ဘွဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း ကျိုးချင်းပိုင်သည် ဤသားကို အလုပ်များ ပို၍ပို၍ အားကိုးလာနိုင်ခဲ့သည်။ တောင်ပိုင်းရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖြစ်စေ၊ ယန်ချန်ရှိ ပင်လယ်စာခြောက်လုပ်ငန်း ဖြစ်စေ ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ကို ခေါ်သွားခဲ့ဖူးသည်။
တစ်ကြိမ်သွားပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ သူကိုယ်တိုင် ဝန်ထမ်းများ ခေါ်ပြီး သွားရသည်။ ဖုန်းဖြင့် သူဌေးများနှင့် ဆောင်ရွက်သည့် အရောင်းအဝယ် ကိစ္စများအားလုံးကို သူ့လက်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။
ကျိုးကွေ့လိုက်သည် ၎င်းကို လှလှပပ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခဲ့သည်။
ယခုမူ သူသည် မိသားစုလုပ်ငန်းများကို တာဝန်ယူ စီမံနေရသည်။ ကိစ္စအများစုကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးရန် မားချန်မင်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ နောက်ထပ် ခြောက်လကြာသည်အထိ လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မရှိတော့ပေ။
ဒါကြောင့် သူတို့ ဟိုင်နန်ကို သွားချင်ရင် မိသားစုကိစ္စအားလုံးကို တတိယသား ကျိုးကွေ့လိုက်ကိုသာ လွှဲထားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုက်သည် ယခုနှစ်တွင် အသက်နှစ်ဆယ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ချစ်စရာကောင်းအောင် ပြုမူချင်နေဆဲ။ သို့သော် အလကားပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ချစ်စရာကောင်းအောင် ပြုမူရမည့် အရွယ်ကို ကျော်လွန်နေပြီ။ အမေကျိုးက ဤဟန်ဆောင်မှုကို မယုံစားတော့ပေ။ တင်းကြပ်သောဖခင် ကျိုးချင်းပိုင် ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေး။
သို့သော် သူ့၏ တင်းကြပ်သောဖခင်ပုံစံသည် အဖိုးတန်သမီးငယ်လေးနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါ အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ဂုဏ်သိက္ခာဟူ၍ လုံးဝမရှိတော့။
သူမကို ကြိုရန် ကားမောင်းလာခဲ့ပြီး အမွှာများကို ဝမ်ယွမ်၏ အဝတ်အထည်စက်ရုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့ကာ ပန်းပန်းကို ဆန်နီ၏ ကုန်စုံဆိုင်သို့ ပို့ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သမီးငယ်လေးကို ကားမောင်း၍ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။
"အဖေ၊ သမီးဒီနေ့ လျှောတိုင်မှာ ကစားခဲ့တယ်" ဟု မီမီလေးသည် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို လွယ်ထားပြီး ဖခင်၏ သန်မာသော လက်မောင်းများထဲတွင် ထိုင်လျက် ဒီနေ့ ကစားခဲ့သည့် ကိစ္စကို ဖခင်အား ပြောပြခဲ့သည်။
"ပျော်စရာကောင်းလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က မေးသည်။
"ပျော်စရာကောင်းတယ်။ မနက်ဖြန်လည်း ကစားရမယ်" ဟု မီမီက ပြန်ဖြေသည်။
"ဗိုက်ဆာနေပြီလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က မေးသည်။
"နည်းနည်းဆာတယ်" ဟု မီမီက ပြောလိုက်သည်။
လှေကားတက်ရင်း ဖခင်နှင့်သမီး စကားပြောဆိုကြသည်။ အိမ်ရောက်သည်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်သည် သမီးငယ်လေးအတွက် ကြက်ဥပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ယူလာခဲ့သည်။
မီမီလေးက ပြေးလာပြီး ပထမဆုံး အမေ့ကို ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ထဲတွင် ကြက်ဥပေါင်မုန့်တစ်လုံးဖြင့် သူမ၏ တတိယအစ်ကိုက ပွေ့ထားလိုက်သည်။ သူမက "အစ်ကို၊ စားချင်လား" ဟု ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
"စားမယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုက်က ပြန်ဖြေသည်။
မီမီလေးက တစ်ဖဲ့ကို ဖဲ့ပြီး သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။ ဖခင်၏ စူးရှသော အကြည့်အောက်တွင် ကျိုးကွေ့လိုက်သည် ကြက်ဥပေါင်မုန့်ကို မတွန့်ဆုတ်ဘဲ စားလိုက်ပြီး "မီမီကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကြက်ဥပေါင်မုန့်က အရသာရှိတယ်။ အစ်ကို အရမ်းကြိုက်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မီမီလေးသည် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့လက်မောင်းများမှ ထွက်လိုက်ပြီး ဖခင်ထံသွားကာ ဖခင်အတွက် တစ်ဖဲ့ကို ဖဲ့ပေးလိုက်သည်။ "အဖေ၊ စားပါဦး"
