ကျိုးကွေ့လိုင် သည် ဟိုင်စီးတီးတွင် ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူပြန်ရောက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် တောင်ပုံရာပုံရှိသော ကိစ္စရပ်များက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေလေသည်။ ဦးစွာပထမ သူသည် မိသားစုပိုင်ဆိုင်သည့် ဆိုင်အားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် စာရင်းဇယားများကို စတင်ပြန်လည်စိစစ်တော့သည်။
ဝင်ငွေအရင်းအမြစ်အချို့နှင့် ကုန်ကျစရိတ်အချို့ရှိနေသဖြင့် သူသည် မားချန်မင် ကို ခေါ်၍ မေးမြန်းစုံစမ်းလိုက်သည်။
မားချန်မင် က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည့် ရှင်းပြချက်ကို ပေးခဲ့သည်။ ငွေပမာဏမှာလည်း အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်၍ ကျိုးကွေ့လိုင် အနေဖြင့် အသေးအမွှားကွာဟချက်များ ရှိနိုင်သည်ကို သိရှိသဖြင့် လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
ဆိုင်များမှရရှိသည့် ဝင်ငွေများမှာမူ ကားမောင်းသင်ပြီး ပြန်ရောက်လာသည်မှာ မကြာသေးသည့် ကျိုးအာနီ စီမံခန့်ခွဲသည့် အကောင့်များထဲသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားသည်။ ကိန်းဂဏန်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ကျိုးကွေ့လိုင် ခဏမျှ ကြောင်အသွားသည်။
သူ့မိသားစု၏ ဝင်ငွေမှာ အမှန်တကယ်ပင် မနည်းလှပေ။
အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
ဟိုင်စီးတီးရှိ လုပ်ငန်းများ အပြည့်အဝ လည်ပတ်လာပြီဆိုလျှင် သူတို့၏စီးပွားရေးမှာ မလွဲဧကန် အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။
ကျိုးကွေ့လိုင် သည် မားချန်မင် ကို ညွှန်ကြားချက်ပေးလိုက်သည်။ "ဟိုင်ဒီယန်မှာရှိတဲ့ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ကို ပြင်ဆင်ဖို့ လူတွေကို စတင်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ရှီချန်နဲ့ ဒုံးချန်မှာရှိတဲ့ ဆိုင်သုံးဆိုင်ကိုလည်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရမယ်။"
"ဒါဆိုရင် ဝန်ထမ်းအသစ်တွေ ထပ်ခေါ်ရတော့မှာပေါ့" ဟု မားချန်မင် က ဆိုသည်။
"ခေါ်လိုက်လေ။ ဆိုင်ဟောင်းက ဝါရင့်ဝန်ထမ်းနှစ်ယောက်ကို ပြောင်းခိုင်းပြီး ဆိုင်မန်နေဂျာတွေအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးလိုက်ပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်သည်။
"မင်းမိဘတွေ ပြန်မလာခင်အထိ မစောင့်တော့ဘူးလား" ဟု မားချန်မင် က မေးသည်။
"ဆိုင်နည်းနည်းပါကွာ။ ဒီလောက်တော့ ငါမကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
ထိုအချက်မှာ ပြဿနာမရှိသဖြင့် မားချန်မင် ဆက်လက်မေးမြန်းမနေတော့ပေ။ သူသည် လူတစ်ယောက်ကို ခိုင်းစေရန် ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ကျိုးကွေ့လိုင် သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ကားမောင်းသွားရာ ထိုနေရာတွင် ကျိုးအာနီ မှာ စာရင်းများစစ်ဆေးခြင်းဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
ကျိုးအာနီ သည် ရက်အနည်းငယ်အကြာကမှ ကားမောင်းလိုင်စင်သွားယူပြီး အောင်မြင်စွာပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျိုးကွေ့လိုင် မရှိစဉ်ကာလအတွင်း သူမသည် မားချန်မင် နှင့်အတူ လုပ်ငန်းကို ကူညီစီမံပေးနေခဲ့သည်။
နေ့စဉ်ရရှိသည့် ငွေသားအားလုံးမှာ သူမလက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိပြီး သူမက လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အကောင့်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးသည်။
