သတ်မှတ်ထားသည့်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ လင်းချင်းဟယ်တစ်ယောက် ကားမောင်းထွက်လာပြီး ကျိုးရှomei ကို အရင်ဝင်ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးအာနီကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမေဝမ်နှင့် ဆုံတွေ့ကြသည်။ သူတို့လေးယောက်သား အတူတကွ ရေပူစမ်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
ရေနွေးနွေးလေးထဲတွင် စိမ်နေကြစဉ် အမေဝမ်က သူမစိတ်ထဲ တွေးတောမိနေသည့် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို စတင်ပြောဆိုလာသည်။ "ဒီခေတ်က မိန်းကလေးတွေကိုတော့ ငါတကယ်ပဲ နားမလည်တော့ပါဘူး။ နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တွေကနေ ဘွဲ့ရလာကြပြီးမှ အနာဂတ်ကောင်းတွေကို စွန့်လွှတ်ကာ နားရွက်ကြီးကြီး၊ ဗိုက်ပူပူနဲ့ လူအိုကြီးတွေရဲ့ အငယ်အနှောင်း ဖြစ်ချင်နေကြတာ။ သူတို့တွေက ဘာကိုများ လိုချင်နေကြတာလဲ"
သူမ ဒီလိုရုတ်တရက် ပြောလာရသည့်အကြောင်းမှာ သူတို့ရပ်ကွက်ထဲက လူတစ်ယောက် အငယ်အနှောင်းထားလိုက်မိ၍ဖြစ်ပြီး ထိုမိန်းမက အမေဝမ်၏ အဝတ်အထည်ဆိုင်သို့ပင် ဈေးလာဝယ်ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထိုမိန်းမမှာ အပြင်ပန်းအားဖြင့် ကြမ်းတမ်းသည့်ပုံစံရှိသော်လည်း ရုပ်ရည်ရုပ်သွင်မှာ လှပသည်။ သို့သော်လည်း ဗိုက်ပူပူလူအိုကြီးတစ်ယောက်နောက်ကို ဘာကြောင့်များ အတင်းလိုက်ပါပြီး သူတစ်ပါးမိသားစုကို ဖျက်ဆီးချင်ရတာလဲ။
ကျိုးရှomei က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ရိုးရိုးလေးပါပဲ။ တစ်ဖက်လူမှာ ပိုက်ဆံရှိလို့ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို သုံးချင်တာပေါ့"
မဟုတ်လျှင်တော့ ငယ်ရွယ်နုပျိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဘာကြောင့်များ အဲဒီလိုလူမျိုးကို ရုတ်တရက် မျက်စိကျသွားရမှာလဲ။ သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်ချင်နေတဲ့သူတွေမှ မဟုတ်တာ။
"သူတို့က ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပဲ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အလွယ်လမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ အကျိုးအမြတ်ကိုပဲ စောင့်စားနေချင်ကြတာ။ အဲဒီလိုလူတွေက ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးရှomei က ဆက်ပြောသည်။
"နင်တော့ တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ အကြောင်းစုံ မပြောရသေးလို့ပါ၊ စတုတ္ထမရီး။ ဒါလင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတစ်ယောက် အပြင်မှာ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေမိတယ်" ဟု ကျိုးရှomei က ထုတ်ဖော်ပြောပြသည်။
လင်းချင်းဟယ် အံ့သြသွားပြီး "ဒါလင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲက အဲဒီလိုလူမျိုးပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဆူဒါလင်း၏ ဝမ်းကွဲသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က ဇနီးဖြစ်သူနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီး ဆိုင်ဖွင့်ထားသူဖြစ်သည်။ သူတို့၏ သားသမီးများမှာလည်း အရွယ်ရောက်နေကြပြီဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း အလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းဟယ်သည် သူ့ကို အရင်က တွေ့ဖူးပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်သူဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် ယခုလိုမျိုး ဖောက်ပြန်မည့်သူဟု မထင်ခဲ့ပေ။
"ပုံစံကတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အခုတော့ ပေါက်ကြားကုန်ပြီလေ။ တစ်နေ့ကတည်းက အိမ်မှာ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေတာ။ သူ့မိန်းမက သူ့ကို တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်နေတာ တွေ့သွားတာလေ" ဟု ကျိုးရှomei က သက်ပြင်းချသည်။ "အခုထိလည်း ပြဿနာက မပြီးသေးဘူး"
"တကယ်ဖြစ်နေတာက ဘာလဲ" ဟု အမေဝမ်က မေးသည်။
"စကားနဲ့ ပြောရရင်တော့ ခက်တယ်" ဟု ကျိုးရှomei က ပြန်ဖြေသည်။ "တကယ်လို့ အပြစ်တင်ရမယ်ဆိုရင် ဒါလင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်တည်း အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့မိန်းမက တော်တော်ဆိုးတာ။ ဘယ်ကနေ မဂျုံကစားတတ်လာမှန်း မသိဘူး၊ တစ်နေ့လုံး အိမ်မှာမနေဘဲ မဂျုံပဲ ထိုင်ကစားနေတာ။ ဆိုင်ကိစ္စတွေကို ဒါလင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်တည်းပဲ လုပ်ပေးနေရတယ်။ သူ့ကိုလည်း ဘယ်တော့မှ အကောင်းမပြောဘူး၊ အမြဲတမ်း အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေတာ။ တကယ်ပြောရရင် သူ့ကို ဆက်ဆံတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာတင် ကျွန်မတောင် အသက်ရှူကျပ်လာတယ်"
"ဒါပေမဲ့လည်း အပြင်မှာ ဖောက်ပြန်ဖို့တော့ အကြောင်းပြချက် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အဲဒီလိုနေရတာ မခံနိုင်ဘူးဆိုရင် ကွာရှင်းလိုက်ရမှာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ကျိုးရှomei ဆီမှ ထိုဝမ်းကွဲအစ်မ၏ ပါးစပ်သရမ်းပြီး သဘောထားသေးသိမ်သည့်အကြောင်းကို ကြားဖူးထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်ကတော့ သည်းခံနိုင်သေးသော်လည်း မြို့တော်သို့ ပြောင်းလာပြီး ပိုက်ဆံရလာသည့်အခါတွင် သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ သည်းခံနိုင်စရာမရှိအောင် ဆိုးဝါးလာခဲ့သည်။ သူမက လူတိုင်းကို အထင်သေးတတ်သည်။
ထိုသို့သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် အိမ်တူတူနေရသည်မှာ တကယ်ပင် အသက်ရှူကျပ်စရာဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းချင်းဟယ် ပြောသလိုပင် သူတို့ အဆင်မပြေကြလျှင် ကွာရှင်းလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးလမ်းဖြစ်သည်။ သူ တစ်ကိုယ်တော်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ကိုယ်ကြိုက်တာလုပ်နိုင်သည်၊ အဲဒါကမှ တကယ့်လွတ်လပ်မှုပဲ။
သို့သော် ကွာရှင်းမပြတ်ခင်မှာမှ ဇနီးဖြစ်သူကို ကျောခိုင်းပြီး အပြင်မှာ ဖောက်ပြန်နေခြင်းမှာမူ အိမ်တွင်းရေး ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ညစ်စရာကောင်းပါစေ၊ မှားယွင်းသည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။
"သူတို့ လက်ရှိမှာ ကွာရှင်းဖို့ အော်ဟစ်နေကြတယ်လို့ ကျွန်မတူဆီက ကြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မက စာရွက်ပေါ်မှာ လက်မှတ်မထိုးပေးဘူး။ အခုတော့ အဲဒီကိစ္စက လူသိရှင်ကြား ဖြစ်ကုန်ပြီ၊ တူတွေ တူမတွေကလည်း ဆိုင်ကို စောင့်ကြည့်ပေးနေရတယ်" ဟု ကျိုးရှomei က ရှင်းပြသည်။
ထိုဖြစ်ရပ်က သူမအတွက်လည်း သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်စေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမသည် တစ်ခါတစ်ရံ စနောက်တတ်သော်လည်း မိသားစုအပေါ် အလွန်တာဝန်သိပြီး အလုပ်ကြိုးစားသူဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ဒါလင်းသည်လည်း တာဝန်သိသူဖြစ်သဖြင့် သူ့ဝမ်းကွဲလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။
ကျိုးရှomei သည် ဒါလင်းသာ အဲဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် သူမ ဘယ်လိုဆက်ရှင်သန်ရမည်ကိုပင် တွေးမကြည့်ရဲပေ။