ကျိုးချင်းပိုင်သည် နာခံစွာ စားလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ ယင်းက မီမီလေးကို ပြုံးရွှင်သွားစေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် သူမ၏ ဘာသာပြန်အလုပ်ကို လုပ်နေသည်။ သူမက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "အမေက ဘာလို့မရှိတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အမေက အလုပ်လုပ်နေတာလေ။ မေမေအတွက် သိမ်းထားပေးမယ်" ဟု မီမီလေးက ပြန်ဖြေသည်။ သူမသည် ကြက်ဥပေါင်မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ဖဲ့ယူပြီး စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က "အမေ့ဆီ ယူလာခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မီမီလေးက ယူလာခဲ့ပြီး သူမအမေ စားလို့ပြီးသည်အထိ ကြည့်နေကာ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့က "အင်း၊ အရသာရှိတယ်" ဟု အတည်ပြုစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် သမီးငယ်လေး ကျေနပ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ကြက်ဥပေါင်မုန့်ကို စားတော့သည်။ ထို့နောက် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို လွှဲရင်း တီဗီကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် သမီးငယ်လေးအတွက် နွားနို့တစ်ခွက်ကို ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး "နွားနို့နည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"နွားနို့မသောက်ချင်ဘူး" ဟု သမီးငယ်လေးသည် ဤလိုနွားနို့မျိုးကို မကြိုက်ပေ။
"နှစ်ငုံလောက်ပဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုက်သည် ဖခင်က သမီးကို အရမ်းအလိုလိုက်နေသည်ကို မမြင်သာတော့ဘဲ "အဖေ၊ ဖက်ထုပ်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"သမီးလည်း လိုက်မယ်" ဟု မီမီလေးက ကြေညာလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူမအား နွားနို့ ခပ်များများ ခွံ့တိုက်လိုက်သည်။ သူမ ကြက်ဥပေါင်မုန့် စားလို့ပြီးသောအခါ သူမကို ဖက်ထုပ်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျွန်တော့်အဖေက ဒီလိုပဲလား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုက်က မေးသည်။
"မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် သိပါတယ်။ တကယ်လို့ ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့မှာ အမှတ်ရစရာလေးတွေ ရှိနေရမှာပေါ့။ ကျွန်တော် မခံနိုင်ဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုက်က ရွံရှာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းမရနိုင်တဲ့အရာကို မနာလိုဖြစ်နေတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။
"မနာလို? မဖြစ်နိုင်တာ။ ကျွန်တော့်အဖေ သနားကြင်နာလို့ ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့" ဟု ကျိုးကွေ့လိုက်က ပြန်ဖြေသည်။ သူ့အဖေ သူ့ကို ဒီလိုပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုဆိုရင် အလိုလိုက်ခံရသူလေး ဖြစ်သွားရမှာပဲဟု သူထင်သည်။
အကန့်အသတ်မရှိ အလိုလိုက်ခံထားရတာ။ သူက ဒီညီမငယ်လေးအပေါ် ရက်ရောပေမယ့်လည်း ပညာရေးကိုတော့ အမြဲဂရုစိုက်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် ခွဲဝေစားသောက်ခြင်း။ သူ့ညီမက တစ်ခုခုစားဖို့ ကမ်းလှမ်းတဲ့အခါ သူ ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူး။ အရေးကြီးကိစ္စ မဟုတ်ပေမယ့်လည်း ပညာပေးခြင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလည်း ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ပထမတော့ အမြဲတမ်း 'မစားပါဘူး' လို့ ပြောခဲ့တာပါ။ သူမပေးတဲ့အခါ လက်ခံဖို့ သူ့အမေက ပြောခဲ့တာလေ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောရုံနဲ့ ရပါပြီ။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်အတွက် သူ့သားကို ဒီလိုမျိုးဆက်ဆံဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူသည် သူ့သားတွေကို အခြေခံအားဖြင့် ထိန်းချုပ်မထားဘူး။ ပြဿနာ မရှာသရွေ့ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုတဲ့ ဘယ်ကိစ္စမဆို သူက အလွယ်တကူပဲ ထားခဲ့တာ။
သူ့ရဲ့ နူးညံ့မှုက သူမနဲ့ ဒီသမီးငယ်လေးအပေါ်မှာပဲ ရှိတယ်။ ဒီသားတွေအားလုံးကတော့ အကြွေးလာတောင်းတာပဲ။
မကြာခင်မှာပဲ ကျိုးအာနီ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ဤလ၏ လကုန်စာရင်းကို ယူလာခဲ့သည်။ ဝမ်ယွမ်၏ အဝတ်အထည်စက်ရုံနှင့် စီးပွားရေးပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို လစဉ် ရှင်းလင်းပေးသည်။