"ပြန်ရောက်ပြီလား။ ဒီလောက်မြန်မြန်ပြန်လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ဟု ကျိုးအာနီ က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
"တကယ်ပဲ အချိန်အကြာကြီးယူဖို့ လိုအပ်လို့လား။ တကယ်ဆို တစ်ပတ်စောပြီး ပြန်လာလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရက်နည်းနည်း ပိုနေဖြစ်သွားတာပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က သွားဖြဲပြရင်း မေးလိုက်သည်။ "အစ်မအာနီ၊ အပြင်မှာရပ်ထားတဲ့ ကားက အစ်မကားလား။"
ကျိုးအာနီ သည် နှုတ်ခမ်းကိုတွန့်၍ ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ဒုတိယယောက်ဖက ဝယ်ပေးတာလေ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သူမ ကားမောင်းလိုင်စင်ရပြီးနောက် ဝမ်ယွမ် က သူမအတွက် ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူမသည် အလုပ်သို့ ကားဖြင့်တိုက်ရိုက်သွားနိုင်ပြီး ညနေပိုင်းတွင် အမြွှာညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို သွားကြိုရာတွင်လည်း အလွန်အဆင်ပြေလှသည်။
"တောက်၊ သူဌေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက္ခဏာပဲ။ ငါတော့ မနာလိုလိုက်တာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ရယ်မောရင်း ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနှစ်စီးပွားရေးအခြေအနေကိုကြည့်ရင် တကယ်နာလိုရမှာက ငါပါ" ဟု ကျိုးအာနီ က နောက်ပြောင်သည်။
သူမမှာ စာရင်းစစ်ဆေးခြင်းနှင့် ငွေသွင်းခြင်း တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေရသူဖြစ်ရာ အမြတ်ငွေများ မည်မျှကောင်းသည်ကို ပြောပြစရာပင် လိုမည်မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ကပင် ရာနှင့်ချီသော ငွေကြေးများရရှိခဲ့ပြီး ယခုနှစ်တွင် စီးပွားရေးမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဟုတ်ပေသည်။ စီးပွားရေးအခြေအနေမှာ တစ်စထက်တစ်စ တိုးတက်လာပြီး လူသုံးကုန်ပစ္စည်းအဆင့်အတန်းမှာလည်း မြင့်တက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အမြတ်ငွေမှာလည်း သဘာဝအလျောက် လိုက်ပါတိုးတက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ဆိုင်မှာလည်း တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်၍ လူကြိုက်များမှုမှာလည်း တစ်စထက်တစ်စ တိုးပွားလာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် အရည်အသွေးကိုသာ အဓိကထားသော လမ်းစဉ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်စွဲထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
လက်ဖက်ရည်မကောင်းလျှင် ဆိုင်တွင် ရောင်းချမည်မဟုတ်ပေ—အရာအားလုံးကို တိကျစွာ စစ်ဆေးသည်။ ထို့ပြင် ပစ္စည်းပြန်လဲလှယ်ခွင့်မူဝါဒကိုလည်း ထားရှိပြီး ဝန်ဆောင်မှုမှာလည်း ထိပ်တန်းဖြစ်သဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်သော နာမည်သတင်းကို ရရှိထားသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် သည် ရေနွေးတည်၍ လက်ဖက်ရည်စတင်ခတ်သည်။ "ဒီစီးပွားရေးက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု သူက မှတ်ချက်ပေးသည်။ "ဒုတိယယောက်ဖရဲ့ ဝန်ထမ်းထောင်ချီရှိတဲ့ အဝတ်အထည်စက်ရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ယှဉ်လို့ရမလဲ။ အဲဒါက တကယ့်ကို နေ့စဉ်ဝင်ငွေတွေကို ရွှေအဖြစ် ပြောင်းလဲနေတာမျိုးလေ။"
မောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ တစ်ဦး၏စီးပွားရေးကို တစ်ဦးက ချီးကျူးပြောဆိုရင်း နောက်ပြောင်နေကြရာ အနီးအနားရှိ ဝန်ထမ်းများမှာလည်း မရယ်ဘဲမနေနိုင်ကြပေ။
ဟုတ်ပေသည်။ ဝမ်ယွမ် ၏ အဝတ်အထည်စက်ရုံမှာ ငြင်းမရနိုင်အောင် ကြီးမားသော်လည်း စက်ရုံကြီးလေ ဖိအားများလေပင်ဖြစ်သည်။ ဝန်ထမ်းထောင်ချီရှိသော လုပ်ငန်းတစ်ခုကို ထိန်းကျောင်းရသည်မှာ လွယ်ကူသောကိစ္စမဟုတ်ပေ။
