ကြောင့် ကျန်းမေလျန် က အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ထို့နောက် သူမ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြောသည်– "ဒီရက်ပိုင်း မင်းဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ငါ့ဆီလည်း မလာတော့ဘူး။"
"ဒီရက်ပိုင်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အရက်သောက်နေခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲ။ ငါ့ကိုလွမ်းလို့လား။" ကျောက်ကျွင်း က စနောက်သည်။
ကျန်းမေလျန် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမရဲ့ လှုပ်ယွယွအမူအရာကို မြင်တော့ ကျောက်ကျွင်း က သူမကို ဒုတိယထပ်က သူတို့အခန်းဆီ ခေါ်သွားသည်။
သူမ ပြန်ထွက်လာတော့ နာရီဝက်လောက် ကြာသွားပြီ။ ကျန်းမေလျန် က ပျော်ရွှင်သောစိတ်ဖြင့် ရှုရှန်းမေ ကို ရှာဖွေခဲ့တော့သည်။
ရှုရှန်းမေ က ဒီကိစ္စကို ဘာမှမသိခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့အစ်ကိုက နှစ်နှစ်ကျော် ထောင်ကျနေခဲ့တာ၊ သူမက ကျန်းမေလျန် ဘက်ကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် မလှမ်းခဲ့ဖူးဘူး။ သူမက သူမယောက်ျားနဲ့ ပတ်သက်နေတာကို ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ သူမမသိရင်တောင် ရှုရှန်းမေ ရဲ့ သူမအပေါ် မနှစ်သက်မှုကိုတော့ မထိခိုက်စေခဲ့ဘူး။ သူမအစ်ကိုရဲ့ ကံဆိုးမှု သုံးခါ ကြုံရတာက ဒီမိန်းမကို လက်ထပ်ခဲ့လို့ပဲလို့ သူမခံစားရတယ်။
အိမ်မှာ သီလရှိတဲ့ဇနီးသည်တစ်ယောက် ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမအစ်ကိုက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ဆိုးသွမ်းနိုင်မှာလဲ။
"ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ။" ရှုရှန်းမေ က ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
"တတိယအစ်မ၊ ရှုရှင်းချန် ပြန်လာပြီ။ အစ်မကို ပြောပြဖို့ လာခဲ့တာ။" ကျန်းမေလျန် က ပြောသည်။
ရှုရှန်းမေ ကြက်သေ သေသွားသည်။ ထို့နောက် သူမပြောသည်– "ချန်ဇီ ပြန်လာပြီလား။ နင်ငါ့ကို လိမ်နေတာမဟုတ်ဘူးနော်။"
"တတိယအစ်မကို ငါဘယ်လိုလုပ်လိမ်နိုင်မှာလဲ။ သူ တကယ်ပြန်ရောက်လာပြီ။" ကျန်းမေလျန် က အတည်ပြုပြောသည်။
"သူဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်လာတာလဲ။ ဒါ ဒီနှစ်ကုန်ပိုင်းမှ မဟုတ်လား။" ရှုရှန်းမေ က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
သူမ ဖုန်းပြန်ခေါ်တိုင်း သူမအမေက ဖုန်းပေါ်ကနေ သူ့သားအကြောင်းကို အမြဲမေးသည်။ သူမအသံက ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုနေတဲ့အသံနဲ့အတူ ပါလာခဲ့တယ်။
ကျန်းမေလျန် က ပြန်ဖြေသည်– "ငါမသိဘူး။ ငါမေးခဲ့တာ။ သူထွက်ပြေးလာတာ မဟုတ်ဘူး။ လွတ်လာတာ။"
ရှုရှန်းမေ က ဆိုင်ကို ဝန်ထမ်းတွေကို လွှဲပြောင်းပေးပြီး ကျန်းမေလျန် နဲ့အတူ ထွက်သွားသည်။
အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့ပေမယ့် ရှုရှင်းချန် က ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။ ထောင်မကျခင်တုန်းကနဲ့ ယှဉ်ရင် ရှုရှင်းချန် ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားတစ်ခုလုံးက တည်ငြိမ်ပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ရှုရှန်းမေ ရောက်လာတော့ သူမက သူ့အစ်ကိုကို ရှိုက်ကြီးတငင် ဖက်လိုက်တယ်။ ရှုရှင်းချန် က အံ့ဩစရာကောင်းစွာနဲ့ သူမကို စိတ်မရှုပ်ခဲ့ဘူး။ အစား သူပြောလိုက်သည်– "တတိယအစ်မ၊ ငါအဆင်ပြေပါတယ်။ ငါအပြင်ရောက်နေပြီ။"
"မင်း အဆင်ပြေတာ ကောင်းတာပေါ့။ မင်း အဆင်ပြေတာ ကောင်းတာပေါ့။" ရှုရှန်းမေ က ထပ်ပြောသည်– "ဒါနဲ့ မင်းဘာလို့ ခြောက်လစောပြီး ထွက်လာတာလဲ။ ငါတို့ ဘာသတင်းမှ မရလိုက်ဘူး။"
