အခန်း (၆၃၀) ဟိုင်နန်သို့ ခရီးစဉ်
ဟယ်မြန်မြန်တစ်ယောက် ဒီဘက်မှာ အစားစားနေသည်။
သူမက ဟင်းချက်တတ်သူမဟုတ်။ အိမ်မှာဆိုလျှင် အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်က အမြဲချက်ပြုတ်ပေးနေကျဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျိုးရွှမ် ကတော့ ဟင်းချက်တတ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဟယ်မြန်မြန်တစ်ယောက် သူမ၏ ချစ်သူကောင်လေး၌ ဝှက်ထားသော အရည်အချင်းတစ်ခုကို ထပ်မံတွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများမှာ အားကျရိပ်သန်းလျက် ရှိသည်။
သူတို့က ကြက်တစ်ကောင်လုံးကို စွပ်ပြုတ်လုပ်စရာမလိုသဖြင့် တစ်ဝက်ကို စွပ်ပြုတ်ချက်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို အာလူးနှင့် အသား볶ုချက်သည်။ နောက်ဖေးခြံထဲမှ အရွက်နုနုလေးများနှင့် ကြက်သွန်မြိတ်များလည်း ရှိသေးသည်။ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ကြက်ဥမွှေကြော်လုပ်သည်၊ ဂေါ်ဖီထုပ်ကို အဆီပိုလေးများနှင့် 볶ုချက်သည်၊ ထို့ပြင် ငါးပဲငံပြာရည်ချက်လည်း ချက်ထားသည်။
နေ့လယ်စာအတွက် အိုးထဲတွင် အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော မုန့်ညက်ပေါင်းများလည်း ရှိသည်။
ဟင်းပွဲများအားလုံး စားပွဲပေါ်ရောက်လာသောအခါ အနံ့လေးများမှာ မွှေးပျံ့နေသည်။
ဒီချက်ပြုတ်နိုင်စွမ်းက ဟယ်မြန်မြန်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ နှလုံးသားပုံစံလေးများ ဖြစ်သွားရပြီး တစ်လုပ်စားကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူမအိမ်က အဒေါ်ကြီးများနှင့် အိမ်ဖော်များ ချက်သည်ထက်ပင် ပို၍အရသာရှိနေသေးသည်။
"အာဝါ က တကယ်တော်တာပဲ" ဟု အမေကျိုး က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့!" ဟယ်မြန်မြန်က ခေါင်းကို အားရပါးရ ငြိမ့်ပြသည်။ တကယ်ကို တော်လွန်းသည်။ သူ ဟင်းချက်တတ်မှန်း သူမ လုံးဝမသိခဲ့ရရှာပါ။
"သားတွေအားလုံးက ဟင်းချက်တတ်ကြတယ်၊ အရသာလည်း ရှိတယ်" ဟု အဖေကျိုး က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"အာဝါ ရဲ့ လက်ရာက အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု အဘိုးဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်၍ ထောက်ခံသည်။
ကျိုးရွှမ် က ပြုံးလျက် "ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း ကျွန်တော့်အမေ လက်ရာကိုတော့ မမီပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ညီအစ်ကိုတွေ ဟင်းချက်တတ်ကြသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အမေဖြစ်သူက သင်ပေးထားခဲ့၍ဖြစ်သည်။ သူတို့ငယ်စဉ်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အလိုလိုက်ခံခဲ့ရသော်လည်း အမေက အိမ်မှုကိစ္စများတွင်မူ ဘယ်တော့မှ အလိုမလိုက်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ညီအစ်ကိုသုံးယောက်လုံး ဟင်းချက်တတ်ကြပြီး သူတို့၏ ချက်ပြုတ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ချီးကျူးလောက်ပေသည်။
