အခန်း (၆၃၂) - အကျိုးအမြတ်
လက်ရှိအချိန်တွင် ဟိုင်နန်ကျွန်း၌ ကြည့်စရာဟူ၍ ဘာမှသိပ်မရှိသေးပေ။ ယခုတင်မက နောက်သုံးနှစ်အထိတိုင်အောင် ခရီးသွားလုပ်ငန်း၏ တန်ဖိုးမှာ ထိုမျှကြီးမားစွာ မမြင့်မားသေးပါ။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ကဲ့သို့သော ခရီးသွားဧည့်သည်မျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်မှာ ပြောစရာပင်လိုမည်မဟုတ်ပါ။
ဆိပ်ကမ်းတွင် သင်္ဘောဆိုက်သည့်အခါ လူအတော်များများ ရှိနေသော်လည်း အခြားနေရာများတွင်မူ လူသူကင်းမဲ့နေ၏။ ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်က ၎င်းတို့အား ဟိုင်နန်၏ ရှုခင်းများကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနိုင်ရန် မြို့လယ်ခေါင်ဆီသို့ တန်းမတ်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
စီးပွားဖြစ်အိမ်ရာများကို ဤနေရာတွင် စတင်တည်ဆောက်ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်အစောပိုင်းက ဟိုင်နန်သည် ကွမ်တုန်းပြည်နယ်မှ တရားဝင်ခွဲထွက်ကာ အထူးစီးပွားရေးဇုန်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသော်လည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသေးပေ။ အလုံးစုံသော ဝန်းကျင်အခြေအနေမှာ အတော်လေး ဖွံ့ဖြိုးမှုမရှိသေးသည့် ပုံစံမျိုးသာ ရှိနေဆဲပင်တည်း။
သို့သော်လည်း အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများမှာ တစ်စတုရန်းမီတာလျှင် ယွမ်တစ်ထောင်ဝန်းကျင်ခلောက် ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ဝယ်ယူနိုင်သူမှာလည်း သိပ်မရှိလှပေ။
သူတို့က ကားတစ်စီးငှားရမ်းကာ နေရာအတော်များများကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြို့လယ်ခေါင်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လင်းချင်းဟယ်မှာ ဗီလာတစ်လုံးဝယ်ယူလိုစိတ် ပေါက်လာမိသော်လည်း အဆုံးတွင်တော့ သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
သူမတို့အတွက် တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မကုန်ကျစေဘဲ ရက်အတော်ကြာ လမ်းပြပေးခဲ့ရသော လင်းယွမ်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ခရီးသွားအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလို ခံစားနေရ၏။ လေ့လာရေးခရီးစဉ် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က ယွမ်တစ်ရာတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီးလျှင် "ရှင်လုပ်ပေးတာက ရှင်ရသင့်တဲ့ အခကြေးငွေပါ။ ငြင်းဖို့မလိုပါဘူး။ ကျွန်မတို့ မနက်ဖြန် ပြန်တော့မှာပါ။ ကျွန်မ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့မယ်၊ ဒီမှာ တစ်ခုခုထူးခြားတဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွေ ရှိလာရင် ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်ချပါ၊ ဘာမှမဖြစ်စေရပါဘူး!" လင်းယွမ်က အမြန်ပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။
ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ၎င်းတို့နှင့်အတူ လျှောက်လည်ခဲ့ရခြင်းက သူ့၏ အသိအမြင်ကို အများကြီး ကျယ်ပြန့်စေခဲ့သည်။ သူက ဤနေရာ၌သာ မွေးဖွားပြီး ဤနေရာ၌သာ ကြီးပြင်းခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာများအကြောင်းကို နာမည်ကြားဖူးရုံမျှသာ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်ပါပြီး လေ့လာရခြင်းမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိသည့် သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထို့အပြင် သူက အစားအသောက်အတွက်ဖြစ်စေ၊ သွားလာရေးအတွက်ဖြစ်စေ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မကုန်ကျခဲ့ရသည့်အပြင် အလုပ်မှ တစ်ပတ်ခွင့်ယူထားရသည့်ကြားမှ ယွမ်တစ်ရာတောင် ဆုကြေးရလိုက်သေးသည်။ သူ တကယ်ပင် အကျိုးအမြတ် ထွက်ခဲ့ရချေပြီ။
လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု ရေးပေးလိုက်သည်။ လင်းယွမ်က ထိုနံပါတ်ကို ငေးကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ "ဒီနံပါတ်က မြို့တော်က မဟုတ်လား? အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတို့က မြို့တော်က လာတာလား?"
