ညစာစားခါနီးမှသာ ဂန်းဇီက သူ့ရဲ့ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်လေးနဲ့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
"မျက်နှာနဲ့ လက်တွေ အရင်သစ်လိုက်၊ ပြီးမှ စားမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဂန်းဇီက ဖြဲကြီးပြုံးလျက် ဖြေလေသည်။
မိသားစုလိုက် အတူတကွ ထမင်းစားကြသည်။ တစ်ခါတရံ ဧည့်သည်များက ဖက်ထုပ်ဝယ်ရန် ဝင်လာတတ်ပြီး ထိုအခါမျိုးတွင် ကျိုးကွေ့လိုင်က ထသွားကာ ချက်ပြုတ်ပေးရသည်။
"ဒီကြက်သားက တကယ်ကို အရမ်းကောင်းတာပဲ" ဟု ကျียงကိန်း က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"တကယ်ကောင်းတာဗျ။ ဦးလေး ကြော်ထားတာလား" ဟု ဂန်းဇီက မေး၏။
"အင်း၊ ငါကြော်တာပေါ့" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ပြောသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် သောက်ကြမလား"
ကျียงကိန်းက အနည်းငယ်သောက်ချင်ကြောင်း ပြသသဖြင့် ကျိုးကွေ့လိုင်က ရှော့ခွက်ငယ်လေးထဲသို့ အရက်အနည်းငယ် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း တစ်ခွက်ငှဲ့သလို အဖေ့အတွက်ပါ တစ်ခွက်ငှဲ့ပေးလေသည်။
ကြက်ကြော်နှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ အလွန်ပင် လန်းဆန်းသွားစေသည်။
"ကျွန်တော်တော့ မသောက်တော့ဘူးဗျ။ ခဏနေရင် ဆိုင်ခင်းရဦးမယ်" ကျိုးကွေ့လိုင်က ဂန်းဇီကိုပါ တစ်ခွက်ငှဲ့ပေးမည့်ဆဲဆဲတွင် ဂန်းဇီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ဘာလို့များ အဲ့လောက်တောင် အလုပ်ကြိုးစားနေရတာလဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က မေးမြန်းသည်။
ဟူဇီက အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရုံသာမက ဂန်းဇီလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့က မနက်မှ ညအထိ အလုပ်လုပ်ကြသည်။
"မင်း ဒီနေ့ အနားမယူဘူးလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဝင်ပြောသည်။ ဟူဇီဖြစ်စေ၊ ဂန်းဇီဖြစ်စေ ဤတူနှစ်ယောက်စလုံးကတော့ အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်ကြသည်။
"ကျွန်တော် သိပ်မပင်ပန်းပါဘူးဗျ။ ဆိုင်ခင်းစောင့်ရုံလေးပါပဲ၊ အနားယူစရာ မလိုပါဘူး" ဂန်းဇီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
သူ့အစ်ကိုကြီးကတော့ မြို့တော်မှာ အခြေကျသွားပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ရှိတယ်၊ ဇနီးရှိတယ်၊ သမီးလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ဒီထက်ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းတာ မရှိနိုင်တော့ပြီ။
ဂန်းဇီအတွက်မူ ကိုယ်ပိုင်ဆိုလို့ ဘာမှလောက်ကြီး မရှိသေးပေ။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူက သူ့ရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ့်ခင်ပွန်းကို သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းထားနှင့်ပြီးသားဖြစ်ကာ ငွေကြေးလည်း အတော်လေး ကုန်ကျခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင်တော့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ဝယ်ရန် ငွေစုဆောင်းရမည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးရဲ့အိမ်လို သေးသေးလေးတော့ ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ အခြားအရာတွေအတွက်လည်း ငွေအမြောက်အမြား လိုအပ်နေဆဲပင်။
မိဘများထံ ပို့ပေးသည့်ငွေများ ဖယ်ထားလိုက်လျှင် လက်ရှိတွင် သူစုဆောင်းထားနိုင်သည်မှာ ယွမ်တစ်သောင်းကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ငွေပမာဏက အတော်အတန် များသော်လည်း သူ့အစ်ကိုကြီး၏ ယောက္ခမဖြစ်သူက သူ့ကို ယခင်က အိမ်တစ်လုံး ပြသဖူးသည်။ ဈေးနှုန်းက ယွမ်တစ်သောင်းဝန်းကျင်ရှိသော်လည်း အကျယ်အဝန်းက ကြီးလှသည်မဟုတ်ဘဲ အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေသဖြင့် သူက သဘောမကျခဲ့ပေ။