"မြန်မြန်လေး၊ များများစားနော်။ နောင်တစ်ချိန် အိမ်ထောင်ပြုရင် သူချက်တာပဲ စားတော့ပေါ့။ စဉ်းစားကြည့်ရင် သူ့အမေက ချွေးမတွေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ အမြော်အမြင်ရှိသူပဲ" ဟု အမေကျိုး က ရယ်မောလျက် ပြောသည်။ ဒါဝါ၏ ချစ်သူလည်း ဟင်းကောင်းကောင်းမချက်တတ်၊ အာဝါ ၏ ချစ်သူမှာလည်း လက်နုနုလေးများနှင့် သူဌေးသမီးလေးလို ဖြစ်နေသည်။ သူမ ဘယ်လိုစားနေသလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဟင်းချက်မတတ်မှန်း သိသာလှသည်။
ပြောရလျှင် အမေကျိုး အနေနှင့် လေးယောက်မြောက် ချွေးမ၏ အမြော်အမြင်ကို ဝန်ခံရပေမည်။ မြေးတွေ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက်လှီးခြင်း၊ အိုးခွက်ဆေးခြင်းများကို သင်ပေးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က အမေကျိုး သည် မြေးယောက်ျားလေးတွေကို သနားပြီး ယောက်ျားလေးတွေ ဒီလိုအလုပ်မျိုးလုပ်ရတာ မသင့်တော်ဘူးဟု တိုင်တန်းခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် လေးယောက်မြောက် ချွေးမကတော့ ရသည်ဟုသာ ခေါင်းမာခဲ့သည်။ သူတို့က ပန်းကန်ဆေး၊ အိုးခွက်ဆေး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လှီးရုံတင်မကဘဲ ထမင်းချက်နည်း၊ ဟင်းချက်နည်းပါ သင်ယူခဲ့ကြသည်။
ထိုစဉ်က အမေကျိုး က ဘာကြောင့် အဲဒါတွေ သင်ပေးနေတာလဲဟု မေးခဲ့ဖူးသည်။
လေးယောက်မြောက် ချွေးမကတော့ ဒီအရာတွေကို တတ်ထားလျှင် နောင်တစ်ချိန် ဇနီးရဖို့ ပိုလွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
အခုကြည့်လေ။ ထိုအနာဂတ်ဟောကိန်းက တကယ်ဖြစ်လာသည် မဟုတ်ပါလား။
ဒါဝါ၏ ချစ်သူရော အာဝါ ၏ ချစ်သူပါ ဟင်းချက်မတတ်ကြသော်လည်း ညီအစ်ကိုတွေက ချက်တတ်ကြသည့်အတွက် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ တကယ်လို့သာ မချက်တတ်ကြလျှင် အခွင့်အရေးတွေ ဆုံးရှုံးကုန်မည် မဟုတ်ပါလား။ ဒါဝါ၏ ချစ်သူဖြစ်စေ၊ အာဝါ ၏ ချစ်သူဖြစ်စေ၊ အခြားဘက်တွေမှာတော့ အလွန်ကောင်းမွန်ကြသည်။
ဟယ်မြန်မြန်တစ်ယောက် ဗိုက်ပြည့်သည်အထိ စားပြီး ကျေနပ်နေသည်။ အမေကျိုး က ပြုံးလျက် "ကြက်စွပ်ပြုတ် နောက်တစ်ခွက်လောက် ထပ်သောက်မလား" ဟု မေးသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘွား၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို မသောက်နိုင်တော့ဘူး။ အဘွားပဲ များများသောက်ပါ" ဟု ဟယ်မြန်မြန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
အမေကျိုး က ပြုံးလျက် "အခုတလော ကိုယ့်ဘာသာတောင် ဟင်းမချက်ချင်တော့ဘူး။ နှစ်နှစ်လောက်က သူ့အမေက အိမ်ဖော်ငှားပေးမယ်ပြောတုန်းက တစ်နေ့ သုံးနပ်အတွက်နဲ့တော့ အားမနာချင်လို့ မငြင်းခဲ့မိဘူး။ ဒီနှစ်တော့ အိမ်မပြောင်းချင်တော့လို့ သူ့အမေကိုပဲ စီစဉ်ခိုင်းတော့မယ်" ဟု ဆိုသည်။
"အဘွားတို့က လူစိမ်းတွေကို အိမ်ထဲခေါ်ထားရတာ အဆင်မပြေလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အရင်ကတည်းက စီစဉ်ပေးပြီးပြီ" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြောသည်။
