လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကျိုးမိသားစုရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုဟာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသက်သက်ထက် အများကြီး သာလွန်ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ လူမှုကွန်ရက်ဆက်ဆံရေးတွေလည်း အဆမတန် ကြီးထွားလာခဲ့ပါတယ်။
ဒီလိုဖြစ်လာရခြင်းရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကတော့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးရဲ့ ငြင်းမရတဲ့ အရည်အချင်းကြောင့်ပါပဲ။ သူဟာ မနှစ်က ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရပြီး ဒီနှစ်မှာလည်း လစာထပ်တိုးဖို့ ရှိနေကာ တပ်မှူး (major) ရာထူးကို တိုးဖို့ဆိုတာ လက်တွေ့အားဖြင့် သေချာသလောက် ရှိနေပါပြီ။
အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးက အခုမှ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ၂၄ နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒီလို အနာဂတ်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူကများ အထင်သေးဝံ့မှာလဲ။
ဒါ့အပြင် ဒုတိယအစ်ကိုလည်း ရှိပါသေးတယ်။ သူက မနှစ်က ချစ်သူရထားပြီး အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီး လက်ထပ်ပြီးတာနဲ့ သူ့အလှည့် ရောက်လာမှာ သေချာပါတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက သူ့အပေါ် အလွန်တရာကို သစ္စာရှိပါတယ်။ သူမရဲ့ဖခင်က နိုင်ငံရေးကော်မရှင်နာတစ်ဦးဖြစ်တာကြောင့် သူမဟာ အစစ်အမှန် မြို့စားသမီးလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပေမဲ့ ဒုတိယအစ်ကို့ရှေ့မှာတော့ သူမရဲ့ ဒေါသမာန်တွေကို လုံးဝဖယ်ရှားထားခဲ့ပါတယ်။ နှစ်သူးကူးတုန်းက လာလည်စဉ်ကလည်း သူမဟာ အလွန်တရာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်ခဲ့ပါတယ်။
သဘာဝကျကျပဲ ဒုတိယအစ်ကိုဟာလည်း သူမရဲ့မိသားစုဆီ အလည်အပတ် သွားရောက်ဖူးပြီး သူတို့မိသားစုကလည်း သူ့ကို အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေကြပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ သူဟာ ကျောင်းဆရာအဖြစ် ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ ယောက္ခမရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို အသုံးချကာ နိုင်ငံရေးနယ်ပယ်ထဲကို ခြေစုံပစ် ဝင်ရောက်လာနိုင်ပါတယ်။
ဒီလို ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်က ရှေ့ကနေ လမ်းပြနေတော့ အခုချိန်မှာ ကျိုးမိသားစုကို ဘယ်သူကများ အထင်သေးဝံ့မှာလဲ။ ဝမ်မိသားစုလို ဂုဏ်သတင်းကြီးတဲ့ အိမ်ထောင်စုတောင်မှ စည်းကျော်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုခုကို မလုပ်ခင်မှာ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားရပါတယ်။
ဒါကတော့ လူတွေပြောဆိုနေကြတဲ့ ပုံစံပါပဲ။ လက်တွေ့မှာတော့ ဝမ်ယွမ် ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း ကြီးမားတဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေ ရရှိခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ မာန်မာန မတက်လာခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက အရင်ကထက် ပိုပြီး ခန့်ညားလာပေမဲ့ သူဟာ ကျိုးမိသားစုကို အရင်အတိုင်း ရင်းနှီးနွေးထွေးတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဆက်ဆံဆဲပါပဲ။
ကျိုးကွေ့လိုင် က စာရင်းစာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်လိုက်ပြီး "မနက်ဖြန်ကျရင် ကျုပ် ဒုတိယယောက်ဖဆီသွားပြီး စာရင်းရှင်းလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးအာနီ ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ "စီနီ ရော နေကောင်းရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျိုးစီနီ ဟာ ၁၉၈၆ ခုနှစ် မေလမှာ ဝမ်ကုဒုန်းနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ကြပေမဲ့ မနှစ်က နှစ်ကုန်ခါနီးမှ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတဲ့အထိ ကလေးမယူခဲ့ကြပါဘူး။ ကလေးမရနိုင်လို့ မဟုတ်ဘဲ ကျိုးစီနီ က သူမရဲ့ ပညာရေးကို အရင်ဆုံး အဆုံးသတ်ချင်လို့ သူမနဲ့ ဝမ်ကုဒုန်းတို့ဟာ သန္ဓေတားဆီးမှုတွေ လုပ်ထားခဲ့ကြလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမဟာ မနှစ်က ကျောင်းပြီးသွားခဲ့ပြီး အချိန်ကိုက်ပဲ အခုတော့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်က လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ နောက်ဆုံးကိုယ်ဝန်တုန်းကလိုပဲ ခက်ခဲလှပါတယ်။ သူမဟာ မနက်ပိုင်းတိုင်း ကိုယ်ဝန်ပျို့အန်တာ အလွန်ဆိုးရွားလွန်းလို့ ဘာမှကို မစားနိုင်သလောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးအာနီ က စိတ်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "သူ့မှာ မနက်ပိုင်း ကိုယ်ဝန်ပျို့အန်တာလေးပဲ ရှိတာပါ။ ကျန်တာတော့ အကုန်အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ဖြေလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က "ငါ့အမြင်တော့ သူဒီနှစ် အလုပ်ဆက်မလုပ်သင့်ဘူး။ သူ့ကို ကောင်းကောင်း အနားယူခိုင်းပြီး ဆိုင်ကိစ္စတွေကို စိတ်မပူခိုင်းနဲ့တော့" ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။
ကျိုးအာနီ က ပြုံးရင်း "စီနီ က ပထမသုံးလ ကျော်သွားတဲ့အထိ စောင့်ချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ အခြေအနေ သက်သာသွားတာနဲ့ ဆိုင်ကို ပြန်လာလုပ်မယ်တဲ့" ဟု ပြန်ပြောပြသည်။
အာနီလည်း နားလည်နိုင်ပါတယ်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ်တုန်းက ဝမ်ယွမ် ရဲ့ အထည်ချုပ်စက်ရုံကို မသွားခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကုန် အိမ်ထဲမှာပဲ နေရတာက တော်တော်လေး ပျင်းစရာကောင်းလှပါတယ်။ ကလေးမွေးခါနီးအထိ အလုပ်ဆက်လုပ်နေတာကမှ ပိုပြီး အဆင်ပြေတတ်ပါတယ်။
သူမဟာ စီနီ ရဲ့ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ အဲဒီကောင်မလေးက တစ်နေရာတည်း ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေတတ်တဲ့ အမျိုးအစား မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ သူမ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက အနားယူချိန်မှလွဲပြီး အလုပ်တွေနဲ့ အမြဲအလုပ်ရှုပ်နေတတ်ပေမဲ့ တစ်နေ့ကို ထမင်းသုံးနပ်ကိုတော့ သေချာချက်ပြုတ်ပေးတတ်ပါတယ်။
ဦးလေးဝမ်နဲ့ အဒေါ်ဝမ်တို့တောင်မှ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထမင်းချက်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ကျိုးစီနီ က ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်ပြီးတာနဲ့ ဝမ်ကုဒုန်းကို အစားအစာတွေကို ပုံးထဲထည့်ခိုင်းပြီး အနီးအနားမှာ ရှိတဲ့ အထည်ဆိုင်ဆီ သယ်သွားခိုင်းတတ်ပါတယ်။
ကျိုးစီနီ မိသားစုထဲ ဝင်လာကတည်းက အဒေါ်ဝမ်မှာ မီးဖိုချောင်ကို လက်နဲ့တောင် ထိစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ပြောရလောက်အောင်ပါပဲ။ စီနီ က အရာရာကို အစစအရာရာ တာဝန်ယူ လုပ်ကိုင်ပေးပါတယ်။ အဒေါ်ဝမ်က လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ရှေ့မှာ သူမကို မကြာခဏ ချီးကျူးတတ်ပြီး တစ်ခါတလေကျရင် အကြီးဆုံးအစ်မတော်နဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုအတွက် အဝတ်အစားတွေပါ ပြန်ပို့ပေးတတ်ပါတယ်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်ကတော့ အလွန်တရာကို ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့သမီးလေး ခင်ပွန်းမိသားစုနဲ့အတူ သာယာပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဒါက အရေးအကြီးဆုံးပါပဲ။
သူမက ကျိုးစီနီ ကို ကလေးယူဖို့ နှောင့်နှေးနေတာကြောင့် အခေါက်ပေါင်းများစွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းဖူးပေမဲ့ စီနီ က အဒေါ်ဝမ်ကိုယ်တိုင်က ဒီအစီအစဉ်ကို အပြည့်အဝ သဘောတူလက်ခံထားတယ်လို့ ပြောပြတဲ့အခါမှာတော့ ဆူတာကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အာနီရဲ့ ပြောပြချက်ကို ကြားပြီးနောက်မှာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ သူမဟာ စီနီ ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို နားလည်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အခုလို လစာငွေတွေ အလွန်ကောင်းနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ အလုပ်တစ်ခု ရှိနေတာက လုံခြုံစိတ်ချရမှု အပြည့်အဝကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ကြီးကြပ်မှုအောက်မှာ ရှိတဲ့ အလုပ်သမားတွေဆိုရင် အခုဆိုရင် တစ်လကို ယွမ် ၁၇၀ အထိ ရရှိနေကြပြီး ဒါက မှတ်သားလောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင့်မားတဲ့ လစာငွေတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ဝမ်ကုဒုန်းရဲ့ လစာကလည်း မနိမ့်ပါဘူး၊ ယွမ် ၂၀၀ ဝန်းကျင် ရှိပါတယ်။ နှစ်ယောက်ပေါင်းလိုက်ရင် အဲဒီဇနီးမောင်နှံဟာ တစ်လကို ယွမ် ၄၀ဝ နီးပါး ဝင်ငွေရှိပြီး ဝင်ငွေမြင့်မားတဲ့ အလွှာထဲမှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေကြပါတယ်။
လုပ်ငန်းကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကျိုးအာနီ ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ အချိန်တော်တော်လေး ရောက်လာပြီဖြစ်တာကို မြင်တော့ လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ တခြားသူတွေလည်း ညစာစားဖို့အတွက် ဖက်ထုပ်ဆိုင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
ကျိုးရွှမ် ကတော့ စားဖို့အတွက် ပြန်လာစရာ မလိုပေမဲ့ ဂန်းဇီအပါအဝင် ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြပါတယ်။
ဟူဇီ နဲ့ ချန်ရှန်းရှန်း တို့ဟာ ၁၉၈၆ ခုနှစ်မှာ လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး မကြာခင်မှာပဲ သီးခြား အိမ်ထောင်ခွဲခဲ့ကြပါတယ်။ မှတ်သားစရာ တစ်ခုကတော့ ချန်ရှန်းရှန်း ဟာ လက်ထပ်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ ကလေးက အခုဆိုရင် အသက် တစ်နှစ်ကျော်သွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ကလေးကို ချန်ရှန်းရှန်း ရဲ့ အမေက စောင့်ရှောက်ပေးပြီး ဟူဇီ ကတော့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဆက်လက် ရောင်းချနေဆဲပါပဲ။ သူဟာ လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ကြိုးစားလုပ်ကိုင်လာတာ သိသာထင်ရှားပြီး ချန်ရှန်းရှန်း ကလည်း သူမရဲ့ အထည်ဆိုင်ကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဘုရားသခင်ရဲ့ မိခင်! တတိယအစ်ကို!" ဖက်ထုပ်ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာစဉ်မှာပဲ လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ သူမရဲ့ တတိယသားဖြစ်သူတို့ဟာ သူမရဲ့ ဘုရားသားဖြစ်တဲ့ ကျียงဂန်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ နှုတ်ဆက်မှုကို ခံလိုက်ရပါတယ်။
ကျียงဂန်ဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရရှိခဲ့ပြီး မနှစ်က မြို့တော်ကို တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အချိန်ရလာတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဒီနေ့က ဗုဒ္ဓဟူးနေ့လေ၊ ကျียงဂန်က ပုံမှန်ဆိုရင် သောကြာနေ့ ညနေပိုင်းမှသာ လာလေ့ရှိပြီး တနင်္ဂနွေနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းအထိ နေကာ ကျောင်းကမ်ပပ်စ်ဘက်ကို ပြန်သွားတတ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ကျောင်းမှာ ပျင်းလို့ ထွက်လာခဲ့တာပါ။ မနက်ဖြန် မနက်ခင်း ဘတ်စ်ကားကို လိုက်စီးလိုက်ရင် ရပါတယ်" ဟု ကျียงဂန်က သွားဖြဲပြရင်း ပြောသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က "ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ မင်းကံကောင်းတာပဲ။ ငါ ဒီမနက် ကြက်ဖအကြီးစား တစ်ကောင် ဝယ်လာခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီည ဟင်းတစ်ခွက် ပိုစားရမယ်" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။
