အခန်း (၆၂၅) - အဝေးကနေ ကြည့်နေရုံသာမတတ်နိုင်သည့် တာဝန်မဲ့သော သဘောထား
"အဖေဘယ်မှာလဲ" လို့ ကျိုးရှ အိမ်ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ စာကျက်နေတဲ့ သမီးကြီးကို မေးလိုက်ပါတယ်။
"အဖေ နောက်ဖေးမှာ" လို့ ဆူယာက ပြန်ဖြေပါတယ်။
ကျိုးရှ လည်း နောက်ဖေးဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်ပါတယ်။ လယ်ထွန်တာတွေ အတော်လေး ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်လို့ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ကြက်သွန်မြိတ်တွေ စိုက်ပျိုးနိုင်တော့မှာပါ။
အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ဆီမှာလည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းရှိပေမဲ့ သူတို့က စားလို့မကုန်နိုင်လောက်အောင် စိုက်ပျိုးတတ်ကြပြီး ပိုလျှံတာတွေကို အမြဲလိုလို အိမ်ကို ပို့ပေးတတ်ကြပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူမရဲ့ နောက်ဖေးခြံဝင်းကိုတော့ 만တူ (မန်တို) အဆာသွပ်ဖို့အတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ပျိုးဖို့ပဲ အဓိကထား အသုံးပြုဖြစ်ပါတယ်။
ဇနီးဖြစ်သူ ပြန်လာတာကို မြင်တော့ ဆူဒါလင် က ပြုံးစိစိနဲ့ "စားပြီးပြီလား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"စားပြီးပြီ။ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်က ဘယ်တော့ ရောက်မှာလဲ" လို့ ကျိုးရှ က ပြန်မေးပါတယ်။
"မနက်ဖြန်... မနက်ဖြန်ကျမှ ရောက်မယ်" လို့ ဆူဒါလင် က သက်ပြင်းချရင်း ပြောပါတယ်။
အရာရာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေခဲ့တဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုရဲ့ မိသားစုက ဘာလို့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်သွားရတာလဲဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရပါတယ်။
သူတို့ဘဝက ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းနေခဲ့တာလဲ။ စီးပွားရေးက တည်ငြိမ်နေပြီး စုပေါင်းထားတဲ့ ငွေတွေနဲ့ ဆိုင်ကိုလည်း အပြီးသတ် ဝယ်ယူဖို့ နီးကပ်နေပြီလေ။ ဆိုင်က တရားဝင် သူတို့ပိုင်ဆိုင်တာ ဖြစ်လာရင် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် အခြေချဖို့ပဲ လိုတော့ပြီး အိမ်ဝယ်ကာ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ဖို့ပဲ ကျန်တော့တာပါ။ ဒီထက်ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝမျိုး ဘယ်ရှိတော့မလဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း သူတို့က ပြဿနာတွေကို ရှာကြံဖန်တီးနေကြပြန်တယ်။
ကျိုးရှ က အချိန်ကိုပဲ မေးမြန်းလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဘာမှ ဆက်မမေးတော့ပါဘူး။ သူမရဲ့ အစီအစဉ်ကတော့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို ဒီမှာပဲ တည်းခိုခိုင်းပြီး သားနှစ်ယောက်ကိုတော့ အဘိုးအဘွားတွေဆီ ပို့ထားဖို့ပါပဲ။
ကျိုးရှ ဟာ ဆူဒါလင် ရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို အလွန်လေးစားပါတယ်။
သူတို့က ဆူဒါလင် ငယ်စဉ်ကတည်းက စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ သူမ လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာလည်း သူမကို သားသမီးအရင်းလို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ကြတာပါ။ ဖုန်းပြောတုန်းက သူတို့ကို ဒီမှာပဲ တည်းခိုဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မှာစိုးလို့ မလာချင်ကြပါဘူး။ ဒီလို ပြဿနာမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး။
အချိန်တွေကတော့ ပြောင်းလဲကုန်ပြီ။