အမြတ်ငွေများစွာ ရရှိသော်လည်း လစဉ်လတိုင်း လစာပေးချေရမည်ဖြစ်ရာ ကြီးမားလှသော ကုန်ကျစရိတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
လူတစ်ဦးလျှင် ယွမ်တစ်ရာခန့်နှုန်းထားဖြင့် ဝန်ထမ်းတစ်ထောင်ဆိုလျှင် လစဉ်လစာအတွက်ပင် ယွမ်တစ်သိန်းခန့် အကုန်အကျခံရသည်။ အသားတင်အမြတ်ငွေမှာ ယွမ်တစ်သိန်းသာရှိလျှင် ထိုလုပ်ငန်းနှစ်ခုကို လုံးဝယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။
သို့သော်လည်း လစဉ်လစာ ယွမ်နှစ်ရာရရှိခြင်းမှာ ရှားပါးလှသောခေတ်တွင် တစ်လလျှင် ရာနှင့်ချီသောငွေကြေးများ ရရှိခြင်းမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ ကြွယ်ဝမှုပင်ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တကယ့်ထိပ်တန်းသူဌေးကြီးများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ သူတို့မှာ နောက်ကျကျန်နေသေးသည်—သို့သော် အောက်ခြေလူတန်းစားများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အလွန်ပင် ရှေ့ရောက်နေကြသည်။
ကျိုးအာနီ က "မင်း အိမ်ကြီးကို သွားကြည့်ချင်သေးလား။ မနေ့က ဒုတိယယောက်ဖနဲ့အတူ ငါသွားကြည့်ခဲ့တယ်။ အော်ဒါမှာထားတဲ့ ပရိဘောဂတွေက ပြီးသွားပြီး အိမ်ရောက်နေပြီ" ဟု ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ နောက်မှပဲ သွားကြည့်လိုက်မယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့က ဒီလိုအိမ်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ဝယ်နိုင်ခဲ့တာလဲ။ အရမ်းကို ကျယ်ဝန်းတာပဲ၊ တစ်ခေါက်သွားတုန်းကဆို ငါတောင် လမ်းပျောက်မလိုဖြစ်သွားတယ်" ဟု ကျိုးအာနီ က မှတ်ချက်ပေးသည်။
သူသည် မိသားစု၏ အိမ်သစ်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် သွားရောက်လည်ပတ်ဖူးသည်။ သူတို့ဝယ်ယူခဲ့စဉ်ကပင် သူသည် ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် လူငှားရမ်းပေးခဲ့ပြီး ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ဆန်းသစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။
သို့သော်လည်း သူ့မိသားစုက ထိုမျှကြီးမားသော အိမ်ကြီးကို မည်သည့်အချိန်တွင် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်ကို သူ အတိအကျမသိသေးပေ။
ထို့ပြင် ၎င်းမှာ သာမန်အိမ်မျိုးမဟုတ်ဘဲ အလွန်ကြီးမားသော ဧရိယာပိုင်ဆိုင်သည့် နှစ်ထပ်ဝင်ပေါက်ပါသော အိမ်ကြီးဖြစ်သည်။ သူသည် မိဘများကို ၎င်းအတွက် မည်မျှကုန်ကျခဲ့သနည်းဟု ယခင်က မေးမြန်းဖူးသော်လည်း သူတို့က ဘယ်တော့မှ မပြောပြခဲ့ကြသလို မည်သည့်အချိန်တွင် ဝယ်ခဲ့သည်ကိုလည်း ပြောပြခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူတို့မှာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကောင်းကောင်းထိန်းသိမ်းတတ်သူများဖြစ်သည်။
လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် ကျိုးကွေ့လိုင် သည် အိမ်ကြီးသို့ တစ်ဦးတည်း ကားမောင်းသွားသည်။
အိမ်တွင်နေထိုင်သည့် အိမ်အကူမှာ ထိုလအစောပိုင်းကပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်များမှာ မပြောင်းရွှေ့လာသေးသော်လည်း သူမသည် နေ့စဉ်လာရောက်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပန်းပင်များကို ပြုစုပေးသည်။ သူမသည် ကျိုးကွေ့လိုင် ကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွားပြီး "တတိယသခင်လေး" ဟု ရိုသေသစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် သည် နေရာအနှံ့ လမ်းလျှောက်ကြည့်ရှုပြီး "အဒေါ်၊ စာအုပ်စင်က လုပ်နေတုန်းပဲမလား" ဟု မေးသည်။