အဒေါ်ဖြစ်သူက သူ့ကို ဆက်လက်စုဆောင်းသွားရန်နှင့် အလျင်စလိုမလုပ်ရန် မှာကြားထားခဲ့သည်။ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး အိမ်ရာစီမံကိန်းများကိုလည်း ပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးလာအောင် လုပ်ဆောင်နေပြီဖြစ်ရာ ထိုအိမ်ရာများ အရောင်းစတင်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် အဒေါ်က မှာကြားထားသည်။
သို့သော် ထိုအရာအတွက် ငွေကြေးအများအပြား လိုအပ်ပေမည်။ ဂန်းဇီကတော့ ပူပင်ခြင်းမရှိပေ။ အဒေါ့်စကားကို နားထောင်လျှင် ဘယ်တော့မှ အမှားမခံနိုင်ကြောင်း သူခံယူထားသဖြင့် ထိုကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး အိမ်ရာများထဲမှ တစ်ခုကို ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်လည်း သူက ယခုလို အလုပ်ကြိုးစားနေရခြင်းပင်။
လုပ်ငန်းက ယခင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရုံဖြင့် တစ်လလျှင် ယွမ်တစ်ထောင်ကျော်ကို သက်သာစွာ ရှာဖွေနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုတော့ နွေဦးရာသီရောက်လာပြီး ဝတ်စုံအသစ်များ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေရတော့သည်။ အချိန်တန်လျှင်တော့ တီထွင်ဖန်တီးထားသည်များက ရေပန်းစားစွာ ရောင်းထွက်သွားမည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ပေ။ သူမက "ကြက်စွပ်ပြုတ်အိုး တစ်အိုး ကျန်သေးတယ်။ ခဏနေရင် များများသောက်လိုက်ဦး" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဂန်းဇီက ဖြဲကြီးပြုံးလိုက်သည်။ တစ်လလျှင် လူနေမှုစရိတ်အတွက် ယွမ်နှစ်ဆယ်ပေးရုံဖြင့် အစားအသောက်နှင့်ပတ်သက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်စရာ ဘာမှမရှိပါ - တကယ်ကို အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။
သူ့အနေဖြင့် အခမဲ့နေထိုင်ခွင့်ရရှိထားပြီး ယခုအခါတွင် ဖက်ထုပ်ဆိုင်၏ ဒုတိယထပ်တွင် တစ်ယောက်တည်း သီးသန့်နေထိုင်နေသည်။
"ဟူဇီက ဆိုင်ခန်းတွေ လိုက်ကြည့်နေတယ်လို့ ကြားတယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က စကားစပ်ပြောသည်။
"အင်း ဟုတ်တယ်" ဂန်းဇီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ရှာတွေ့ပြီလား။ ဒီခေတ်မှာ ဆိုင်ခန်းတွေက ဈေးပေါတာမှ မဟုတ်တာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က မှတ်ချက်ချသည်။
ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းက ယွမ်တစ်သောင်းမှ စတင်သည်။ တည်နေရာကောင်းပြီး ကျယ်ဝန်းပါက ပို၍ပင် ဈေးကြီးပေလိမ့်မည်။
"တွေ့တော့ တွေ့ထားတယ်။ တည်နေရာကတော့ သင့်တော်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယွမ်တစ်ထောင့်ရှစ်ရာ ပေးရမယ်။ တတိယအစ်ကိုကတော့ မဝယ်တော့နဲ့လို့ ပြောတယ်" ဟု ဂန်းဇီက ပြန်ပြောပြသည်။
ယွမ်တစ်ထောင့်ရှစ်ရာဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးလေးသော ဈေးနှုန်းဖြစ်သည်။
"တည်နေရာသာ ကောင်းတယ်ဆိုရင် ဟူဇီကို ဝယ်ခိုင်းလိုက်ပါ" ဟု ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်က အကြံပြုသည်။
"ဈေးက အရမ်းကြီးနေလို့ပါ" ဟု ဂန်းဇီက မှတ်ချက်ပြုသည်။
"တည်နေရာကောင်းတစ်ခုအတွက်ဆိုရင် ဈေးက အရမ်းမကြီးပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း အိမ်ခြံမြေတန်ဖိုးတွေက အလျင်အမြန် တက်လာခဲ့တာလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။
အမှန်တကယ်တွင် အိမ်ဈေးနှုန်းများက ယခုလက်ရှိတွင် အလွန်တရာ မြန်ဆန်စွာ တက်နေခြင်း မဟုတ်သေးပေ။ စစ်မှန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီးက နောင်တစ်ချိန်တွင် ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ရက်တည်းနှင့်ပင် ဈေးနှုန်းနှစ်ဆ တက်သွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအရာကမှ စစ်မှန်သော ရုတ်တရက် မြင့်တက်မှုကြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းက အနည်းငယ်သာ တက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ယခုအချိန်အထိတော့ အလွန်အမင်း ကြီးမြင့်နေသေးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ဟုတ်ပေသည်၊ သာမန်လစာစားသမားများအတွက်မူ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံတိုင်အောင် မြင့်မားလှသော နက္ခတ္တဈေးနှုန်းတစ်ခု ဖြစ်နေမည်မှာ သံသယရှိစရာ မလိုပေ။