လင်းချင်းဟယ်က ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။ သူတစ်ပါးအိမ်တွင်းရေး ရှုပ်ထွေးမှုများကို ပြင်ပလူတစ်ယောက်အနေနှင့် ဝင်ရောက်ဝေဖန်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။
"သနားစရာ ကလေးတွေပါပဲ" ဟု အမေဝမ်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"သူတို့က ကလေးတွေ မဟုတ်တော့ပါဘူး၊ အကုန် အရွယ်ရောက်နေကြပြီ။ အကြီးဆုံးက ၂၂ နှစ်တောင် ရှိပြီ" ဟု ကျိုးရှomei က ဆိုသည်။
ကလေး သုံးယောက်ရှိသည့်အထဲတွင် အကြီးဆုံးမှာ ၂၂ နှစ်ဖြစ်ပြီး အငယ်ဆုံးမှာ ၁၇ နှစ်ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံး အရွယ်ရောက်နေကြပြီဖြစ်သည်။
"အကြီးအကဲတွေက သိကြလား" ဟု အမေဝမ်က မေးသည်။
"သိတာပေါ့။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အရှုပ်တော်ပုံကို ဘယ်လိုလုပ် လျှို့ဝှက်ထားလို့ ရမှာလဲ။ ဝမ်းကွဲအစ်မက ဖြစ်တဲ့နေ့ကတည်းက ငိုယိုပြီး အိမ်ကို ဖုန်းဆက်တိုင်တာ။ သူတို့လည်း ဒီကို ရောက်တော့မှာ၊ နောက်နှစ်ရက်လောက်ဆို ရောက်လာလိမ့်မယ်" ဟု ကျိုးရှomei က ပြောပြသည်။
"အခုမှ ငိုတတ်တယ်ပေါ့လေ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဒီအခြေအနေထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိခဲ့တာပဲဟာ!" ဟု အမေဝမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ယောက်ျားဖြစ်သူမှာလည်း အရင်ဆုံးကွာရှင်းမပြတ်ဘဲ အပြင်မှာ ဖောက်ပြန်သည့်အတွက် အပြစ်ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ဇနီးဖြစ်သူမှာမူ ပို၍ပင် အပြစ်တင်စရာကောင်းသည်။ သူမသည် ဇနီးတစ်ယောက်၊ မိခင်တစ်ယောက်၏ တာဝန်ကိုရော ကျေပွန်ခဲ့ရဲ့လား။ သူတို့ ငယ်စဉ်က ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရစဉ်တွင် သူမ မဖောက်ပြန်ခဲ့သော်လည်း အခုလို ဘဝတိုးတက်လာသည့်အခါမှ မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ဘဲ အခုကျမှ သနားစရာကောင်းသူလို ဟန်ဆောင်ချင်နေတာလား။
ကျိုးအာနီမှာမူ စကားဝိုင်းထဲတွင် သိပ်မဝင်ပြောပေ။
လင်းချင်းဟယ်က သူမကို လှည့်ကြည့်ပြီး "နင် အဝတ်အထည်စက်ရုံကို မကြာခဏ သွားသင့်တယ်" ဟု အကြံပေးလိုက်သည်။
သူမသည် ဝမ်ယွမ် ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ယုံကြည်သော်လည်း မိမိအိမ်ထောင်ရေးကို ကာကွယ်ခြင်းမှာ ဇနီးသည်တိုင်း လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ရှင်လောင်းတွေကို တရားဝင်ဇနီးသည်ဆိုတာ လွယ်လွယ်နဲ့ အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိအောင် လုပ်ပြရမည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဝမ်ယွမ် ကို ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ကျိုးရှomei က စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ကျိုးအာနီဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးသည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ စက်ရုံမှာ စာရင်းကိုင်အသစ် နှစ်ယောက်ခန့်လိုက်လို့ပါ၊ အဲဒီထဲက တစ်ယောက်က တော်တော်လေး ချောတယ်" ဟု ကျိုးအာနီက စိတ်မပူသည့်ပုံစံဖြင့် ပြုံးကာ ပြောသည်။
"ဒါကတော့ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စပဲ!" ကျိုးရှomei က သူမကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဝမ်ယွမ် ရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ။ သူက ငယ်တယ်၊ ချောတယ်၊ ပြီးတော့ ချမ်းသာသေးတယ်။ အဲဒီလိုလူမျိုးက အဲဒီလို မတည်ငြိမ်တဲ့ မိန်းမတွေအတွက်တော့ အရသာရှိတဲ့ မုန့်ချိုတစ်ခွက်လိုပဲ!"
"ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်မလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယယောက်မောင်က အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဝမ်မိသားစုက ဘယ်လိုမျိုးလဲ။ သူက တောပန်း၊ တောမြက်တွေနောက်ကို လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံလွင့်သွားမှာတဲ့လား" ဟု အမေဝမ်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ဝင်ပြောသည်။
ကျိုးအာနီက ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အဒေါ်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ "အဒေါ်လေးရယ်၊ စိတ်ပူနေလိုက်တာ။ ဝမ်ယွမ် က အဲဒီလို စိတ်ကူးမျိုး မရှိပါဘူး။ တကယ်တော့ သူက ကျွန်မကို ကားမောင်းတတ်အောင်တောင် သင်ပေးနေတာပါ" ဟု ပြောသည်။
"သူက နင့်ကို ကားဝယ်ပေးမလို့လား" ဟု ကျိုးရှomei က မေးသည်။
"ကျွန်မ လိုင်စင်ရတာနဲ့ ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးမယ်၊ အဲဒါဆိုရင် ကျွန်မ စိတ်ကြိုက် သွားချင်တဲ့နေရာ သွားလို့ရမှာတဲ့" ဟု ကျိုးအာနီက ပြုံးကာ ပြောသည်။
အမေဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါပြောတယ်လေ၊ နင့်ရဲ့ ဒုတိယယောက်မောင်က အဲဒီလောက် မျက်လုံးတိမ်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး။ အမြွှာလေးတွေကလည်း ချစ်စရာကောင်းနေတာ၊ သူ ဘာမှမတွေးရင်တောင် သူ့ရဲ့ သားသမီးနှစ်ယောက်အကြောင်းကိုတော့ တွေးမှာပဲ"
အမျိုးသမီးများသည် ရေစိမ်နေရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။ ထို့နောက် အဆာပြေ အချိုပွဲများ စားသောက်ပြီးနောက် ကျေနပ်စွာဖြင့် အိမ်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ပထမဆုံး အမေဝမ်ကို သူမနေအိမ်တွင် ချပေးခဲ့ပြီးနောက် ကျိုးအာနီကို အဝတ်အထည်စက်ရုံသို့ ပို့ပေးကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးရှomei ကို အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးရှomei နှင့် ဆူဒါလင်းတို့မှာ ၁၉၈၆ ခုနှစ်ကတည်းက သီးခြားခွဲနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့အိမ်မှာ အဖေနှင့် အမေကျိုး တို့၏ ခြံဝင်းလောက် မကြီးကျယ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်အတွက်တော့ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။
"ဒီလအတွက် အမြတ်ဝေစုလေ။ ငါ မေ့သွားတော့မလို့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောကာ ယွမ်နှစ်ရာတန် ငွေစက္ကူအကြီးများကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ယွမ်တစ်ရာတန် ငွေစက္ကူများကို လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ကမှ စတင်ထုတ်ဝေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျိုးရှomei သည် လင်းချင်းဟယ်၏ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ရှယ်ယာပါဝင်ထားပြီး အမြတ်ငွေကို လစဉ် ခွဲဝေပေးသည်။ အစပိုင်းတွင် ယွမ် ၃,၀၀၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားခဲ့ရာမှ ရင်းနှီးငွေကို ပြန်ရပြီးဖြစ်၍ ယခုအခါတွင် အမြတ်ငွေများကိုသာ ရယူနေခြင်းဖြစ်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ စတုတ္ထမရီး!" ကျိုးရှomei က ပိုက်ဆံကို လက်ခံရယူရင်း ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။
"အချိန်ရရင် အဖေနဲ့ အမေ့အိမ်ဘက်ကိုလည်း တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးဦးနော်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှာလိုက်သည်။
"သိပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု ကျိုးရှomei က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ် ကားမောင်းပြန်သွားစဉ် ကျိုးရှomei က အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆူဒါလင်းမှာ နောက်ဖေးတွင် ရှိနေပြီး မုန့်အဆာပလာအတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးရန် မြေဆီလွှာများကို ပြင်ဆင်နေလေသည်။