ကျိုးရှ စာရင်းစာအုပ်ကို ရှာဖို့ အထဲကို ဝင်သွားပါတယ်။ သူမအနေနဲ့ ငွေစာရင်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အခုဆိုရင် သူမနဲ့ ဒါလင်တို့က မိသားစုရဲ့ ဝင်ငွေအရင်းအမြစ်အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားကြပါတယ်။
ကျိုးရှ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ရတဲ့ ယွမ် ၂၂၀ ကို ကြည့်ပြီး အတော်လေး ကျေနပ်နေပါတယ်။
စတုတ္ထမြောက် မောင်နှမဝမ်းကွဲရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် မိသားစုဝင်ငွေက တစ်လကို ယွမ် ၂၀၀ လောက် ပိုရလာပါတယ်။ တစ်ခါတလေတော့လည်း နည်းနည်းပိုလိုက်၊ နည်းနည်းလျော့လိုက် ဖြစ်တတ်ပေမဲ့ ယွမ် ၂၀၀ ဆိုတဲ့ အခြေခံဝင်ငွေကတော့ သေချာပေါက် ရနေတာပါ။
အရင်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ အရင်းအနှီးတွေကလည်း အကုန်ပြန်ရပြီးပြီဆိုတော့ အခုရသမျှ အမြတ်တွေက သန့်သန့်စင်စင် အမြတ်တွေချည်းပါပဲ။
ဘာမှပင်ပန်းခံစရာမလိုဘဲ လစဉ် အမြတ်ဝေစု ရနေတာကို ကျိုးရှ သဘောကျနေတာတော့ အထူးပြောစရာ မလိုတော့ပါဘူး။
မန်တိုဆိုင်ရဲ့ စီးပွားရေးကလည်း မဆိုးပါဘူး။ တည်ငြိမ်ပေမဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိပဲ ရှိပြီး ယွမ် ရှစ်ရာကနေ ကိုးရာလောက်အထိတော့ ဝင်ငွေရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေ ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ကျောင်းလခ၊ ပစ္စည်းကိရိယာနဲ့ နေထိုင်စရိတ်တွေက တိုးလာတာမို့ လစဉ် ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းတစ်ခု ထပ်ရလာတာက ဖိအားတွေကို သက်သာစေပြီး ပိုပြီး စုဆောင်းနိုင်လာစေပါတယ်။
စာရင်းတွေ စစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမ မိဘတွေ ရှိတဲ့ အခန်းဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်ပါတယ်။
အဖေကျိုး နဲ့ အဘိုးဝမ်တို့က စစ်တုရင် ကစားနေကြပြီး အမေကျိုး ကတော့ သူမရဲ့ ဝါသနာသစ်ဖြစ်တဲ့ ပီကင်းအော်ပရာကို လေ့ကျင့်နေပါတယ်။ ပန်းခြံထဲက သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတော်တော်များများလည်း ပါဝင်နေကြတာမို့ သူမက နောက်မကျန်ရစ်ချင်ပါဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ အဖေကျိုး၊ အဘိုးဝမ်၊ ဒါမှမဟုတ် အမေကျိုး တို့အားလုံး အိုမင်းရင့်ရော်လာကြတာကို သိသာထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်ပါတယ်။ အဘိုးဝမ်က အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ဆီကို ပြောင်းလာနေထိုင်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကစပြီး ဒါက ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
နေရာကလည်း သူနေဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့အပြင် လူသုံးယောက် ရှိနေတော့ ဟင်းချက်ရတာလည်း ပိုလွယ်ကူသွားတာပေါ့။
အဲဒါကလွဲရင် ဘာအခက်အခဲမှ မရှိပါဘူး။
ကျိုးရှ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ် ရောက်လာတော့မယ့် ကိစ္စကို တိုင်ပင်ဖို့ ရောက်လာခဲ့တာပါ။
တကယ်တော့ အမေကျိုး ကလည်း သမီးဖြစ်သူဆီကနေ ကြားပြီးသားမို့ "ချန်ချန်နဲ့ ရှုန်ရှုန်ကို ဒီဘက်မှာ လာနေခိုင်းလိုက်၊ ပြီးတော့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကိုတော့ မင်းတို့အိမ်မှာပဲ တည်းခိုခိုင်းလိုက်ပါ" လို့ ပြောပါတယ်။
ကျိုးရှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ "သမီးလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးထားတာပါ"
"ဒီလူတွေကလည်း ကောင်းကောင်းနေရက်နဲ့ ပြဿနာရှာနေကြတာ၊ အစာအိမ် ဝနေပြီး အလုပ်ရှုပ်ချင်နေတာ" လို့ အမေကျိုး က မှတ်ချက်ပေးပါတယ်။
"ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ သူလည်း မိန်းမကောင်းတစ်ယောက် မရွေးချယ်တတ်ခဲ့တာကိုး" လို့ ကျိုးရှ ပြန်ဖြေပါတယ်။