ယနေ့ခေတ်တွင် လစာနှုန်းထားများမှာ အတော်လေး တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း ယွမ်တစ်ရာဝန်းကျင်တွင်သာ လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကုန်ခြောက်ဆိုင်တွင် လုပ်ကိုင်နေကြသော လိုင်ကွိုးနှင့် ကျိုးစန်နီတို့မှာ လင်းချင်းဟယ်ထံမှ တစ်လလျှင် ယွမ်သုံးရာ ရရှိကြသည်။ လူနေမှုစရိတ်များကို နုတ်ယူပြီးနောက်တွင် တစ်နှစ်အတွင်း သူတို့စုဆောင်းနိုင်သည်မှာ အကန့်အသတ်ရှိလှပေသည်။
ထိုအရာကပင် ဝင်ငွေနှစ်လမ်းရှိသော မိသားစုတစ်စုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သေးသည်၊ အခြားသော မိသားစုအများအပြားမှာမူ ဝင်ငွေတစ်ခုတည်းကိုသာ အဓိက မှီခိုနေကြရသည်။
သို့သော်လည်း ယခုနှစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် လိုင်ကွိုးနှင့် ကျိုးစန်နီတို့သည် သူတို့၏ဆိုင်ခန်းကို ဝယ်ယူရန် ချေးငှားခဲ့ရသော အကြွေးများကို အပြီးအပိုင် ဆပ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ခန်းကို ဆက်လက်ငှားရမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း မစတင်ရသေးသော်လည်း သူတို့၏ဘဝများက ဆိုးရွားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူတို့က ဟူဇီနှင့် ဂန်းဇီတို့လောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မတိုးတက်လာကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ဤအကြောင်းကို မေးမြန်းဖူးသော်လည်း ကျိုးစန်နီ၏ အဖြေမှာ အစောတလျင် မလုပ်ဘဲ အေးအေးလူလူ လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် အခွင့်အလမ်းများ ပိုမိုရှိလာဦးမည်ဖြစ်ရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။
နောင်လာမည့် အနာဂတ်တွင် အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိလာမည်ဖြစ်ရာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုအပ်သည်မှာ သေချာပေသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းချင်းဟယ်က ဤကိစ္စကို ဆက်လက် တိုက်တွန်းမနေတော့ပေ။
ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ဝယ်ပြီးသည်နှင့် အိမ်တစ်လုံးက ဆက်လက်ပေါ်ထွက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် သူတို့အနေဖြင့် ကောင်းမွန်ပြီး စည်ပင်ဝပြောသော ဘဝကို အေးအေးလူလူ ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ အခွင့်အလမ်းဆိုသည်မှာ နေရာအနှံ့တွင် ရှိနေသည်။
ကျိုးစန်နီနှင့် လိုင်ကွိုးတို့၏ အခြေအနေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် လင်းချင်းဟယ်က ဟူဇီ မျက်စိကျနေသော ဆိုင်ခန်းမှာ ဝယ်ယူသင့်သည့် တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။
ဂန်းဇီ ဆိုင်ခင်းရန် ထွက်သွားသောအခါတွင် ဤအကြောင်းကို သူ့အစ်ကိုကြီးအား ပြောပြခဲ့သည် - "စားသောက်နေကြတုန်း ငါတို့ အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောဖြစ်ကြတယ်။ အဒေါ်ကတော့ တည်နေရာသာ ကောင်းတယ်ဆိုရင် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဝယ်လိုက်လို့ ပြောတာပဲ"
ဟူဇီ ညဘက်အိမ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဤကိစ္စကို ချန်ရှန်း နှင့် တိုင်ပင်ပြောဆိုခဲ့သည်။
လက်ရှိတွင် ဟူဇီ၌ စုဆောင်းငွေ အတော်အတန် ရှိနေသော်လည်း ယွမ်တစ်ထောင့်ရှစ်ရာဆိုသည်မှာ မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းဖြစ်ကာ ၎င်းက သူတို့၏ အိမ်ထောင်စုကို လုံးဝပါးလှပ်သွားစေမည့် ပမာဏပင် ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ အနည်းငယ်တော့ ကျန်ရစ်ဦးမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်တွင် သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိပြီး ချန်ရှန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူ လီယုဖုန်းအား ကလေးထိန်းကျောင်းပေးသည့်အတွက် တစ်လလျှင် လုပ်အားခအဖြစ် ယွမ်သုံးဆယ် ပေးဆောင်ရသည်။