အခု အမွှာတွေလည်း အများကြီး ကြီးလာပြီမို့ ကျိုးအာနီလက်တွေ လွတ်လပ်လာပြီ။ သူမသည် အဝတ်အထည်စက်ရုံ၏ စာရင်းကိုင်ချုပ် ဖြစ်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ဘက်မှာလည်း ရာထူးတစ်ခု ရှိသည်။ သူမသည် များသောအားဖြင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လုပ်ငန်းကို ကြည့်ရှုရန် လင်ချင်းဟဲ့ဘက်တွင် နေထိုင်သည်။
"တတိယသားနဲ့ ပြောလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုက်သည် ညီမဖြစ်သူ အာနီထံမှ လကုန်စာရင်းကိုယူကာ ဖတ်ရင်း "ဒုတိယယောက်ဖက မကြာသေးခင်က စာရင်းကိုင်အသစ် နှစ်ယောက် ရထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူတို့က အလုပ်လျှောက်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး ကောလိပ်ကျောင်းသူတွေပဲလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးအာနီက အတည်ပြုသည်။
"အာနီအစ်မ၊ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပါဦး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုက်က ပျော်ရွှင်စွာ အကြံပေးလိုက်သည်။
သူ ပြုံးနေပေမယ့်လည်း သူက သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိုးအာနီက ပြုံးလိုက်ပြီး "သူတို့ကို နှစ်ယောက်ခန့်ထားတယ်။ တစ်ယောက်က အိမ်ထောင်သည်၊ နောက်တစ်ယောက်က ရည်းစားရှိတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
"သတိထားနေရတုန်းပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုက်က ဆက်ပြောသည်။
"ကျွန်မ ဒုတိယယောက်ဖကို သတိပေးထားတယ်။ သူသိပါတယ်" ဟု ကျိုးအာနီက စိတ်ချလက်ချ ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်လိုက်ပြီး "သူ့ကို ဒီလိုကြီး ယုံကြည်မှု အများကြီး ပေးထားတာ။ တကယ်အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ဝမ်ယွမ်၏ တိုးတက်မှုသည်လည်း အလွန်အမင်း လျင်မြန်ခဲ့သည်။ မူရင်းစက်ရုံသည် ယခု လူတစ်ထောင်နီးပါးအထိ တိုးလာပြီ။ ဒါက စကေးဘယ်လောက်ကြီးမားလာပြီလဲဆိုတာ ပြသနေတာပဲ။
ဝမ်ယွမ်၏ အသက်အရွယ်အရလည်း ၎င်းကို ငယ်ရွယ်ပြီး အလားအလာရှိသူအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ အခု ခေတ်တွေ ပိုပွင့်လင်းလာပြီမို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ဖျားယောင်းတတ်သူတွေ အများကြီးရှိသည်။ သွေးဆောင်မှုတွေ အများကြီး တိုးလာခဲ့သည်။
"သူကိုယ်တိုင် ခုခံတွန်းလှန်ရမှာပါ။ သူ့ကို ကျွန်မ ရပ်တန့်စေချင်ရင် တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ်တော့ တားလို့ရတယ်။ နောက်ဆက်တိုက် ဖြစ်လာမယ့် အရာတွေကိုရော တားနိုင်မှာလား" ဟု ကျိုးအာနီက ပြောလိုက်သည်။
အရင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကျိုးအာနီသည် အများကြီး ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီ။ ဝမ်ယွမ်အပေါ်တွင် သူမသည် သဘာဝအတိုင်း ယုံကြည်သည်။ သို့သော် သူခံနိုင်ရမည့် သွေးဆောင်မှုက ကြီးမားတယ်ဆိုတာလည်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် အမွှာများကို အခြေခံအားဖြင့် သူ့ကိုပဲ ထားခဲ့တာ။ သွေးဆောင်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်တဲ့အခါ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကိုပဲ စဉ်းစားပါ။
သူမကိုယ်တိုင်အတွက်မူ သူ့ကို ၂၄ နာရီလုံးလုံး စောင့်ကြည့်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ မပင်ပန်းရင်တောင်မှ သူမက ပင်ပန်းမှာပဲ။
ကျိုးအာနီ စဉ်းစားခဲ့ပြီးသား။ တကယ်လို့ အဲဒီနေ့ ရောက်လာခဲ့ရင် သူမ ကလေးတွေကိုပဲ လိုချင်ပြီး တခြား ဘာကိုမှ လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက်ကြီးလည်း မဟုတ်သေးပါဘူး။ ကျွန်မ ဝမ်ယွမ်ကို သိပါသေးတယ်။ သူက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်အတွင်း အလျင်အမြန် တိုးတက်လာခဲ့ပေမယ့် သူ့မျက်စိတွေ လည်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အခြေအနေပြောင်းလဲလာတဲ့ ဆင်းရဲသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။"
ကျိုးကွေ့လိုက်သည် လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်ဇယားကို ဖြတ်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး" ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
ဤနှစ်နှစ်တာ တိုးတက်မှုအပြီးတွင် သူ၏ ကျိုးမိသားစုဟောင်းသည် အရင်က ကျိုးမိသားစုဟောင်းလို မဟုတ်တော့ပေ။