ဒီကိစ္စမှာတော့ သူမက ဆူဒါလင် ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုဘက်ကနေ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ပေးပါတယ်။ သူက ဒီလိုလူစားမျိုး မဟုတ်သလို တာဝန်ယူမှုရှိတဲ့သူပါ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ပြောရရင် သူ့ဇနီးက သူ့နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ မိန်းမက စိတ်သဘောထား ပိုပြီး ရက်စက်လွန်းသလို သူ့ကို ဘာဂုဏ်သိက္ခာမှ မချန်ထားပေးပါဘူး။
သူမက အိမ်နီးချင်းတွေအားလုံး သိအောင် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကို ပြောပြလိုက်တာမို့ လူကြားထဲမှာရော တိတ်တဆိတ်နဲ့ပါ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အကုန်ပျက်စီးသွားပါပြီ။
"သူ့ဇနီးဘက်က မိသားစုက ဘယ်သူမှ မလာဘူးလား" လို့ အမေကျိုး က မေးပါတယ်။
"လာမှာပေါ့" လို့ ကျိုးရှ ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် ကွာရှင်းဖို့က သေချာသွားပြီပေါ့" လို့ အမေကျိုး က မေးပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကဆိုရင် "ကွာရှင်းတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပြောဖို့တောင် ရှက်စရာကောင်းသလို သူမတို့ ဘယ်တော့မှ မပြောရဲတဲ့ စကားမျိုးပါ။
ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေက ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ ပန်းခြံထဲက သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတွေက တစ်နေ့လုံး အကြောင်းစုံ ပြောဆိုနေကြတာမို့ အမေကျိုး လည်း အခုဆိုရင် ဘာမှ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး။ သူမက ခေတ်မီတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်လို အမြင်ကျယ်လာပါပြီ။
"အခြေအနေက ဒီလောက်ထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကွာရှင်းဖို့ကတော့ သေချာနေပါပြီ။ ကလေးသုံးယောက် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာတော့ မပြောတတ်သေးဘူး။ သူတို့ ရောက်လာမှပဲ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့" လို့ ကျိုးရှ ပြောပါတယ်။
"အရင်ကဆိုရင် ဒါလင်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုက ရိုးလွန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ စိတ်ဓာတ်မာတဲ့ မိန်းမနဲ့ တွဲပေးလိုက်ရင် ကောင်းမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် မောင်နှမဝမ်းကွဲတွေလိုပေါ့။ ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိဘူး" လို့ အမေကျိုး က ခေါင်းခါရင်း ပြောပါတယ်။
"အမေရယ်၊ ဒီမိန်းမနဲ့ ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထမြောက် မောင်နှမဝမ်းကွဲကို ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်လို့ ရမှာလဲ။ အဲဒီမိန်းမထက် စတုတ္ထမြောက် မောင်နှမဝမ်းကွဲက ဘယ်လောက်တောင် သာလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ" လို့ ကျိုးရှ က နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ စတုတ္ထမြောက် မောင်နှမဝမ်းကွဲရဲ့ အရည်အချင်းက အတုအယောင်မဟုတ်သလို ရည်မှန်းချက်ကြီးတာလည်း အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမက မိသားစုကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲခဲ့သလဲ။
အရင်တုန်းက ရွာမှာနေတုန်းကဆိုရင် အိမ်မှာ ပိုက်ဆံသိပ်မရှိတော့တဲ့အချိန်တောင် သူမက ခင်ပွန်းနဲ့ ကလေးတွေကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် အမြဲ ဂရုစိုက်ခဲ့တာပါ။
ဒါလင်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုရဲ့ ဇနီးကျတော့ကော။ သူမက အကျင့်စာရိတ္တကောင်းရဲ့လား။ မကြာသေးမီ နှစ်တွေအတွင်းမှာ ငွေတွေ စရှာနိုင်လာတော့ မဂျုံ (mahjong) ကစားနည်းကို သင်ယူပြီး နေ့တိုင်းလိုလို ကစားနေတာပါ။ မိသားစုအတွက် အချိန်ပေးတဲ့အချက် ရှိရဲ့လား။
ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်းလည်း အရာရာတိုင်းကို အပြစ်တင်ပြီး ငြင်းခုံနေတာပဲ ကြားရတယ်။ ဒါက ဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်ပုံမျိုးလား။
"မင်းရဲ့ စတုတ္ထမြောက် မောင်နှမဝမ်းကွဲကတော့ တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့သူပါ၊ ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာလို့မရနိုင်ဘူး" လို့ အမေကျိုး က ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အသက်ကြီးလာလေလေ၊ စတုတ္ထမြောက် မောင်နှမဝမ်းကွဲလို ချွေးမမျိုးက တကယ့်ကို ရတနာတစ်ပါးဆိုတာ ပိုပြီး နားလည်လာလေပါပဲ။ သူမက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို ရိုသေပြီး သားတွေကိုလည်း ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်တွေ ဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာပါ။
ရွာမှာနေတုန်းကဆိုရင် အားလုံးကို မြင်ခဲ့ရပါတယ်။ မိသားစုမှာ အသားဟင်း ရှိတဲ့အခါ သူမက သခွားသီးနဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးပဲ စားပြီး ကျေနပ်နေတတ်သူပါ။
အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူမရဲ့ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမတွေက သူမအကြောင်း ချီးကျူးနေကြတာကို ဘာမှ မသိရှာပါဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမက ပန်းသီးကို လှီးဖြတ်ပြီး လေးစိတ်စိတ်နေပါတယ်။
အဓိကကတော့ မီမီလေး စားရလွယ်အောင်လို့ပါ။
သူမက အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး အေးဆေးစွာ စားလိုက်ပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် ပန်းသီးတစ်လုံး ထပ်ဆေးပေးလိုက်ပြီး ကျန်တဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံကို သူမကိုယ်တိုင် စားလိုက်ပါတယ်။
"မေမေ စားပြီးပြီလား" လို့ ပါးစပ်ထဲမှာ ပန်းသီးတစ်ဝက်လောက်နဲ့ မီမီလေးက မေမေ့ကို မော့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
"ပြီးပြီလေ။ သမီး စားလို့ ကုန်သွားရင် နောက်ထပ် လှီးပေးမယ်နော်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေပါတယ်။
မီမီလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ ဝါးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နောက်ထပ် မစားချင်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဆံပင်တွေ စတင်ဖြီးပေးနေပါတော့တယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ အမူအရာက နူးညံ့သွားပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က "ဒါလင်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုအကြောင်း ကြားမိလား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"မနေ့က မန်တိုတွေ သွားပို့တုန်းက မိဘတွေဆီက ကြားလိုက်တယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါက သူတို့နဲ့ တိုက်ရိုက်ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်လို့ သူ အိမ်မှာ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့တာပါ။
"ဘာများ သဘောထားရှိလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ဒီကိစ္စကို ဘာမှ အလေးအနက် မထားခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားတဲ့အခါမှာတော့ ဇနီးဖြစ်သူဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ "ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
အဝေးကနေ ကြည့်နေရုံသာမတတ်နိုင်သည့် တာဝန်မဲ့သော သဘောထားကတော့ အဲဒီ့ထက် ပိုပြီး ထင်ရှားနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။