ကျียงဂန်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် "တတိယအစ်ကို၊ ခင်ဗျား ဒီနှစ်ရော လက်ဖက်ခြောက်တွေ သွားဝယ်ဖို့ တောင်ဘက်ကို ဆက်သွားဦးမှာလား။ ကျွန်တော့်ကိုပါ ခေါ်သွားပါလား" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူဟာ နိုင်ငံအနှံ့ ခရီးသွားခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတဲ့ တတိယအစ်ကို့ရဲ့ ကြွားဝါစကားတွေကို အများကြီး ကြားဖူးထားပြီး အလွန်တရာမှ အားကျနေခဲ့ပါတယ်။ ကျียงဂန် အဝေးဆုံး သွားဖူးတဲ့နေရာက မြို့တော်ပါပဲ၊ အဲဒါတောင်မှ သူ့မှာ ဘုရားဖခင်နဲ့ ဘုရားမိခင်ကို သိကျွမ်းခွင့် ရခဲ့လို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ဟိုင်းစီးကနေ အပြင်ကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် ထွက်ဖူးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျိုးကွေ့လိုင် က နောက်ပြောင်ရင်း "ငါက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားတာ။ ဒါထက် မင်းက ဆაფာ விடுရက်ရောက်ရင် ဟိုင်းစီးကို ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါသာ တောင်ဘက်ကို ခေါ်သွားမိရင် တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေမှာ သေချာတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ မိသားစု နှစ်စုကြားက ဆက်ဆံရေးက ပိုလို့တောင် ရင်းနှီးလာခဲ့ပါတယ်။ ဒီနှစ်အစောပိုင်းမှာ ကျိုးကွေ့လိုင် ဟာ သူ့ရဲ့ဖခင်ဟောင်းရဲ့ ဆိုင်ခန်းဟောင်းတွေကို ပြန်လည်ရယူဖို့ ဟိုင်းစီးကို သွားရောက်ခဲ့ပြီး အဲဒီ ရေပန်းစားတဲ့ နေရာတွေမှာ လက်ဖက်ခြောက်ဆိုင်သစ် တစ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲထားကြပါတယ်။
"ကျွန်တော့်အမေက ဘယ်လိုလုပ် ခင်ဗျားကို ဆူမှာလဲ။ တတိယအစ်ကို့ဆီကနေ အများကြီး သင်ယူခဲ့ဖို့ သူကိုယ်တိုင် မှာထားတာပါ" ဟု ကျียงဂန်က ငြင်းခုံလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က "ငါ့ကိုတော့ လာမလှည့်စားနဲ့။ ဦးလေးကျียงက မင်းကို သူ့ရဲ့ ခြေရာကို နင်းစေချင်နေတာ။ ကျောင်းပြီးတာနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုရဲ့ ထောက်ခံချက်နဲ့ စစ်တက္ကသိုလ်ထဲကို တန်းပြီး ဝင်ရမှာလေ" ဟု ထောက်ပြလိုက်သည်။
ကျียงဂန်က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း "ကျွန်တော် အဲဒါကို မလုပ်ချင်ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြုံးလိုက်ရင်း "နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက အကြီးဆုံးအစ်ကိုက မင်းက အဲဒီအတွက် တော်တော်ကို သင့်တော်တယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းက ဆိုးသွမ်းမှုကို နှိမ်နင်းပြီး ကောင်းမြတ်မှုကို မြှင့်တင်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ့အမြင်တော့ မင်းနဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က "ရှောင်ကျียงကို အပြင်ထွက်ပြီး လှည့်လည်ကြည့်ရှုခွင့် ပေးလိုက်တာက တကယ်တော့ ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟု မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။
"သမီးလည်း လိုက်မယ်!" လီတမ်မီက သူမရဲ့ တတိယအစ်ကို့ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူမက အသက် နှစ်နှစ်နဲ့ ရှစ်လသာ ရှိသေးပေမဲ့ စကားပြောစွမ်းရည်က အလွန်တရာ ကောင်းမွန်ပြီး သူမ ဘာလိုချင်တယ်ဆိုတာကို တိတိကျကျ သိထားပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က ရယ်မောလိုက်ရင်း "ကောင်းပြီလေ။ ဖေဖေသာ သဘောတူရင် ကိုယ်ခေါ်သွားမယ်။ သွားပြီး သွားမေးလိုက်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မီမီလေးက သူမရဲ့ ဖေဖေဆီကို ပြေးသွားပြီး ချွဲနွဲ့ပါတော့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က "တတိယကောင်၊ လာပြီး ဟင်းချက်တော့" ဟု ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ သမီးငယ်လေးကို လက်ထဲ ပွေ့ချီလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က တွန်းလိုက်ရင်း "ရှောင်ကျียง၊ မင်းအလှည့်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မီးဖိုပေါ်မှာ ချက်ပြုတ်ဖို့ဆိုရင် သူ့မှာ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိဘူးဆိုတာကို သိထားတဲ့ ကျียงဂန်က "ကျွန်တော် ဖက်ထုပ်ပဲ သွားလုပ်တော့မယ်" ဟု အပြာရောင် သို့မဟုတ် အောက်တန်းကျသော အဓိပ္ပာယ်မပါဘဲ သာမန်ပြောလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျိုးကွေ့လိုင် က မီးဖိုကို လွှဲယူလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ဆေးလိုက်ပြီး ဖက်ထုပ်လုပ်တဲ့အထဲ ဝင်ပါကာ သူမရဲ့ ဘုရားသားဖြစ်သူရဲ့ ကျောင်းစာတွေအကြောင်းကို ရရယ်မောမောနဲ့ စစ်ဆေးမေးမြန်းနေပြီး ကျียงဂန်ကလည်း အသေးစိတ် ပြန်လည် တင်ပြနေခဲ့ပါတော့သည်။