အမေကျိုး က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "ဒီနှစ်တော့ စီစဉ်လိုက်ကြတာပေါ့။ အို၊ အပြစ်တင်စရာပါပဲ၊ ထမင်းတစ်နပ်အတွက်နဲ့ အလုပ်အကျွေးပြုခံနေရတာ၊ တကယ့်ကို သူဌေးအိမ်က အဘွားကြီးလို ဖြစ်နေပြီ" ဟု ဆိုသည်။
စားသောက်ပြီးနောက် ကျိုးရွှမ် က အိုးခွက်ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းပြီး ဟယ်မြန်မြန်ကို ခေါ်၍ အခြားအိမ်များသို့ အလည်ထွက်သွားသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့မှာ တောင်ဘက်သို့သွားသည့် ရထားပေါ်တွင် ရှိနေကြသည်။
သူတို့တွင် လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများကို အာကာသထဲတွင် လုံလောက်စွာ သိုလှောင်ထားသဖြင့် ရထားဘူတာများတွင် ဘာမှဝယ်စရာမလိုပေ။ သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင်က ရထားပေါ်မှ ကြက်ပေါင်ကြော်ထမင်းချိုင့်ကို တစ်ခါတစ်ရံ စားလေ့ရှိသည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် မီမီလေးတို့ကတော့ သူမကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်လာသော အစားအစာများကိုသာ စားကြသည်။
ကလေးမလေးရှေ့တွင် အာကာသထဲမှ ပစ္စည်းများထုတ်သည့်အခါ သတိထားရသေးသည်။ သူမက ငယ်သေးသော်လည်း ဘာမှနားမလည်ဟု အထင်မသေးရဲပေ။
"ဖေဖေ၊ လိမ္မော်သီးစား" မီမီလေးက ခရီးသွားရတာကို သဘောကျပြီး အငြိမ်မနေဘဲ ပျော်နေသည်။ သူမက အိတ်ထဲမှ လိမ္မော်သီးတစ်လုံးထုတ်ပြီး ဖေဖေ့ကို အခွံခွာခိုင်းသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမအတွက် အခွံခွာပေးသည်။ မီမီလေးက သူတစ်ယောက်တည်း မစားဘဲ ဖေဖေ့ကို အရင်ကျွေးပြီးမှ မေမေ့ကို ကျွေးသည်။ ထို့နောက်မှ ကျန်တာကို စားသည်။ သူမက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြေးလွှားနေသော ရှုခင်းများကို ငေးကြည့်နေသည်။
"မြန်လိုက်တာ! တအားမြန်တာပဲ! *ဝူး* ဆိုပြီး ပျောက်သွားရော" ဟု မီမီက မှတ်ချက်ပေးသည်။
"မီမီ၊ စားပြီးရင် ခဏအိပ်လိုက်ဦးနော်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။
"မီမီ မအိပ်ချင်ဘူး။ မီမီ အခုပဲ နိုးလာတာ၊ အိပ်လို့မရဘူး" ဟု မီမီက ငြင်းသည်။
သူမက မအိပ်ချင်ပါဘူးဟု ပြောနေသော်လည်း ခဏအကြာမှာပင် ဖေဖေ့ရင်ခွင်ထဲ၌ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူမက မအိပ်ဘူးဟု ပြောခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းမှာတော့ နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
"သူ့ကို အိပ်စင်ပေါ်တင်လိုက်ပါ၊ ပွေ့ထားရင် ခန္ဓာကိုယ်တွေ တောင့်ပြီး မသက်မသာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ကလေးမလေးကို အိပ်စင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချပေးပြီး "မောလား" ဟု မေးသည်။