"ထင်းရှူးသားတွေ ရောက်နေပြီလို့ ပြောပါတယ်။ စာအုပ်စင်ကလည်း ပြီးခါနီးပြီ၊ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်" ဟု အိမ်အကူက ပြန်ဖြေသည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်တော့်မိဘတွေက နောက်ရက်နည်းနည်းနေရင် ပြန်ရောက်လာပြီး ချက်ချင်းပြောင်းလာကြလိမ့်မယ်။ အိမ်ကို အဆင်ပြေအောင် ကြည့်ပေးထားဖို့ အဒေါ်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ဆိုသည်။
"တတိယသခင်လေးကလည်း အားနာတတ်လိုက်တာ" ဟု အိမ်အကူက ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် သည် ထိုနေရာတွင် ကြာကြာမနေခဲ့ပေ။ သူသည် ကုန်ခြောက်ဆိုင်သို့ ကားမောင်းသွားပြီး အခြောက်လှန်းထားသော ပုစွန်ခြောက်နှစ်ဂျင်ကို ဝယ်ယူကာ အဘိုးအဘွားတို့အိမ်တွင် ညစာစားရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ကျိုးကွေ့လိုင် သည် လမ်းဘေးတွင် လမ်းလျှောက်နေသော ရင်းနှီးသည့်မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ထိုသူက သူ့ကို သတိမထားမိပေ။
ဤသူမှာ ရှု ရှင်းချန် မဟုတ်လျှင် မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
*သူ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်လွတ်လာတာလဲ။ သူ့ပြစ်ဒဏ်က နှစ်ကုန်တဲ့အထိ မဟုတ်ဘူးလား။* ကျိုးကွေ့လိုင် သည် ကားကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်ရင်း ကားကိုသာ ဆက်မောင်းသွားသည်။
သူသည် ရှု ရှင်းချန် မှာ ထိုနေ့မနက်ကပင် စော၍လွတ်မြောက်လာသည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။ မူလလွတ်ရက်မှာ နှစ်ကုန်ပိုင်းဖြစ်သော်လည်း အကျဉ်းထောင်စည်းကမ်းများကို တိကျစွာလိုက်နာပြီး အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်သဖြင့် စော၍လွတ်မြောက်ခွင့်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုတွေဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် ပြောစရာစကားမရှိပေ။ လမ်းကြောင်းမတူသူများသည် အတူတကွ အစီအစဉ်ဆွဲ၍ မရနိုင်ပေ—ထိုစည်းမျဉ်းမှာ ဝမ်းကွဲမပြောနှင့် အရင်းအချာ ညီအစ်ကိုအချင်းချင်းပင် အကျုံးဝင်သည်။
စိတ်မရှုပ်ထွေးသော ကျိုးကွေ့လိုင် သည် ညစာပြင်ဆင်ရန် အဘိုးအဘွားတို့အိမ်သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားသည်။
တစ်ဖက်တွင် ရှု ရှင်းချန် သည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်လာရာ ဆိုင်တွင်အလုပ်လုပ်နေသော ကျန်းမေလျန် ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
"ငါပြန်ရောက်လာတာကို မင်းမပျော်ဘူးလား" ရှု ရှင်းချန် သည် သူမ၏ ကြောက်လန့်နေသောမျက်နှာကို မြင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုငရဲခန်းမှာ လူနေရန်သင့်တော်သည့်နေရာမဟုတ်၊ တစ်ကြိမ်နေခဲ့ရသည်မှာပင် များလှပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုနေရာသို့ ထပ်ပြီးခြေမချချင်တော့ပေ။
"ချန်ဇီ၊ မင်းပြန်ရောက်လာတာကို ငါပျော်တာပေါ့!" ကျန်းမေလျန် သည် သူမ၏ အပြစ်ရှိသလိုခံစားချက်ကို ချက်ချင်းဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး "ငါအံ့သြသွားလို့ပါ။ ဘာလို့ ဒီလောက်စောပြီး လွတ်လာတာလဲ။ အဲဒါက... မင်း... မင်း..."
"ငါက တရားဝင်လွတ်လာတာ၊ ထွက်ပြေးလာတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ရှု ရှင်းချန် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
သူ့အမူအရာကို ကြည့်ရလျှင် သူ၏စကားများသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ပြင်းထန်မနေတော့ပေ။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်နှစ်အတွင်း ထောင်ကျခဲ့ရသည့်အချိန်ကာလမှာ သူ့ကို နှိမ့်ချတတ်ရန် သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။