"အင်း" လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
နောက်ထပ် ရှင်းပြစရာပင် မလိုတော့ပေ။ လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုဇနီးမောင်နှံ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်တက်သွားတော့သည်။ သူတို့က ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ ရက်ရောကြရသည်ဆိုለသည်ကို သူ အခုမှပဲ နားလည်တော့သည်။ သူတို့က မြို့တော်မှ လာကြသူတွေ ဖြစ်နေသည်ကိုး!
"စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ယုံထားလိုက်ပါ။ ဒီမှာ အစိုးရမူဝါဒသစ်တွေ ဘာတွေ ထွက်လာရင် ကျွန်တော် ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ပေးပါ့မယ်" လင်းယွမ်က စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ကတိပေးလိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အခွင့်အရေးသာ ပေါ်လာပါက ဤနှစ်ဦးမှာ သူ့၏ အဓိကဖောက်သည်ကြီးများ ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာနေပြီး အရောင်းအဝယ်တိုင်းမှလည်း ကော်မရှင်ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဝယ်ယူလေလေ၊ သူရရှိမည့်ပိုက်ဆံ များလေလေ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့နှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်မသွားစေရန် သေချာပေါက် လုပ်ထားရပေမည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ကတော့ ၎င်းတို့၏ သမီးလေးအား ဟိုင်နန်ပြည်နယ်တွင် ဘာတွေရှိသည်ဆိုသည်ကို လှည့်လည်ပြသပြီး ဖြစ်ကြသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် ထူးခြားပြောင်မြောက်လှသည်မျိုး မရှိသေးသော်လည်း ဤနေရာမှ စီးပွားဖြစ်အိမ်ရာများကမူ တကယ်ကို ထူးခြားနေပေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့တော်တွင်တုန်းက ဤကဲ့သို့သော အရပ်သားများအတွက် စီးပွားဖြစ်အိမ်ရာ တည်ဆောက်ခြင်းမျိုး မစတင်ရသေး၍ ဖြစ်ပေသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ဤကဲ့သို့သော အိမ်ရာမျိုးမှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုအိမ်ခန်းများကို အစိုးရအရာရှိကြီးများအတွက်သာ သီးသန့်ခွဲဝေပေးထားပြီး သာမန်ပြည်သူများကို ရောင်းချပေးခြင်းမျိုး မရှိသေးပေ။ ဝဲလ်ဖဲယားအိမ်ရာများကိုလည်း လူထုအတွက် တိုက်ရိုက်ရောင်းချပေးခြင်းမျိုး မရှိသေးပါ။
ဤစီးပွားဖြစ်အိမ်ရာများမှအပ မှတ်သားလောက်စရာ ဘာမှမရှိသေးပေ။ ဒေသတစ်ခုလုံးကလည်း ထိုအဆင့်အထိ ဖွံ့ဖြိုးလာခြင်း မရှိသေးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ချက်ချင်းလက်ငင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံစရာ မရှိသေးသော်လည်း လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က သူတို့ မြင်တွေ့သမျှကို မှတ်သားထားလိုက်ကြသည်။ ဤနေရာက ငွေရှာနိုင်သည့် အလားအလာရှိသည်မှာ သေချာသော်လည်း အချိန်အခါကမူ ရောက်ရှိလာသေးခြင်း မရှိသေးပေ။
သူတို့က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်သွားကြပြီး မြို့တော်ရှိ မြေကွက်ကိုသာ အရင်ဦးဆုံး အသေအချာ လုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ နောက်ထပ် မကြာမတင် ဆက်လက်နေထိုင်တော့ခြင်း မရှိပေ။ နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင်ပင် အဝစားထားသည့် သမီးလေး မိမိနှင့်အတူ အိမ်ပြန်လမ်းကို စတင်လိုက်ကြသည်။
သဘာဝအတိုင်းပင် လင်းချင်းဟယ်၏ အထုပ်အပိုးများအတွင်း၌ ဒေသထွက်ကုန်များဖြစ်သော အုန်းသကြား၊ အုန်းမှုန့်၊ အုန်းနို့မုန့် စသည်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
သူတို့က သင်္ဘောဖြင့် ကွမ်တုန်းပြည်နယ်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး အိမ်ပြန်ရန် ရထားကို အလျင်စလိုစီးရန် မလိုသည့်အတွက် ထိုနေရာများတွင် အချိန်အနည်းငယ် ဖြုန်းခဲ့ကြသေးသည်။