ကျန်ရှိနေသေးသော ငွေကြေးများမှာ ဟူဇီ၏ လမ်းဘောင်းဈေးရောင်းချမှုနှင့် ချန်ရှန်း၏ ကိုယ်ပိုင်လစာတို့မှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူက ငွေပမာဏအနည်းငယ်ကို မိဘများထံ ပြန်လည်ပို့ပေးခဲ့သော်လည်း ပမာဏကြီးမားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် သိသာထင်ရှားသော ငွေပမာဏတစ်ခုကို စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ယွမ်တစ်ထောင့်ရှစ်ရာဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ကြီးလေးလှပေသည်။
"ဝယ်လိုက်ကြရင်ရော ဘယ်လိုနေမလဲ။ အဒေါ့်ရဲ့ အမြင်က အကောင်းဆုံးပဲ။ သူ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်တာက ဘယ်တော့မှ အမှားမခံပါဘူး" ဟု ချန်ရှန်းက ပြောကြားသည်။
ဟူဇီက သက်ပြင်းချကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဒေါ့်စကားကို နားထောင်တာ အမှားမခံဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဈေးက တကယ်ကို အရမ်းကြီးနေလို့ပါ"
"ဈေးကြီးပေမဲ့ လမ်းဘောင်းဆိုင်တွေမှာပဲ အမြဲတမ်း လိုက်ခင်းနေလို့မှ မရတာ။ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ရှိတာက နောင်အရေးအတွက် ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်" ဟု ချန်ရှန်းက သူ့ကို ဖျောင်းဖျပြောဆိုသည်။
သူမက လင်းချင်းဟယ်၏ ဆိုင်ကို စောင့်ကြပ်ပေးရန် ကူညီပေးနေခဲ့သည်။ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ရှိလာသည်နှင့် သူတို့အနေဖြင့် ဆိုင်တံခါးဖွင့်ကာ စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ဆိုင်စောင့်ခိုင်းကာ သူမက လုပ်ငန်းများကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်မည်၊ ထို့အပြင် အဒေါ့်ဆိုင်တွင်လည်း ဝင်ရောက်ကူညီပေးနိုင်မည်ဖြစ်ရာ ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။
"ဆိုင်ခန်းကို ဝယ်လိုက်ကြရအောင်။ ဒီကစပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကြတာပေါ့။ လုပ်ငန်းတွေ အဆင်ပြေလာတာနဲ့ ငွေတွေက ပြန်ဝင်လာမှာပါပဲ" ဟု ချန်ရှန်းက ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဟူဇီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင်ပင် မြေပိုင်ရှင်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ယွမ်တစ်ထောင့်ရှစ်ရာ - တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှပင် လျှော့ပေးခြင်း မရှိဘဲ ပေးချေခဲ့ရသည်။
ဟူဇီက သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားလျက် စာချုပ်စာတမ်းများကို လွှဲပြောင်းယူခဲ့သည်။ ဤဝယ်ယူမှုကြောင့် သူတို့၏ မူလစုဆောင်းငွေမှာ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး လျော့ပါးသွားခဲ့ရပြီး အထူးသဖြင့် ဆိုင်ခန်းကို ပြန်လည်မွမ်းမံရန်အတွက် နောက်ထပ် ယွမ်နှစ်ရာမှ သုံးရာအထိ လိုအပ်ဦးမည် ဖြစ်သောကြောင့် ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားသည်။
ဆိုင်ခန်းကို ဝယ်ယူပြီးနောက်တွင် ဟူဇီနှင့် ချန်ရှန်းတို့က သတင်းလာပြောကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က မျက်နှာပန်းလှစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဝယ်လိုက်တာ မှန်တာပေါ့။ ဂန်းဇီအတွက်ပါ တစ်ချက်လောက် လိုက်ကြည့်ပေးလိုက်ဦး။ သင့်တော်တဲ့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုခု တွေ့တယ်ဆိုရင် သူလည်း ဝယ်သင့်တယ်"
"ကျွန်တော် မဝယ်ချင်သေးဘူးဗျ။ အိမ်ကို အရင်ဝယ်ချင်တာ။ ကိုယ်ပိုင်အိမ် မရှိသေးတော့ သင့်တော်တဲ့ အိမ်ရာပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုအတွက် အရင်စုဆောင်းရမယ်" ဟု ဂန်းဇီက ပြောကြားသည်။
သူက အဒေါ့်ထံမှ ဖော်ပြချက်များကို ကြားဖူးထားပြီး ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး အိမ်ရာအဆောက်အအုံဆိုသည်မှာ သမ္မတကြီးများ နေထိုင်ရာ ဆုဒ်ခန်း တစ်ခုနှင့် အမှန်တကယ်ပင် တူညီနေသည်ဟု ခံစားရသည်။
ထို့ကြောင့် ဆိုင်ခန်းအတွက် အစောတလျင် မလုပ်တော့ဘဲ စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကိုသာ အရင်ဦးဆုံး ဝယ်ယူလိုပေသည်!