"ငါ အတွင်းထဲက စီမံခန့်ခွဲမှုကို လိုက်နာခဲ့တယ်၊ အလုပ်တာဝန်ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်၊ ငါ့အမှားတွေကိုလည်း ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ငါ့ကို စောပြီး လွှတ်ပေးလိုက်တာ။" ရှုရှင်းချန် က မှန်မှန်ကန်ကန် ပြောသည်။
ရှုရှန်းမေ က ဝမ်းသာလွန်းလို့ သဘာဝကျစွာပဲ ပျော်ရွှင်နေသည်။ အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက် သူမက ဖုန်းရုံမှာ ဖုန်းခေါ်ဖို့ ထွက်သွားသည်။ သူမက သူ့အမေကို ဒီသတင်းကောင်း ပြောပြချင်ပြီး သူ့အမေ စိတ်ပူနေတာတွေကို သက်သာစေချင်သည်။
ရှုရှင်းချန် က ကျန်းမေလျန် ဘက်ကိုလှည့်ပြီး ပြောသည်– "မေလျန်၊ ကလေးယူကြစို့။"
သူ ထောင်ထဲမှာနေတုန်းက သူအများကြီးစဉ်းစားခဲ့တယ်။ အရင်က သူတကယ်ပဲ စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်တတ်ပြီး မိုက်မဲခဲ့တာ။ အခုတော့ သူပြန်စချင်နေပြီး ကလေးယူဖို့ စီစဉ်နေသည်။
ကလေးတစ်ယောက်ရှိရင် မိသားစုလို ပိုပြီးခံစားရလိမ့်မယ်။ အတွင်းထဲမှာ သူက မိသားစုနဲ့ကလေးတွေရှိတဲ့ တခြားယောက်ျားတွေဆီက ကြားခဲ့ရတယ်။ သူတို့အများစုက လူသစ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြန်ထွက်လာပြီး သူတို့ရဲ့ဇနီးနဲ့ကလေးတွေကို ကောင်းကောင်းပြုစုဖို့ မျှော်လင့်နေကြတယ်။
ရှုရှင်းချန် ရဲ့ စကားကိုကြားတော့ ကျန်းမေလျန် ရဲ့ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကျော်လောက်က သူမ ကလေးမရနိုင်ဘူးဆိုတာကို အခြေခံအားဖြင့် သေချာနေတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမရော ကျောက်ကျွင်း ပါ သန္ဓေတားဆေး မသုံးခဲ့ကြဘူး။
အထူးသဖြင့် သူမ ကျောက်ကျွင်း နဲ့ ပထမဆုံး စတင်ပတ်သက်ခဲ့တုန်းက သူမက ကျောက်ကျွင်း ကို ကိုယ်ဝန်ရှိအောင် လုပ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။
သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့ရင် ဒါ ရှုရှင်းချန် ရဲ့ ကလေးလို့ ပြောလို့ရတယ်။ လုံးဝမပူရတော့ဘူးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ သူမ ကိုယ်ဝန်မရခဲ့ဘူး။
သို့သော် ရှုရှင်းချန် က ပြန်ထွက်လာပြီး ကလေးလိုချင်နေတယ်။ သူမက သူ့အတွက် ဘယ်လိုလုပ် ကလေးမွေးပေးနိုင်မှာလဲ။
"အင်း။ ကလေးယူလည်း ရပါတယ်။" သို့တိုင် ကျန်းမေလျန် က သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကြပ်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရှုရှင်းချန် က ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။ သူက သူ့အစ်မကို ရှာဖို့လှည့်လိုက်တယ်။ သူက သူ့မိဘတွေကို သူ့ရဲ့လုံခြုံရေးအခြေအနေကို အကြောင်းကြားရဦးမှာ။ သူရောက်လာတော့ သူ့တတိယအစ်မ ဖုန်းပြောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သိသာတာက သူမက သူ့အမေနဲ့ စကားပြောနေတာ။ ထို့နောက် သူ ဖုန်းကိုယူလိုက်သည်။
သူ့အမေက ဖုန်းပေါ်မှာ ငိုနေခဲ့တယ်။ ရှုရှင်းချန် ကလည်း သူမနဲ့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြောဆိုသည်။ နာရီဝက်ကျော် စကားပြောပြီးနောက် သူ ဖုန်းချလိုက်သည်။
"အစ်မ၊ ကျွန်တော် အဘိုးအဘွားတွေဆီ သွားလည်မလို့။ ဦးလေးနဲ့အဒေါ်ဆီလည်း။ အစ်မ လိုက်မှာလား။" ရှုရှင်းချန် က ဖုန်းချပြီး ပြောသည်။
"ဟင်။ ဘာလို့သွားမှာလဲ။" ဒါကိုကြားတော့ ရှုရှန်းမေ ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာသည်။
"ဝင်သွားရမှာပေါ့။" ရှုရှင်းချန် က သူ့နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။
"မေ့လိုက်ပါတော့။ ငါတို့မိသားစုက ကျိုးမိသားစုဟောင်း နဲ့ ဆက်ဆံရေးဖြတ်တောက်ထားတာ။ သူတို့ ဘယ်လောက် ရက်စက်တယ်ဆိုတာ နင်မသိဘူး။ ငါတို့မိဘတွေ ဒီကိုရောက်လာတုန်းကတောင် သူတို့က နင့်ကို ကယ်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ကြဘူး။" ရှုရှန်းမေ က သွားကြိတ်ကာ ပြောသည်။