ကွမ်တုန်းကမူ အစားအသောက်မြို့တော်ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်နှင့်အညီ တကယ်ကို ထိုက်တန်လှပေသည်။ ဤခေတ်တွင်ပင် အရသာရှိသည့် အစားအစာများမှာ အမြဲတမ်း ပေါများနေပြီး အထူးသဖြင့် စွပ်ပြုတ်များမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ လင်းချင်းဟယ်မှာ ဟင်းချက်နည်းအချို့ကို ကိုယ်တိုင်သင်ယူချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာမိသည်။
အစပိုင်းတွင် ရက်အနည်းငယ်ခန့်သာ နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မနက်စာ၊ နေ့လယ်စာ၊ ညစာနှင့် အဆာပြေမုန့်များ၏ အရသာက ၎င်းတို့၏ ခြေလှမ်းများကို တားဆီးထားလိုက်လေသည်။ အရာအားလုံးက အရသာရှိလွန်းလှ၏။
ဤခရီးစဉ်တိုလေးမှာ တစ်လဝက်ခန့်အထိ ရှည်ကြာသွားတော့သည်။
သူတို့က ထိုမျှကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ကြသောကြောင့် သမီးလေး မိမိကတောင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများဆီမှ ရန်ချန်၏ ကန်တုံစကားကို တတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ ကလေးများမှာ တကယ်ကို ဘာသာစကားသင်ယူနိုင်သည့် ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် ရှိကြပေသည်။
သူမ၏ ဖခင်တောင် ထိုမျှကြာအောင် နေထိုင်ပြီးမှ ဘာသာစကားကို သိပ်မရသေးသော်လည်း သူမကမူ ကြားရုံနှင့်ပင် ပြောတတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ၎င်းတို့သာ နောက်ထပ် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ခန့် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ကြမည်ဆိုပါက သမီးလေးမှာ ကန်တုံစကားကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ပြောတတ်သွားမည်ဖြစ်ကာ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူမက ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်သည်ကိုပင် လူများက အံ့အားသင့်သွားနိုင်ကြောင်း လင်းချင်းဟယ်က ခန့်မှန်းမိသည်။
မိသားစုသုံးယောက်လုံး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်စွာ လည်ပတ်ပြီးနောက် အဆုံးတွင်တော့ ရထားပေါ်တက်ကာ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြလေသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျိုးကွေ့လိုင်ကလည်း ထိုနေ့၌ပင် မြို့တော်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေ၏။
ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူက ဝန်ထမ်းစုစုပေါင်း ကိုးဦးကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ပြီး ဆိုင်သုံးဆိုင်ကို ဆက်တိုက် ဖွင့်လှစ်ခဲ့ကာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်လျှင် အဖွဲ့ဝင် သုံးဦးစီဖြင့် စီမံခန့်ခွဲစေခဲ့သည်။
၎င်းတို့ထဲမှ ကျန်းဟန် က လက်ဖက်ရည်ဆိုင် သုံးဆိုင်လုံးအတွက် အထွေထွေမန်နေဂျာအဖြစ် တာဝန်ယူသည်။
ဆိုင်မန်နေဂျာအောက်တွင် ဆိုင်ကြီးကြပ်သူများ၊ ထိုအောက်တွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များနှင့် နောက်ဆုံးတွင် အရောင်းဝန်ထမ်းများ ရှိကြသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင်မူ ပုံမှန်ဆိုင်ဝန်ထမ်းများ မရှိသေးဘဲ ဆိုင်သုံးဆိုင်စီတွင် မန်နေဂျာတစ်ဦးနှင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် သုံးဦးစီသာ ရှိကြသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်က စီမံခန့်ခွဲမှုကို ကျန်းဟန် ထံ အပ်နှံထားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဆယ်ဆိုင်ခန့်ကို ယခုနှစ်အတွင်း အပြီးအစီး ဖွင့်လှစ်ရန် ညွှန်ကြားထားသည်။
သဘာဝအတိုင်းပင် ဤသည်မှာ လူအင်အား လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ကျန်းဟန် ကပင် အားလုံးကို ကြီးကြပ်ပေးရပေမည်။
ဆိုင်တစ်ဆိုင်စီအတွက် လစဉ် သတ်မှတ်ထားသည့် စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် အမြတ်ငွေ ပန်းတိုင်များ ရှိကြသည်။ ကျိုးကွေ့လိုင်က တစ်လတစ်ခါ လာရောက်ကြည့်ရှုကာ လိုအပ်သည်များကို ဖြေရှင်းပေးရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ကျန်ရှိသည့်အချိန်များတွင်မူ သူက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမပြုသော ပုံစံမျိုးကိုသာ ပို၍ သဘောကျသည်။