"မမောပါဘူး" လင်းချင်းဟယ်က တကယ်ကို မောပန်းခြင်းမရှိပေ။ သူမက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဖတ်လိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်ကလည်း သတင်းစာကိုထုတ်ဖတ်ရင်း သမီးလေးကို တစ်ချက်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့ဇနီးမောင်နှံ ရထားပေါ်တွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် စီးလာပြီးနောက် ဂွမ်ဒေါင်းပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရောက်ရောက်ချင်း ဟိုင်နန်သို့ သွားမည့် သင်္ဘောကို အလောတကြီး မစီးကြသေးဘဲ အနားယူရန် နှစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ကြသည်။
ရထားစီးရသည့် ရက်များက ရှည်ကြာလွန်းသည်။ လူကြီးတွေအတွက်တော့ ပြဿနာမရှိသော်လည်း မီမီလေးအတွက်တော့ ပင်ပန်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။
သူတို့က ကလေးမလေးကို ခေါ်၍ မြို့ထဲတွင် လည်ပတ်ကြပြီး အရသာရှိသည့် အစားအစာများကို စားကြသည်။ ထိုအရာက ကလေးမလေးကို အလွန်ပျော်ရွှင်သွားစေသည်။
မူလက နှစ်ရက်သာ အနားယူရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း သမီးလေးကို အလွန်ချစ်သော ကျိုးချင်းပိုင်က လေးရက်အထိ တိုးမြှင့်လိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း မတားဆီးတော့ပေ။ လေးရက်ဆို လေးရက်ပေါ့။ နေထိုင်သည့်ရက်ကုန်ဆုံးသောအခါ ဆိပ်ကမ်းသို့ သွားကြသည်။
ထိုအချိန်က ဂွမ်ဒေါင်းမှ ဟိုင်နန်သို့သွားရန် သင်္ဘောစီးရသည်။ သင်္ဘောက အတော်လေးကြီးမားပြီး သူတို့ရောက်သွားသည့်အချိန်မှာပင် သင်္ဘောထွက်ခါနီး ဖြစ်နေသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့ချက်ချင်းပင် သင်္ဘောပေါ် တက်လိုက်ကြသည်။
"သင်္ဘောမူးလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် သမီးလေးကို ကြည့်၍ မေးသည်။
သာ၍ မူးမည်ဆိုလျှင် ခက်ခဲပေမည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖခင်ရော သမီးပါ သင်္ဘောမူးခြင်းမရှိပေ။ သူတို့က ခရီးကို အလွန်အဆင်ပြေစွာ လိုက်ပါနိုင်သည်။
အထူးသဖြင့် မီမီလေးက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
"ဖေဖေ၊ ရေတွေချည်းပဲ!"
"ဒါက ပင်လယ်လေ"
"ဒါဆို ကျွန်မတို့ စီးလာတာက ဘာလဲ၊ ကားလား"
"ဒါကို သင်္ဘောလို့ ခေါ်တယ်၊ ပင်လယ်သွားတဲ့ ယာဉ်ပေါ့"
"ရေတွေက အများကြီးပဲ။ ဘယ်သူမှ သောက်လို့ ကုန်မှာမဟုတ်ဘူးနော်"
"ဒါက ပင်လယ်ရေလေ၊ ခါးပြီး ငန်တယ်၊ သောက်လို့မရဘူး"
ဖခင်နှင့် သမီးတို့ အမေးအဖြေလုပ်နေစဉ် လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ ကင်မရာသေးသေးလေးကိုထုတ်၍ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သည်။
သူမသည် ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဓာတ်ပုံများစွာ ရိုက်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖခင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာစီးရင်း တောက်ပစွာ ပြုံးနေသော ကလေးမလေး၏ ပုံကိုပါ ရိုက်ထားလိုက်သည်။
ပင်လယ်၏ ငန်စပ်စပ် အနံ့လေးများမှာ လေထဲတွင် လွှမ်းခြုံနေသည်။ ဤခရီးစဉ်မှာ တကယ်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်ဟု သူမ ဝန်ခံရပေမည်။