လစာကောင်းကောင်းနှင့် ရာထူးကောင်းကောင်း ပေးအပ်ထားခြင်းအားဖြင့် ကျန်းဟန် ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ထမ်းခိုင်းထားခဲ့ကာ သူကိုယ်တိုင်ကမူ အသေးအဖွဲကိစ္စများကို လိုက်လံလုပ်ကိုင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
မပြန်ခွာမီတွင် ကျိုးကွေ့လိုင်က အဘိုးကျန်း၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး ဒေါ်လေး ရှဲ့မေလီအတွက် ဟိုင်ရှီးမြို့၏ ဒေသထွက်ကုန်များကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီးနောက် မြို့တော်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။
သူ ပြန်ရောက်မှသာ မိဘများနှင့် ညီမလေးမှာ ပြန်မရောက်သေးကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။
အဘိုးအဘွားများ၏အိမ်တွင် ထမင်းစားသွားစဉ် အဘွားဖြစ်သူက ပြောပြမှသာ သူ သိရှိရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"မင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးဒေါ်လေး မနေ့တနေ့က လာသွားသေးတယ်၊ မင်းမိဘတွေက ကွမ်တုန်းပြည်နယ်ကနေ ပြန်လာနေကြပြီတဲ့။ ရက်နည်းနည်းလောက်တော့ ထပ်ကြာဦးမယ်၊ အဲဒီလောက် မြန်မြန်တော့ မရောက်နိုင်သေးဘူး" ဟု အမေကျိုး က ရှင်းပြသည်။
"သူတို့က အဲဒီမှာ နေရတာ သဘောကျလို့ ပြန်မလာချင်ကြတာ ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒီမှာ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေက တကယ်ကို များလွန်းတာကိုး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
သူက အဘိုးဖြစ်သူနှင့် မွေးစားဖခင်ကို ကွမ်တုန်းပြည်နယ်ဆီသို့ ကိုယ်တိုင်ခေါ်သွားဖူးသူ ဖြစ်သောကြောင့် အဲဒီနေရာတွင် နေရသည်မှာ မည်မျှကောင်းမွန်သလဲဆိုသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ မိုးမကြာခဏ ရွာတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
"ဟိုင်ရှီးက လုပ်ငန်းကရော ဘယ်လိုနေလဲ?" ဟု အမေကျိုး က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ရှောင်ကန်းရဲ့ ဝမ်းကွဲညီကို ငှားထားလိုက်တယ်။ သူက တကယ်ကို လက်တွေ့ကျတဲ့လူမျိုးမို့ အလုပ်ကို ဖျက်ဆီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က တစ်လတစ်ခါ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကိုပဲ စစ်ဆေးပြီး ကျန်တာတွေကို သူတို့ဘာသာ လုပ်ခိုင်းထားတာပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။ မင်း ပိုက်ဆံတွေ အရှုံးပေါ်မှာ စိုးရိမ်နေတာ" ဟု အမေကျိုး က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်ကတော့ အခုမှစတင်ဖွင့်လှစ်ထားသည့် ဆိုင်များမှာ အမြတ်အများကြီး မထွက်သေးကြောင်းကို သူမအား ထုတ်မပြောရဲပေ။ သို့သော်လည်း လက်ဖက်ခြောက်များမှာ သိုလှောင်ထား၍ရသောကြောင့် စိုးရိမ်စရာတော့ မရှိပေ။
အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် ကျန်းဟန် ၏ လစာကို သတ်မှတ်ရာတွင် ကျိုးကွေ့လိုင်က မုန်လာဥနီနည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက အမြတ်ငွေ ပန်းတိုင်များကို သတ်မှတ်ပေးထားပြီး ထိုပန်းတိုင်များကို ပြည့်မီပါက ကျန်းဟန် မှာ ယွမ်နှစ်ဆယ်၊ လေးဆယ်၊ သို့မဟုတ် ရှစ်ဆယ်အထိ ဆုကြေးများနှင့် ထောက်ပံ့ကြေးများကိုပါ ထပ်မံရရှိဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍သာ ကျန်းဟန် က ထိုအမြတ်ငွေ ပန်းတိုင်များကို ရောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုဆုကြေးများမှာ ဆိုင်မန်နေဂျာတစ်ဦး၏ အခြေခံလစာ ယွမ် ၁၈၀ အပေါ်တွင် ထပ်ပေါင်းပေးမည်ဖြစ်ရာ သူ့၏ ဝင်ငွေမှာ တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် အမြင့်ဆုံးထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်တည်း။